ისტორია-გეოგრაფია ნოლებისთვის ,მეოცე საუკუნე-2+

 

 

 

ისტორია-გეოგრაფია ნოლებისთვის ,მეოცე საუკუნე-2

ცოდნის მინიმუმი იმ ფრანგი ჯეელებისთვის ვისაც უნდათ სკოლის,საშუალო განათლების ატესტატის მიღება

Nicolas Arnaud, Hugues Vessemont, Le BAC Histoire-géographie pour les nuls,2008

 

თანაარსებობა  და  კრიზისის  პიკები

 

1953  წელს  ამერიკულ  და  საბჭოთა  ბანაკებს  სათავეში  ჩაუდგნენ  სხვა  ადამიანები.

ამერიკის  შეერთებულ  შტატებში რესპუბლიკური პარტიის შემწეობით აირჩიეს  მეორე  მსოფლიო ომის  დროს  ევროპაში ოპერაციათა მთავარსარდალი გეერალი Eisenhower რომლის პირადი პრესტიჟიც  ისეთი  იყო  რომ მას  არ  სჭირდებოდა ძალის  ექსცესიურად  ჩვენება.

 

საბჭოთა  კავშირში  დაბნეულობის  გარკვეული  პერიოდის შემდეგ კოლეგიალურ  ხელისუფლებას  სათავეში ჩაუდგა  ნიკიტა  ხრუშჩოვი რომელსაც  გადაწყვეტილი  ჰქონდა  ქვეყნის მოდერნიზაციისთვის სტალინის  რკინის  ხელის შერბილება.

დაძაბულობა  რამდენადმე  შერბილდა. ორივე  მხარემ თითქოს  აღიარა  ერთმანეთის  გავლენის  სფეროები.

ამას  ადასტურებს  ის  რომ  ამერიკელებს  დიდად  არ  დაუჭერიათ  მხარი 1956 წელს აჯანყებული  უნგრელებისთვის.

საბჭოელებმა  კი  მხოლოდ  სიმბოლური  რეაქცია  მოახდინეს იმაზე რომ ამერიკის  შეერთებული შტატების დაზვერვის  ცენტრალურმა  სამმართველომ 1953  წელს  მოაწყო გადატრიალება  ირანში რის  შედეგადაც დაამხეს ირანის პრემიერ  მინისტრი.

მაგრამ მიუხედავად ამისა  ორივე  მხარე უთვალთვალებდა  ერთმანეთს.

 

მსოფლიოს  აშინებდნენ ატომური  ბომბებით  და  პრესტიჟის გულისთვის ეჯიბრებოდნენ ერთმანეთს.

საბჭოელებმა  1957 წლის  4 ოქტომბერს  და  3 ნოემბერს  კოსმოსში გაუშვეს  დედამიწის 2 პირველი ხელოვნური თანამგზავრი სპუტნიკი. პრესტიჟი  უზომო იყო.

ამით  ისარგებლა  ხრუშჩოვმა  და  განაცხადა  რომ  საბჭოთა კავშირი ამერიკის შეერთებულ შტატებს აჯობებდა  გაასწრებდა 1970-ან წლებში.

ამერიკის შეერთებულ შტატებში მოაგროვეს  უზარმაზარი თანხები  რათა  ეჯობნათ  საბჭოთა კავშირისთვის. პრეზიტენტმა  ეიზენჰაუერმა შექმნა ამერიკის შეერთებული შტატებში კოსმიური  სააგენტო NASA და ამერიკელებიც გაფრინდნენ კოსმოსში. პრეზიდენტი კენედის დროს იყო ფრენა მთვარისკენ.

ეს არ ყოფილა მარტო ქედმაღლობის  და  ტრაბახის  საქმე.

კოსმოსში მძიმე  ობიექტების  გაყვანით საბჭოელები აჩვენებდნენ მათ ბალისტიკურ  უნარს. რაკეტას  უკვე  შეეძლო  ბირთვული  მუხტის  გადატანა. დროც  არაჩვეულებრივად  შემცირდა. 12 000 კილომეტრის  გასავლელად  40 წუთიც აღარ იყო საჭირო.

პირველი  კონტინენტშორისი რაკეტები ნაკლებად მოწყვლადი მაგრამ ნაკლებად ზუსტი იყო.

სამხედროები აკეთებდნენ უფრო და უფრო ძლიერ  ბომბებს  რომლებსაც შეეძლოთ უზარმაზარი ქალაქების ნანგრევების გროვად გადაქცევა.

 

1961  წელს შეწყდა ბერლინის  ყრუ  ხმაური

სტალინის  სიკვდილის შემდეგ ცოტა  ხანი გავიდა  და 1953  წლის  ივნისში  ბერლინში  ატყდა  სამუშაოს  სიმძიმით  უკმაყოფილო  მუშების აჯანყება. ისინი  შეეჯახნენ  საბჭოთა  ჯარებს  და  ამას  მოყვა  სწრაფი  და მკაცრი რეპრესიები.

შემდეგ  აღმოსავლეთ  გერმანიის  მთავრობამ შეამსუბუქა  მოსახლეობის  მდგომარეობა, აამაღლა  ცხოვრების დონე და  ააშენა  უფრო  კომფორტული  ბინები.

 

მიუხედავად  ამისა  აღმოსავლეთ  გერმანიის  მცხოვრებნი  გაუთავებლად  გარბოდნენ  დასავლეთ გერმანიაში  ბერლინის გავლით.

ბერლინი  იქცა  მთავარ პრობლემად.

ეს იყო  გერმანიის  დემოკრატიული  რესპუბლიკის  გადარჩენის  საკითხი. ამ რესპუბლიკის  მკვიდრთა  დიდი  ნაწილი  გაიქცა  და  სხვები  აპირებდნენ გაქცევას  დასავლეთში.

არ  შველიდა  ამას  საერთაშორისო  შეკრებებზე ლაპარაკი.

ბერლინის  სანაცვლოდ  საბჭოთა  ხელმძღვანელობას  უნდოდა დემილიტარიზებული, ნეიტრალური, გაეროს კონტროლს ქვეშ მყოფი და  ფინეთის მსგავსი გერმანია  ანუ  გერმანიის  ფინლანდიზაცია.

ბოლოს  და  ბოლოს  1961  წელს აღმოსავლეთ გერმანიის  მესაზღვრეებმა  ააგეს  ბერლინის კედელი. ასე  დაამწყვდიეს  გაქცევის  მსურველები. აღმოსავლეთი გერმანია, გერმანიის  დემოკრატიული  რესპუბლიკა  დროებით  გადარჩა.

 

ჩანართი

Vikidia, l’encyclopédie de 8-13 ans  8-13 წლის ასაკის და უფრო  უფროსი  ფრანგი  ბავშვებისთვის  განკყთვნილი  ენციკლოპედიიდან  Vikidia

https://fr.vikidia.org/wiki/Mur_de_Berlin

ბერლინის  კედელი, გერმანულად Berliner Mauer

 

ეს  იყო  გერმანიაში, ბერლინში 1961  წელს  აგებული  კედელი რომელსაც დასავლეთი  ბერლინი  უნდა  გამოეყო აღმოსავლეთი  ბერლინისგან. ხშირად  სირცხვილის  კედლად  წოდებულ  ამ  ნაგებობას ხელი უნდა  შეეშალა აღმოსავლეთი  ბერლინის  მკვიდრების  დასავლეთ  ბერლინში  გაქცევისთვის.

 

ააგეს  1961  წელს  და  დაანგრიეს  1989 წელს. ნერლინის  დასავლეთი ნაწილის  ირგვლივ  იყო  რკინის  ფარდა  რომელიც  გერმანიის  დემოკრატიულ  რესპუბლიკას  გამოყოფდა  გერმანიის  ფედერატული  რესპუბლიკისგან და  დანარჩენი სამყაროსგან. მისი  სიგრძე  იყო  155  კილომეტრი.

ბერლინის  კედლის  ისტორიის  კარგად  გასაგებად  უნდა  ვიცოდეთ რომ  იმ დროს  გერმანია  2  ნაწილად  იყო  გაყოფილი. აღმოსავლეთით იყო გერმანიის  დემოკრატიული  რესპუბლიკა და  დასავლეთით იყო  გერმანიის  ფედერატული  რესპუბლიკა.

გერმანიის  დედაქალაქი  ბერლინი  აღმოსავლეთ გერმანიაში  იყო.

დასავლეთ  გერმანიას  აღარ  ჰქონდა  დედაქალაქი  და მათ  გადაწყვიტეს  ბერლინის  გაყოფა  ორად და დასავლეთი ერმანიის კუთვნილი  ნაწილის  შემოღობვა რათა  გერმანიის  დემოკრატიული  რესპუბლიკის  მკვიდრები  არ  გაქცეულიყვნენ  გერმანიის  ფედერატულ რესპუბიკაში.

 

მეორე  მსოფლიო  ომში გამარჯვებულებმა ომის  შემდეგ გერმანია  გაყვეს ოკუპაციის ოთხ ზონად.

დასავლეთ  გერმანიაში  და  დასავლეთ  ბერლინში იყო ამერიკული, ბრიტანული  და  ფრანგული  საოკუპაციო  ზონები.  ბერლინის  აღმოსავლეთი იყო  საბჭოთა საოკუპაციო  ზონაში

ბერლინის  დასავლეთ  ნაწილში იყო თავისუფალი  მმართველობა  და  1949  წელს  ის  შეუერთდა  გერმანიის  ფედერატულ  ესპუბლიკად.

დასავლეთ ბერლინმა  მიიღო დემოკრატიული ლიბერალური  ინსტიტუტები და  გამარჯვებულებმა  იქ შეინარჩუნეს  კაპიტალისტური ეკონომიკა.

მარშალის  გეგმით  ამერიკული  დახმარების  წყალობით  დასავლეთ  ბერლინში  იყო  ცხოვრების  მაღალი  დონე. საბჭოელებმა  უარი  თქვეს  მარშალის  გეგმაზე  და  აღმოსავლეთი  ბერლინის  ცხოვრების  დონე ბევრად უფრო  დაბალი  იყო შესანიშნავი  აღდგენის  მიუხედავად.

 

აღმოსავლეთ  გერმანელთა  ნაწილს  ჰქონდა  მაღალი  დონის  განათლება რომელიც  მათ აძლევდა  დასავლეთ გერმანიაში  დიდი  ხელფასის  მიღების  საშუალებას და  ასეთები  გარბოდნენ  დასავლეთ  გერმანიაში.

 

კვალიფიცირებული  მუშები, ინჟინრები, ექიმები….ახალგაზრდები, მაშ, გერმანიის  დემოკრატიული  რესპუბლიკიდან გარბოდნენ  გერმანიის  ფედერატულ რესპუბლიკაში.

 

ამისთვის  ბოლოს  მოსაღებად  გერმანიის  დემოკრატიული  რესპუბლიკის  მთავრობამ  საბჭოელთა  ზეწოლით  გადაწყვიტა  ქალაქის  ორ  ნაწილს  შორის  გასასვლელების  დახურვა.

 

1961  წლის  12-13  აგვისტოს  ღამით აღმოსავლეთი გერმანიის  ჯარისკაცებმა და  საბჭოელებმა  ბერლინის  2  ნაწილის  საზღვარზე ააგეს კედელი.

 

გერმანელები  ერთი  გერმანიიდან  მეორეში  ღამღამობითაც  გარბოდნენ  მაგრამ  ტერიტორიებს  პროჟექტორები  ანათებდა და  აღმოსავლეთი  გერმანიის პოლიციელებს  და  მესაზღვრეებს ნაბრძანები  ჰქონდათ  ესროლათ  გაქცეულებისთვის.

 

აღმოსავლეთ  გერმანიის  სამხედრო-პოლიციური  ნაწილები თითქმის 4  წელი  ყარაულობდნენ ბერლინის  კედელს  რათა  გერმანელები  ერთი გერმანიიდან არ  გაქცეულიყვნენ მეორე  გერმანიაში.

ასე  მოკლეს  ასორმოცზე  მეტი  გერმანელი. სხვები  კი დაიჭირეს, დააპატიმრეს  და  აწამეს, გერმანიის  დემოკრატიული  რესპუბლიკის  საიდუმლო  პოლიტიკური  პოლიცია  შტაზი  იმედოვნებდა ამის ანტიკომუნისტური  ქსელების  გამოაშკარავებას. ნაწამები პატიმრები  კი  ხშირად  ტყუოდნენ.

 

1970-ანი  წლების  დასაწყისში დას. გერმანიაში ვილი  ბრანდტის მთავრობის  დროს  ორ  გერმანიას  შორის დადებული  იყო  შეთანხმებები კედლის ძალიან  ნაწილობრივი  გახსნის  შესახებ.

 

დასავლეთი  გერმანიის  ძალიან  ცოტა  მკვიდრს მხოლოდ  ვიზის  მიღების  შემდეგ  შეეძლოთ  რამოდენიმე  დღის  გატარება  აღმოსავლეთ  ბერლინში რომლის  მკვიდრებსაც  არ  ჰქონდათ  მსგავსი  ბედნიერება.

