უარყოფენ სიძულვილის სტრატეგიას

ევროპული გამოცდილება, ფრანგები უარყოფენ  სიძულვილის  სტრატეგიას

 

http://www.lemonde.fr/idees/article/2016/07/27/resister-a-la-strategie-de-la-haine_4975150_3232.html

ფრანგული  გამოცემა LE MONDE, 27.07.2016,

გავუწიოთ  წინააღმდეგობა  სიძულვილის  სტრატეგიას. LE MONDE-ს  დირექტორი  Jerôme Enoglio 

//Jérôme Fenoglio (Directeur du « Monde »)//

 თავისი  წამბილწველი  მოქმედებებით მკვლელები  ცდილობენ ხალხის  წონასწორობიდან გამოყვანას, გამხეცებას  და  რეპრესიების გამოწვევას.

მათ  ჰქონდათ  იმედი იმისა  რომ  იქნებოდა  ბრმა  შურისძიება რომელიც  მთელ ქვეყანას  მოაქცევდა  მათი  სიძულვილის  ტყვეობაში.

 

    ფრანგები  დღემდე  არ  აყვნენ  ძალადობისთვის  ძალადობით პასუხის გაწევის  ცდუნებას.

მოწინავე  წერილი // Editorial//  .

 2015  წლის  იანვრიდან  და  უფრო  ადრიდანაც  საფრანგეთმა  იცის  რომ  ის  სამწუხაროდ  იქცა  მის  ტერიტორიაზე ტერორისტული  კამპანიის  სამიზნედ.  ამ კამპანიას  ატარებს  ისლამისტური მოძრაობა.

ნიცა  ჯერ  ისევ  გლოვობს  და  ეხლა  26 ივლისს, დილის  წირვის  დროს  თავს  დსესხნენ  Rouen-ის  გარეუბნის Saint-Etienne-du-Rouvray-ს  კათოლიკურ  ეკლესიას

აგრესორებმა  მოკლეს   86  წლის  მღვდელი,  დანით  ყელი  გამოჭრეს  86  წლის  კაცს  და  დაჭრეს  სხვა  მლოცველებიც, ერთ-ერთი  მათგანი მძიმედაა  დაჭრილი.

შემდეგ  თავდამსხმელები დახოცა პოლიციამ.მოქმედებები  საშინელია, სტრატეგია  კი  ნათელია.

მკვლელებს  არ  უნდოდათ  მარტო ერთი კაცის, მამა  ჟაკ ამეს  მოკვლა,  ისინი  არ ესხმოდნენ  მარტო ერთ  ეკლესიას  თუ  მარტო საფრანგეთის  კათოლიკეებს.

ამ  არაადამიანური  და  შემაძრწუნებელი  მოქმედებით მათ  უნდოდათ  საერთოდ  ადამიანთა  გამხეცება  და  რეპრესიების  გამოწვევა.

ისინი იმედოვნებდნენ  რომ  ატყდებოდა  ბრმა შურისძიება და მთელი ქვეყანა დაემონებოდა  სიძულვილის  ძალას.

მკვლელებმა  დღემდე  ვერ მიიღეს  ის  რაც უნდოდათ , ვერ  მოახერხეს  ამ ახალი  ბარბოსობით  ფრანგთა  კეთილგონიერების  მოსპობა.

ქვეყანას  არ  გადაუარა  სიძულვილით დაბრმავებულთა  ძალადობის  და კონტრძალადობის  ტალღებმა.

ფრანგებს  არ  დავიწყებიათ  მარტივი  ჭეშმარიტებები რომლებიც კიდევ  უნდა  გავიმეოროთ  იმიტომ რომ   ისინი ისევ  უნდა  წარმართავდნენ ჩვენს  ქცევას.

 

პირველი ჭეშმარიტება  ეხება  ტერორის ამ ტალღის  საწყისს.

ტერორისტთა, ასაფეთქებლით, თოფით, ყუმბარით,საბარგო  მანქანით  თუ დანით  მკვლელთა   ინდივიდუალურ პროფილს  არა  აქვს მნიშვნელობა.

ბრძანებას  იძლევა  ერთი და  იგივე  ვინმე,  ისლამურ  სახელმწიფოდ  წოდებული  საშინელი  ორგანიზაცია.

ზოგჯერ  დანაშაულს მიბაძვით   ჩადის  ჯიხადისტური პროპაგანდით  გაპრიალებული  ტვინის  მქონე

« მარტოხელა მგელი », ან  ფულით არამზადობს  ორგანიზებული  ქსელი  რომელსაც  ან აქვს  განშტოებები ახლო აღმოსავლეთში, ან არა, ამას არა  აქვს  დიდი  მნიშვნელობა.

ბარბაროსობის  ავტორია  გადაგვარებული ისლამის  სექტანტური  ექსტრემისტული  ვერსია, ისლამიზმი.

მოწოდება  საფრანგეთში  სამოქალაქო ომის  გაჩაღებისკენ

  • პროპაგანდა მის  მიმდევრებს  ეუბნება  რომ  რაც შეიძლება მეტი  ურჯულო ჯვაროსანი  //ქრისტიანი// დასავლელების, ებრაელების სულერთია რითი  დასახოცად  ევროპაში  თუ  აშშ-ში  მათ  არ  სჭირდებათ  ორგანიზაციის  მანდატი.

სერიულ  დანაშაულობათა  ჩამდენნი სიტყვა- სიტყვით  ასრულებენ იმას  რაც წერია  ჯიჰადისტების  მოძრაობის ბელადების  მიერ  წინასწარ  დაწერილ სცენარში.

ეს  არაა  ეპიფენომენები.

ჩვენ  გვიტევენ იმის  გამო  რაც  ვართ  და  არა  შემთხვევით.

ამ  შეტევის  მიზეზიც  და  მიზანიც  ახსნილია  ჯიჰადისტურ  პროპაგანდაში.

ესაა  დასამახსოვრებელი  მეორე ჭეშმარიტება.

საფრანგეთს  თავს  ესხმიან იმიტომ  რომ აქ ცხოვრობს  ევროპის  მაჰმადიანთა ერთ-ერთი   ყველაზე  დიდი  თემი.

ჯიჰადისტებს უნდათ  ველური  რეაქციების  და ამით  ერთგვარი რელიგიური სამოქალაქო ომის გამოწვევა.

უნდა  ვიკითხოთ და გავიგოთ   ის  რასაც  წერენ  სიძულვილის  სტრატეგიის  თეორეტიკოსები.

ჯიჰადისტებს  უნდათ  სამოქალაქო  ომის  გაჩაღება საფრანგეთში. ამით  მათ  უნდათ იმის  ჩვენება  რომ  დასავლეთი ეომება  ისლამს.

რელიგიების  მშვიდობიანი  თანაარსებობა  ძველ  შემწყნარებელ ატმოსფეროში  ჯიჰადისტების აზრით არის  რაღაც  რუხი ზონა, ანომალია  და მათი მიზანია  ასეთი ბოდიში ანომალიის მოსპობა.

მათ  უნდათ რომ ქრისტიანებმა  დაიწყონ შურისძიება.

 

ამ  ეშმაკურ  მამაძაღლობას არ უნდა  ავყვეთ.  ესაა  წინააღმდეგობის პირველი აქტი.  …

 

სხვა  ქვეყნებმა  ბევრი  აიტანეს  ტერორისტებისგან სანამ მოახერხებდნენ მათ მოთოკვას.

დემოკრატიებში სრულებით ბუნებრივად  კამათობენ  ხოლმე  ტერორიზმის  წინააღმდეგ  ბრძოლის  მეთოდებზე.

 

სახელმწიფომ  უნდა  დაგვიცვას ჩვენ. ესაა  სახელმწიფოს პირველი  მისია.

 უსაფრთხოების  პოლიტიკის  მუდმივი და კრიტიკული  შეფასება  არის  დემოკრატიული  იმპერატივი.

