იაპონელი არქიტორი ტადაო ანდო

 Afficher l'image d'origine

მისი თქმით სულიერი თავშესაფრების მშენებელი სახელგანთქმული იაპონელი არქიტექტორი ტადაო ანდო, არეულ-გადარეული პერესტროიკის ხანაშიც  ეძებს სილამაზეს, მშვიდობას, უსაფრთხოებას, ჰარმონიას ბუნებასთან. გაუმარჯოს.

 

 

https://i1.wp.com/chroniques-architecture.com/wp-content/uploads/2015/09/Ando-03-@Tadao-Ando.jpg

 

 

http://www.lexpress.fr/culture/art/tadao-ando-l-architecture-est-aussi-affaire-de-spiritualite_1570947.html

 

არის 1941 წელს ოსაკაში დაბადებული ტადაო ანდო // Tadao Ando//.  არქიტექტურის ამ პლანეტარულმა ვარსკვლავმა, იაპონელმა ტადაო ანდომ 1969 წელს შექმნა თავისი საგენტო. 1992 წელს მან სევილიის საყოველთაო-უნივერსალურ გამოფენაზე ააგო იაპონიის პავილიონი, დაიწყო  ნაოშიმას // Naoshima// პროექტი. 1995 წელს მან მიიღო Pritzker-ის პრიზი.

2014 წელს პარიზში მოეწყო მისი 2 გამოფენა.

 

 « არქიტექტურა სულიერების საქმეცაა », ამას ამბობს ლე კორბუზიეს დიდი მოყვარული იაპონელი არქიტექტორი ტადაო ანდო.

 

 

    ერთდროულად როგორც ასკეტური ისე შთამბეჭდავი ნაგებობების ავტორი, არქიტექტურის პლანეტარული ვარსკვლავი ტადაო ნანდო ესაუბრება ფრანგულ გამოცემა L’Express-ს, 31/08/2014

72 წლისა, 45-წლიანი კარიერის შემდეგ,  ის ისევ შრომობს, მისი შემოქმედება განსაკუთრებულია, ერთდროულად ასკეტური და შთამბეჭდავი.

ის არეულად იხსენებს თავისი მოწაფეობის, ინიციაციის წლებს, თავის აღფრთოვანებას საფრანგეთით, მას სწამს ჰუმანისტური არქიტექტურისა….

მისი  motto? მოცულობათა და ფორმების უბრალოება, მუდმივი დიალოგი ელემენტებთან-წყალთან, ცასთან, ქართან… მთლიანობაში 200-ზე მეტი ნაგებობა გადმოსცემს მის ფილოსოფიას.

ამ ორიგინალურმა თვითნასწავლმა ააგო  ინდივიდუალური სახლები, საჯარო, სახელმწიფო ნაგებობები

 

 

http://www.lexpress.fr/culture/art/tadao-ando-l-architecture-est-aussi-affaire-de-spiritualite_1570947.html

 

არის 1941 წელს ოსაკაში დაბადებული ტადაო ანდო // Tadao Ando//.  არქიტექტურის ამ პლანეტარულმა ვარსკვლავმა, იაპონელმა ტადაო ანდომ 1969 წელს შექმნა თავისი საგენტო. 1992 წელს მან სევილიას საყოველთაო-უნივერსალურ გამოფენაზე ააგო იაპონიის პავილიონი, დაიწყო  ნაოშიმას // Naoshima// პროექტი. 1995 წელს მან მიიღო Pritzker-ის პრიზი.

2014 წელს პარიზში მოეწყო მისი 2 გამოფენა.

 

 « არქიტექტურა სულიერების საქმეცაა », ამას ამბობს ლე კორბუზიეს დიდი მოყვარული იაპონელი არქიტექტორი ტადაო ანდო.

 

 

    ერთდროულად როგორც ასკეტური ისე შთამბეჭდავი ნაგებობების ავტორი, არქიტექტურის პლანეტარული ვარსკვლავი ტადაო ანდო ესაუბრება ფრანგულ გამოცემა L’Express-ს, 31/08/2014

72 წლისა, 45-წლიანი კარიერის შემდეგ, ის ის ისევ შრომობს, მისი შმოქმედება განსაკუთრებულია, ერთდროულად ასკეტური და შთამბეჭდავი.

ის სრეულად იხსენებს თავისი მოწაფეობის, ინიციაციის წლებს, თავის აღფრთოვანებას საფრანგეთით, მას სწამს ჰუმანისტური არქიტექტურისა….

მისი  motto? მოცულობათა და ფორმების უბრალოება, მუდმივი დიალოგი ელემენტებთან-წყალთან, ცასთან, ქართან… მთლიანობაში 200-ზე მეტი ნაგებობა გადმოსცემს მის ფილოსოფიას.

ამ ორიგინალურმა  თვითნასწავლმა ააგო ინდივიდუალური სახლები, საჯარო, სახელმწიფო შენობები, მრავალი მუზეუმი რომლებიც  ამშვენებენ  ევროპას, აშშ-ს, მაგრამ, ყველაზე მეტად, იაპონიას 

 

ბერის სამოსი, მკაცრი სილუეტი, მაგრამ ეშმაკური ღიმილი და ოსაკას bad boy-ს ხრინწიანი ხმა, ტადაო ანდომ მიგვიღო  ნაოშიმას კუნძულზე, სადაც მან 1992-22010 წლებში ააგო 2 მუზეუმი და ერთი  ოტელი, არაჩვეულებრივი პროექტი, რომელიც 30 აგვისტოდან გამოიფინება პარიზში.

