ბიბლიური სამოთხის მონატრება.

Résultat de recherche d'images pour "jean delumeau"

ლამაზი ლოზუნგების ძახილით დაქცეულ სამყაროში მით უფრო მოგენატრება.

 

ვიფილოსოფოსოთ ევროპელებთან ერთად 2

 

ევროპელები  ფიქრობენ  ბედნიერებაზე

ფრანგული  სამეცნიერო  პოპულარული  ჟურნსლი Le  Point-ის  საგანგებო  ნომერი

 

ბედნიერება, ფუნდამენტური  ტექსტები // ეპიკურე, მარკუს  ავრელიუსი, რუსო, ბუდა, კონფუციუსი…//  Bonheur, les  rextes  fondamentaux, Epicure, Marc  Aureèle, Rousseau, Bouddha, Confucius,

23-ნომერი 23, 2009  წლის  ივლის-აგვისტო//

აქ  შემოვიფარგლებით  ჟურნალში მოყვანილი  ზოგი ტექსტით.

 

 

კოლეჯ  დე  პრანსის  საპატიო  პროფესორი  Jean  Delumeau // ჟან დელუმო//,

 

სამოთხე  და  ბედნიერება  ამქვეყნად, დედამიწაზე.ებრაელებს, ქრისტიანებს  და  მაჰმადიანებს  უსასრულოდ და  უზომოდ  ენატრებათ  ბიბლიის  სამოთხე

ზოგისთვის  ეს  იყო ოქროს ხანა,  სრულყოფილი  სამყარო.

ზოგისთვის  კი  განცხრომის, ნეტარების სამყარო.

 

 

საწყისი სამოთხე, მაგრამ  აგრეთვე  მართალთა  და  რჩეულთა  სამეფო,.

სამოთხე  არის  აბსოლუტური ბედნიერების  სიმბოლო.  ტერიტორია  რომელიც  მუდამ  ენატრებათ  ებრაელებს, ქრისტიანებს  მაჰმადიანებს.

ისინი  დრო და  დრო  ცდილობდნენ  და  ცდილობენ  სამოთხის განმეორებას დედამიწაზე.

 

ევროპული სიტყვა paradis მომდინარეობს  ძველი  სპარსული  სიტყვიდან რომელიც  გადაიღეს  ბერძნებმა.

Paradeisos ნიშნავდა  ბაღს  რომელიც გარშემორტყმული  იყო მცხუნვარე  ქარებისგან  დამცველი კედლით.

 

ედემი  იყო  უდაბნოს  ხალხის  ოცნება, ხალხისა  რომელმაც 40  წელი  უდაბნოს  ქვიშებში  და  ქვებში ხეტიალის მერე ძლივს მიაღწია  სახელგანთქმული  ქანაანის  ქვეყნამდე. მისთვის ბედნიერება  შიძლებოდა  ყოფილიყო  მხოლოდ  უხვი  მცენარეულობის შუაგულში,  სიცხის  და  სიცივის  უკიდურესობებისგან  დაცულ ადგილას.

 

ებრაელებზე  და  ქრისტიაებზე  უფრო  მეტად  ნაყოფიერი  და  ჩრდილის  მომცემი  უხვი  მცენარეულობით  სავსე  სამოთხე  ენატრებოდათ  მაჰმადიანებს რომლებიც  საუკუნეების  განმავლობაში  აშენებდნენ მტანჯველი  ვნებებით, საფრთხეებით   სავსე  სამყაროს  გარეთ  გადამყვან  ზღაპრულ ბაღებს.

 

ბედნიერების  და  ბაღის  თითქმის  სტრუქტურული  კავშირი  ჩანს ბერძნულ-ლათინურ  ტრადიციებშიც. ჰესიოდე  და  ოვიდიუსი  უგალობდნენ ოქროს  ხანას. ელისეს  მინდვრებზე  განისვენებდნენ  რჩეული  მიცვალებულები.

ქრისტიანებმა  მიიღეს  ეს  მითები  და  იფიქრეს  რომ  ისინი  მომდინარეობდნენ იუდაიზმის  დამფუძნებული  მოსესგან.