აღმასრულებელმა  ხელისუფლებამ და  ინსტიტუტებმა  უნდა  აღიარონ  რომ  ამ დაუნდობელ ბრძოლაში ტერორიზმის წინააღმდეგ შეიძლება  დაშვებული ყოფილიყო და  იქნას  შეცდომებიც,, რომ ბრძოლის  საშუალებები და  მეთოდები უნდა  გაუმჯობესდეს.

მაგრამ  თავშეკავებულები  უნდა  იყვნენ ოპოზიციური პარტიებიც.

მათ  არ  უნდა  გამოიყენონ  საარჩევნო  მიზნებით  ძალიან  ტრაღიკული  ვითარება  და  მეტისმეტი არ უნდა  ილაქლაქონ.

  • ხალხის იმაში დაჯერება  რომ გადაგვარჩენს  ჩვენი მეობის  ღრმად გარდაქმნა  ნამდვილად უარესს  გვიზამს.
  • ჩვენი დემოკრატიის  ღირებულებათ დაცვა  ნიშნავს  იმას რომ    არც  ერთი მისი ღირებულება  არ უნდა უარვყოთ თუნდაც დროებით.

 

  • და  ბოლოს  არც  ის  უნდა  დავივიწყოთ  რომ  ჯიხადისტები ხოცავენ ბევრად უფრო მეტ მაჰმადიანს ვიდრე  არამაჰმადიანს.

 

  • ეხლახანს ქაბულიდან  სტამბულამდე ბაღდადის  გავლით  ასობით  მშვიდობიანი ადამიანი, მამაკაცები, ქალები, ბავშვები  დახოცეს  თუ სამუდამოდ დაასახიჩრეს. ისლამისტური ტოტალიტარიზმის  ბრძანებით.

ეს  არაა  ასე  ვქვათ  პოლიტიკურად  ზრდილობიანი  შეხსენება.

ის  გვეუბნება  რომ  ბრძოლა  ასე  ვთქვათ ისლამური სახელმწიფოს  წინააღმდეგ  მიმდინარეობს  როგორც საფრანგეთში ისე  ერაყში, სირიაში.

 

ომი  და  ბრძოლაა  თვითონ ისლამის  შიგნითაც.

 

არეულობას  კვებავს  ორი  დედაქალაქის, დამასკოს  ბაღდადის დამხობა.

 

მოსულის  და  რაკას აღებაც არ  იქნება  საკმარისი.

ჯიჰადისტური  ფენომენი  და  მისი  მომხიბლაობა  გაქრება მხოლოდ  ერაყის  და  სირიის, მათი ეთნიკური და  რელიგიური  მრავალფეროვნების აღდგენის  შემდეგ.

 

თავის  არიდება  სიკვდილის  შემდგომი განდიდებისთვის.

საფრანგეთში  ეს  ბრძოლა  ვერ  ჩაითვლება  მარტო შეიარაღებული  ძალების თუ  სამართალდამცველთა , დაზვერვის  და პოლიტიკური პერსონალის  საქმედ.

ის  ეხება საზოგადოების  ყველა  კომპონენტს  და, პირველ  რიგში  ნუმერიკული  რევოლუციით  შექმნილ  ჩვენს  მედიატურ პეიზაჟს.

 სოციალური  ქსელების  მაკონტროლებელთა  გონზე  მოსვლის  გარეშე  უფრო  და უფრო   გაჭირდება  სიძულვილის  სტრატეგიის  შდეგებითვის წინააღმდეგობის  გაწევა.

  შემოწმებული ახალი  ამბების  ნაირად  ვრცელდება  ჭორები, მითქმა-მოთქმა. ესაა  სიძულვილის  სტრატეგიის  ერთ-ერთი საუკეთესო მოკავშირე.

ტერორიზმმა  საიტებსაც  და  დიდ  პრესასაც  უბიძგა  ჩვეულებათა  შეცვლისკენ, დაფიქრებისკენ

აღარ  იბეჭდება  პროპაგანდის  დოკუმენტებიდან  თუ  ასე  ვთქვათ  ისლამური სახელმწიფოს  განცხადებებიდან  ამოღებული სურათები , სასაკლაოების  მომწყობთა  ფოტოგრაფიები.

ეს  ხდება  იმიტომ  რომ არ  მოხდეს   ტერორისტთა  სიკვდილის  შემდგომი განდიდება.

ვფიქრობთ  და ვმსჯელობთ  სხვა  რამეებზეც.

 

ყველაფერი  ეს და  მეტიც  საჭიროა  თუ  კი  გვსურს  ულმობელ მკვლელობათა  უკან  მდგარი სიძულვილის  სტრატეგიის  დამსხვრევა….

დანაშაული სიძულვილის ნიადაგზე

 

Résultat de recherche d'images pour "hate"

 

// ინგლისურად  hate crime, ფრანგულად Crime de haine //.

არის  ამა  თუ  იმ სოციალური  ჯგუფის სიძულვილით  ჩადენილი დანაშაული.

მნაშავე  მსხვერპლად  ირჩევს  გარკვეული  სოციალური  ჯგუფის  წევრს, გარკვეული  რასის, რელიგიის, სექსუალური ორიენტაციის ,ეთნოსის, სქესის  თუ  პოლიტიკური პარტიის  წარმომადგენელს. გარკვეული  ასაკის ადამიანს, ინვალიდს. ესაა  სიძულვილის დანაშაული.

 

https://fr.wikipedia.org/wiki/Crime_de_haine

 

 სიძულვილის  დანაშაულებმა  შეიძლება მიიღონ მრავალი ფორმა  და  სახე.

ეს შეიძლება იყოს  ფიზიკური შეტევები  და თავდასხმები, ქონების  დაზიანება, დაშინება-დამცირება, დევნა, სიტყვიერი შეტევა  თუ სიტყვიერი  შეურაცხყოფები, შეუარცხმყოფელი წარწერები და  წერილები.

 

ისტორია

ბოლო  წლებში მრავალ  ქვეყანაში  უფრო და  უფრო ხშირია  თავდასხმები  პოლიციელებზე, არის  ჯიხადისტური ტერორისტული აქტებიც  რაც აძლიერებს  ღელვას.

სიძულვილის  დანაშაულთა  ძველ მაგალითებს  შორისაა ძველი  რომაელების  მიერ  ქრისტიანთა  დევნა, ოსმალების  მიერ  სომეხთა  გენოციდის, ნაცისტთა  მიერ ებრაელების გენოციდის მოწყობა.  ჩვენთან უფრო  ახლო  მაგალითებს  შორისაა  ეთნიკური წმენდა  ბოსნია-ჰერცეგოვინაში და  გენოციდი რუანდაში.

გასახსენებელია  ამერიკელ ინდიელთა  თუ ზანგთა  უბედურებაც, ჰომოფობიური აქტებიც.

 

ფსიქოლოგიური  ეფექტები

გარკვეული სოციალური  ჯგუფის  წევრთა  წინააღმდეგ  მიმართული  სიძულვილის  დანაშაული  და  ტერორი დაუცველობის  გრძნობას, შიშებს,დეპრესიას,ნევროზ-ფსიქოზებს   უჩენს ამ ადამიანებს, ადამბლავებს ან აბოროტებს მათ.

სიძულვილის  დანაშაული  დამღუპველად  მოქმეფებს  ადამიანთა  მთელ ჯგუფებზე  რომელთა  წევრების  წინააღმდეგაც არის  ის  მიმართული.

 

არის  მთელი ქვეყნების  სიძულვილიც.

ასე  მაგალითად , ნობელის  პრემიის  ლაურეატმა  აკადემიკოსმა  სახაროვმა  1988-1989  წლებში  საქართველო გამოაცხადა  არამზადა  სტალინის  მიერ  შექმნილ  მახინჯ  რამედ, მცირე  ქართულ იმპერიად  და  მოითხოვა  მისი დემონტაჟი ანუ მისი ავტონომიების, აჭარის, აფხაზეთის, სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის  გამოცხადება  საქართველოსგან დამოუკიდებელ რესპუბლიკებად // იხ. მისი ევროპის და  აზიის  საბჭოთა  რესპუბლიკების  კავშირის კონსტიტუციის პროექტი//.