1 გამოფენა პომპიდუს ცენტრში, მეორე გამოფენა Bon Marché-ში… მისი შემოდგომა ძალიან პარიზული იქნება!

მას ეს ძალიან უხარია!

ჩემი მთავარი პროექტების ჩანახატები და მაკეტები გამოიფინება Beaubourg-ში //ბობურში//   გამოფენაზე მრავალფეროვანი თანამედროვეობები და Bon Marché-ს მოვლენა. ეს მე მომცემს უცხოეთში  ნაოშიმას კუნძულზე შესრულებული ჩემის სამუშაოს, ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე პიროვნული ქმნილების აღმოჩენის საშუალებას.

მე ასე ისევ აღმოვაჩენ საფრანგეთს რომელიც ჩემთვის დარჩა კულტურის ქვეყნად, როგორც ოდესღაც იყო იაპონია.

მაგრამ 1945 წლის დამარცხების შემდეგ ჩემი ქვეყნის  ელვარება უწინარეს ყოვლისა ეკონომიკურია.

და ჩემის აზრით მარტო ეკონომიკა არ ემსახურება არაფერს.

და ბოლოს საფრანგეთი მახსენებს ჩემს პირველ დიდ მოგზაურობას როდესაც ვიყავი დამწყები არქიტექტორი.

 

არქიტექტორად გახდომა გადავწყვიტე როდესაც 15 წლისა ვიყავი., როდესაც ჩემმა მშობლებმა დაუძახეს დურგლებს ოსაკას ხალხური კვარტალი  Morisyoji-ს ჩვენი სახლის განსაახლებლად.

მე მაშინ  შემძრა იმის დანახვამ თუ როგორ შეიძლებოდა გარდაქმნილიყო  ჩვენი ძველი სახლი.

 ამან გადამაწყვეტინა არქიტექტორად გახდომა, მაგრამ ამისთვის საჭირო იყო უნივერსიტეტში სწავლა რაც ჩემთვის შეუძლებელი იყო ფინანსურად.

მაშინ დავიწყე პატარა სამუშაოების კეთება. მე ფული ვიშოვე  კრივის ბრძოლებში მონაწილეობითაც. თითო ბრძოლაში მიხდიდნენ ათას იენს!

ამავე დროს, დაუსწრებლად, კორესპონდენციით, ვსწავლობდი ხატვას, ვსწავლობდი გეგმების ხაზვას…

 

ლე კორბუზიეს  შემოქმედებას გავეცანი ოსაკას ერთ წიგნის მაღაზიაში  წიგნის თვალიერებისას. ის ძალიან ძვირი ღირდა და მე ყოველ დღე დავდიოდი ამ წიგნის მაღაზიაში მის სათვალიერებლად და  ვმალავდი მას სხვა წიგნების ქვეშ რათა ის არ ეყიდა ვინმე სხვას!

ლე კორბუზიეს შემოქმედების გაცნობამ გამიჩინა მასთან შეხვედრის სურვილი და 1965 წელს წავედი მოსკოვში, შემდეგ ვიმოგზაურე  ფინეთში, შვეიცარიაში… პარიზში ჩამოვედი სექტემბრის დასაწყისში და გავიგე რომ ლე კორბუზიე გარდაცვლილა რამოდენიმე დღით ადრე.

წარმოიდგინეთ ჩემი იმედგაცრუება

მე ჯერ ვნახე კორბუზიეს la villa Savoye

. ის ცუდ მდგომარეობაში იყო.

მაგრამ მაშინ საფრანგეთის კულტურის მინისტრმა ანდრე მალრომ // André Malraux// უკვე ბრძანა მისი რესტავრაცია.

გენერალმა დე გოლმა გადაწყვიტა მწერლის დანიშვნა მინისტრად და ეს შესანიშნავი იყო.

დღეს მთელი მსოფლიო იფიცებს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ინიციატივებით, მაგრამ საფრანგეთმა ეს ვიზიონერული პოლიტიკა დაიწყო 50 წლის წინ!

პარიზის შემდეგ ვნახე კორბუზიეს რონშამის კაპელა და შეძრული ვიყავი.

კაპელა სავსე იყო მორწმუნეებით  და მე აღმოვაჩინე რომ არქიტექტურას შეიძლება ჰქონდეს არაჩვეულებრივი ფუნქცია:

არქიტექტურამ შეიძლება ადამიანებს მისცეს ადგილი სადაც ისინი იგრძნობენ რომ მათ შეუძლიათ ერთად ცხოვრება.

მე ასევე გავიგე რომ ფორმები და სინათლე, განსაკუთრებით სინათლე, არსებითი და მთავარია. ისინი აძლევენ სიცოცხლეს არქიტექტურას.

 

ამ ინიციაციური მოგზაურობის გაგრძელების შემდეგ მე გავიგე რომ დედამიწა უზომოა და არაფერი გავს იაპონიას.

მარსელის შემდეგ მე გავიარე აფრიკა კაპამდე. მადაგასკარიდან მე დავჯექი გემზე ინდოეთის და მუმბაის სანახავად. შემდეგ ვნახე სულ ახლახან დამოუკიდებელი სინგაპური.

ეხლა ვფიქრობთ სინგაპურის ჰიპერთანამედროვეობაზე, მაგრამ მაშინ იყო ჯუნგლი. ყველა ცხოვრობდა გარეთ და დადიოდა ფეხშიშველი.