 

მაგრამ  საბჭოთა  კავშირში  გაპირველკაცდა  მიხაილ  გორბაჩოვი  და  მან  საბჭოთა  ჯარები  გაიყვანა  გერმანიიდან.

ამით  გამხნევებული  აღმოსავლეთის  გერმანელები ღიად  გამოვიდნენ თავისი  მთავრობის  წინააღმდეგ.

 

აღმოსავლეთის  ზოგმა  გერმანელმა  ისარგებლა კომუნისტურ  უნგრეთს  და  ავსტრიას  შორის  რკინის  ფარდის ნგრევით  და  ისინი  თავისი  გერმანიიდან  გაიქცნენ  ჩეხოსლოვაკიის  გავლით.

 

აღმოსავლეთ  ბერლინში  პროტესტი  გაძლიერდა. თანამდებობიდან  გადადგა აღმოსავლეთ  გერმანიის  და  მის  კომუნისტთა  ხელმძღვანელი რომელსაც მხარს  არ  უჭერდა  გორბაჩოვი. მისმა  მემკვიდრემ დაუშვა კედლის  გადალახვა.

 

1989 წლის  9-10 ნოებრის ღამით ხალხმა  იხუვლა  კედლისკენ.

 

1989  წლის  9  ნოემბერს კედლის  გახსნა  მაშინ ნიშნავდა 2 გერმანიის  ერთმანეთთან დაახლოებას,რაც მოხდა 1990  წელს

 

ბერლინის  კედლის  ნაწილს  ინახავენ როგორც რელიქვიას.

 

დავუბრუნდეთ  სახელმძღვანელოს

 

რომი  და  ცივი  ომი, ფეთქებადსაშიში  ნარევი

 

1898  წელს თავისი დამოუკიდებლობის შემდეგ  კუბა  იყო ამერიკის  შერთებული  შტატების  ნამდვილი  ნაკრძალი.

1959  წლის  1 იანვარს  აჯანყებამ  დედაქალაქი ჰავანადან გააგდო  დიქტატორი ბატისტა

ძალაუფლება ხელში  ჩაიგდო პოპულისტური პარტიზანული  ომის  ბელადმა  ფიდელ  კასტრომ რომელმაც  მოახდინა ამერიკელ  მეწარმეთა კუთვნილი  ქონების  ნაციონალიზაცია და იკვეხნიდა  რომ გაანთავისუფლა კუბელები ამერიკული უღლისგან.

გაძარცვული  ამერიკელი  მეწარმეები და ამერიკის  შერთებული  შტატების საიდუმლო სამსახურები მაშინ   მხარს  უჭერდნენ კასტროს რევოლუციის  მოწინააღმდეგე  კუბელ ლტოლვილებს.

კუბაზე შექმნილი  ვითარება წინ  წამოსწიეს აშშ-ს 1960  წლის  საპრეზიდენტო კამპანიის  დროს, მაგრამ მაშინ ეს  არ  ყოფილა  გადამწყვეტი პრობლემა.

კასტროს  მოწინააღმდეგეებმა  1961  წელს  სცადეს  გადასხდომა ღორების  ყურეში, მაგრამ ისინი  სწრაფად  უკუაგდეს  კუბელებმა. აშშ-ს ცენტრალური  სადაზვერვო სამმართველოს  მარცხმა კასტროს  უბიძგა  საბჭოთა კავშირთან  დაახლოებისკენ.

1962  წლის ოქტომბრის შუა  ხანებში  პრეზიდენტ  კენედის  შეატყობინეს რომ ამერიკულმა  მზვერავმა თვითმფრინავებმა  კუბაზე  დაინახეს საბჭოთა რაკეტები და  მათი  სატყორცნი  ბაზები.

კარაიბებში  გაიშალა  ამერიკული  ფლოტი, კუბა  მოაქციეს კარანტინში. შორიახლო ტრიალებდნენ საბჭოთა გემები. ამერიკის  მოკავშირეები, მათ შორის საფრანგეთი, მობილიზებულები  იყვნენ.

26-ში  საბჭოთა  კავშირმა  თქვა  რომ  გამოსავალი  არსებობს. ოქტომბერში  დაძაბულობა  განიმუხტა.

საბჭოელებმა  დადეს  პირობა  რომ  გააუქმებდნენ  მათ ბაზას. ამერიკელებმა  დადეს  პირობა  რომ  აღარ შეიჭრებოდნენ კუბაზე.

მოწინააღმდეგეებმა  სწრაფად  გამოიტანეს  დასკვნები 1962 წლის კრიზისიდან.

მომდევნო წელს  დაკონკრეტდა  განმუხტვის პირველი ნიშნები.

აშშ-მ  და  სსრკ-მ  1963  წლის  აგვისტოში ხელი  მოაწერეს მოსკოვის შეთანხმებას რომელიც  კრძალავს  ბირთვულ გამოცდებს  ჰაერში, ზღვებში და კოსმოსში. მაგრამ ხელმოწერამდე  ორივე  სახელმწიფომ  ააფეთქა  უამრავი  უძლიერესი  ყუმბარა  რათა ყველას  გაეგო  რომ  დიდი  ომი  საერთო  თვითმკვლელობაა. ამავე  დროს  შეიქმნა

აშშ-ს  და  სსრკ-ს ხელმძღვანელთა  ერთმანეთთან უშუალოდ  დამაკავშირებელი ე.წ. წითელი ხაზი თუ წითელი  ტელეფონი

რომელსაც  უნდა  განემუხტა  მწვავე  სიტუაციები.

 

განმუხტვა  რეალური  განიარაღების  გარეშე

დაბზარული  ბლოკები

 

1960-1970- ან წლებში  ზესახელმწიფოებს  გამოუჩნდათ  მათ  ჰეგემონიასთან  მოდავე  მოწინააღმდეგეები  როგორც  მსოფლიოში  ისე  საკუთარ  ბანაკებშიც.

მესამე  სამყარო  ცდილობდა  ორგანიზებას  ცივი ომის ლოღიკისგან დამოუკიდებლად

1961  წელს  ბელგრადში შეიკრიბა  მიუმხრობელთა კონფერენცია.

საშუალებათა  ნაკლებობა  და იქ მყოფ პიროვნებათა  სხვადასხვაობა  არ იძლეოდა  დეკლარაციებზე  უფრო  შორს  წასვლის  საშუალებას.

 

კომუნისტური  სამყარო აღარ იყო 1 ბლოკი  1963  წლის  ტეხილის  შემდეგ:

 

გამოიკვეთა მაოს ჩინეთი რომელიც  აცხადებდა  რომ  საბჭოელები  იქცნენ  ბურჟუებად  და  ეხლა  ისაა რევოლუციური  სიწმინდის  მედროშე.

კინკლაობა  მალე  გადაიქცა  აშკარა  მტრობად.

კომუნისტური ქვეყნები მოხიბლა ჩინურმა  მაგალითმა. ზოგმა  ქვეყანამ, მაგ. ალბანეთმა, მფარველიც კი შეიცვალა.

ჩინური  და  საბჭოთა  ჯარები  რეგულარულად ეჯახებოდნენ ერთმანეთს  ჩინეთ  საბჭოთა კავშირის  საზღვარზე.1969 წელს  ინციდენტები უსურიზე  იყო ნამდვილი საომარი ოპერაციები.

ევროპაში პრაღის  გაზაფხული  საშიში იყო კომუნისტი  ხელმძღვანელებისთვის.

 

საბჭოთა კავშირმა 1968 წლის  აგვისტოში  ბოლო  მოუღო  მას ვარშავის პაქტის ქვეყნების უმრავლესობის დახმარებით.

უნგრეთის  აჯანყების ჩახშობის მსგავსმა  ამ  ინტერევენციამ ისევ დასცა საბჭოთა კავშირის ავტორიტეტი.

 

დასავლურ  ბანაკში  კი  შარლ  დე  გოლს  უნდოდა საკუთრივ  საფრანგეთის  ინტერესების  დამცველი  პოლიტიკის  გატარება. მან მიანიშნა  აღმოსავლეთისკენ  გახსნილობაზე. ის  განთავისუფლდა  ამერიკული  მფარველობისგან, აკრიტიკებდა ამერიკის შეერთებული  შტატების  ინტერვენციას  ვიეტნამში და 1966 წელს  გავიდა  ნატოს ინტეგრირებული სამხედრო სარდლობიდან,თუმცა  დარჩა  ნატოს  ერთგული.

 

გერმანიაში  ვილი  ბრანდტის  მიერ  გატარებული  პოლიტიკა  ეწინააღმდეგებოდა ამერიკულ ინტერესებს, მაგრამ  1969-1974 წლებში გატარებული მისი Ostpolitik ტარდებოდა  ავტონომიურად

განმუხტვის დამადასტურებელი  ნიშნები

ორმა  ზესახელმწიფომ  მოილაპარაკა  რათა  კონფრონტაცია  არ  გამოსულიყო კონტროლიდან. ამერიკული  დოქტრინა მასობრივი რეპრესიებიდან გადავიდა  თანდათანობით  პასუხზე.

1968  წელს  ხელი  მოაწერეს  შეთანხმებას  ბირთვული  იარაღის  გაუვრცელებლობის შესახებ.ორივე  მხარეს  სურდა  ბირთვულ  იარაღზე  მონოპოლიის  შენარჩუნება.

1972  წელს  შეთანხმდნენ  იმაზე  რომ  ყოველ ზესახელმწიფოს  უნდა  ჰქონოდა  რაკეტების  შეზღუდული  რაოდენობა.მაგრამ  ამერიკას  ჰქონდა უპირატესობა იმიტომ რომ მის რაკეტებს შეეძლოთ რამოდენიმე  ბირთვული  ქობინის  ტარება.

საერთაშორისო დიპლომატია აშკარად  დამშვიდდა. სახალხო  ჩინეთი  1971  წელს  შევიდა  გაეროში  და  დაიკავა  ტაივანის  ადგილი  უშიშროების  საბჭოში.

გერმანიის  ფედერატულმა  რესპუბლიკამ შეწყვიტა გერმანიის  დემოკრატიული  რესპუბლიკის მიმართ მტრული  პოლიტიკის  გატარება, დაამშვიდა  აღმოსავლეთის  მეზობლები  და  1973  წელს  ორივე  გერმანია შევიდა  გაეროში.

 

975  წელს  ევროპის  ქვეყნები შეიკრიბნენ კონფერენციაზე  ევროპაში  უსაფრთხოების  და  თანამშრომლობის შესახებ.  მათ  ხელი მოაწერეს  ჰელსინკის  შეთანხმებებს.

აღიარებული  იქნა ევროპის  ყველა ქვეყნის  სუვერენიტეტი და  ყველამ დადო პირობა  რომ  პატივს  სცემდა  ადამიანის უფლებებს.

 

სხვადასხვა  ინტენსიურობის  რეგიონალური კონფლიქტები.

განმუხტვის  პერიოდი არ ყოფილა  მშვიდობის პერიოდი. რვროპაში  ისევ იყო ნატოს  და  ვარშავის ბლოკის ჯარები.

მესამე  სამყაროში პარტიზანული  მოძრაობები ცდილობდნენ  დასავლეთის მომხრე დიქტატორების თუ  რეჟიმების დამხობას.

1967  წელს ბოლივიის  სამთავრობო  ძალებმა ტყვედ აიყვანეს  და  მოკლეს ჩე  გევარა.

 

ამერიკის  შეერთებული  შტატები ბოლოს უღებდნენ მათი აზრით არასანდო რეჟიმებს.

1973  წლის 11  სექტემბერს ამერიკის  შეერთებული  შტატების ცენტრალური  სადაზვერვო სამმართველოს  მხარდაჭერით მწყობილმა სამხედრო გადატრიალებამ დაამხო ჩილის პრეზიდენტი და  მან თავი მოიკლა.

ძალაუფლება ხელში  ჩაიგდო გენერალმა პინოჩეტმა რომელიც  სასტიკად  გაუსწორდა  მოწინააღმდეგეებს.

 

1960  წლიდან  ამერიკის  შეერთებული  შტატები უფრო და უფრო ჩაერთო  ვიეტნამის  ომში. ის მხარს უჭერდა სამხრეთი ვიეტნამის  ხელმძღვანელებს  ვიეტნამურ კომუნისტურ პარტიზანულ მოძრაობასთან ბრძოლაში იმიტომ რომ მთელი სამხრეთ აღმოსავლეთი აზია კომუნისტური არ გამხდარიყო.

1968 წელს 650 000 ამერიკელი ჯარისკაცი იყო ვიეტნამში.

ეს ძვირად  ღირებული  კონფლიქტი  თანდათან არაპოპულარული  გახდა როგორც ამერიკის  შეერთებული  შტატების გარეთ ისე მის  შიგნით. გაწვეული  ჯარისკაცებიც აღარ იყვნენ სანდოები.