 

მერე ამ იმპერიის  შემქმნელ ხალხად  გამოცხადებული  ქართველებისგან ბოდიში გაანთავისუფლეს   აოხუმიხ, გაგრაც, ცხინვალიც….ინყო  ნგრევაც, სისხლისღვრაც,  ძალადობა  დღემდე  გრძელდება…

 

ხოდა  უნდა  მოვაწყოთ  საერთაშორისო  კონფერენცია  იმის  გასარკვევად  არის  თუ არა მსოფლიოს  ერთ-ერთი უძველესი ქვეყანა  საქართველოს  ასეთი  სიძულვილი  თუ მოძალადე ზვიადოფობია   სიძულვილის დანაშაული…

ეეხ, Max Gallo

Image associée

” დღევანდელ ქაოსში, ნიჰილისტური სიგიჟის  მორევეში  სადაც  იკარგება  სიკეთის და  ბოროტების  ცნებებიც, კოლექტიური ბედის  და  ეროვნული  ერთიანობის აზრიც  და  მნიშვნელობაც მაქს გალოს  არსებობა  იყო როგორც გონიერების  და კეთილგონიერების უკანასკნელი სხივი.”

 

ფრანგი მწერალი, ისტორიკოსი,აკადემიკოსი, პოლიტიკოსი, პატრიოტი  მაქს  გალოს  // Max Gallo// ხსოვნას

 

http://www.lemonde.fr/disparitions/article/2017/07/19/l-academicien-historien-et-ecrivain-max-gallo_5162638_3382.html

 

ფრანგული  გაზეთი  LE MONDE, 19.07.2017,

აკადემიკოსი, ისტორიკოსი და  მწერალი  მაქს  გალო  გარდაიცვალა.

გარდაიცვალა ასიოდე  წიგნის  ავტორი  მაქს გალო/  ის 85  წლისა იყო.

მისმა პოლიტიკურმა კარიერამ  გაიარა პარტიებზე.

ნაყოფიერმა  ისტორიკოსმა  და  მწერალმა  მაქს  გალომ  დაწერა ასიოდე რომანი, ბიოგრაფია  და გამოკვლევები ისტორიის  სხვადასხვა  თემებზე.

მას  მრავალი  წელი ტანჯავდა პარკინსონის ავადმყოფობა.

მისი  პანაშვიდი  და  დაკრძალვა  იქნება  პარასკევს  18 საათსა  და  30 წუთზე  პარიზში ელესიაში  Saint-Etienne-du-Mont :

თვითონ  მან თქვა  რომ  ავადაა  ამ საშინელი  ავადმყოფობით 2015 წლის  მაისში, მაშინ  როდესაც  გამოვიდა  მისი  ბოლო  რომანი Dieu le veut // ეს  უნდა  ღმერთს//.

 

 «  ჩვენ  ყოველთვის  შეგვიძლია  თავის  მოკვლა», ამბობდა  ის მაშინ.

მისმა  მეუღლე  მარიელ გალემ

// Marielle Gallet// გამოაქვეყნა  წიგნი

Bella Ciao,  რომელშიც  მან აღწერა  მათი ყოველდღიური ბრძოლა ავადმყოფობასთან.

მაქს  გალო  დაიბადა  ნიცაში  იტალიელ იმიგრანტთა  ოჯახში 1932 წელს.

საფრანგეთის  პატრიოტ  მაქს  გალოს უყვარდა  რესპუბლიკა.

მაქს  გალომ  თავიდან საზოგადოებას  თავი გააცნო როგორც ისტორიკოსმა.

შემდეგ  მან ფართო საზოგადოება  ააღელვა  ისტორიული რომანებით და რობესპიერის, გარიბალდის, ჟორესის, დე გოლის  თუ  ნაპოლეონის  ისტორიული  ბიოგრაფიებით.

ამას  გარდა  მაქს  გალო  იყო პოლიტიკოსიც-დეპუტატი, სახელმწიფო მდივანი, ევროდეპუტატი.

ახალგაზრდობაში  კომუნისტი მაქს  გალო  1981-1983  წლებში  იყო  სოციალისტი დეპუტატი.

1983-1984 -ან წლებში  იყო  სოციალისტური  მთავრობის  ზრის  გამომთქმელი // porte-parole//.

შემდეგ  მაქს  გალო  ჩამოშორდა მემარცხენეებს.

 

2007  წლის  საპრეზიდენტო არჩევნების  დროს  ის მხარს უჭერდა  ნიკოლა  სარკოზის.

http://www.lefigaro.fr/vox/culture/2017/07/20/31006-20170720ARTFIG00116–max-gallo-ecrivait-pour-le-peuple-pour-lui-faire-aimer-l-histoire-et-la-france

მაქს  გალო  წერდა   ხალხისთვის  იმიტომ რომ ხალხს  ყვარებოდა  ისტორია  და  საფრანგეთი.

 

მაქს  გალოს  პატივს  მიაგებს  ნიკოლა  სარკოზის  ყოფილი  მრჩეველი Maxime Tandonnet.

მაქსიმ  რანდონემ  დაწერა  წიგნი « რესპუბლიკის პრეზიდენტები»,რომელიც გამოიცა 2013 და 2017 წლებში.

 

 20/07/2017

 

მაქს  გალოს  გარდაცვალებით საფრანგეთი კარგავს ბრძენს, კომპასს, ერთ-ერთ ბოლო ინტელექტუალურ  ორიენტირს.

დღევანდელ ქაოსში, ნიჰილისტური სიგიჟის  მორევეში  სადაც  იკარგება  სიკეთის და  ბოროტების  ცნებებიც, კოლექტიური ბედის  და  ეროვნული  ერთიანობის აზრიც  და  მნიშვნელობაც მაქს გალოს  არსებობა  იყო როგორც გონიერების  და კეთილგონიერების უკანასკნელი სხივი.

 

პატიოსანი კაცი მაქს  გალო  თავის  აზრებს  გამოხატავდა  სულიერი გახსნილობით და ზომიერებით…

 

მისი  აზრი  იყო  დომინანტური იდეოლოგიის  სრულიად  საწინააღმდეგო რამე, მაგრამ  ის  იდგა  დღეს გახშირებულ  მუშტიკრივზე  და ისტერიულ  დებატებზე  უფრო მაღლა

მაქს  გალოში  ყველაფერი ეწინააღმდეგებოდა  ჩვენი  ხანის მსვლელობას.

 

მკაცრი უნაკლო  დოკუმენტაციის  პატივისმცემელი  მისი წიგნები იკითხება როგორც რომანები.

 

დღეს  გავლენიანი ეკონომიკური, პოლიტიკური, საზოგადოებრივი წრეები ზიზღით  უყურებენ ასე  ვთქვათ მდაბალ სიმრავლეს.  ხდება  ცნება პოპულისტის  დიაბოლიზაციაც.

მაქს  გალო კი წერდა  ხალხისთვის და არა ქედმაღალი  ინტელექტუალებისთვის.

ის  უამრავს  წერდა  და  გამოსცემდა  იმიტომ  რომ ხალხს  ყვარებოდა ისტორია და საფრანგეთი.

 

მაქს  გალოს  წიგნები პატივს სცემენ  უნაკლო დოკუმენტაციის  სიმკაცრეს და ამავე დროს  ისინი იკითხება  როგორც რომანები.

მაქს  გალო  მიმართავდა  ყველას, როგორც ინტელექტუალს  ისე  გამვლელს  თუ გამომვლელს.