მე მუდამ მქონდა მშენებლის სურვილები, მაგრამ ამ მოგზაურობის შემდეგ მივხვდი რომ რომ შემეძლო საზოგადოებისთვის სამსახურის გაწევა არქიტექტურით…

არქიტექტურა არის საყოველთაო, უნივერსალური ენა, გეომეტრიის, მაგრამ ასევე სულიერების საქმე.

გარემოებათა შესაბამისად შეიძლება ავირჩიოთ კვადრატი ან სამკუთხედი, მაგრამ ყოველივე ამის შედეგი უნდა იყოს ადგილი რომელიც ელაპარაკება ადამიანების გულებს.

// ტადაო ანდო ამბობს რომ არქიტექტურა უნდა იყოს ჰუმანისტური, მაგრამ მისი საყვარელი მასალაა მკაცრი ბეტონი//.

ბეტონი აღმოაჩინეს ფრანგებმა 1897 წელს და ის მოეწონა არქიტექტორ  ოგიუსტ პერეს

// Auguste Perret//. მან ბეტონით ეკლესიაც კი ააგო პარიზში!

 ბეტონი არაორგანული, მაგრამ ძალიან დამაჯერებელი მასალაა.

ჩემი აზრით ესაა მე-20 და 21-ე საუკუნეების სიმბოლური მასალა. ეს იაფი მასალა ყველგანაა  და მე მინდოდა განსაკუთრებული არქიტექტურა ყველასთვის ხელმისაწვდომი მასალით.

ყველაფერი არის იმაში თუ როგორ ამუშავებ მასალას.

// ტადაო ანდო იყენებს მარტივ,არსებით ფორმებს….//

მე მიყვარს შიშველი სივრცეები, თავისუფალი გეგმები, მარტივი ფორმები  და მე ბევრს ვმუშაობ გადასვლის იდეაზე.

გადასვლა შიდას და გარეთას, ბუნებასა და ნაგებს, ინდივიდსა და სამყაროს შორის.

ჩემი ნაგებობები გახსნილია ქარის, სინათლის და ჩრდილის მიმართ.

მე ბევრს ვლაპარაკობ სინათლეზე მაგრამ ჩრდილიც არსებითია.

იაპონიაში ჩვენ მზის ჩასვლა-მწუხრი გვირჩევნია გარიჟრაჟს.

ნაოშიმაში ჩემი ნაგებობები ორიენტირებულია ისე რომ ადამიანები დატკბნენ მზის ჩასვლით.

 

ნაოშიმას პროექტი გაჩნდა  სასკოლო გამოცემების და კორესპონდენციით სწავლის ააზოგადოების, ჯგუფი Benesse-ს პრეზიდენტი Soichiro Fukutake-ს ნებით.

ნაოშიმასთან სულ ახლოს, ოკაიამაში დაბადებულმა, მან მამის გარდაცვალების შემდეგ მიიღო ხელოვნების მრავალი ნაწარმოები  და განაგრძო ხელოვნების ნაწარმოებთა შეგროვება.

მაგრამ ხელოვნების მოყვარული Soichiro Fukutake იყო პოლიტიკური და სოციალური მოღვაწეც.

რეგიონის მომავალზე დაფიქრებულს, მას უნდოდა  ხელოვნების წყალობით ამ დაკნინებული კუნძულის და 2 მეზობელი კუნძულის, Inujima-ს და Teshima-ს გაცოცხლება.

 

25 წელიწადში მან არქიპელაგი გადააქცია ხელოვნების უნიკალურ ადგილად მსოფლიოში.

იქაა მუზეუმები, ტრადიციული სახლები, სადაც არიან ხელოვანები, არის შუა ბუნებაში,მცენარეულობაში დაწყობილი ხელოვნების ნაწარმოებები.

აქ ხელოვნებები, ბუნება და ადამიანები უშუალოდ არიან დაკავშირებული ერთმანეთთან.  მნახველები იხდიან გარკვეულ საფასურს. მაგრამ ადგილობრივი მკვიდრებისთვის ხელოვნების ნაწარმოებები და ადგილები თავისუფლად მისაწვდომია.

1992 წელს ავაგე Benesse House Museum, შენობა ბორცვის ფერდზე სახურავზე ოტელით.

მნახველს შეუძლია დილით საუზმე Basquiat-ის ს სურათით ტკბობით და David Hockney-ს, Richard Prince-ს, de César-ის თუ  Giacometti-ს ქმნილებებით ტკბობით თავის ოთახში მისვლა.

მე ასევე ავაგე ჩემთვის ძვირფასი ოვალური ფორმის მე-2 ოტელი.  6 ოთახი რომლებშიც იძინებენ ხელოვნების ნაწარმოებებთან ერთად.  ის დიდაა გახსნილი ცისკენ და შეიძლება მზის ჩასვლით ტკბობა.

 

ტადაო ანდომ ნაოში ააგო ორი ნახევრად დამარხული მუზემი. ეს გააკეთა იმისთვის რომ რამე ზიანი არ მიეყენებინა ბუნებისთვის.

 

 ჩემი ერთ-ერთი გამოწვევა იყო დიალოგი ბუნებასთან, ამიტომაა რომ ჩემი ნაგებობები თითქმის არ ჩანან. ისინი  ერწყმიან გარემოს.