 

მეტიც, აღორძინების  ხანამდე დასავლეთი დარწმუნებული  იყო  იმაში  რომ  სამოთხე  ისევ არსებობდა  დედამიწაზე  თუმცა  აკრძალული  იყო ადამიანის  იქ  შესვლა  და  მას  იცავდა  ცეცხლის  კედელი და ქერაბინის  მახვილი.

1498  წელს კრისტოფ  კოლუმბმა  აღმოაჩინა  ორინოკოს  შესართავი და  იფიქრა  რომ ეს  მდინარე  არის მიწიერ  სამოთხეში.

მან  დაწერა  რომ  იქ  ვერავინ  მივიდოდა  ღვთაებრივი  ნების  გარეშე.

შუა  საუკუნეებმა  მოიგონა  მეფე-ქურუმი  იოანეს საოცარი სამეფო  რომელიც  უნდა  ყოფილიყო სადღაც  ინდოეთთან  თუ ეთიოპიასთან.

მრავალი  ექსპედიცია  მიდიოდა  მაშინ აღმოსავლეთში  ამ სამეფოს აღმოსაჩენად.

 

სამოთხე  ევროპული  კულტურის  ცენტრალური თემა  იყო  მე-18  საუკუნემდე.

რეფორმამ  კიდევ  უფრო გააძლიერა  მისი  მიმზიდველობა.

 

სამოთხეში  იყო ხე სიკეთის  და  ბოროტების  ცოდნის ადამიანებისთვის  აკრძალული  ნაყოფით.

ადამმა  და  ევამ  დაარღვიეს  ღმერთის მიერ  დაწესებული  აკრძალვა  და  ღმერთმა  ისინი  განდევნა  სამოთხიდან.

ამ საწყისი  ცოდვის  სიმძიმე  დიდი  დებატის თემა იყო  ლუთერის და კალვინის  დროიდან //1509-1564//.

თავისუფალია  თუ  არა  ადამიანი ?

რამდენადაა  ის  დამნაშავე?

ცოდვის  გარეშე  სიცოცხლის  ხე  შეგვინარჩუნებდა მარადიულ ახალგაზრდობას და  ჩვენ აღარ  გსგვტანჯავდა  სიბერის  უხერხულობებიო, დაწერა  ლუთერმა ბიბლიის  თავის  კომენტარში. სიყვარული  კი  შეინარჩუნებდა  სიწმინდეს.

 

მიწიერი  სამოთხის  უკურნებელი  მონატრება მჭიდროდ  იყო  დაკავშირებული  აკრძალული  ბედნიერების  ცნებასთან.

ბედნიერების  დაკარგვამ  საუკუნეების  მანძილზე  კვება  მილენარისტული  ჩვენებები.

ცნება  მილინერარიზმი  უფრო   მიწიერი  ბედნიერების  ათას  წელზე  მიუთითებს ვიდრე  კატასტროფებზე  რომლებიც  წინ უნდა  უსწრებდეს  ამ  ბედნიერ  ხანას..

ძველ  აღთქმაში  ბევრი  წინასწარმეტყველება იუწყებოდა  ებრაელი  ხალხის ბედნიერი მომავლის  შესახებ.  

ყველაზე  ცნობილი  ასეთი წინასწერმეტყველების  ავტორად ითვლება  წინასწარმეტყველი ისაია:

« იქ  მგელი  იცხოვრებს  კრავთან ერთად,ვეფხვი  დაწვება  თიკანთან, ძუძუმწოვარა  ბავშვი ითამაშებს  კობრას  ბუდეზე, ბავშვი გაიწვდის ხელს გველის  ხვრელზე ».

 

ქრისტიანებში  მილენარიზმი  კიდევ  უფრო  კვება  წმინდა  იოაეს  აპოკალიფსმა.

 

ავტორმა  ნახა  თუ როგორ  ჩამოვიდან ციდან ანგელოზი  რომელმაც  ბორკილები  დო  ბოროტების  სიმბოლო  დრაკონს.

ისინი  ვინც  არ  ირწმუნეს  ურჩხულისა   ქრისტესთან ერთად იმეფებენ ათასი წლის  მანძილზე.

ამ ათასი  წლის  შემდეგ  სატანა  განაახლებს  ბრძოლას.