 

მაქს  გალო  შედიოდა  თავისი პერსონაჟების  ფსიქოლოგიაში, აღადგენდა  მათ  გრძნობებს, და მათ აზროვნებას.

უკვე  მრავალი ათწლეულია  რაც  საფრანგეთის სასკოლო პროგრამები ჩამოშორდა  მოვლენათა ისტორიას.

მათში წაშლილია ქრონოლოგია და უპირატესობა  ენიჭება  ცივილიზაციების  ცოდნას.

მაქს  გალოსთვის  კი, პირიქით, ისტორია არის  გმირთა და ანტიგმირთა ხვედრების შეხვედრის  არე, ეროვნული  რომანი  იქსოვება  სწორედ  გმირთა  და ანტიგმირთა  შეხვედრით.

 

დომინანტური  იდეოლოგია  თავისებურად უყურებს ფრანგ  ერს.

 მედიატური ელიტების  და  დღევანდელი მმართველი ელიტების  საფრანგეთი უპირველეა ყოვლისა  ინანიებს.

საფრანგეთის  ინტელიგენციისთვის  საფრანგეთის  ისტორია  თითქოს  დაიყვანება მონათმფლობელობაზე, კოლონიზაციის ომებზე,  ვიშის რეჟიმზე.

საფრანგეთი უყვართ,რა  თქმა უნდა, მაგრამ უყვართ მონანიე, შერცხვენილი, თავჩაქინდრული საფრანგეთი.

მაქს  გალო კი  სულ საწინააღმდეგოდ, ჟიულ მიშლეს // Jules Michelet// ტრადიციის  თანახმად  საფრანგეთში ხედავდა პიროვნებას.

მაქს  გალო   სულაც არ მალავდა  საფრანგეთის ისტორიის ბნელ ფურცლებს და ქვეყნის  მმართველთა მიერ  ჩადენილ ცოდვებს.

მაგრამ  მაქს გალო  არც  გმირებს  მალავდა.

ის  ლაპარაკობდა  ჟანა  დარკზეც, ნაპოლეონზეც, Jean Moulin-ზეც.

მაქს  გალო  ახსენებს  როგორც  საფრანგეთის  ისტორიის  ყველაზე  ტრაღიკულ მომენტებს, მაგ. პირველი მსოფლიო ომის უმძიმეს ამბებს ისე 1940-1944  წლის  ნაცისტების  საწინაააღმდეგო მოძრაობის გმირობებს.

მაქს  გალო არც მემარჯვენე  ყოფილა  და არც მემარცხენე.

მას  უყვარდა  კონკრეტული  ხელშესახები  საფრანგეთი  და არა აბსტრაქტული პოლიტიკური დოქტრინები.

 

ის  იყო რესპუბლიკელი.

თვითონ იტალიელი იმიგრანტების შვილ  მაქს გალოს უნდოდა  იმიგრაციის მიმართ  გახსნილი  საფრანგეთი.

მაგრამ  ამავე  მაქს  გალოს  აზრით  საფრანგეთმა  უნდა  მიიღოს  იმდენი იმიგრანტი რამდენის  მიღებასაც შესძლებს ქვეყნის  დაურღვევლად.

მაქს გალოს  რესპუბლიკა  იყო მიშლეს  და პეგის რესპუბლიკა. მისი აზრით საფრანგეთის ისტორია  მთლიანობაა. რესპუბლიკაც  აგრძელებს უკვე მონარქიის  მიერ  დაწყებულ  საქმეს.

მაქს  გალოს  უყვარდა  საფრანგეთის  მშენებელი  დიდი სახელმწიფო მოღვაწეები.

სამაგიეროდ  ის  ვერ  იტანდა  კაცუნების პიროვნების კულტის შექმნას.

მაქს  გალო  ერთდროულად იყო როგორც ერის კაცი ისე  ევროპული  იდეალის  მომხრე.

 

მას  სულ  არ  მოსწონდა  დღევანდელი პოლიტიკა  რომელიც  უარყოფს საერთო, საზოგადო  ნებას, სახელმწიფოს ავტორიტეტის დასუსტება, სუვერენიტეტის  ტრანსფერები,  კაბინეტების და იურისდიქციების ყოვლისშემძლეობა, პოლიტიკის გადაქცევა თეატრად, ნარცისული პოზები, მაყურებელთა  მოხიბლისთვის გათვალისწინებული მიმოხვრა.  და მანიპულაციები საზოგადოებრივი აზრით.

მაქს  გალო  სხვა  დროის კაცი იყო, მაგრამ   განადიდებდა  და წარმოგვიდგენდა  საფრანგეთის  ისტორიის  დიდ მომენტებს  და  გმობდა რესპყბლიკის, res publica-ს, ანუ  საერთო, საზოგადო საქმის  დამხობას.

მაქს  გალო  გვაძლევს  თანამედროვეობის  და იმედის  დიდებულ  გაკვეთილს.

 

 

http://www.seuil.com/ouvrage/l-amour-de-la-france-explique-a-mon-fils-max-gallo/9782020348485

წარმოშობით იტალიელი მაქს გალო  ფრანგებსაც და  არაფრანგებსაც ასწავლიდა  საფრანგეთის სიყვარულს.

მან  1999  წელს  გამოსცა წიგნი «ჩემი შვილისთვის ახსნილი საფრანგეთის სიყვარული»  // L’Amour de la France expliqué à mon fils//

მაქს  გალო  საფრანგეთის  პატრიოტი იყო და  სულაც არ  თაკილობდა  ამით.

 ის  შოვინიზმის  გარეშე  უხსნიდა  საფრანგეთის სიყვარულს გამვლელებს და გამომვლელებს.

ის  სიამოვნებით  ლაპარაკობდა  დიდი იდეალების მატარებელ ფრანგ ხალხზე.

მან  აჩვენა რომ საფრანგეთის  სიყვარულს  აზრი და  მნიშვნელობა  აქვს ევროპისა და მონდიალიზაციის  დროსაც.

მან  თავის  შვილს  და  ახალგაზრდებს აუხსნა რომ  მსოფლიოს  მიმართ  უკეთესად  გახსნა  შეუძლია  საფრანგეთს  რომელიც პატივს  სცემს  თავის  დიდ ისტორიას  და  ამ  დიდი  ისტორიის შემქმნელ  ადამიანებს.

რას გვეუბნება იერონიმუს ბოსხი

 

ზოგი გამოთაყვანებული  ფიქრობს  რომ ბოსხი იყო ნარკომანი გიჟი. ცდებიან ტუტუცები. დავაკვირდეთ.

 

 

Image associée

Résultat de recherche d'images pour "hieronymus bosch"

Résultat de recherche d'images pour "hieronymus bosch"

 

გავიხსენოთ  ბოსხიც

 

ერუნ ანტონისონ  ვან  აკენ

 //ნიდერლანდურად  Jeroen Anthoniszoon van Aken  უფრო  ცნობილი  როგორც იერონიმუს  ბოსხი // ნიდერლანდურად нJheronimus Bosch , ლათინურად //Hieronymus Bosch, დაახლოებით  14501516//, იყო  ნიდერლანდელი  შთამომავლობით მხატვარი, ჩრდილოეთის აღორძინების  ერთ-ერთი  უდიდესი ოსტატი.

 

 

 

https://www.clio.fr/BIBLIOTHEQUE/les_grandes_peurs_de_jerome_bosch.asp

 

ისტორიკოსი, de la Nouvelle Revue

d’Histoire-ს // ისტორიის  ახალი  ჟურნალი//  მთავარი  რედაქტორი Philippe Conrad ,

ოერონიმე  ბოსხის დიდი შიშები

 

 

 

  ძნელია  აღწერა  იმ  საოცარი  ხატებისა  ჩვენებებისა  და საზარელი არსებებისა,  მონსტრებისა  რომლებიც  წარმოიდგინა  დაახატა  იერონიმ  ბოსხმა.