1968  წელს  არჩეულმა პრეზიდენტმა ნიქსონმა გადაწყვიტა  ვიეტნამის ჭაობიდან გასვლა   სახის  დაუკარგავად.

მისმა მრჩეველმა ჰენრი კისინჯერმა, რომელიც შემდეგ გახდა სახელმწიფო მდივანი დაიწყო თამაში  საბჭოელების, ჩინელების  და  ვიეტნამელი კომუნისტების  წინააღმდეგობებზე .

რეალპოლიტიკის  გზაზე  დამდგარმა  ამერიკამ დაიწყო ტრიანგულარული  დიპლომატია.

ვიეტნამში ამერიკელები დამშვიდების პერიოდებს  ცვლიდნენ ინტენსიური ბრჭოლების პერიოდებით და 1970 წელს  კამბოჯა  გადააგდეს ომში.

1972 წელს პრეზიდენტი  ნიქსონი ჩავიდა ჩინეთში და  საბჭოთა კავშირში. მაგრამ  ეს  უფრო  იყო  მოწინააღმდეგეზე  ზეწოლის  საშუალება და არა  რეაური გახსნა.

1973  წელს  პარიზის შეთანხმებებმა ამერიკას  მისცეს  ვიეტნამის  კონფლიქტიდან გასვლის  საშუალება

 

ორ  წელიწადში სამხრეთი  ვიეტნამი  გადაგავეს, 1975  წლის  მარტში ვიეტნამი გაერთიანდა კომუნისტების  ხელმძღვანელობით.

 

sუსტი  კოლოსები

განმუხტვა სჭირდებოდა ბრეჟნევის  საბჭოთა კავშირსაც. 1972  წელს საბჭოელებმა  იაფად იყიდეს პური  აშშ-ში. აბჭოთა  ინდუსტრიას  სჭირდებოდა მანქანების  და ტექნოლოგიის იმპორტი. Ostpolitik-ს თან  ახლდა შეთანხმებები  რომლებიც აღმოსავლეთის ქვეყნებს აკავშირებდა დასავლეთის  ფინანსისტებთან.

მაგრამ  ენერგია  ძირითადად  ხმარდებოდა  სამხედრო მრეწველობის განვითარებას. საბჭოთა  საზოგადოების  ცხოვრების პირობები არ უმობესდებოდა.

 

1970-ანი წლების შუა ხანებში აშშ განიცდიდა ღრმა კრიზისს.

იყო Watergate-ს პოლიტიკური კრიზისი. პრეზიდენტი გადადგა 1974 წელს მანამდე სანამ მას გადააყენებდნენ იმპიჩმენტით.

 

იყო მორალური კრიზისი. ვიეტნამში დამარცხება იყო ნამდვილი ტრავმა. 1971 წელს დაიწყო ეკონომიკური კრიზისი, რასაც 1973 წელს მოყვა ნავთობის შოკი, იყო ინდუსტრიული კონკურენციაც.

 

1960-ან წლებში აზიაში  შექმნილი  ვითარების ამერიკული ანალიზი.

1964  წლისთვის  მივიღეთ აშშ-ს ცენტრალური  სადაზვერვო სამმართველოს ეროვნული  სინთეზის კომისიის  ტექსტი. ის  პასუხობდა აშშ-ს პრეზიდენტის  მიერ  რამოდენიმე  დღით  ადრე  დასმულ  კითხვაზე  ექნებოდა  თუ  არა  დიდი  გავლენა  რეგიონზე სამხრეთ  ვიეტნამის  და  ლაოსის  დაცემას.  აი ნაწყვეტი აშშ-ს ცენტრალური  სადაზვერვო სამმართველოს ეროვნული  სინთეზის კომისიის შენიშვნიდან:

ვიეტნამის  და   ლაოსის  დაკარგვა  კომუნისტების  სასარგებლოდ დიდად  აუარესებენ ამერიკის  პოზიციას შორეულ  აღმოსავლეთში განსაკუთრებით  იმიტომ  რომ  აშშ უკვე  დიდი ხანია  რაც  ენერგიულად  და  ყველას  დასანახად  ცდილობს  არ  დაუშვას კომუნისტების  მიერ  ხელისუფლების  აღება  ამ ორ  ქვეყანაში.

აქ  მარცხი შელახავს ამერიკის პრესტიჟს დაა გააადვილებს კომუნიზმის  გავრცელებას  რეგიონში.იქნება  კომუნისტებთან მეტად  შეთანხმების მსურველი სხვა  სახელმწიფოები….

 

ჩრდილოეთი  ვიეტნამი  გაიხარებს  იმით  რომ  ის  მიაღწევს  თავის  ეროვნყლ  მიზნებს.

მაგრამ მთავარი  ისაა  რომ გაიზრდება ჩინეთის  პრესტიჟი, ისედაც უკვე  ძლიერი  ჩინეთი კიდევ  უფრო  გაძლიერდება და  დამკვიდრდება  როგორც მსოფლიო  კომუნიზმის  ლიდერი.

 

პეკინი  უკვე  წარმოადგენს  სამხრეთ  ვიეტნამს  როგორც  დასტურს  იმისა  რომ  განუვითარებელი  სამყარო  მწიფეა რევოლუციისთვის, აშშ  არის უვნებელი  ქაღალდის  ვეფხვი და ლოკალურმა  აჯანყებამ შეიძლება  გაიმარჯვოს დიდი  საერთაშორისო ომის  ატეხვის  გარეშე. … ეს  გაამხნევებს და გააძლიერებს  განუვითარებელი სამყაროს  სხვადასხვა  რეგიონში მოქმედ  რევოლუციურ  მოძრაობებს….

 

ხელახალი  გამყინვარება და  ცივი  ომი 1975-1991

 

კომუნიზმის  წინსვლა, დასავლური  სისუსტე

 

მსოფლიოს  რუკა  წითლდება

1975  წელს კომუნისტების  გამარჯვება  ვიეტნამში არ ყოფილა კომუნისტების  ერთადერთი  წინსვლა იმ პერიოდში.

არაბულ  სამყაროში  პროგრესისტულებად  წოდებული  მრავალი  დიქტატურა ,ე.წ. მოძმე ქვეყნები, მეტ ნაკლებად  შთაგონებულები  იყვნენ საბჭოთა მოდელით  და მათ  ჯარებს  ჰქონდათ საბჭოთა  იარაღი.

 

საბჭოთა  კავშირი  წინ  მიიწევდა  აფრიკაში.

1974  წელს  ეთიოპიის მოხუცი იმპერატორი დაამხეს  სამხედროებმა  რომლებიც შებრუნდნენ  საბჭოთა  კავშირისკენ.

მოზამბიკმა  და  ანგოლამ დამოუკიდებლობისთვის  ხანგრძლივი  ბრძოლით დაქანცეს  პორტუგალია,გახდნენ  დამოუკიდებლები და იქ დამყარდა  კომუნისტური რეჟიმი.

ცენტრალურ  ამერიკაში 1979  წელს  გაიმარჯვეს  სანდინისტებმა, სალვადორში იყო  სამოქალაქო ომი  და  ამან გააჩინა კუბას  ფენომენის  გამეორების შიში.

შემტევები  იყვნენ  საბჭოთა  კავშირის  მოკავშირეებიც.1979  წელს კამბოჯაში შეჭრილმა  ვიეტნამმა    დაამხო  წითელ კხმერთა პროჩინური  რეჟიმი.

საბჭოთა  კავშირი  ამერიკის  შეერთებულ  შტატებს ეჯიბრებოდა  ოკეანეებზე პირველობის  გულისთვისაც.

მეგობარი  ქვეყნების   მიერ მიცემულმა  საზღვაო  ბაზებმა  საბჭოთა კავშირს მისცა ინდოეთის ოკეანეში თავისი  ფლოტის  გაშლის  საშუალება.

იქ კი  იყო  ავიამზიდები.

 

დასავლეთის  გარეგნული  აპათია.

ამერიკის  შეერთებულ  შტატებს  არ  შეეძლო  პირდაპირი, უშუალო  რეაქცია. საზოგადოებრივი  აზრი  ტრავმირებული იყო  ვიეტნამის ომით. ამერიკელებს არ უნდოდათ  ახალი  ინტერვენციები.

ნავთობის  ორმა  შოკმა  და  ინდუსტრიულმა  რესტრუქტურაციამ გააჩინა მნიშვნელოვანი  ეკონომიკური  სირთულეები.

მიუხედავად  ამისა  დიპლომატია  მუდამ აქტიური  იყო.

ანვარ  ელ-სადათის  ეგვიპტემ 1976  წელს  ზურგი შეაქცია  საბჭოთა კავშირს  და 1977  წელს  ის  გაეხსნა დასავლელებს.

1979  წელს  ამერიკელებმა იზრაელს  და  ეგვიპტეს უბიძგეს კემპ დევიდის  სამშვიდობო ხელშეკრულების  დადებისკენ.

აფრიკაში  ერთმანეთს  ებრძოდნენ  ამერიკის  შეერთებული  შტატების  და  საბჭოთა კავშირის მოკავშირეები.

ფრანგები  დაეხმარნენ ზაირს 1977  წელს ქვეყნის  ტერიტორიის  სამხრეთ ნაწილზე კონტროლის აღდგენაში.

სამხრეთ აფრიკელები შეიჭრნენ ანგოლაში და  იქ  ებრძოდნენ კუბელებს და აღმოსავლეთ გერმანელებს.

ვითარების  გართულება ევროპაში  იგრძნობოდა 1977 წლიდან.

საბჭოელებმა  მოახდინეს მათი  რაკეტების მოდერნიზაცია და  300  მეტრის  სიზუსტის SS-20-ები დააყენეს მთელ ტერიტორიაზე მოძრავ ბაქნებზე.

1979  წელს  ნატომ  გადაწყვიტა  პერშინგის  მსგავსი რაკეტების და კრეისერის რაკეტების  დაყენება.

ევროპელები მიხვდნენ რომ ბირთვული იარაღის გამოყენება შესაძლებელია  მათი ევროპის ტერიტორიაზე, მით უფრო რომ ამერიკელებმა  გააკეთეს  ნეიტრონის ყუმბარა.

დაიწყო ევრორაკეტების კრიზისი. რკინის  ფარდის ორივე  მხარეს მოსახლეობები ატარებდნენ დიდ პაციფისტურ  დემონსტრაციებს. იყო მღელვარების ატმოსფერო.

 

ორივე  ზესახელმწიფოს მიერ  ცუდად  გაგებული ახალი ელემენტი,მაჰმადიანური ფუნდამენტალიზმი.

1979 წლის  იანვარში აჯანყებამ დაამხო ამერიკის შერთებული  შტატების  მთავარი  მოკავშირე  საშუალო აღმოსავლეთში  ირანის  შაჰი.  აპრილში გამოცხადდა  ირანის  ისლამური  რესპუბლიკა  რომლის მეთაური, რელიგიური  ლიდერი  აიათოლა ჰომეინი  ამერიკას უძახდა  დიდ  სატანას.

1979 წლის ნოემბერში აშშ-ს საელჩოს შეესივნენ მანიფესტანტები, მათ ამერიკელი  დიპლომატები აიყვანეს მძევლებად.

პრეზიენტი კარტერი თითქოს ვერ  ახერხებდა  მათ განთავისუფლებას. მოლაპარაკებები  გაიჭიმა  მთელი  საარჩევნო კამპანიის  მანძილზე.

 

1978 წელს  ავღანეთში  დამყარდა  კომუნისტური ხელისუფლება. მისი მთავრობა  დადამბლავებული იყო  შინაგანი უთანხმოებებით და ასე  უპირისპირდებოდა  ტრადიოციონალისტ ავღანელთა ჯანყს და  წინააღმდეგობას.

1979 წლის დეკემბერში  საერთაშორისო სოლიდარობის სახელით ავღანეთში  შეიჭრნენ საბჭოელები. პირველად  ამოქმედდა  ბრეჟნევის  დოქტრინა.

ამერიკელებმა  მაშინვე  დაუჭირეს  მხარი ულერთია როგორ ანტიკომუნისტ ავღანელებს.

ამერიკელებს  ეგონათ რომ ისინი  მოახერხებდნენ წმინდა ომის  გამოყენებას კომუნისტი  მტრის  დასამარცხებლად მაგრამ ისლამისტები შებრუნდნენ ამერიკელების წინააღმდეგ.

 

 

ჩანართი უფროსი ასაკის  გოგობიჭებისთვის.