იქნება  ღმერთის  უკანასკნელი  ბრძოლა ბოროტების  წინააღმდეგ.

შემდეგ  იქნება  საყოველთაო  აღდგომა  და,ბოლოს, უკანასკნელი სამსჯავრო.

 

მილენარიზმის  ფუნდამენტური რწმენა ისაა რომ   ჩვენს  დროსა  და  უკანასკნელი სამსჯავროს  შემდგომ მარადისობას  შორის   დედამიწაზე  იქნება  მშვიდობის და  ბედნიერების პერიოდი.

 

ეს  რწმენა  პირველ ქრისტიან მარტვილებს  აძლევდა   ახლო მომავალში აღდგომის  და ვითარების  სრული  შებრუნების   შედეგად  მათი ტანჯვის მიწაზე  მეფობის იმედს.

 

წმინდა  ავგუსტინეს //354-430//  შემდეგ ოფიციალური  ეკლესია დაუპირისპირდა მილენარიზმს, მაგრამ მილენარიზმი არ გაქრა.

ბერ  Ioachim de Flore- სთან ერთად    მე-12  საუკუნეში  ის  ახალი  ძალითაც კი გამოჩნდა.

ეს  ბერი  ამბობდა  რომ  იქნება  სულის  დრო ეომელიც იქნება  წმინდა  სიღარიბეში, ღვთისმოსავად  და  მშვიდობის პირობებში მცხოვრები კაცობრიობის ხანა.

 

დანტემ //1265-1321//  «ღვთაებრივ კომედიაში» იოახიმ დე  ფლორე გამოაცხადა  წინასწარმეტყველად.

 

 იოახიმ დე  ფლორეს  თქმით   მსოფლიოს, კაცობრიობის  ისტორია იყოფა  სამ ხანად.

პირველი ხანა, აბრაამიდან  იოანე ნათლისცემლადე    სამყაროს  შემოქმედი  მამა  ღმერთის  მეფობის  ხანაა.

მეორე  ხანა, შობიდან  1260 წლამდე  ძის, იესო ქრისტეს  მეფობის  ხანა.

აპოკალიფსზე  დაყრდნობით  მან თქვა  რომ 1260  წელს  დაიწყება   და  სამყაროს  დასასრულამდე  გაგრძელდება სულიწმინდის  ხანა.

იოახიმ დე  ფლორე  ამბობდა  რომ

 

პირველი  ხანა  იყო კანონის ხანა.

მეორე  ხანაა  მადლის  ხანა.

მესამე  ხანა  კი  იქნება უფრო  უხვი მადლის ხანა.

პირველი  ხანა  იყო მონური მორჩილების  ხანა.

მეორე  ხანაა  შვილის  მამისადმი მორჩილების  ხანა.

მესამე  ხანა იქნება   თავისუფლების  ხანა.

 

პირველი  ხანა  იყო  შიშის  ხანა.

მეორე  ხანაა  რწმენის  ხანა.

მესამე  ხანა  იქნება სახარების  სულიერად და არა სიტყვა-სიტყვით გაგების, გულმოწყალება-გულუხვობის ხანა.

პირველი  ხანა  იყო მოხუცების ხანა.

მეორე ხანაა ახალგაზრდების ხანა  და მესამე იქნება  ბავშვების ხანა.

 

ამ მწვალებელი  ერეტიკოსის იდეა, ისტორიის  მისეული დაყოფა მე-19  საუკუნეში  აიტაცეს ოგიუსტ  კომტმა  და  ჰეგელმა.

ამას გარდა, იოახიმ  დე  ფლორეს  მეტ-ნაკლებად  კარგად  გაგებულ აზრს მე-13 საუკუნიდან დაემატა  სხვა  ესქატოლოგიური  ტრადიცია რომლის  თანახმადაც  ბოლო  დღეებში იერუსალიმში  დამკვიდრებული  ქრისტიანი მეფე  იმეფებს  დედამიწაზე, იქნება  მშვიდობა  და  მთელი კაცობრიობა გაქრისტიანდება.

ამის  იმედი  ჰქონდათ მე-17 საუკუნემდე.