 

სხვა  მხატვრები  ხატავდნენ   ადამიანებს ისე როგორც ეს ადამიანები  ჩანან გარედან.

ბოსხი კი ხატავდა  ადამიანებს ისეთებს როგორებიც ისინი  არიან  შიგნიდან…

 

ბოსხი  ითვლება ევროპის და  ამერიკის მუზეუმებში  გაფანტული  33  ნაწარმოების  ავტორად.

მე-16  საუკუნეში  ბოსხის  უცნაური ქმნილებები  ხიბლავდა  ჰუმანიზმის  გავლენის  განმცდელ არისტიკრატიას.

ბოსხს  სურათები  დაუკვეთა კარლოს  მეხუთის მამა  ფილიპე ლამაზმა.

ბოსხი  იყო  ესპანეთის მეფე ფილიპე მეორის კსაყვარელი  მხატვარი.

ამბობენ  რომ  ფილიპე  მეორემ  ესკორიალის  სასახლე  მონასტრის თავის ოთკახში გამოფინა  ბოსხის სურათი 7 უდიდესი ცოდვა.

კლასიკურმა ეპოქამ  სწრაფად  დაივიწყა ბოსხის  უცნაური და  საზარელი ხილვები.

რომანტიკოსებს  შეუყვარდათ  შუა  საუკუნეები, მაგრამ ამას  არ  მოყოლია  ბოსხის  შემოქმედების ხელახლა აღმოჩენა.

 

 

 პოზიტივისტი   ისტორიკოსები  ბოსხს თვლიდნენ გიჟად.

ნიდერლანდელი კრიტიკოსი M. Rooses 1879  წელს  ბოსხს  თვლიდა  მათ  შორის  დღისით  მზისით  საშინელი  კოშმარული  ხილვებით  გატანჯულ უბედურ  ვინმედ.

 

შეხედულება  ბოსხზე  შეიცვალა  მეოცე  საუკუნის დასაწყისში.

  1. Maeterlinck ბოსხს  თვლიდა შემოქმედ გენიოსად  და არა გიჟად, ნამდვილად  შესანიშნავ დამკვირვებლად, ფერების  და ტონალობათა  დიდოსტატად.

 

შუა  საუკუნეების  ხელოვნების  სიდმა იკსტორიკოსმა  ანრი ფოსილომ

// Henri Focillon//  1930-ან წლებში  დაადგინა  რომ  ბოსხის  ხელოვნებაში გადმოიღვრება   ფარსებით, სიგიჟეებით, უწმინდური  ხილვებით, ღმერთისკენ სწრაფვით  სავსე  არაცნობიერის  სფერო//.

სიურეალისტებმა კი  ბოსხი  ჩათვალეს  სალვადორ  დალის  და  მაქს  ერნსტის წინამორბედად  და  მიითვისეს, სიურეალისტად  გამოაცხადეს  ისიც.

 

Robert Delevoy  თვლიდა  რომ ბოსხი ყეყეჩდებოდა ჰალუცინაციების გამომწვევი   ნარკოტიკებით  თავისი ხილვების მისაღებად.

 

 

André Chastel   თვლის  რომ  ბოსხის  ხელოვნება  არის შუა  საუკუნეების  სულის, აგრესიული  ირრეალიზმის   გაძაგძაგება  მაშინ  როდესაც  იტალიური აღორძინების  სულისკვეთება ბატონდებოდა  მთელ ევროპაში.

ის  ბოსხის  ხელოვნებაში  ხედავდა  ასევე  დიურერის  შთამაგონებელი მელანქოლიის  ნიშნებს.

 

Wilhelm Fraenger-ის  აზრით  ბოსხი იყო თავისუფალი  სულის  ძმათა  ადამიტთა  სექტის წევრი.

მაგრამ  ძნელი  წარმოსადგენია  რომ ფილიპე  მეორეს  შეიძლებოდა  შეეძინა  ერეტიკოსის  ქმნილება.

 

ფსიქოანალიტიკოსებიც, რა თქმა უნდა, სინჯავენ  თავის  თეორიებს  ბოსხზეც.

 

მაგრამ  ბოსხის  ხელოვნების გამოცხადება ნარკომანის   კოშმარული  ბოდვების  თუ  სიგიჟის  გამოხატულებად  შეუძლებელია.

 

ბოსხის  ხელოვნების  საიდუმლოს  გასაღები  უფრო  უნდა  ვეძებოთ  ჰერმეტულ, ალქიმიურ  თუ ასტროლოგიურ  ტრადიციებში, იმაში რომ  შუა  საუკუნეების  ადამინს  სჭირდებოდა  მისტიკა.

 

ბოლო  ხანის კრიტოკოსთა  აზრით  ბოსხი იყო  ჩრდილოეთის  დიდი მისტიკოსები Ruysbroeck-კის თუ Henri Suso-ს მიერ  შემოღებული  ახალი ღვთისმოსაობის, devotio moderna-ს  მიმდევარი.

ეს  ახალი  ღვთისმოსაობა  გამოიხატა

Thomas a Kempis-ის  თხზულებაში იესო ქრისტეს  მიბაძვა // Imitation de Jésus-Christ//.

ამდენად  ეზოტერული  ხელოვნების  საიდუმლო  აუხსნელი  რჩება  და  ვერ  შველის ამას  ბოსხის ბიოგრაფიის ცოდნა.

 

 

 

Hieronymus van Aken  დაიბადა  1450  წლისთვის  Hertogenboschში, თანამედროვე  ჰოლანდიის  სამხრეთში.

მისი  ოჯახი  იყო მხატვართა  ოჯახი, ამ მხატვრების  ყოფნა  დადასტურებულია მე-15  საუკუნის  დასაწყისიდან.

1516   წელს  ბოსხს  ახსენებენ  როგორც  სახელგანთქმულ  მხატვარს.

 

არქივების  თანახმად  ბოსხი არის  ვიტრაჟების ავტორი.  მან დახატა  სურათები  ძველი  აღთქმის  თემებზე.

ეს  სურათები  მოისპო

1629 წლის  არეულობების  დროს.

 

ბოსხს  სურათებს  უკვეთავდნენ მაღალი  რანგის  არისტოკრატები.

მშრალი  ბიოგრაფიული  მონაცემები   ძალიან ცოტა  რამეს  გვეუბნება  იერონიმუს  ბოსხის  პიროვნების შესახებ.

 

ფსიქოანალიტიკოსებმაც  იწვალეს  ბოსხის   გარყვნილობათა  და  ბოდვების დასადგენად.

 

მაგრამ  იმათ  ვინც  ბოსხს  აცხადებს  ნარკომან  ავადმყოფად  ავიწყდებათ  რომ  ეს  დიდი ხელოვანი  იყო  თავისი  დროის  ადამიანი.

 

 დღევანდელი  ნიჰილისტი  ცინიკოსებისაგან   განსხვავებით  ასე   თუ ისე  ქრისტიანი  ბოსხი  ხედავდა  რომ  ცხოვრობს  სამყაროში  სადაც   ბოროტება  და  სიკეთე  ებრძვიან  ერთმანეთს.

 

ის  ხატავდა  ჯოჯოხეთს  და  შეჩვენებულთა ტანჯვას,  მაგრამ ასევე  ხატავდა  სამოთხის  ნეტარებებს.

ბოსხი  გვეუბნება  იმასაც  რომ  ბოროტების  და  სიკეთის  ბრძოლის  ველად  ქცეულ სამყაროშიც  არის  ხსნის  იმედიც.

კოშმარების  გარდა

ბოსხი  გვიჩვენებს  წმინდა  იერონიმეს  ვნებას  და  გამარჯვებულ  ბრძოლას,  წმინდა  ანტონის  მიერ  ვნებათა  დამარცხებას, წმინდა  იოანე  ნათლისმცემლის  სიმშვიდეს, პატმოსზე  ანგელოზის  და  ღვთისმშობლის  მჭვრეტელი  წმინდა  იოანეს  დამშვიდებულ მზერას.