 

ამერიკის  მტერმა აიათოლა  ჰომეინიმ თავისი მტერი, ამერიკის  ერთგული  მეგობარი ირანის შაჰი დაამხო ამერიკის დახმარებით.

https://www.bbc.com/news/world-us-canada-36431160

US & Canadaselectedომეინიმ

Two Weeks in January: America’s secret engagement with Khomeini

By Kambiz FattahiBBC Persian Service

  • 3 June 2016

 

Kambiz  Fattahi, BBC-ს სპარსული  სამსახური, 2016 წლის 3 ივნისი

 

ირანის  ისლამური  რესპუბლიკის  დამფუძნებელმა აიატოლა რუჰოლა ჰომეინიმ, რომელიც ამერიკის შეერთებულ  შტატებს  უძახდა  დიდ  სატანას,1979 წლის 27 იანვარს საიდუმლო  წერილი  გაუგზავნა  ვაშინგტონს.

ლტოლვილობაში პარიზის  გარეუბანში   მცხოვრებმა  აიათოლა  ჰომეინიმ  გარიგება შესთავაზა ამერიკის  შეერთებული  შტატების პრეზიდენტ კარტერს და მის ადმინისტრაციას  :

 

ირანის  სამხედრო  ლიდერები  გისმენენ  შენ, მაგრამ ხალხი ასრულებს ჩემს  ბრძანებებს, მისწერა აიათოლამ პრეზიდენტს.

თუ კი პრეზიდენტი  ჯიმი  კარტერი გავლენას  მოახდენდა  ირანელ  სამხედროებზე რათა  მათ  წინააღმდეგობა  არ  გაეწიათ   აიათოლა ჰომეინის  ირანში ირანის პირველ პირად  დაბრუნებისთვის აიათოლა  ჰომეინი დებდა  პირობას რომ ის  დაამშვიდებდა  ქვეყანას, აღადგენდა სტაბილურობას  და  ამერიკის  ინტერესები და  მოქალაქეები ირანში დაცული  იქნებოდნენ.

 

 

მაშინ ირანში მდგომარეობა  ქაოტური იყო. იყო პროტესტის ამომთქმელთა  და  ჯარების  შეჯახებები. მაღაზიები დახურული იყო.  სახელმწიფო  სამსახურები  არ  Mმუშაობდა.

კარტერმა  დაარწმუნა  ირანის  ავტოკრატული  მმართველი Mohammad Reza Shah Pahlavi,რომელიც ასევე  ცნობილი  იყო  როგორც შაჰი  და  ის  ბოლოს  და  ბოლოს  წავიდა  ასე  ვთქვათ შვებულებაში საზღვარგარეთ, ირანში კი დატოვა  არაპოპულარული პრემიერ მინისტრი და ამერიკულ იარაღზე  და  რჩევაზე დიდად დამოკიდებული არეული ჯარი,400 000 კაცი…

 

აიათოლას  გადაწყვეტილი ჰქონდა თხუთმეტწლიანი ლტოლვილობიდან  დაბრუნება  და შაჰის  სამუდამოდ  დატოვება მის ასე ვთქვათ  შვებულებაში.

მიზნის  უფრო  ადვილად მისაღწევად  ჰომეინი  პირადად  ელაპარაკებოდა  არიკელებს და  წერდა  წერილებს

ჰომეინიმ თეთრ  სახლს მისწერა  რომ  პანიკა  არაა  საჭირო, რომ  ირანელები  არ  არიან ამერიკელების მტრები  და  ისინი  იქნებიან მეგობრები, რომ  ისლამური  რესპუბლიკა იქნება  ჰუმანური, ჰუმანიტარული სახელმწიფო, ,შვიდობის და  სიწყნარის წყარო კაცობრიობისთვის.

ჰომეინის  წერილი  ნახეს აშშ-ს  ეხლახანს გახსნილ სამთავრობო

არქივებში.

ამ არქივებში დაცულ საბუთებში მოთხრობილია დიდად  უცნობი ისტორია  ამერიკის  ფარული  გარიგებისა ჰომეინისთან, იდუმალ სასულიერო პირთან რომელმაც მალე  მთელ მსოფლიოში  გაავრცელა ისლამური ფუნდამენტალიზმი და ანტიამერიკანიზმი.

აიათოლას  წერილი  იყო კულმინაცია ორკვირიანი ირდაპირი,უშუალო მოლაპარაკებებისა ჰომენის შტაბის ფაქტიური ხელმძღვანელის და  საფრანგეთში აშშ-ს მთავრობის წარმომადგენელს შორის.

აიათოლას  წერილი  იყო კულმინაცია  წყნარი პროცესისა რომელმაც  გაუხსნა  გზა აიათოლას უსაფრთხო დაბრუნებას  ირანში, მის  მიერ  ძალაუფლების  სწრაფად აღებას და  აშშ-ირანის  ურთიერთობების  დაძაბვას.

 

ოფიციალურად  ირანი  ყვება  რომ  აიათოლა  ჰომეინი  ვაჟკაცურად  დაუპირისპირდა დიდ სატანას რომელიც ყველანაირად ცდილობდა შაჰის  შენარჩუნებას  ხელისუფლებაში  და  დაამარცხა  ის.

 

აშშ-ს არქივებში  დაცული  დოკუმენტები კი გვიჩვენებს  სულ  სხვა სინამდვილეს:

აიათოლა ჰომეინიმ  მოხიბლა და აცთუნა კარტერის  ადმინისტრაცია.

ჰომეინი  მიანიშნებდა  ამერიკელებს რომ  მას  უნდოდა  დიალოგი და ისლამური  რესპუბლიკა მისაღები იქნებოდა ამერიკის შეერთებული   შტატების ინტერესებისთვის. ეს მოეწონა  კარტერს.

 

 

Revealed: How President Carter supported the Iranian Revolution

New information shows how Khomeini fooled Carter into helping him overthrow US ally, while deceiving US public.

 

 

https://www.israelnationalnews.com/News/News.aspx/213292

8/21/2018
Matt Wanderman, 05/06/16 19:5

 

გაირკვა  რომ ამერიკის  შეერთებული  შტატების  პრეზიდენტი კარტერი მხარს უჭერდა  ირანის რევოლუციას.

 

ახალი  ინფორმაციის თანახმად ამერიკის  შეერთებული  შტატების პრეზიდენტმა ჯიმი კარტერმა  ბრმად  დაიჯერა  და  მიიღო  აიათოლა რუჰოლა ჰომეინის  ყალბი დაპირებები და  დამარება გაუწია მას და მის  რევოლუციას.

 

1941 წლიდან 1979 წლამდე ირანს  მართავდა Mohammad Reza Shah Pahlavi,რომელიც უკეთესად  იყო  ცნობილი  როგორც შაჰი.

ფაჰლავი  ატარებდა  ირანის  მოდერნიზაციას  და  ანტიკომუნისტურ პოლიტიკას რასაც მხარს უჭერდნენ  დასავლური  ქვეყნები რომლებიც  ნავთობით  მდიდარ  ირანს უყურებდნენ როგორც მნიშვნელოვან მოკავშირეს მღელვარე და საშიშ რეგიონში.

ამავე  დროს შაჰის  სეკულარული პოლიტიკა და  მის მიერ  პოლიტიკურ ოპონენტთა დათრგუნვა არ  მოსწონდათ თვითონ ირანში.

მოკლედ დასავლეთის,

გარეულების მიერ მოწონებული და შინაურების მიერ  დაწუნებული შაჰი იყო ირანელი გორბაჩოვი.

 

ფეჰლევი  შემდეგ, 1979 წელს  დაამხო  რევოლუციამ რომელსაც ხელმძღვანელობდა  აიათოლა საიდ რუჰოლა ჰომეინი.

 

ახლად  გამოჩენილი  დოკუმენტების თანახმად ჰომეინი თხოვდა აშშ-ს პრეზიდენტებს  რომ  მათ  გავლენა მოეხდინათ ირანის  სამხედროებზე რათა მათ ხელი არ შეეშალათ მისი  დაბრუნებისთვის.სამაგიეროდ  ის პირდებოდა რომ გააგრძელებდა კარგ ურთიერთობებს ირანს და ამერიკის შეერთებულ შტატებს შორის.

 

პირველი  წერილი  ჰომეინიმ 1963  წელს  გაუგზავნა პრეზიდენტ ჯონ ფ.კენედის. მაგ რამ ის მოკლეს  წერილის ჩასვლიდან 2 კვირის შემდეგ.

შემდეგი ცნობილი  მცდელობა იყო 1979  წლის  იანვარში.როდესაც  აიათოლა ემზადებოდა  ლტოლვილობიდან სახლში დაბრუნებისთვის.

ამერიკელი ოფიციალური პირები  ღიად და  ყველას  დასანახად მხარს უჭერდნენ შაჰს და პრემიერ მინისტრ შაპურ  ბაჰტიარს, მაგრამ უკვე ეძებდნენ სხვა ვარიანტებსაც.

” საუკეთესო  შედეგი  ჩემის  აზრით იქნება სამხედრო გადატრიალება  ბაჰტიარის წინააღმდეგ

და შემდეგ  გარიგება  სახედროებს  და  ჰომეინის შორის რომელიც  ბოლოს  და  ბოლოს ხელისუფლეისგან მოაშორებს  შაჰს” დაწერა  ეროვნული  უსაფრთხოების მრჩეველმა David Aaron-მა.

ორიოდე  დღის  შემდეგ  პრეზიდენტმა კარტერმა  უბიძგა  შაჰს  ” სწრაფად წასვლისკენ.” შაჰი აღარ დაბრუნებულა ირანში

 

აიათოლას  წერილი და  წინადადებები მივიდა მაშინ როდესაც აშშ-ს ოფიციალური პირები წყნარად ეძებდნენ გზებს ისლამისტებისთვის მხარის  დასაჭერად.

ისლამისტებმა  და  ამერიკელებმა დაიწყეს  საიდუმლო მოლაპარაკებები. ამერიკელებმა თქვეს რომ ისინი არ იყვნენ მონარქის დამხობის წინააღმდეგ.

 

ჰომეინი თავის  მხრივ  ისევ დაპირდა ამერიკელებს რომ ირანი იქნებოდა  ამერიკის  მეგობარი და გაუგზავნიდა ნავთობს ყველას იზრაელის და  სამხრეთი აფრიკის  გარდა.ისიც კი თქვა რომ ამერიკელი  სამხედროები შეძლებდნენ ირანში ყოფნას.

დაპირებების  საწინააღმდეგოდ ჰომეინის  რევოლუციონერები შეიჭრნენ თეირანის ამერიკის  საელჩოში სადაც მათ  წელიწადზე  მეტი ხნით  მძევლად  აიყვანეს  52 დიპლომატი და სამოქალაქო პირები.

 

აიათოლა  კი იკვეხნიდა  რომ ირანმა დაამარცხა  დიდი სატანა რომელსაც არ შეუძლია ცუდი რამის გაკეთება.

 

ირანული  რევოლუციით დამცირება ნახსენებია  როგორც 1980 წლის არჩევნების დროს კარტერის დამარცხების მთავარი მიზეზი…..

 

 

 

 

 

 

 

 

Revealed: How President Carter supported the Iranian Revolution

New information shows how Khomeini fooled Carter into helping him overthrow US ally, while deceiving US public.

Matt Wanderman, 05/06/16 19:57

 

 

 

I

 

New information has come to light, showing how former US President Jimmy Carter blindly accepted false promises and helped Ayatollah Ruhollah Khomeini carry out the Iranian Revolution.

From 1941 to 1979, Iran was ruled by Mohammad Reza Shah Pahlavi, better known as the Shah (meaning “king”). Pahlavi’s modernization and anti-Communist policies won the backing of many Western countries, which saw oil-rich Iran as a valuable ally in a tumultuous region. At the same time, though, his secularism and suppression of political opponents left him strongly disliked domestically.

Pahlavi’s regime was ultimately overthrown in the 1979 revolution, led by Ayatollah Sayyid Ruhollah Mūsavi Khomeini.

The BBC now reports that Khomeini had made several overtures to US presidents, asking them to encourage the Iranian military to stand down and allow the uprising to succeed. In exchange, he promised to continue the warm relationship between the two countries.

The first message was sent to President John F Kennedy in 1963, but arrived only two weeks before he was assassinated. The next known attempt came in January 1979, as the Ayatollah prepared to return home from exile.

American officials in Tehran were already aware of the rumbles of discomfort and were looking for a way out of the situation, despite publicly supporting the Shah and Prime Minister Shapour Bakhtiar. “The best that can result, in my view, is a military coup against Bakhtiar and then a deal struck between the military and Khomeini that finally pushes the Shah out of power,” wrote Deputy National Security Adviser David Aaron.

A couple days later, President Carter encouraged the Shah to “leave promptly.” He never returned to Iran.

The Ayatollah’s message arrived just as US officials were thinking of ways to quietly back the Islamists. The two sides began secret talks, which culminated in American assurances that it was not opposed to overthrowing the monarchy. For his part, Khomeini repeatedly promised that Iran would view the US as a friend and would continue selling oil to all countries except for Israel and South Africa. He even convinced the US that there was no need to remove its weapons, because the US military would still be welcome to operate in the country.