ხელოვნება, მიწა და პეიზაჟი ტოტალურად დაკავშირებულია ერთმანეთთან.

ასეა 2010 წელს   სამხრეთ კორეელი ხელოვანი Lee Ufan-ის ქმნილებათა გამოსაფენად შექმნილი Lee Ufan Museum-ის

და სამი ხელოვანის ნაწარმოებთა გამოსაფენად 2004 წელს აგებული Chichu Museum-ის შემთხვევებში.

მე შევქმენი 3 ავტონომიური სივრცე რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულია გადასასვლელებით და  მიწისქვეშა არეებით.

ყოველი სივრცე განკუთვნილია სამი წარმოდგენილი ხელოვანიდან ერთ-ერთისთვის. Walter De Maria-სთვის მე წარმოვიდგინე  ადგილი  რომელსაც წინ უძღვის თვითონ ქმნილებისკენ მიმავალი დიდი კიბე.

ეს ქმნილებაა მუქი გრანიტის უზარმაზარი სფერო, რომელსაც არწევს უხილავი გონგის ხმა.

სამი სივრცის წარმოსადგენად მე ვმუშაობდი ამერიკელ James Turell-თან ერთად.

ერთ-ერთი სივრცეა სახელგანთქმული ღია ცა, Open Sky, რომლის  ჭერის შუაშიც არის კვადრატული ხვრელი.

ასე ცის, როგორც სურათის ირგვლივ არის ჩარჩო.

ბეტონის სკამზე მჯდომი მნახველი ტკბება ცვალებათი ფერებით, ფერთა ცვლილებებით, ღრუბლების მოძრაობით…

//  ტადაო ანდომ ასევე შექმნა ადგილი კლოდ ხუთი Nymphéas-ს სერიისთვის.//

 

მე ვფიქრობდი რომ უნდა აღმდგარიყო ატმოსფერო რომელშიც შეიქმნა ეს სურათები.

სივრცეში შევდივართ ყვავილების თაიგულებით  და ყვავილებით დაფარული პატარა ღია ტბებით შემკული ბაღის გავლით.

შემდეგ შევდივართ მთლიანად თეთრ დარბაზში რომლის იატაკიც შემკულია მონეს საყვარელი მოწითალო ფერის დაუმუშავებელი მარმარილოს ნამტვრევების მოზაიკით.

დაბოლოს შევაღწევთ მხოლოდ ბუნებრივი სინათლით განათებულ დარბაზში რომელიც მათ აერთიანებს, განათება იცვლება სეზონთა შესაბამისად. არც ერთი კუთხე არ ქმნის ჩრდილს.

მე ვფიქრობ რომ ჩვენ ასე უფრო შევალთ გამოფენილ ტილოებში, მონეს სულში.

ყველაფერი გაკეთებულია ძლიერი გრძნობის გამოსაწვევად.

ამ ადგილმა-ქმნილებებმა უნდა შეაღწიონ ადამიანთა გულებში/

 

// ტადაო  ანდოსთვის მისი ქმნილებები არის

სულიერი თავშესაფრებიa”…//

ეს იდეა არის მთელს ჩემს არქიტექტურაში და მე ბევრს ვმუშაობდი  შენობებზე რომელთა ფუნქციაც სწორედ არის სულიერების გამოღვიძება ბუნებასთან ჰარმონიით.

კუნძულ Awaji-ზე მე ავაგე ტაძარი წყალზე, ოსაკაში ავაგე სინათლის ეკლესია  რომლის საკურთხევლის კედელში გაჭრილი ჯვრულიღიობიდან იღვრება სინათლე.

პარიზში კი 1995 წელს ავაგე მედიტაციის, დაფიქრების და საკუთარ წიაღში ჩახედვის სივრცე, 6,5 მეტრის სიმაღლის კარგად განათებული ცილინდრი.

შიგნით არის მხოლოდ რამოდენიმე სკამი ჩამოსაჯდომად და დასაფიქრებლად…

 

 

// ტადეო ანდომ ააგო ორასზე მეტი შენობა და ის ისევ მუშაობს უბრალოდ კერძო პირებისთვის როდესაც პროექტები მას ხობლავს//.

 

რამოდენიმე წლის წინ ჩემთან მოვიდა 2 და რომელთაც მთხოვეს Karuizawa-ში აგება  აგარაკისა რომელიც ზუსტად გაიმეორებდა მათი ბავშვობის აგარაკს Kobe-ში.

მეც ის სახლი ავაგე ზუსტად ძველი სახლის მსგავსად, თავდაპირველი აგურის კედელიც აღვადგინე და გადავრგი ბაღის ყვავილები.

ჩემთვის ეს იყო ძალიან მნიშვნელოვანი სამუშაო…

//  ტადაო ანდო არის მთელ მსოფლიოში აღიარებული არქიტექტორი,  მან მიიღო ალვარ აალტოს, პრიცკერის პრემიები…//

ამ პრემიებს არ შეუცვლიათ ჩემი ცხოვრების და არქიტექტურის გააზრების წესი.

მაგრამ წლების მანძილზე მე უფრო გავაცნობიერე ჩემი შრომის სოციალური პასუხისმგებლობა.

კობეს და ფუკუშიმას შემდეგ მე როგორც არასდროს ისე მინდა შექმნა ადგილებისა სადაც მეფობს მშვიდობა და უსაფრთხოება.  და მუდამ ვფიქრობ იმაზე თუ რისი მიცემა შემიძლია არქიტექტურით საზოგადოებისთვის.