 

ცხადია  რომ  ბოსხი  ყველაზე  ხშირად  გამოხატავს  თავისი  ხანის  ღვთისმოსაობას და  რჩება  მე-15  საუკუნის  მხატვრად  რომელიც  იყენებდა  რა  მისი  დროისთვის  ჩვეულებრივ  თემებს  და  სიმბოლოებს  ათავსებდა  თავის  ქმნილებებს  ღვთაებრივ პლანზე.

 

სხვა  კრიტიკოსებმა  ხაზი  გაუსვეს  მხატვარი  ბოსხის  ტექნიკურ  ოსტატობას,   მისი  როგორც  კოლორისტის  ნოვატორულ  ნიჭს…

 

მაგრამ  ფერმწერი  ბოსხის  ოსტატობამ  არ  უნდაგვავიწყოს  ისიც  რომ  ბოსხი  მორწმუნე  იყო და ეწერებოდა  მისი  დროის  რელიგიურ  კონტექსტში.

 

შუა  საუკუნეების   დასასრულის  ნიდერლანდებში  კი  გამოირჩეოდა მისტიკურ  განწყობათა  გაძლიერებით.

 

ბოსხის  ხელოვნების  ქრონოლოგია თითქოს  მნიშვნელოვანწილად  შეესაბამება  თმერთთან  დაბრუნებული ადამიანის  სულიერ  გზას.

 

 ბნელი  ღამის და ჯოჯოხეთურ  ზმანებათა  გადამტანი  სული განათლების  შემდეგ  უბრუნდება ღმერთთან  კავშირს  და  ერთობას , რაც  ახსენეს Ruysbroek-მა  და  ფლანდრიელმა  მისტიკოსებმა.

 

სწორედ  ამ  კონტექსტში  ნახულობს  თავის  ადგილს  ბოსხის  ხელოვნება.

მის  სურათებზე  ვხედავთ  თუ  როგორ ატყუებს  თვითონ  ეშმაკი  თავის  უბედურ  შტერ  მსხვერპლებს.

 

ბოსხის  სამყაროში  თარეშობს  ბოროტება.

 მისი  სურათები  სავსეა  თავგასული  აღვირახსნილი  პერსონაჟებით // იმ დროს  უკვე  იგრძნობოდა  ნიჰილისტური ხანის  მოახლოება//.

 

მის  ერთ  სურათზე  შარლატანი  ექიმი  პაციენტის  თავიდან  იღებს  ყვავილის  ფორმის   « სიგიჟის  ქვას ». ამ  სცენას  ესწრებიან  უეჭველად  შარლატანის  თანამზრახველი  მონაზონი  და  ბერი.

 

ბოსხმა  დახატა  ალბათ  სებასტიან ბრანტით  შთაგონებული  « გიჟების

 გემი ».

 

ამ  გემზე  სხედან   და  ჯოჯოხწთისკენ მიექანებიან  ღორმუცელა, ლოთი, აღვირახსნილი  გლეხები, ბერები და  მონაზვნები, იქვე  არის  ავხორცობის განმასახიერებელ  ტიტველ მოცურავეთა  ფიგურები.

ამ გემის  ანძაა  ჯერ  კიდევ  ფოთლებიანი  ხე  რომელიც  ალბათ განასახიერებს მაისის  ხის  წარმართულ  დღესასწაულებს.

 

7  უდიდესი  ცოდვა  დალაგებულია  წრედ  რომლის  ცენტრშიც  არის  ყველაფრის  მხედველი  ქრისტე.

 

მაგრამ  ამ  წუთისოფლის  ამაოება  და  ბოროტების  ზეიმი  კიდევ  უფრო  ძლიერადაა  გადმოცემული  პრადოს  თივის  ურემში.

 

 

ტრიპტიქის  მარცხენა  ნაწილი  წარმოადგენს   თავდაპირველ, საწყის  ცოდვას  და  მისი  მარჯვენა ნაწილი-ჯოჯოხეთს.  ცენტრალური  სურათის  ურემს  მიეზიდებიან დემონები. ამ ურემს  კი დაესივნენ ადამიანები რომლებიც  ძარცვავენ  ურემს  და  იტაცებენ  ყველაფერს  რისი  გატაცებაც კი შიძლება. ანუ  იტაცებენ  თივას.

ამქვეყნიური სიმდიდრის  და  ცოდვილთა  დაბრმავების სიმბოლო.

 

ურმის  მწვერვალზე  ზის  2  წყვილი . ესენი  ყურადღებას  არ  აქცევენ ანგელოზის რჩევებს  და  ყურს  უგდებენ დემონს  რომელიც  მათ  უბიძგებს  ავხორცობისკენ.

ამასობაში  მანათობელ  ღრუბელზე  არის  ქრისტე  რომელიც  უყურებს  ცოდვილი  კაცობრიობის  ამაზრზენ  სანახაობას.

ბოროტების  ხელში  ჩავარდნილი  სამყაროს  ფხიზლად  მიმოხილვის  შემდეგ  ბოსხი  ფიქრობს რწმენის და  წმინდა  წერილის  შეგონებებზე.

 

 ბოსხმა  დახატა  ბრიუგეს  «უკანასკნელი  სამსჯავრო »,  როტერდამის « მსოფლიო წარღვნის  შემდეგ» ,  მადრიდის  «ეპიფანია », და  ა.შ.

 

მაგრამ  იგივე  თივის  « ურმის“  გარე  სურათების  მოგზაური  და  როტერდამის  მაწანწალა  გვიჩვენებს  ადამიანებს  რომლებმაც მიატოვეს  ბოროტების  და  სიკვდილის  მიერ  დამონებული  სამყარო.

 

სულის  ხსნას  გამოხატავენ   ბოსხის სურათებზე წმინდა  კრისტოფერის დაბრუნებული სიმშვიდე

 // როტერდამი//,  პატმოსზე  მყოფი წმინდა  იოანეს  სიმშვიდე // ბერლინი//,

წმინდა  ანტონის // პრადო// და  უდაბნოში  მყოფი  იოანე  ნათლისმცემლის // ლაზარო  გალდიანოს  მუზეუმი მადრიდში// სიმშვიდე.

ბოსხმა  თავისი   მხატვრობით  ამხილა  წუთისოფლის  ტყუილები და  ილუზიები.

მან  საკუთარ  თავში  ააგო  მისი  დროის  მისტიკოსებისთვის  ძვირფასი შინაგანი ადამიანი.

 დიდმა  მხატვარმა  იერონიმე  ბოსხმა  დასძლია  სიკვდილის  ძალები და მიაღწია  განთავისუფლებას, ე.ი. მისწვდა  სიბრძნეს  რომლის  წვდომა  არის  ყველა დიდი რელიგიური  ტრადიციის  მიზანი.

ასეთი  ხელოვნება არის  ნამდვილი  სულიერი განცდა-გამოცდილების საყრდენი….

Philippe Conrad

Janvier 2000

 

 

გვესწავლოს  რამე  დიდი  ბოსხისგან

ევროპელი Edward Bach 2

Résultat de recherche d'images pour "edward bach"

 

ავად ხდება ის ვინც მოქმედებს სიყვარულის და ერთობა-ერთიანობის ღვთაებრივი კანონის წინააღმდეგ.
თუ გნებავთ რომ ჯანმრთელები იყოთ შეწყვიტეთ ბოღმა-სიძულვილის ფრქვევა და ირგვლივ ყველაფრის ნგრევა. ამას გეუბნებათ სახელგანთქმული ინგლისელი ექიმი Edward Bach(1886-1936)

 

ევროპელი Edward Bach 2

ახალი დროის ნიჰილიზმმა, ცინიზმმა და უბადრუკმა მატერიალიზმმა ვერ მოსპო საინტერესო კაცები: თუ საბჭოთა ტანკით დაანგრევ საქართველოს დედაქალაქს ჯანმრთელი ვერ იქნები. ეს არაა წყევლა. ამ სერიოზული კაცის დასკვნაა.