Despite the assurances, revolutionaries broke into the US embassy in Tehran and held 52 diplomats and civilians hostage for over a year. The Ayatollah proudly bragged about how Iran had defeated the “Great Satan,” and that “America can’t do a damn thing.”

The humiliation over the Iranian Revolution is widely cited as a major cause for Carter’s loss in the 1980 election.

Analysts have pointed out how well Khomeini succeeded in deluding the Americans. “Unlike Carter, Khomeini pursued a consistent strategy and played his hand masterfully. Guided by a clear vision of establishing an Islamic republic, the ayatollah engaged America with empty promises, understood its intentions, and marched toward victory,” the BBC notes.

While this information has only now been revealed to the public, it would presumably have been available to the Obama administration during last year’s nuclear negotiations with Iran. Though we are in a different century and Ayatollah Khomeini has been replaced by Ayatollah Khamenei, Secretary of State John Kerry and President Barack Obama regularly assured the public that Iran was negotiating in good faith and could be trusted, just as the Carter administration believed.

After the deal was signed, Deputy National Security Adviser Ben Rhodes admitted that the US government lied to its constituents and allies, and had been secretly preparing for a nuclear agreement with hardliners in Tehran.

 

 

A

Establishing a direct link with Khomeini was a highly sensitive matter; if revealed, it would be interpreted as a shift in US policy, a clear signal to the entire world that Washington was dumping

1953: Mohammad Reza Shah Pahlavi (the Shah) is restored to power after a US and British-backed coup overthrows the prime minister of Iran

1963: Ayatollah Ruhollah Khomeini rises to prominence for denouncing the Shah

1964: Khomeini is arrested and expelled from Iran. He spends the next 15 years in Turkey and Iraq preaching against the Shah

15 January1979: Khomeini enters into a two-week dialogue from exile in France with the Carter administration

16 January 1979: The Shah flees Iran as the country inches towards civil war

1 February 1979: Khomeini returns to Tehran, where millions line the streets to welcome him as the leader of the Iranian revolution

Earlier in the day, Secretary Vance informed the French government that Washington urgently needed to be in direct contact with Khomeini’s group. The reason: to obtain Khomeini’s support for secret talks in Tehran between Beheshti, and the Shah’s military and intelligence chiefs.

Beheshti had met Sullivan, but out of security concerns, refused to meet with the Iranian generals. So, Washington finally appealed to Khomeini to tell his deputy to show some flexibility “in working out a site for the meeting”, wrote Vance.

A second meeting was quickly scheduled, and Zimmermann was told to pass along that the military had seriously discussed a coup plan upon the Shah’s departure, but General Huyser talked them out of it. The army would “remain calm during that period, provided troops are not provoked,” a cable from the US embassy in Tehran said.

On 17 January, President Carter wrote in his diary that he was pushing hard to keep Khomeini out of Iran. But the next day, his administration told Khomeini that it had no problem with his “orderly” homecoming.

The Carter administration began secret talks with Khomeini with the primary objective of making an elusive deal between the ayatollah and the military. It’s also possible that they wanted to slow down Khomeini’s momentum or read his intentions. But they ended up achieving none of those goals.

Khomeini wanted a decisive victory, not a deal. But a tactical engagement with Washington suited him well. Khomeini, in fact, had a set of key questions to determine Carter’s commitment to the Shah’s regime and the orientation of the Iranian military.

The ayatollah didn’t have to try very hard. America would easily reveal its hand.

‘Protect the constitution’?

By the third time Zimmermann and Yazdi met, they had good news for each other. It was the morning of 18 January 1979. The venue: the same quiet inn near Khomeini’s compound outside Paris.

Khomeini had authorized Beheshti to meet with the generals, Yazdi confirmed. And Zimmermann had an important clarification for the ayatollah.

During their second meeting, Washington had warned Khomeini that his “sudden return” would lead to a disaster, as the Iranian military might react “to protect the constitution” which stated in no uncertain terms that the constitutional monarchy was “unchangeable for eternity”.

But what did “to protect the constitution” mean? Did it mean preserving the institution of monarchy? Or saving the integrity of the military? Khomeini wanted a straight answer.

Put frankly, did the US think the Iranian military had given up on the Pahlavi regime and was “willing to work within the framework of a new democratic republic”?

It took two days for Washington to clarify. The answer, which was kept secret for 35 years, made clear to Khomeini that America was “flexible” about the Iranian political system.

 

Like most official statements, it began with generalities. The main point was put at the end.

“We do not say that the constitution cannot be changed, but we do believe that the established, orderly procedures for making changes should be followed.

“If the integrity of the army can be preserved, we believe there is every prospect the leadership will support whatever political form is selected for Iran in the future.”

In other words, Washington, in principle, was open to the idea of abolishing the monarchy, and the Shah’s military, whose top brass met daily with General Huyser, would be willing to accept such an outcome provided the process was gradual and controlled.

Khomeini’s biggest fear was that the all-powerful America was on the verge of staging a last-minute coup to save the Shah. Instead, he had just received a clear signal that the US considered the Shah finished, and in fact was looking for a face-saving way to protect the military and avoid a communist takeover.

As usual, Khomeini’s chief of staff “took copious notes” in Persian to be delivered to the ayatollah.

The American diplomat wanted to make sure that the Iranian envoy understood what exactly the message entailed.

 

“While Zimmermann did cite the points on the constitution in the paragraph, he called Yazdi’s primary attention to the last two sentences of it, which hopefully conveyed to Yazdi a sense of US flexibility on the constitution,” said the US ambassador in France to Washington in a separate cable.

The US had effectively told Khomeini that the military had lost its nerve. “These officers fear the unknown; they fear an uncharted future,” Zimmermann told Yazdi during the same meeting.

To Washington’s relief, the ayatollah pledged not to destroy the military. His emissary urged America not to pull its sophisticated weapons systems out of Iran.

Yazdi also clarified an Islamic Republic would make a distinction between Israel and its own Jewish residents – which had begun fleeing Iran in droves.

“You can tell the American Jews not to worry about the Jewish future in Iran,” he said.

Khomeini and Carter both wished to avoid a violent clash between the military and the opposition. But their aims were fundamentally different.

Carter wanted to preserve the military – which Sullivan once described as an unpredictable “wounded animal” – in order to use it as powerful leverage in the future.

But Khomeini wanted to trap the beast and finish it. The military was a long-term threat to his regime. Its decapitation and destruction was a top priority.

Washington had answered Khomeini’s questions about the future of the monarchy and the orientation of the military. Now, it was the ayatollah’s turn. The Carter administration wanted to know about the future of US core interests in Iran: American investments, oil flow, political-military relations, and views on the Soviet Union.

Khomeini answered the questions in writing the next day – sent back with Yazdi.

It was an artfully-crafted portrait of an Islamic Republic, mirroring what Carter had sketched at a conference of world leaders on Guadeloupe Island earlier that month: an Iran free of Soviet domination, neutral, if not friendly to America, one that would not export revolution, or cut oil flow to the West.

“We will sell our oil to whoever purchases it at a just price,” Khomeini wrote.

“The oil flow will continue after the establishment of the Islamic Republic, except for two countries: South Africa and Israel,” he added.

To develop the country, Iran needed the assistance of others, “in particular the Americans”, Khomeini wrote.

As for foreign investments, the US was likely to have a role. He implied that the Islamic Republic would be interested in buying tractors, not tanks, making it also clear that he had no “particular affinity” for the Russians.

“The Russian government is atheistic and anti-religion. We will definitely find it more difficult to have a deep understanding with the Russians,” Yazdi added to Zimmermann as he delivered the answers.

“You are Christians and believe in God and they don’t. We feel it easier to be closer to you than to Russians,” Yazdi said.

Khomeini also vowed not to destabilise the region.

“Non-interference in other people’s affairs”, he wrote, would be the policy of the future government.

The Islamic Republic, unlike the Shah’s regime, would not act as the policeman of the Gulf, but it would not get into the business of exporting the revolution either.

“We will not ask the people of Saudi, Kuwait, or Iraq to kick the foreigners out,” Khomeini wrote.

The chaos in Iran had alarmed most of Iran’s Arab neighbours, who feared that after the Shah’s downfall armed Marxist groups would take over. A CIA assessment concluded Arab conservatives found it hard to believe Khomeini or a regime associated with his ideas could be a lasting government in Iran.

But the ayatollah would soon eliminate all the Marxist groups that had supported his struggle. Before liquidating the left, Khomeini and his radical followers would push out the moderates, including Yazdi, on the grounds that they were pro-American and not real revolutionaries.

Media caption’He was the calmest person I’d ever met’: What the US knew about Iran’s Khomeini in early 1979

On 24 January, key members of the secret Islamic Revolutionary Council, including a cleric by the name of Ayatollah Mousavi Ardebili – the future Chief Justice of the Islamic Republic who would play a major role in the executions of thousands of political opponents – met with the US ambassador, William Sullivan.

The cleric seemed reasonable. He was a more forceful type, reported Sullivan to Washington, but “no fanatic”.

Three days later, Khomeini himself made a direct appeal to the White House.

“It is advisable that you recommend to the army not to follow Bakhtiar,” wrote Khomeini in his “first first-person” message on 27 January.

Khomeini, in effect, had three requests: smooth the way for his return, press the constitutional government to resign, and force the military to capitulate.

The ayatollah also included a subtle warning that if the army cracked down, his followers would direct their violence against US citizens in Iran.

Still, he made sure to end on a positive note, emphasising the urgent need for a peaceful resolution of the crisis.

Cabled from the US embassy in France after being delivered by Yazdi, the message reached the highest levels of the US government.

 

In a phone conversation on 27 January, Defence Secretary Harold Brown told General Huyser about Khomeini’s secret message and his discussion with President Carter about it. Brown made it clear to Huyser that Khomeini’s return was a “tactical” matter that had to be left to the Iranian authorities.

The administration was pleased that the ayatollah had agreed to direct methods of communication and wished to continue the talks, according to the newly declassified version of Washington’s draft response to Khomeini.

The proposed response warned Khomeini against setting up his own government, stressing the crisis should be resolved through dialogue with the Iranian authorities.

The text was sent to the US embassy in Tehran for feedback, where it ended up on the shelf, never making it to Khomeini in France.

But it didn’t matter. Soon, the ayatollah would be on his way back to Iran.

Option C

Washington had already tacitly agreed to a key part of Khomeini’s requests by telling the military leaders to stay put. General Huyser had told the military that Khomeini’s return alone did not itself constitute a sufficient cause for implementing “Option C”, a direct reference to the coup option.

On 29 January, Prime Minister Bakhtiar, under enormous domestic pressure, opened the Iranian airspace to Khomeini. Bakhtiar had fallen back to his plan B: Khomeini “should be drowned in mullahs” in the religious city of Qom near Tehran.

“This might make him more reasonable or at least less involved in political affairs,” he told the American ambassador, two weeks before being swept away by the Khomeini wave.

Two days before the ayatollah’s arrival, the Shah’s top commander had given specific assurances to Khomeini representatives that the military in principle was no longer opposed to political changes, including in “the cabinet”.

“Even changes in the constitution would be acceptable if done in accordance with constitutional law,” the US embassy was told by a reliable source in the Khomeini camp, according to a cable declassified in November 2013.

The American ambassador was pleased. “Sounds like military have come around to accepting Khomeini arrival and are prepared to cooperate with Islamic movement as long as constitutional norms be respected,” reported Sullivan to Washington.

Image copyrightGETTY IMAGES

Khomeini arrived at Tehran airport on the morning of 1 February, mobbed by thousands of supporters. In a few days, he had appointed a rival prime minister.

By then, the military had no fundamental problems with a change in the form of government, so long as change was done “legally and gradually”, a CIA report, only declassified in 2016, concluded on 5 February, 1979.

At this point, the army’s cohesion had significantly eroded. Many junior officers and conscript soldiers were now with Khomeini.

 

 

 

 

 

კარტერის  ყოფილი  ადმინისტრაციის  წევრები დღესაც ამბობენ რომ ვაშინგტონი მიუხედავად შინაგანი  უთანხმოებებისა მტკიცედ უჭერდა მხარს ირანის შაჰს და  მის მთავრობას.

 

 

მაგრამ  დოკუმენტები ამბობენ რომ შაჰის თეირანიდან წასვლიდან მარტო 2 დღის  შემდეგ აშშ-მ უთხრა  ჰომეინის  რომ  ის პრინციპში  არ  ეწინააღმდეგება  ირანის კონსტიტუციის შეცვლის  ანუ  მონარქიის  გაუქმების  იდეას.

და ამერიკელებმა აიათოლას  გადასცეს  მთავარი ინფორმაცია –

ირანის  სამხედრო ლიდერები არ  ყოფილან შაჰისთვის თავდადებული გმირები.

 

მოკლედ  დოკუმენტების თანახმად ამერიკელებს უნდოდათ გარიგება  იმათთან  ვისაც თვლიდნენ პრაგმატულ ელემენტებად ისლამური რესპუბლიკის შიგნით.