 მისი თქმით სულიერი თავშესაფრების მშენებელი სახელგანთქმული იაპონელი არქიტექტორი ტადაო ანდო, არეულ-გადარეული პერესტროიკის ხანაშიც ის ეძებს სილამაზეს, მშვიდობას, უსაფრთხოებას, ჰარმონიას ბუნებასთან. გაუმარჯოს.

 

http://www.lexpress.fr/culture/art/tadao-ando-l-architecture-est-aussi-affaire-de-spiritualite_1570947.html

 

არის 1941 წელს ოსაკაში დაბადებული ტადაო ანდო // Tadao Ando//.  არქიტექტურის ამ პლანეტარულმა ვარსკვლავმა, იაპონელმა ტადაო ანდომ 1969 წელს შექმნა თავისი საგენტო. 1992 წელს მან სევილიის საყოველთაო-უნივერსალურ გამოფენაზე ააგო იაპონიის პავილიონი, დაიწყო  ნაოშიმას // Naoshima// პროექტი. 1995 წელს მან მიიღო Pritzker-ის პრიზი.

2014 წელს პარიზში მოეწყო მისი 2 გამოფენა.

 

 « არქიტექტურა სულიერების საქმეცაა », ამას ამბობს ლე კორბუზიეს დიდი მოყვარული იაპონელი არქიტექტორი ტადაო ანდო.

 

 

    ერთდროულად როგორც ასკეტური ისე შთამბეჭდავი ნაგებობების ავტორი, არქიტექტურის პლანეტარული ვარსკვლავი ტადაო ნანდო ესაუბრება ფრანგულ გამოცემა L’Express-ს, 31/08/2014

72 წლისა, 45-წლიანი კარიერის შემდეგ,  ის ისევ შრომობს, მისი შემოქმედება განსაკუთრებულია, ერთდროულად ასკეტური და შთამბეჭდავი.

ის არეულად იხსენებს თავისი მოწაფეობის, ინიციაციის წლებს, თავის აღფრთოვანებას საფრანგეთით, მას სწამს ჰუმანისტური არქიტექტურისა….

მისი  motto? მოცულობათა და ფორმების უბრალოება, მუდმივი დიალოგი ელემენტებთან-წყალთან, ცასთან, ქართან… მთლიანობაში 200-ზე მეტი ნაგებობა გადმოსცემს მის ფილოსოფიას.

ამ ორიგინალურმა თვითნასწავლმა ააგო  ინდივიდუალური სახლები, საჯარო, სახელმწიფო ნაგებობები

 

 

http://www.lexpress.fr/culture/art/tadao-ando-l-architecture-est-aussi-affaire-de-spiritualite_1570947.html

 

არის 1941 წელს ოსაკაში დაბადებული ტადაო ანდო // Tadao Ando//.  არქიტექტურის ამ პლანეტარულმა ვარსკვლავმა, იაპონელმა ტადაო ანდომ 1969 წელს შექმნა თავისი საგენტო. 1992 წელს მან სევილიას საყოველთაო-უნივერსალურ გამოფენაზე ააგო იაპონიის პავილიონი, დაიწყო  ნაოშიმას // Naoshima// პროექტი. 1995 წელს მან მიიღო Pritzker-ის პრიზი.

2014 წელს პარიზში მოეწყო მისი 2 გამოფენა.

 

 « არქიტექტურა სულიერების საქმეცაა », ამას ამბობს ლე კორბუზიეს დიდი მოყვარული იაპონელი არქიტექტორი ტადაო ანდო.

 

 

    ერთდროულად როგორც ასკეტური ისე შთამბეჭდავი ნაგებობების ავტორი, არქიტექტურის პლანეტარული ვარსკვლავი ტადაო ანდო ესაუბრება ფრანგულ გამოცემა L’Express-ს, 31/08/2014

72 წლისა, 45-წლიანი კარიერის შემდეგ, ის ის ისევ შრომობს, მისი შმოქმედება განსაკუთრებულია, ერთდროულად ასკეტური და შთამბეჭდავი.

ის სრეულად იხსენებს თავისი მოწაფეობის, ინიციაციის წლებს, თავის აღფრთოვანებას საფრანგეთით, მას სწამს ჰუმანისტური არქიტექტურისა….

მისი  motto? მოცულობათა და ფორმების უბრალოება, მუდმივი დიალოგი ელემენტებთან-წყალთან, ცასთან, ქართან… მთლიანობაში 200-ზე მეტი ნაგებობა გადმოსცემს მის ფილოსოფიას.

ამ ორიგინალურმა  თვითნასწავლმა ააგო ინდივიდუალური სახლები, საჯარო, სახელმწიფო შენობები, მრავალი მუზეუმი რომლებიც  ამშვენებენ  ევროპას, აშშ-ს, მაგრამ, ყველაზე მეტად, იაპონიას 

 

ბერის სამოსი, მკაცრი სილუეტი, მაგრამ ეშმაკური ღიმილი და ოსაკას bad boy-ს ხრინწიანი ხმა, ტადაო ანდომ მიგვიღო  ნაოშიმას კუნძულზე, სადაც მან 1992-22010 წლებში ააგო 2 მუზეუმი და ერთი  ოტელი, არაჩვეულებრივი პროექტი, რომელიც 30 აგვისტოდან გამოიფინება პარიზში.