Richard Bach, La guerison par fleurs,
რიჩარდ ბახი, მკურნალობა ყვავილებით. ეს საინტერესო წიგნი ფრანგულად კიდევ ერთხელ გამოიცა 1985 წელს.
სახელგანთქმული ექიმი, ბაქტერიოლოგი და ჰომეოპატი Edward Bach (1886-1936) იყო იდეალისტი, მისტიკოსი
ფრაგმენტები
ის რასაც ჩვენ ვუწოდებთ ავადმყოფობას არის ბევრად უფრო ღრმა უწესრიგობის ბოლო სტადია და მკურნალობა წარმატებული რომ იყოს საჭიროა ამ ღრმა უწესრიგობის ფუნდამენტური მიზეზის მოსპობა.
საწყისი შეცდომა კი არის მოქმედება ერთობის, ერთიანობის წინააღმდეგ რომლის წყაროც არის ეგოიზმში.

ერთობა-ერთიანობის წინააღმდეგ მოქმედება შეიძლება სხვადასხვა ტიპისა იყოს.
ავადმყოფობებიც იყოფა მათი მიზეზების შესაბამის სხვადასხვა ჯგუფად.

ავადმყოფობის ბუნება თვითონ გვიჩვენებს თუ როგორ დავარღვიეთ სიყვარულის და ერთობა-ერთიანობის ღვთაებრივი კანონი.
თუ კი საკმარისად გვიყვარს ყველაფერი ვერ ჩავიდენთ ბოროტებას იმიტომ რომ ეს სიყვარული გააჩერებს ავის მქმნელ ხელს და ადამიანს არ აფიქრებინებს ისეთ რამეს რამაც შეიძლება გული ატკინოს, გული გაუხეთქოს სხვას.

ჩვენ ჯერ ვერ მივაღწიეთ სრულყოფილების ამ მდგომარეობას,
ჩვენ რომ ამდენად სრულყოფილები ვიყოთ ჩვენს აქ, ამქვეყნად ყოფნას არ ექნებოდა აზრი და მიზანი.
მაგრამ ჩვენ ვცდილობთ სრულყოფის ამ მდგომარეობის მიღწევას, წინ მივიწევთ და ისინი ჩვენს შორის ვინც იტანჯებიან სულით ან ხორცით, ფიზიკურად, თვითონ ამ ტანჯვას მიყავს სრულყოფილების იდეალურ მდგომარეობამდე.

თუ გავიგებთ ამას უფრო სწრაფად წავალთ მიზნისკენ და ავცდებით ავადმყოფობას და დარდს.
გაკვეთილის ათვისების და შეცდომის მოსპობა-გამოსწორების შემდეგ შესწორება არაა საჭირო ვინაიდან ტანჯვა თავისთავად სიკეთის მოქმედია იმით რომ გვაფრთხილებს იმის თაობაზე რომ ჩვენ გზას ავცდით, ცუდ გზას დავადექით. და ამით აჩქარებს ჩვენს ევოლუციას დიდებული სრულყოფილებისკენ.

ადამიანის პირველი ნამდვილი ავადმყოფობებია ქედმაღლობა-ყოყოჩობა, სისასტიკე-ულმობლობა, სიძულვილი, ეგოიზმი, უმეცრება, არასტაბილურობა და სიხარბე.
ყოველი მათგანი უპირისპირდება ერთობა-ერთიანობას.
ისინია ნამდვილი ავადმყოფობები და არა სურდო და გრიპი.
ქედმაღლობა ყოყოჩობა ქმნის პიროვნების კულტს და არ აღიარებს იმას რომ ყველა სიკეთეს და ღირსებას მას ანიჭებს მასში მცხოვრები ღვთაება, სული
ქედმაღლობა-ყოყოჩობა არის ჰუბრისი, უზომობა, ზომიერების, პროპორციის, სამყაროში საკუთარი ადგილის განცდის გრძნობის დაკარგვა.
ქედმაღალი და ყოყოჩი უარს ამბობს სამყაროს დიდი შემოქმედის ნების წინაშე თავმდაბლად ქედის მოხრაზე.ქედმაღალი და ყოყოჩი ჩადის სამყაროს დიდი შემოქმედის ნების საწინააღმდეგო საქმეებს.

აისასტიკე-ულმობლობა არის ყველას ერთიანობა-ერთობის უარყოფა. იმის დაუნახავობა რომ სხვის წინააღმდეგ მოქმედება ეწინააღმდეგება, უპირისპირდება ერთობა-ერთიანობას.
არავის კუნდა ცუდი მისთვის ახლობელი და ძვირფასი ადამიანებისთვის.
ერთობა-ერთიანობის კანონმა უნდა დაგვანახოს რომ ყოველი ადამიანი არის დიდი ერთობის ნაწილი და ამიტომ ყოველი ადამიანი უნდა იქცეს ჩვენთვის ახლობელ და ძვირფას არსებად.
// ქრისტე გვეუბნება რომ მტრებიც უნდა გვიყვარდეს. მაგრამ თუ ამდენად სრულყოფილები არ ვართ დღე და ღამე სიძულვილს მაინც არ უნდა ვანთხევდეთ//.

სიძულვილი უპირისპირდება სამყაროს შემოქმედის კანონს, სიყვარულს.
სიძულვილი უპირისპირდება ღვთაებრივი წესრიგის მთლიანობას.
სიძულვილი არის შემოქმედის უარყოფა.
სიძულვილი უპირისდება უმაღლეს ღვთაებრივ კანონს, სიყვარულს.

ერთობა-ერთიანობის უარყოფაა ეგოიზმიც, ეგოიზმი არის მოყვასის მიმართ ჩვენი მოვალეობის უარყოფა.

ეგოიზმი ადამიანის პირად ინტერესს აყენებს კაცობრიობის , ერის, სზოგადოების, ირგვლივ მყოფთა ინტერესებზე უფრო მაღლა.
უმეცრება არის სწავლის, ჭშმარიტების დანახვის უარყოფა მაშინ როდესაც გვეძლევა სწავლის და ჭეშმარიტების დანახვის საშუალება.
უმეცრების გამო ვუშვებთ უამრავ შეცდომას რომლებსაც არ დაუშვებს მასწავლი, მცოდნე და ჭეშმარიტების მხილველი ადამიანი.

არასტაბილურობა, გადაწყვეტილების მიღების უნარის არქონა, უნებისყოფობა ჩნდება მაშინ როდესაც პიროვნება არ მიყვება და არ უჯერებს თავის უმაღლეს მეს.
ყველაფერი ეს, ჩვენი სისუსტე გადაგვაქცევს სხვათა მოღალატეებად.
ეს არ მოხდება მაშინ როდესაც ჩვენ ვიცნობთ და მივყვებით ჩვენში არსებულ უკვდავ ღვთაებრივ ნაწილს, სულს…

მოკლედ, ფიზიკურ ავადმყოფობათა მიზეზი არის ფსიქიური, მენტალური მანკიერებები…

ყოველი ავადმყოფობის მთავარი მიზეზია ეგოიზმი.
ყოველგვარ ტანჯვას ამსუბუქებს საკუთარი თავის სიყვარულის გადაქცევა სხვებისადმი ერთგულებად.