 

მოკლედ ზვიად  გამსახურდია  პროვინციელ ფაშისტად  გამოაცხადეს  და  აიათოლა ჰომეინი  კი  დიალოგის ღირს  კონსტრუქტიულ  ელემენტად რომელთანაც  შეთანხმება შესაძლებელი იყო.

 

 

 

www.algerie-focus.com/2011/05/zbigniew-brzezinski-pourquoi-et-comment-jai-finance-ben-laden-en-afghanistan/

 

იყო კიდევ  უფრო  საინტერესო ამბებიც

ზბიგნევ  ბჟეზინსკი : «რატომ და როგორ დავაფინანსე ბენ ლადენი აღანეთში »

 

 

 

Zbigniew Brzezinski : « Pourquoi et comment j’ai financé Ben Laden en Afghanistan »

Par

La rédaction

2011 წლის 2 მაისი

1998  წლის 15  იანვარს  ზბიგნევ ბჟეზინსკიმ ინტერვიუ მისცა პოპულარულ ფრანგულ ჟურნალ Le Nouvel Observateur-ს.

ამ კაცმა. ვინც კარტერის  დროს  ხელძღვანელობდა აშშ-ს საგარეო პოლიტიკას, დააფინანსა  და  გამოიყენა ბენ ლადენი აგრარული რეფორმების გამტარებელი და ქალების განმანთავისუფლებელი პროგრესისტული რეჟიმის  დასამხობად.

ზბიგნევ ბჟეზინსკი  აქ  აღიარებს  ამას, უარესი, ის ამაყობს ამით.

ამერიკის შეერთებული შტატების  ცენტრალურმა სადაზვერვო სამმართველომ  ხაფანგი დაუგო საბჭოთა კავშირს რათა ის შეეტყუებინა ავღანეთში.

 

Le Nouvel Observateur. —ამერიკის შეერთებული შტატების  ცენტრალურმა სადაზვერვო სამმართველოს ყოფილი დირექტორი Robert Gates თავის მემუარებში აცხადებს რომ ამერიკის შეერთებული შტატების საიდუმლო სამსახურებმა დაიწყეს დახმარების  გაწევა ავღანელი მუჯახედინებისთვის 6 თვით ადრე საბჭოთა ინტერვენციამდე.

 

იმ დროს  თქვენ იყავით  პრეზიდენტი კარტერის მრჩეველი უსაფრთხოების  საკითხებისთვის ანუ თქვენ გადამწყვეტი როლი შეასრულეთ ამ საქმეში, ადასტურებთ?

 

ზბიგნევ ბჟეზინსკი (2). —  დიახ.

 

დიახ. ისტორიის  ოფიციალური ვერსიის თანახმად ამერიკის შეერთებული შტატების საიდუმლო სამსახურებმა  დახმარების  გაწევა ავღანელი მუჯახედინებისთვის დაიწყეს 1980 წელს, ე.ი. მას შემდეგ  რაც საბჭოთა არმია შეიჭრა ავღანეთში 1970 წლის 24 დეკემბერს.

მაგრამ დღემდე  საიდუმლოდ შენახული სინამდვილე სულ სხვაა:

ქაბულის პროსაბჭოთა რეჯიმის ოპოზიციონერებისთვის ფარული  დახმარების გაწევის პირველ დირექტივას პრეზდენტმა კარტერმა ხელი მოაწერა 1979 წლის 3 ივლისს. სწორედ იმ დღეს მივწერე მე  ბარათი პრეზიდენტს რომელშიც ვამბობდი რომ ეს  დახმარება გამოიწვევდა საბჭოელთა  სამხედრო ინტერვენციას.

  1. O. —ამ რისკის მიუხედავად თქვენ იყავით ამ ფარული,იატაკქვეშა აქციის მომხრე, შეიძლება გინდოდათ კიდეც საბჭოელთა ჩაბმა ომში და ცდილობდით თუ არა საბჭოთა ინტერვენციის პროვოცირებას?

ზ. ბჟეზინსკი.  ეს არაა სავსებით ასე.  ჩვენ არ გვიბიძგია საბჭოელებისთვის ინტერვენციისკენ, მაგრამ ჩვენ  შეგნებულად გავაძლიერეთ ალბათობა იმისა რომ ისინი გააკეთებდნენ ამას.

 

  1. O. — საბჭოელები თავის ინტერვენციას ამართლებდნენ იმით რომ ისინი ებრძოდნენ ამერიკის შეერთებული შტატების ჩარევას ავღანეთში. მათ არავინ დაუჯერა, არადა მათ ნათქვამში იყო სიმართლე…თქვენ დღეს არაფერზე ნანობთ?

ზ. ბჟეზინსკი. —რა უნდა  ვინანო?

ეს  საიდუმლო ოპერაცია  იყო  დიდებული  იდეა. მან შეიტყუა  რუსები  ავღანურ  ხაფანგში და  თქვენ გინდათ  რომ  მე  ვინანო?

იმ დღეს როდესაც  საბჭოელებმა ოფიციალურად  გადალახეს  საზღვარი მე პრეზიდენტ კარტერს მივწერე რომ ჩვენ ეხლა შეგვიძლია საბჭოთა კავშირისთვის მისი ვიეტნამის ომის მიცემა.

მოსკოვს მოუწია რეჟიმისთვის დამღუპველი ათწლიანი ომის  გადატანა. ამან გამოიწვია საბჭოთა იმპერიის  დემორალიზაცია  და  ბოლოს  და ბოლოს  დაშლა.

N.O. და  თქვენ  არ  ნანობთ  იმაზეც  რომ  ხელი  შეუწყვეთ  ისლამისტურ  ინტეგრიზმს რომ  იარაღი  და  რჩევები  მიეცით  მომავალ  ტერორისტებს

 

ზ. ბჟეზინსკი. — და რა  არის  უფრო  მნშვნელოვანი  მსოფლიოს  ისტორიისთვის? ტალიბანი თუ  საბჭოთა  იმპერიის  დამხობა?

რამოდენიმე  აღგზნებული და  გაღიზიანებული  ისლამისტი  თუ ცენტრალური  ევროპის  განთავისუფლება  და  ცივი ომის დასასრული?

  1. O. — “რამოდენიმე აღგზნებული” ?

მაგრამ ამბობენ და  იმეორებენ რომ ისლამური ფუნდამენტალიზმი  დღეს არის მსოფლიო  საფრთხე.

ზ. ბჟეზინსკი. —  სისულელეები. ამბობენ რომ დასავლეთს  უნდა ჰქონდეს  გლობალური პოლიტიკა ისლამიზმის  მიმართ. სისულელეა:

სრაა  გლობალური  ისლამიზმი. შევხედოთ ისლამს რაციონალურად  და  არა  დემაგოგიურად თუ ემოციურად ესაა მსოფლიოს პირველი  რელიგია 1,5 მილიარდი მორწმუნით.მაგრამ რა აქვთ საერთო ფუნდამენტალისტურ  საუდის არაბეთს, ზომიერ მარკოს, მილიტარისტულ პაკისტანს, პროდასავლურ  ეგვიპტეს თუ სეკულარიზებულ  შუა აზიას? არაფერი მეტი იმაზე რაც აერთიანებთ საქრისტიანოს ქვეყნებს….

 

Propos recueillis par Vincent Jauvert
(1) From the Shadows, par Robert Gates, Simon and Schuster.
(2) Zbigniew Brzezinski vient de publier Le Grand Echiquier, Bayard Editions.

http://www.michelcollon.info

 

მოკლედ  ირანელი  მოკავშირე  შაჰის  გადაგდება, ისლამისტური  ირანის  შექმნაში გადამწყვეტი  წვლილის  შეტანა და ქრისტიანების გენოციდის მომწყობი ჯიჰადიზმის  გამოყვანა.

მთავარია  რომ  საქართველოში აღარაა პროვინციული ფაშიზმი, ვიქეიფოთ.

 

 

 

 

  • What transpired four decades ago between America and Khomeini is not just diplomatic history. The US desire to make deals with what it considers pragmatic elements within the Islamic Republic continues to this day. So does the staunchly anti-American legacy that Khomeini left for Iran.

 

 

 

 

  • IMAGES
    • On 27 January, 1979, Ayatollah Ruhollah Khomeini – founder of Iran’s Islamic Republic, the man who called the United States “the Great Satan” – sent a secret message to Washington.
    • From his home in exile outside Paris, the defiant leader of the Iranian revolution effectively offered the Carter administration a deal: Iranian military leaders listen to you, he said, but the Iranian people follow my orders.
    • If President Jimmy Carter could use his influence on the military to clear the way for his takeover, Khomeini suggested, he would calm the nation. Stability could be restored, America’s interests and citizens in Iran would be protected.
    • At the time, the Iranian scene was chaotic. Protesters clashed with troops, shops were closed, public services suspended. Meanwhile, labour strikes had all but halted the flow of oil, jeopardising a vital Western interest.
    • Persuaded by Carter, Iran’s autocratic ruler, Mohammad Reza Shah Pahlavi, known as the Shah, had finally departed on a “vacation” abroad, leaving behind an unpopular prime minister and a military in disarray – a force of 400,000 men with heavy dependence on American arms and advice.
    • Khomeini feared the nervous military: its royalist top brass hated him. Even more worrying, they were having daily meetings with a US Air Force General by the name of Robert E Huyser, whom President Carter had sent on a mysterious mission to Tehran.
    • The ayatollah was determined to return to Iran after 15 years in exile and make the Shah’s “vacation” permanent. So he made a personal appeal.
  • IMAGES
    • In a first-person message, Khomeini told the White House not to panic at the prospect of losing a strategic ally of 37 years and assured them that he, too, would be a friend.
    • “You will see we are not in any particular animosity with the Americans,” said Khomeini, pledging his Islamic Republic will be “a humanitarian one, which will benefit the cause of peace and tranquillity for all mankind”.
    • Khomeini’s message is part of a trove of newly declassified US government documents – diplomatic cables, policy memos, meeting records – that tell the largely unknown story of America’s secret engagement with Khomeini, an enigmatic cleric who would soon inspire Islamic fundamentalism and anti-Americanism worldwide.
    • This story is a detailed account of how Khomeini brokered his return to Iran using a tone of deference and amenability towards the US that has never before been revealed.
    • The ayatollah’s message was, in fact, the culmination of two weeks of direct talks between his de facto chief of staff and a representative of the US government in France – a quiet process that helped pave the way for Khomeini’s safe return to Iran and rapid rise to power – and decades of high-stakes tension between Iran and America.
    • In the official Iranian narrative of the revolution, Khomeini bravely defied the United States and defeated “the Great Satan” in its desperate efforts to keep the Shah in power.
    • But the documents reveal that Khomeini was far more engaged with the US than either government has ever admitted. Far from defying America, the ayatollah courted the Carter administration, sending quiet signals that he wanted a dialogue and then portraying a potential Islamic Republic as amenable to US interests.

 

  • Media captionKhomeini’s secret dialogue with ‘The Great Satan’
    • To this day, former Carter administration officials maintain that Washington – despite being sharply divided over the course of action – stood firm behind the Shah and his government.
    • But the documents show more nuanced US behaviour behind the scenes. Only two days after the Shah departed Tehran, the US told a Khomeini envoy that they were – in principle – open to the idea of changing the Iranian constitution, effectively abolishing the monarchy. And they gave the ayatollah a key piece of information – Iranian military leaders were flexible about their political future.
    • What transpired four decades ago between America and Khomeini is not just diplomatic history. The US desire to make deals with what it considers pragmatic elements within the Islamic Republic continues to this day. So does the staunchly anti-American legacy that Khomeini left for Iran.

·          Message to Kennedy

  • It wasn’t the first time Khomeini had reached out to Washington.
  • In 1963, the ayatollah was just emerging as a vocal critic of the Shah. In June, he gave a blistering speech, furious that the Shah, pressed hard by the Kennedy administration, had launched a “White Revolution” – a major land reform programme and granted women the vote.
  • Image captionIranian newspaper covering land reforms of the Shah and opponents being arrested
    • Khomeini was arrested. Immediately, three days of violent protests broke out, which the military put down swiftly.
    • A recently declassified CIA document reveals that, in November 1963, Khomeini sent a rare message of support to the Kennedy administration while being held under house arrest in Tehran.
    • It was a few days after a military firing squad executed two alleged organisers of the protests and ahead of a landmark visit by the Soviet head of state to Iran, which played into US fears of Iran tilting towards a friendlier relationship with the USSR.
  • captionPresident Kennedy (centre) and the Shah (left)
    • Khomeini wanted the Shah’s chief benefactor to understand that he had no quarrel with America.
    • “Khomeini explained he was not opposed to American interests in Iran,” according to a 1980 CIA analysis titled Islam in Iran, partially released to the public in 2008.
    • To the contrary, an American presence was necessary to counter the Soviet and British influence, Khomeini told the US.
    • The embassy cable containing the full text of Khomeini’s message remains classified.