1 გამოფენა პომპიდუს ცენტრში, მეორე გამოფენა Bon Marché-ში… მისი შემოდგომა ძალიან პარიზული იქნება!

მას ეს ძალიან უხარია!

ჩემი მთავარი პროექტების ჩანახატები და მაკეტები გამოიფინება Beaubourg-ში //ბობურში//   გამოფენაზე მრავალფეროვანი თანამედროვეობები და Bon Marché-ს მოვლენა. ეს მე მომცემს უცხოეთში  ნაოშიმას კუნძულზე შესრულებული ჩემის სამუშაოს, ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე პიროვნული ქმნილების აღმოჩენის საშუალებას.

მე ასე ისევ აღმოვაჩენ საფრანგეთს რომელიც ჩემთვის დარჩა კულტურის ქვეყნად, როგორც ოდესღაც იყო იაპონია.

მაგრამ 1945 წლის დამარცხების შემდეგ ჩემი ქვეყნის  ელვარება უწინარეს ყოვლისა ეკონომიკურია.

და ჩემის აზრით მარტო ეკონომიკა არ ემსახურება არაფერს.

და ბოლოს საფრანგეთი მახსენებს ჩემს პირველ დიდ მოგზაურობას როდესაც ვიყავი დამწყები არქიტექტორი.

 

არქიტექტორად გახდომა გადავწყვიტე როდესაც 15 წლისა ვიყავი., როდესაც ჩემმა მშობლებმა დაუძახეს დურგლებს ოსაკას ხალხური კვარტალი  Morisyoji-ს ჩვენი სახლის განსაახლებლად.

მე მაშინ  შემძრა იმის დანახვამ თუ როგორ შეიძლებოდა გარდაქმნილიყო  ჩვენი ძველი სახლი.

 ამან გადამაწყვეტინა არქიტექტორად გახდომა, მაგრამ ამისთვის საჭირო იყო უნივერსიტეტში სწავლა რაც ჩემთვის შეუძლებელი იყო ფინანსურად.

მაშინ დავიწყე პატარა სამუშაოების კეთება. მე ფული ვიშოვე  კრივის ბრძოლებში მონაწილეობითაც. თითო ბრძოლაში მიხდიდნენ ათას იენს!

ამავე დროს, დაუსწრებლად, კორესპონდენციით, ვსწავლობდი ხატვას, ვსწავლობდი გეგმების ხაზვას…

 

ლე კორბუზიეს  შემოქმედებას გავეცანი ოსაკას ერთ წიგნის მაღაზიაში  წიგნის თვალიერებისას. ის ძალიან ძვირი ღირდა და მე ყოველ დღე დავდიოდი ამ წიგნის მაღაზიაში მის სათვალიერებლად და  ვმალავდი მას სხვა წიგნების ქვეშ რათა ის არ ეყიდა ვინმე სხვას!

ლე კორბუზიეს შემოქმედების გაცნობამ გამიჩინა მასთან შეხვედრის სურვილი და 1965 წელს წავედი მოსკოვში, შემდეგ ვიმოგზაურე  ფინეთში, შვეიცარიაში… პარიზში ჩამოვედი სექტემბრის დასაწყისში და გავიგე რომ ლე კორბუზიე გარდაცვლილა რამოდენიმე დღით ადრე.

წარმოიდგინეთ ჩემი იმედგაცრუება

მე ჯერ ვნახე კორბუზიეს la villa Savoye

. ის ცუდ მდგომარეობაში იყო.

მაგრამ მაშინ საფრანგეთის კულტურის მინისტრმა ანდრე მალრომ // André Malraux// უკვე ბრძანა მისი რესტავრაცია.

გენერალმა დე გოლმა გადაწყვიტა მწერლის დანიშვნა მინისტრად და ეს შესანიშნავი იყო.

დღეს მთელი მსოფლიო იფიცებს იუნესკოს მსოფლიო მემკვიდრეობის ინიციატივებით, მაგრამ საფრანგეთმა ეს ვიზიონერული პოლიტიკა დაიწყო 50 წლის წინ!

პარიზის შემდეგ ვნახე კორბუზიეს რონშამის კაპელა და შეძრული ვიყავი.

კაპელა სავსე იყო მორწმუნეებით  და მე აღმოვაჩინე რომ არქიტექტურას შეიძლება ჰქონდეს არაჩვეულებრივი ფუნქცია:

არქიტექტურამ შეიძლება ადამიანებს მისცეს ადგილი სადაც ისინი იგრძნობენ რომ მათ შეუძლიათ ერთად ცხოვრება.

მე ასევე გავიგე რომ ფორმები და სინათლე, განსაკუთრებით სინათლე, არსებითი და მთავარია. ისინი აძლევენ სიცოცხლეს არქიტექტურას.

 

ამ ინიციაციური მოგზაურობის გაგრძელების შემდეგ მე გავიგე რომ დედამიწა უზომოა და არაფერი გავს იაპონიას.

მარსელის შემდეგ მე გავიარე აფრიკა კაპამდე. მადაგასკარიდან მე დავჯექი გემზე ინდოეთის და მუმბაის სანახავად. შემდეგ ვნახე სულ ახლახან დამოუკიდებელი სინგაპური.

ეხლა ვფიქრობთ სინგაპურის ჰიპერთანამედროვეობაზე, მაგრამ მაშინ იყო ჯუნგლი. ყველა ცხოვრობდა გარეთ და დადიოდა ფეხშიშველი.