 

მაგრამ  დედამიწაზე  რელიგიურ  სამოთხეზე  ოცნებამ, თავდაპირველი ეკლესიის  ხელახლა  გააქტუალურებამ კვება  ფრანცისკანული და, ესპანურ  დაპყრობათა  შემდეგ, ლათინური ამერიკის იეზუიტთა  « უტოპიები »

 

1620  წელს  ახალ ინგლისშიში  ჩასულებს  უნდოდათ  ამერიკაში  «ახალი  მიწის  და  ახალი  ცების»  («nouvelle  terre  et nouveaux  cieux »)  შექმნა  რისი  შექმნაც ვერ  მოახერხა  ევროპულმა  საქრისტიანომ.

 

1776  წელს აშშ-ს  დაფუძნებისას  ამერიკის  შეერთებული  შტატები ბევრი მისი მკვიდრის აზრით უნდა გამხდარიყო იყო « მშვიდობის, სამართალის და  თავისუფლების »  მე-5 იმპერია, რომელზეც  ლაპარაკობდა  ძველი აღთქმის წინასწარმეტყველი დანიელი.

დაბოლოს  აუცილებლად  უნდა  ვილაპარაკოთ  იმაზე  თუ როგორაა დაკავშირებული  მილენარიზმი პროგრესის  რწმენასთან განსაკუთრებით დასავლეთში.

ბერი  ტომაზო კამპანელას // 1568-1639// თხზულება  «მზის ქალაქი » წარმოდგენილია  როგორც უტოპია.

მაგრამ ის  აღწერს  თუ როგორი  იქნება  მისი აზრით კაცობრიობის  რეალური მდგომარეობა  ახალ  ოქროს  საუკუნეში რომელიც  დამყარდება  გარდაუვალი ეკონომიკური უსიამოვნებების გადატანის შემდეგ.

ის  ამბობდა  რომ ეს  ახალი  ოქროს  საუკუნე  გააუქმებს კერძო საკუთრებას,  საყოველთაოდ გახდის  სწავლა-განათლებას.

ჟანგბადის  აღმომჩენი  ინგლისელი თეოლოგი  და  მეცნიერი Prestley

//1733-1804//   კი  ამბობდა  რომ  კაცობრიობა  დედამიწაზე  ღმერთის  მეუფებას  და  ბედნიერებას  დაამყარებს მეცნიერების  მეშვეობით.

 

მერე ნიჰილისტებმა, ათეისტებმა და სოციალისტებმა  ბრძანეს  რომ მიწიერი სამოთხე იქნება  სოციალიზმი  თუ კომუნიზმი.

21-ე  საუკუნის  დასაწყისითვის მეცნიერებამ და  ტექნიკამ მართლაც განიცადეს  უზომი პროგრესი.

მაგრამ მორალურ-ეთიკური პროგრესი  ბოდიში.

 

// პროფესორმა  თენგიზ  სიგუამ საბჭოთა  ტანკით დაანგრია  თავისი საკუთარი ქვეყნის  დედაქალაქი.//

სოციალიზმის  ტოტალიტარული  ვერსია  ჩაემხო სისხლში

 

ჯიჰადიზმის  ფანატიკოსი ლიდერები  თავის  მაჰმადიანებს  ეუბნებიან თავი მოიკალით და  სამოთხეში იქნებითო.

ქრისტიანებმა თითქოს  საერთოდ უარი თქვეს  მიწიერი სამოთხის  ძიებაზე….

 

ორი  მსოფლიო  ომის, ბოლშევიზმ-ნაციზმის, გენოციდების, შუა  თბილისში ტანკით პროფესორი  თენგიზ სიგუას  თარეშის შემდეგ მიწიერ  სამოთხეზე  ოცნება  ძნელია.

 

 

და  მაინც ვიოცნებოთ  სამყაროზე სადაც ადამიანები  ადამიანურად მოეპყრობიან ერთმანეთს. და არ აქცევენ თავის ქვეყანას  მოსახლეობისგან დაცლილ უდაბნოდ როგორც ეს  ხდება  საქართველოს ზოგიერთ არაოკუპირებულ რეგიონში.

 

ამასაც არა უჭირს.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s