 

  • It’s not clear if President Kennedy ever saw the message. Two weeks later, he would be assassinated in Texas.
  • A year later, Khomeini was expelled from Iran. He had launched a new attack on the Shah, this time over extending judicial immunity to US military personnel in Iran.
  • “The American president should know that he is the most hated person among our nation,” Khomeini declared, shortly before going into exile.
  • Fifteen years later, Khomeini would end up in Paris. He was now the leader of a movement on the verge of ridding Iran of its monarchy. So close to victory, the ayatollah still needed America.

·          Key players

·          Iran

  • Ayatollah Ruhollah Khomeini– Shia Muslim religious leader, living in exile in Paris in early 1979
  • Ayatollah Mohammad Beheshti– Khomeini’s second-in-command in Iran, a Shia cleric seen by the US as a pragmatist
  • Ebrahim Yazdi– Iranian-American physician living in Houston, Texas, who became a spokesman and advisor to Khomeini
  • Mohammad Reza Shah Pahlavi– the last king of Iran, formerly backed by the US government
  • Shapour Bakhtiar– the Shah’s last prime minister

·          Carter administration

  • William Sullivan– the US ambassador to Iran
  • Cyrus Vance – US Secretary of State
  • Warren Zimmermann – a political counsellor with the US embassy in France, used as a messenger for the US to Khomeini
  • Robert E Huyser– an US Air Force general sent by Carter on a secretive mission to Tehran in January 1979
    • By January 1979, Khomeini had the momentum, but he also deeply feared a last-minute American intervention – a repetition of the 1953 coup, when the CIA had helped put the Shah back in power.
    • The situation became explosive after the Shah’s new prime minister, Shapour Bakhtiar, deployed troops and tanks to close the airport, disrupting Khomeini’s planned return in late January.
    • It seemed Iran was on the brink of a civil war: the elite Imperial Guard divisions were ready to fight to the death for their king; the die-hard followers of the Imam were ready for armed struggle and martyrdom.
    • The White House feared an Iranian civil war that would have major implications for US strategic interests. At stake were the lives of thousands of US military advisors; the security of sophisticated American weapons systems in Iran, such as F-14 jets; a vital flow of oil; and the future of the most important institution of power in Iran, the military.
    • It was less alarmed by the rise of Khomeini, and the
    • But President Carter had previously rejected a proposal to cut a deal between Khomeini and the military.
    • On 9 November 1978, in a now-famous cable, “Thinking the Unthinkable,” the US ambassador to Iran, William Sullivan, warned that the Shah was doomed. He argued that Washington should get the Shah and his top generals out of Iran, and then make a deal between junior commanders and Khomeini.
    • Sullivan’s bold proposal caught President Carter off-guard, and caused their relationship to go sour.
    • But by early January, the reluctant president concluded that the Shah’s departure was necessary to calm the opposition.
    • Amid reports of an impending military coup, the president summoned his top advisors on 3 January. After a brief discussion, they decided to subtly encourage the Shah to leave, ostensibly for a vacation in California.
    • “A genuinely non-aligned Iran need not be viewed as a US setback,” the president said, according to minutes of the meeting.
  • soured his relationship with Carter
    • That day, Carter dispatched General Robert E Huyser, Deputy Commander of US Forces in Europe, to Tehran to tell the Shah’s generals to sit tight and “not jump into a coup” against Prime Minister Bakhtiar.
    • But Bakhtiar had no real support among the opposition, who called him the Shah’s agent.
    • Sullivan praised Bakhtiar’s courage to his face, but behind his back, told Washington that the man was “quixotic”, playing for high stakes, and would not take “guidance” from the US.
    • The state department saw his government as “not viable”. The White House strongly backed him in public, but in private, explored ousting him in a coup.
    • “The best that can result, in my view, is a military coup against Bakhtiar and then a deal struck between the military and Khomeini that finally pushes the Shah out of power,” wrote Deputy National Security Advisor David Aaron to his boss Zbigniew Brzezinski on 9 January 1979.
    • “Conceivably this deal could be struck without the military acting against Bakhtiar first,” he added.
    • Two days later, President Carter finally told the depressed and cancer-stricken Shah to “leave promptly”.
    • By then, a broad consensus had emerged within the US national security bureaucracy that they could do business with the ayatollah and his inner circle after all.
    • Khomeini had sent his own signals to Washington.
    • “There should be no fear about oil. It is not true that we wouldn’t sell to the US,” Khomeini told an American visitor in France on 5 January, urging him to convey his message to Washington. The visitor did, sharing the notes of the conversation with the US embassy.

 

  • In a key meeting at the White House Situation Room on 11 January, the CIA predicted that Khomeini would sit back and let his moderate, Western-educated followers and his second-in-command, Ayatollah Mohammad Beheshti, run the government.
  • Beheshti was considered by US officials to be a rare bird: a pragmatic, English-speaking cleric with a university education, experience of living in the West, and close ties to Khomeini. In short, he was someone with whom the Americans could reason.
  • “We would do a disservice to Khomeini to consider him simply as a symbol of segregated education and an opponent to women’s rights,” said the then-head of the State Department Intelligence Bureau, Philip Stoddard.
  • President Carter was relieved that General Huyser had now arrived in Tehran. Huyser was good at following orders, and had the confidence of the Iranian military leaders.
  • Once there, Huyser was tasked with taking the temperature of the military’s top brass and convincing them to “swallow their prestige” and go to a meeting with Beheshti. The US believed such a meeting would lead to a military “accommodation” with Khomeini.
  • To help break the stalemate, President Carter swallowed his own prestige. On the evening of 14 January, US Secretary of State Cyrus Vance sent a cable to US embassies in Paris and Tehran: “We have decided that it is desirable to establish a direct American channel to Khomeini’s entourage.”
  • Image copyrightNATIONAL ARCHIVESImage captionSecretary of State Cyrus Vance and President Jimmy Carter

·          Secret meetings

  • Around noon on 15 January, political counsellor Warren Zimmermann of the US embassy in France arrived at a quiet inn at the small town of Neauphle-le-Château, outside Paris, where Khomeini lived. Zimmermann had borrowed his boss’s private Peugeot, which didn’t have diplomatic plates, to avoid being tracked.
  • “I go in and there was this large dining room empty except for this one guy sitting at a table, and that was Yazdi,” recalled Zimmermann years later in his oral history.
  • This was Khomeini’s de facto chief of staff, Ebrahim Yazdi, an Iranian-American physician.
  • A resident of Houston, Texas, Yazdi had already established ties with US officials in Washington through a former CIA operative who had turned into a liberal, anti-Shah scholar, Richard Cottam.
  • Establishing a direct link with Khomeini was a highly sensitive matter; if revealed, it would be interpreted as a shift in US policy, a clear signal to the entire world that Washington was dumping
  • 1953: Mohammad Reza Shah Pahlavi (the Shah) is restored to power after a US and British-backed coup overthrows the prime minister of Iran
  • 1963: Ayatollah Ruhollah Khomeini rises to prominence for denouncing the Shah
  • 1964: Khomeini is arrested and expelled from Iran. He spends the next 15 years in Turkey and Iraq preaching against the Shah
  • 15 January1979: Khomeini enters into a two-week dialogue from exile in France with the Carter administration
  • 16 January 1979: The Shah flees Iran as the country inches towards civil war
  • 1 February 1979: Khomeini returns to Tehran, where millions line the streets to welcome him as the leader of the Iranian revolution
    • Earlier in the day, Secretary Vance informed the French government that Washington urgently needed to be in direct contact with Khomeini’s group. The reason: to obtain Khomeini’s support for secret talks in Tehran between Beheshti, and the Shah’s military and intelligence chiefs.
    • Beheshti had met Sullivan, but out of security concerns, refused to meet with the Iranian generals. So, Washington finally appealed to Khomeini to tell his deputy to show some flexibility “in working out a site for the meeting”, wrote Vance.
    • A second meeting was quickly scheduled, and Zimmermann was told to pass along that the military had seriously discussed a coup plan upon the Shah’s departure, but General Huyser talked them out of it. The army would “remain calm during that period, provided troops are not provoked,” a cable from the US embassy in Tehran said.
    • On 17 January, President Carter wrote in his diary that he was pushing hard to keep Khomeini out of Iran. But the next day, his administration told Khomeini that it had no problem with his “orderly” homecoming.
    • The Carter administration began secret talks with Khomeini with the primary objective of making an elusive deal between the ayatollah and the military. It’s also possible that they wanted to slow down Khomeini’s momentum or read his intentions. But they ended up achieving none of those goals.
    • Khomeini wanted a decisive victory, not a deal. But a tactical engagement with Washington suited him well. Khomeini, in fact, had a set of key questions to determine Carter’s commitment to the Shah’s regime and the orientation of the Iranian military.
    • The ayatollah didn’t have to try very hard. America would easily reveal its hand.

·          ‘Protect the constitution’?

  • By the third time Zimmermann and Yazdi met, they had good news for each other. It was the morning of 18 January 1979. The venue: the same quiet inn near Khomeini’s compound outside Paris.
  • Khomeini had authorized Beheshti to meet with the generals, Yazdi confirmed. And Zimmermann had an important clarification for the ayatollah.
  • During their second meeting, Washington had warned Khomeini that his “sudden return” would lead to a disaster, as the Iranian military might react “to protect the constitution” which stated in no uncertain terms that the constitutional monarchy was “unchangeable for eternity”.
  • But what did “to protect the constitution” mean? Did it mean preserving the institution of monarchy? Or saving the integrity of the military? Khomeini wanted a straight answer.
  • Put frankly, did the US think the Iranian military had given up on the Pahlavi regime and was “willing to work within the framework of a new democratic republic”?
  • It took two days for Washington to clarify. The answer, which was kept secret for 35 years, made clear to Khomeini that America was “flexible” about the Iranian political system.

 

  • Like most official statements, it began with generalities. The main point was put at the end.
  • “We do not say that the constitution cannot be changed, but we do believe that the established, orderly procedures for making changes should be followed.
  • “If the integrity of the army can be preserved, we believe there is every prospect the leadership will support whatever political form is selected for Iran in the future.”
  • In other words, Washington, in principle, was open to the idea of abolishing the monarchy, and the Shah’s military, whose top brass met daily with General Huyser, would be willing to accept such an outcome provided the process was gradual and controlled.
  • Khomeini’s biggest fear was that the all-powerful America was on the verge of staging a last-minute coup to save the Shah. Instead, he had just received a clear signal that the US considered the Shah finished, and in fact was looking for a face-saving way to protect the military and avoid a communist takeover.
  • As usual, Khomeini’s chief of staff “took copious notes” in Persian to be delivered to the ayatollah.
  • The American diplomat wanted to make sure that the Iranian envoy understood what exactly the message entailed.

 