მე მუდამ მქონდა მშენებლის სურვილები, მაგრამ ამ მოგზაურობის შემდეგ მივხვდი რომ რომ შემეძლო საზოგადოებისთვის სამსახურის გაწევა არქიტექტურით…

არქიტექტურა არის საყოველთაო, უნივერსალური ენა, გეომეტრიის, მაგრამ ასევე სულიერების საქმე.

გარემოებათა შესაბამისად შეიძლება ავირჩიოთ კვადრატი ან სამკუთხედი, მაგრამ ყოველივე ამის შედეგი უნდა იყოს ადგილი რომელიც ელაპარაკება ადამიანების გულებს.

// ტადაო ანდო ამბობს რომ არქიტექტურა უნდა იყოს ჰუმანისტური, მაგრამ მისი საყვარელი მასალაა მკაცრი ბეტონი//.

ბეტონი აღმოაჩინეს ფრანგებმა 1897 წელს და ის მოეწონა არქიტექტორ  ოგიუსტ პერეს

// Auguste Perret//. მან ბეტონით ეკლესიაც კი ააგო პარიზში!

 ბეტონი არაორგანული, მაგრამ ძალიან დამაჯერებელი მასალაა.

ჩემი აზრით ესაა მე-20 და 21-ე საუკუნეების სიმბოლური მასალა. ეს იაფი მასალა ყველგანაა  და მე მინდოდა განსაკუთრებული არქიტექტურა ყველასთვის ხელმისაწვდომი მასალით.

ყველაფერი არის იმაში თუ როგორ ამუშავებ მასალას.

// ტადაო ანდო იყენებს მარტივ,არსებით ფორმებს….//

მე მიყვარს შიშველი სივრცეები, თავისუფალი გეგმები, მარტივი ფორმები  და მე ბევრს ვმუშაობ გადასვლის იდეაზე.

გადასვლა შიდას და გარეთას, ბუნებასა და ნაგებს, ინდივიდსა და სამყაროს შორის.

ჩემი ნაგებობები გახსნილია ქარის, სინათლის და ჩრდილის მიმართ.

მე ბევრს ვლაპარაკობ სინათლეზე მაგრამ ჩრდილიც არსებითია.

იაპონიაში ჩვენ მზის ჩასვლა-მწუხრი გვირჩევნია გარიჟრაჟს.

ნაოშიმაში ჩემი ნაგებობები ორიენტირებულია ისე რომ ადამიანები დატკბნენ მზის ჩასვლით.

 

ნაოშიმას პროექტი გაჩნდა  სასკოლო გამოცემების და კორესპონდენციით სწავლის ააზოგადოების, ჯგუფი Benesse-ს პრეზიდენტი Soichiro Fukutake-ს ნებით.

ნაოშიმასთან სულ ახლოს, ოკაიამაში დაბადებულმა, მან მამის გარდაცვალების შემდეგ მიიღო ხელოვნების მრავალი ნაწარმოები  და განაგრძო ხელოვნების ნაწარმოებთა შეგროვება.

მაგრამ ხელოვნების მოყვარული Soichiro Fukutake იყო პოლიტიკური და სოციალური მოღვაწეც.

რეგიონის მომავალზე დაფიქრებულს, მას უნდოდა  ხელოვნების წყალობით ამ დაკნინებული კუნძულის და 2 მეზობელი კუნძულის, Inujima-ს და Teshima-ს გაცოცხლება.

 

25 წელიწადში მან არქიპელაგი გადააქცია ხელოვნების უნიკალურ ადგილად მსოფლიოში.

იქაა მუზეუმები, ტრადიციული სახლები, სადაც არიან ხელოვანები, არის შუა ბუნებაში,მცენარეულობაში დაწყობილი ხელოვნების ნაწარმოებები.

აქ ხელოვნებები, ბუნება და ადამიანები უშუალოდ არიან დაკავშირებული ერთმანეთთან.  მნახველები იხდიან გარკვეულ საფასურს. მაგრამ ადგილობრივი მკვიდრებისთვის ხელოვნების ნაწარმოებები და ადგილები თავისუფლად მისაწვდომია.

1992 წელს ავაგე Benesse House Museum, შენობა ბორცვის ფერდზე სახურავზე ოტელით.

მნახველს შეუძლია დილით საუზმე Basquiat-ის ს სურათით ტკბობით და David Hockney-ს, Richard Prince-ს, de César-ის თუ  Giacometti-ს ქმნილებებით ტკბობით თავის ოთახში მისვლა.

მე ასევე ავაგე ჩემთვის ძვირფასი ოვალური ფორმის მე-2 ოტელი.  6 ოთახი რომლებშიც იძინებენ ხელოვნების ნაწარმოებებთან ერთად.  ის დიდაა გახსნილი ცისკენ და შეიძლება მზის ჩასვლით ტკბობა.

 

ტადაო ანდომ ნაოში ააგო ორი ნახევრად დამარხული მუზემი. ეს გააკეთა იმისთვის რომ რამე ზიანი არ მიეყენებინა ბუნებისთვის.

 

 ჩემი ერთ-ერთი გამოწვევა იყო დიალოგი ბუნებასთან, ამიტომაა რომ ჩემი ნაგებობები თითქმის არ ჩანან. ისინი  ერწყმიან გარემოს.

ხელოვნება, მიწა და პეიზაჟი ტოტალურად დაკავშირებულია ერთმანეთთან.