  • “While Zimmermann did cite the points on the constitution in the paragraph, he called Yazdi’s primary attention to the last two sentences of it, which hopefully conveyed to Yazdi a sense of US flexibility on the constitution,” said the US ambassador in France to Washington in a separate cable.
  • The US had effectively told Khomeini that the military had lost its nerve. “These officers fear the unknown; they fear an uncharted future,” Zimmermann told Yazdi during the same meeting.
  • To Washington’s relief, the ayatollah pledged not to destroy the military. His emissary urged America not to pull its sophisticated weapons systems out of Iran.
  • Yazdi also clarified an Islamic Republic would make a distinction between Israel and its own Jewish residents – which had begun fleeing Iran in droves.
  • “You can tell the American Jews not to worry about the Jewish future in Iran,” he said.
  • Khomeini and Carter both wished to avoid a violent clash between the military and the opposition. But their aims were fundamentally different.
  • Carter wanted to preserve the military – which Sullivan once described as an unpredictable “wounded animal” – in order to use it as powerful leverage in the future.
  • But Khomeini wanted to trap the beast and finish it. The military was a long-term threat to his regime. Its decapitation and destruction was a top priority.
  • Washington had answered Khomeini’s questions about the future of the monarchy and the orientation of the military. Now, it was the ayatollah’s turn. The Carter administration wanted to know about the future of US core interests in Iran: American investments, oil flow, political-military relations, and views on the Soviet Union.
  • Khomeini answered the questions in writing the next day – sent back with Yazdi.
  • It was an artfully-crafted portrait of an Islamic Republic, mirroring what Carter had sketched at a conference of world leaders on Guadeloupe Island earlier that month: an Iran free of Soviet domination, neutral, if not friendly to America, one that would not export revolution, or cut oil flow to the West.
  • “We will sell our oil to whoever purchases it at a just price,” Khomeini wrote.
  • “The oil flow will continue after the establishment of the Islamic Republic, except for two countries: South Africa and Israel,” he added.
  • To develop the country, Iran needed the assistance of others, “in particular the Americans”, Khomeini wrote.
  • As for foreign investments, the US was likely to have a role. He implied that the Islamic Republic would be interested in buying tractors, not tanks, making it also clear that he had no “particular affinity” for the Russians.
  • “The Russian government is atheistic and anti-religion. We will definitely find it more difficult to have a deep understanding with the Russians,” Yazdi added to Zimmermann as he delivered the answers.
  • “You are Christians and believe in God and they don’t. We feel it easier to be closer to you than to Russians,” Yazdi said.
  • Khomeini also vowed not to destabilise the region.
  • “Non-interference in other people’s affairs”, he wrote, would be the policy of the future government.
  • The Islamic Republic, unlike the Shah’s regime, would not act as the policeman of the Gulf, but it would not get into the business of exporting the revolution either.
  • “We will not ask the people of Saudi, Kuwait, or Iraq to kick the foreigners out,” Khomeini wrote.
  • The chaos in Iran had alarmed most of Iran’s Arab neighbours, who feared that after the Shah’s downfall armed Marxist groups would take over. A CIA assessment concluded Arab conservatives found it hard to believe Khomeini or a regime associated with his ideas could be a lasting government in Iran.
  • But the ayatollah would soon eliminate all the Marxist groups that had supported his struggle. Before liquidating the left, Khomeini and his radical followers would push out the moderates, including Yazdi, on the grounds that they were pro-American and not real revolutionaries.
  • Media caption’He was the calmest person I’d ever met’: What the US knew about Iran’s Khomeini in early 1979
    • On 24 January, key members of the secret Islamic Revolutionary Council, including a cleric by the name of Ayatollah Mousavi Ardebili – the future Chief Justice of the Islamic Republic who would play a major role in the executions of thousands of political opponents – met with the US ambassador, William Sullivan.
    • The cleric seemed reasonable. He was a more forceful type, reported Sullivan to Washington, but “no fanatic”.
    • Three days later, Khomeini himself made a direct appeal to the White House.
    • “It is advisable that you recommend to the army not to follow Bakhtiar,” wrote Khomeini in his “first first-person” message on 27 January.
    • Khomeini, in effect, had three requests: smooth the way for his return, press the constitutional government to resign, and force the military to capitulate.
    • The ayatollah also included a subtle warning that if the army cracked down, his followers would direct their violence against US citizens in Iran.
    • Still, he made sure to end on a positive note, emphasising the urgent need for a peaceful resolution of the crisis.
    • Cabled from the US embassy in France after being delivered by Yazdi, the message reached the highest levels of the US government.

 

  • In a phone conversation on 27 January, Defence Secretary Harold Brown told General Huyser about Khomeini’s secret message and his discussion with President Carter about it. Brown made it clear to Huyser that Khomeini’s return was a “tactical” matter that had to be left to the Iranian authorities.
  • The administration was pleased that the ayatollah had agreed to direct methods of communication and wished to continue the talks, according to the newly declassified version of Washington’s draft response to Khomeini.
  • The proposed response warned Khomeini against setting up his own government, stressing the crisis should be resolved through dialogue with the Iranian authorities.
  • The text was sent to the US embassy in Tehran for feedback, where it ended up on the shelf, never making it to Khomeini in France.
  • But it didn’t matter. Soon, the ayatollah would be on his way back to Iran.

·          Option C

  • Washington had already tacitly agreed to a key part of Khomeini’s requests by telling the military leaders to stay put. General Huyser had told the military that Khomeini’s return alone did not itself constitute a sufficient cause for implementing “Option C”, a direct reference to the coup option.
  • On 29 January, Prime Minister Bakhtiar, under enormous domestic pressure, opened the Iranian airspace to Khomeini. Bakhtiar had fallen back to his plan B: Khomeini “should be drowned in mullahs” in the religious city of Qom near Tehran.
  • “This might make him more reasonable or at least less involved in political affairs,” he told the American ambassador, two weeks before being swept away by the Khomeini wave.
  • Two days before the ayatollah’s arrival, the Shah’s top commander had given specific assurances to Khomeini representatives that the military in principle was no longer opposed to political changes, including in “the cabinet”.
  • “Even changes in the constitution would be acceptable if done in accordance with constitutional law,” the US embassy was told by a reliable source in the Khomeini camp, according to a cable declassified in November 2013.
  • The American ambassador was pleased. “Sounds like military have come around to accepting Khomeini arrival and are prepared to cooperate with Islamic movement as long as constitutional norms be respected,” reported Sullivan to Washington.
  • Image copyrightGETTY IMAGES
    • Khomeini arrived at Tehran airport on the morning of 1 February, mobbed by thousands of supporters. In a few days, he had appointed a rival prime minister.
    • By then, the military had no fundamental problems with a change in the form of government, so long as change was done “legally and gradually”, a CIA report, only declassified in 2016, concluded on 5 February, 1979.
    • At this point, the army’s cohesion had significantly eroded. Many junior officers and conscript soldiers were now with Khomeini.
    • Soon a mutiny occurred in the air force. The opposition armed itself, and led by radical Marxist groups, attacked army bases and police stations across the capital.
    • The military leadership had no stomach for an all-out civil war. Behind the back of Bakhtiar, they convened an emergency meeting and declared neutrality. In effect, they surrendered. The Shah’s prime minister ran for his life.
    • The day Khomeini won his first revolution, President Carter wasn’t in Washington. Over the weekend, he had hit the slopes around Camp David. In the morning of Sunday, 11 February, Mr Carter and his Secretary of State were at a church, temporarily out of reach.
    • In their absence, the President’s National Security Advisor convened an emergency meeting at the White House Situation Room.
    • The once-powerful Iranian armed forces had disintegrated, but Brzezinski, who had been among the most pro-Shah voices in the Carter administration, was thinking of Option C, but he was told it wouldn’t be possible, given the state of
    • Soon, General Huyser was connected to the Situation Room via a secure phone line from Europe. The general would soon face a barrage of public accusations that he went to Tehran to help neutralise the Shah’s military and pave the way for Khomeini’s victory, a charge that he strongly rejected. Most of his reports back to Washington remain classified.
    • But on 11 February, Huyser’s tone was slightly different, expressing no surprise that the military had taken themselves out of the equation.
    • “We have always urged the military to make deals,” said Huyser, according to the record of the phone conversation.
    • “They must have gone to [Mehdi] Bazargan directly,” he said, a moderate Islamist who had already been named Khomeini’s PM.
    • But all the concessions made by the military weren’t enough for Khomeini. On 15 February four senior military generals were summarily executed on the rooftop of a high school. It was just the beginning of a slew of executions.
    • Many have come to believe that that the Carter administration – plagued by intelligence failures and internal division – was by and large a passive observer to the rapid demise of the Shah.
    • But it’s now clear that, in the final stages of the crisis, America had in effect hedged its bet by keeping a firm foot in both camps in the hopes of a soft landing after the fall of the Shah’s regime.
    • But Carter’s gambit proved to be a massive blunder. The real danger was overlooked, Khomeini’s ambitions were underestimated, and his moves were misread.
    • Unlike Carter, Khomeini pursued a consistent strategy and played his hand masterfully. Guided by a clear vision of establishing an Islamic republic, the ayatollah engaged America with empty promises, understood its intentions, and marched toward victory.
    • Less than a year later, Khomeini – while holding the US Charge d’Affaires and dozens of other Americans during the Iranian hostage crisis – declared: “America can’t do a damn thing.”
    • He then celebrated the first anniversary of his victory with a major proclamation: Iran was going to fight American Imperialism worldwide.
    • “We will export our revolution to the entire world,” he said, once again asserting: “This is an Islamic revolution.”
    • British ambassador to Iran Anthony Parsons wrote on 20 January 1979, that he had no doubt that the masses of people in Iran wanted “Khomeini’s prescription of an Islamic Republic”.
    • The problem was, Parsons explained, the military was not psychologically ready for the Khomeini package.
    • “The generals agreed to the Shah’s withdrawal and to support Bakhtiar on condition that the 1906 constitution including the monarchy was retained,” said Parsons in a cable declassified in November 2013.
    • “If a transition to a Khomeini dominated republic takes place within days of their attempting the Bakhtiar package, military might well try to react.”
    • The British Ambassador thought that the sooner Khomeini and the generals got together, and the military transferred their allegiance, the better the chances of saving the country.
    • Parsons’ frank assessment was also shared with the Carter administration.
    • US documents show that the cable was in fact on Vice President Walter Mondale’s desk on 27 January 1979 – the same day that Khomeini’s first-person message reached the White House.
    • Production, editing and additional research by Taylor Kate Brown, Jessica Lussenhop, Bill McKenna and Mat Morrison

 

http://www.algerie-focus.com/2011/05/zbigniew-brzezinski-pourquoi-et-comment-jai-finance-ben-laden-en-afghanistan/

 

Zbigniew Brzezinski : « Pourquoi et comment j’ai financé Ben Laden en Afghanistan »

Par

La rédaction

2 mai 2011

Le 15 janvier 1998, Zbigniew Brzezinski est interviewé par Le Nouvel Observateur. Cet homme a dirigé la politique étrangère des USA sous Carter. C’est lui qui a financé et utilisé Ben Laden pour abattre un régime progressiste qui avait accompli une réforme agraire et émancipé les femmes.
Brzezinski le reconnaît ici. Pire, il en est fier. Eclairant…
Il tord le cou au mythe qui va suivre : c’est bien la CIA qui a piégé l’URSS pour l’attirer en Afghanistan.

Le Nouvel Observateur. — L’ancien directeur de la CIA Robert Gates l’affirme dans ses Mémoires (1) : les services secrets américains ont commencé à aider les moudjahidine afghans six mois avant l’intervention soviétique. A l’époque, vous étiez le conseiller du président Carter pour les affaires de sécurité ; vous avez donc joué un rôle clé dans cette affaire. Vous confirmez ?

 

Zbigniew Brzezinski (2). — Oui. Selon la version officielle de l’histoire, l’aide de la CIA aux moudjahidine a débuté courant 1980, c’est-à-dire après que l’armée soviétique eut envahi l’Afghanistan, le 24 décembre 1979. Mais la réalité, gardée secrète jusqu’à présent, est tout autre : c’est en effet le 3 juillet 1979 que le président Carter a signé la première directive sur l’assistance clandestine aux opposants du régime prosoviétique de Kaboul. Et ce jour-là, j’ai écrit une note au président dans laquelle je lui expliquais qu’à mon avis cette aide allait entraîner une intervention militaire des Soviétiques.

  1. O. — Malgré ce risque, vous étiez partisan de cette “covert action” [opération clandestine]. Mais peut-être même souhaitiez-vous cette entrée en guerre des Soviétiques et cherchiez-vous à la provoquer ?
  2. Brzezinski. — Ce n’est pas tout à fait cela. Nous n’avons pas poussé les Russes à intervenir, mais nous avons sciemment augmenté la probabilité qu’ils le fassent.
  3. O. — Lorsque les Soviétiques ont justifié leur intervention en affirmant qu’ils entendaient lutter contre une ingérence secrète des Etats-Unis en Afghanistan, personne ne les a crus. Pourtant, il y avait un fond de vérité… Vous ne regrettez rien aujourd’hui ?
  4. Brzezinski. — Regretter quoi ? Cette opération secrète était une excellente idée. Elle a eu pour effet d’attirer les Russes dans le piège afghan et vous voulez que je le regrette ? Le jour où les Soviétiques ont officiellement franchi la frontière, j’ai écrit au président Carter, en substance : “Nous avons maintenant l’occasion de donner à l’URSS sa guerre du Vietnam.” De fait, Moscou a dû mener pendant presque dix ans une guerre insupportable pour le régime, un conflit qui a entraîné la démoralisation et finalement l’éclatement de l’empire soviétique.

N.O. Vous ne regrettez pas non plus d’avoir favorisé l’intégrisme islamiste, d’avoir donné des armes, des conseils à de futurs terroristes

  1. Brzezinski. — Qu’est-ce qui est le plus important au regard de l’histoire du monde ? Les talibans ou la chute de l’empire soviétique ? Quelques excités islamistes ou la libération de l’Europe centrale et la fin de la guerre froide ?
  2. O. — “Quelques excités” ? Mais on le dit et on le répète : le fondamentalisme islamique représente aujourd’hui une menace mondiale.
  3. Brzezinski. — Sottises ! Il faudrait, dit-on, que l’Occident ait une politique globale à l’égard de l’islamisme. C’est stupide : il n’y a pas d’islamisme global. Regardons l’islam de manière rationnelle et non démagogique ou émotionnelle. C’est la première religion du monde avec 1,5 milliard de fidèles. Mais qu’y a-t-il de commun entre l’Arabie Saoudite fondamentaliste, le Maroc modéré, le Pakistan militariste, l’Egypte pro-occidentale ou l’Asie centrale sécularisée ? Rien de plus que ce qui unit les pays de la chrétienté…

Propos recueillis par Vincent Jauvert
(1) From the Shadows, par Robert Gates, Simon and Schuster. (2) Zbigniew Brzezinski vient de publier Le Grand Echiquier, Bayard Editions.

http://www.michelcollon.info

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s