ასეა 2010 წელს   სამხრეთ კორეელი ხელოვანი Lee Ufan-ის ქმნილებათა გამოსაფენად შექმნილი Lee Ufan Museum-ის

და სამი ხელოვანის ნაწარმოებთა გამოსაფენად 2004 წელს აგებული Chichu Museum-ის შემთხვევებში.

მე შევქმენი 3 ავტონომიური სივრცე რომლებიც ერთმანეთთან დაკავშირებულია გადასასვლელებით და  მიწისქვეშა არეებით.

ყოველი სივრცე განკუთვნილია სამი წარმოდგენილი ხელოვანიდან ერთ-ერთისთვის. Walter De Maria-სთვის მე წარმოვიდგინე  ადგილი  რომელსაც წინ უძღვის თვითონ ქმნილებისკენ მიმავალი დიდი კიბე.

ეს ქმნილებაა მუქი გრანიტის უზარმაზარი სფერო, რომელსაც არწევს უხილავი გონგის ხმა.

სამი სივრცის წარმოსადგენად მე ვმუშაობდი ამერიკელ James Turell-თან ერთად.

ერთ-ერთი სივრცეა სახელგანთქმული ღია ცა, Open Sky, რომლის  ჭერის შუაშიც არის კვადრატული ხვრელი.

ასე ცის, როგორც სურათის ირგვლივ არის ჩარჩო.

ბეტონის სკამზე მჯდომი მნახველი ტკბება ცვალებათი ფერებით, ფერთა ცვლილებებით, ღრუბლების მოძრაობით…

//  ტადაო ანდომ ასევე შექმნა ადგილი კლოდ ხუთი Nymphéas-ს სერიისთვის.//

 

მე ვფიქრობდი რომ უნდა აღმდგარიყო ატმოსფერო რომელშიც შეიქმნა ეს სურათები.

სივრცეში შევდივართ ყვავილების თაიგულებით  და ყვავილებით დაფარული პატარა ღია ტბებით შემკული ბაღის გავლით.

შემდეგ შევდივართ მთლიანად თეთრ დარბაზში რომლის იატაკიც შემკულია მონეს საყვარელი მოწითალო ფერის დაუმუშავებელი მარმარილოს ნამტვრევების მოზაიკით.

დაბოლოს შევაღწევთ მხოლოდ ბუნებრივი სინათლით განათებულ დარბაზში რომელიც მათ აერთიანებს, განათება იცვლება სეზონთა შესაბამისად. არც ერთი კუთხე არ ქმნის ჩრდილს.

მე ვფიქრობ რომ ჩვენ ასე უფრო შევალთ გამოფენილ ტილოებში, მონეს სულში.

ყველაფერი გაკეთებულია ძლიერი გრძნობის გამოსაწვევად.

ამ ადგილმა-ქმნილებებმა უნდა შეაღწიონ ადამიანთა გულებში/

 

// ტადაო  ანდოსთვის მისი ქმნილებები არის

სულიერი თავშესაფრებიa”…//

ეს იდეა არის მთელს ჩემს არქიტექტურაში და მე ბევრს ვმუშაობდი  შენობებზე რომელთა ფუნქციაც სწორედ არის სულიერების გამოღვიძება ბუნებასთან ჰარმონიით.

კუნძულ Awaji-ზე მე ავაგე ტაძარი წყალზე, ოსაკაში ავაგე სინათლის ეკლესია  რომლის საკურთხევლის კედელში გაჭრილი ჯვრულიღიობიდან იღვრება სინათლე.

პარიზში კი 1995 წელს ავაგე მედიტაციის, დაფიქრების და საკუთარ წიაღში ჩახედვის სივრცე, 6,5 მეტრის სიმაღლის კარგად განათებული ცილინდრი.

შიგნით არის მხოლოდ რამოდენიმე სკამი ჩამოსაჯდომად და დასაფიქრებლად…

 

 

// ტადეო ანდომ ააგო ორასზე მეტი შენობა და ის ისევ მუშაობს უბრალოდ კერძო პირებისთვის როდესაც პროექტები მას ხობლავს//.

 

რამოდენიმე წლის წინ ჩემთან მოვიდა 2 და რომელთაც მთხოვეს Karuizawa-ში აგება  აგარაკისა რომელიც ზუსტად გაიმეორებდა მათი ბავშვობის აგარაკს Kobe-ში.

მეც ის სახლი ავაგე ზუსტად ძველი სახლის მსგავსად, თავდაპირველი აგურის კედელიც აღვადგინე და გადავრგი ბაღის ყვავილები.

ჩემთვის ეს იყო ძალიან მნიშვნელოვანი სამუშაო…

//  ტადაო ანდო არის მთელ მსოფლიოში აღიარებული არქიტექტორი,  მან მიიღო ალვარ აალტოს, პრიცკერის პრემიები…//

ამ პრემიებს არ შეუცვლიათ ჩემი ცხოვრების და არქიტექტურის გააზრების წესი.

მაგრამ წლების მანძილზე მე უფრო გავაცნობიერე ჩემი შრომის სოციალური პასუხისმგებლობა.

კობეს და ფუკუშიმას შემდეგ მე როგორც არასდროს ისე მინდა შექმნა ადგილებისა სადაც მეფობს მშვიდობა და უსაფრთხოება.  და მუდამ ვფიქრობ იმაზე თუ რისი მიცემა შემიძლია არქიტექტურით საზოგადოებისთვის.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s