ჩვენი საკუთარი დარდები და ტკივილები გაქრება მაშინ როდესაც ვისწავლით ჩვენს ირგვლივ მყოფებზე ზრუნვაში და სხვებისთვის დახმარების გაწევისას საკუთარი თავის დავიწყებას.
დიდი ბოლო მიზანია საკუთარი ინტერესების დავიწყება კაცობრიობის სამსახურში.
მნიშვნელობა არა აქვს სოციალურ პოზიციას რომელიც მოგვცა ჩვენმა ღვთაებამ
მდიდარმაც და ღარიბმაც, მონარქმაც და მათხოვარმაც შეიძლება დიდი სიკეთე მოუტანონ ირგვლივ მყოფებს.
მაგრამ კაცობრიობის უმრავლესობა ჯერ კიდევ ძალიან შორსაა ასეთი სრულყოფისგან.
ყველამ თავისი უნდა სცადოს რათა შეძლებისდაგვარად მიუახლოვდეს სრულყოფის ამ მდგომარეობას….
ჩვენში უნივერსალური, საყოველთაო სიყვარულის განვითარებით ჩვენ უფრო და უფრო დავინახავთ რომ ყოველი ადამიანი, რა მდაბალიც არ უნდა იყოს ის, არის შემოქმედის შვილი და ოდესღაც // თუ კი ის დაფიქრდება და ჩაიხედავს საკუთარ გულში// ისიც გაუდგება სრულყოფისკენ მიმავალ გზას
რა მდაბალ არსებადაც არ უნდა ჩანდეს ვინმე არ უნდა დავივიწყოთ რომ მასშიც არის ღვთაებრივი ნაპერწკალი რომელიც მოქმედებს ნელა, მაგრამ იმოქმედებს მანამდე სანამ ის არ გაანათლებს უკანასკნელ კრეტინსაც….

ჩანართი

http://theopedie.com/Comment-Jesus-guerissait-il-les-malades.html

იესო ქრისტეც მკურნალობდა ავადმყოფებს, ემსახურებოდა და ემსახურება სრულყოფისგან დღესაც ძალიან შორს მყოფ ინდივიდებს და კაცობრიობას.
იესო \ნ ხელის დადებით ან სიტყვით ან შორიდან კურნავდა როგორც საზოგადოებიდან განდევნილ კეთროვანებს ისე დამბლადაცემულებს, ეპილეპტიკოსებს, ბრმებს, მიცვალებულებს, და ა.შ.
იესო მოხეტიალე მკურნალი
ნაწყვეტი დოკუმენტური ფილმიდან
« ბიბლიის საიდუმლოებები »
theopedie

 

მაგრამ ყველა ამ განკურნებას აქვს ერთი საერთო დამახასიათებელი ნიშანი.
იესო მუდამ აცხადებდა რომ ეს განკურნებები დაკავშირებულია ლოცვასთან და იესოს მშვეობით ღმერთის ნდობასთან.
« წადი, შენ გიხსნა შენმა რწმენამ, »,
« მოხდეს შენი რწმენის შესაბამისად », ამ ტიპის წინადადებებით ამთავრებდა იესო ყველა განკურნებას.

და პირიქით, როდესაც ადამიანთა რწმენა შესუსტდა ან გაქრა შეწყდა სასწაულებრივი მკურნალობებიც :
———-
შაბათი დადგა და სინაგოგაში დაიწყო სწავლება. მრავალი მსმენელი გაოცებული ამბობდა : საიდან აქვს ამას ესენი, და რა სიბრძნე აქვს მოცემული ?
და ასეთი ძალთა ქმედებანი ხდება მისი ხელით?
ეს ხურო არ არის, მარიამის ძე, იაკობის და იოსეს, იუდასი და სიმონის ძმა?
აქვე ჩვენთან არ იმყოფებიან მისი დები?
ისინი ცდუნდებოდნენ მის გამო.
და უთხრა მათ იესომ :
წინასწარმეტყველი არსად არ არის უპატივცემულოდ, გარდა თავის მშობლიურ ქალაქში, და თავისიანებს შორის, და თავის სახლში.
ვერ მოახდინა იქ ვერავითარი სასწაული, გარდა იმისა რომ მცირეოდენ სნეულთ ხელები დაადო და განკურნა.
და უკვირდა ურწმუნოება მათი, დადიოდა გარშემო და ასწავლიდა მათ/
//მარკოზ 6, 2-6//.

ევროპელი Edward Bach 1

 ახალი დროის ნიჰილიზმმა, ცინიზმმა  და უბადრუკმა მატერიალიზმმა  ვერ მოსპო საინტერესო კაცები

Edward Bach - .

 რიჩარდ  ბახი, მკურნალობა ყვავილებით. ეს  საინტერესო წიგნი ფრანგულად კიდევ  ერთხელ გამოიცა 1985 წელს.

 

Richard Bach, La guerison par  fleurs,

რიჩარდ  ბახი, მკურნალობა ყვავილებით. ეს  საინტერესო წიგნი ფრანგულად კიდევ  ერთხელ გამოიცა 1985 წელს.

სახელგანთქმული ექიმი,  ბაქტერიოლოგი და ჰომეოპატი   Edward Bach (1886-1936)  იყო იდეალისტი, მისტიკოსი

 

 ღსახელგანთქმული  ევროპელი Edward Bach

http://www.aeme.fr/fleurs-de-bach/biographie-docteur-edward-bach/

 

ის  ჩამოშორდა  ალოპათურ, უმთავრესად წამლებზე დაფუძნებულ   მედიცინას  იმიტომ რომ მისი  თქმით  ეს  მედიცინა  მიზნად  ისახავის კურნავს  ავადმყოფობის  განკურნებას  და  ყურადღებას  არ აქცევს   ავადმყოფს.

მისი  თქმით  ალოპათური  მედიცინა  ერთნაირად  მკურნალობს ერთი და  იგივე ავადმყოფობით  დაავადებულებს  ისე რომ  არ  უწევს  ანგარიშს ავადმყოფთა  პიროვნებას მაშინაც  კი როდესაც  ეს  მკურნალობა შველის ზოგ პაციენტს, ზოგს კი არა.

Edward Bach  დაიბადა  1886  წლის 24  აექტემბერს  ბირმინგემის  ახლოს  მდებარე  სოფელ Moseley-ში, ინგლისში.

სულ ახალგაზრდა Edward Bach -ის ჯანმრთელობა  სუსტი  იყო  და  მშობლებს  მოუწიათ დიდი  ყურადღების  გამოჩენა.

 

დროთა  მანძილზე  მისი  ჯანმრთელობა  გაუმჯობესდა. ის  ბევრს  დასეირნობდა  სოფელში და  მის  არემარეში, გახდა  მდუმარე, დაფიქრებული  ყმაწვილი.

ის  უთანაგრძნობდა  ათასი რამით  შეწუხებულ ადამიანებს  და  მან მალე ირწმუნა  რომ  ის ერთ მშვენიერ დღეს  გახდებოდა  ექიმი  და შექმნიდა მკურნალობის  მარტივ და  ინტუიტიურ სისტემას.

მას  არ  უნდოდა  მშობლებისთვის  მედიცინის  შესასწავლად  აუცილებელი  ფულის  თხოვნა.

მან  3  წელი  იმუშავა  მამამისის  ჩამომსხმელ  ქარხანაში // fonderie//.

ეს  მისთვის  იყო  ძნელი  პერიოდი, მაგრამ  მან უამრავი  რამე  გაიგო  კოლეგებზე  დაკვირვებით. მას  უნდოდა  მათი  მდგომარეობის  შემსუბუქება.

ის  ბოლოს  და  ბოლოს  გამოუტყდა მამას  რომ უნდოდა  ექიმად  გახდომა.

მისთვის  სასიხარულოდ  მამა დათანხმდა  მის სწავლისთვის  ფულის გადახდაზე.

ასე  დაიწყო 20  წლის Edward Bach-მა  მედიცინის  სწავლა.

 

მას  ესმოდა  რომ  თეორიას  აქვს  თავისი  საზღვრები და  მთავარია პრაქტიკა.

Edward Bach  მალე  მიხვდა  რომ ავადმყოფობის მკურნალობა საკმარისი არაა, რომ  აუცილებელია  ავადმყოფის პიროვნებით დაინტერესება.

მრავალ  ადგილას მუშაობის  შემდეგ მან 1930 წლის მაისში  დატოვა ლონდონი.

ის  დაეწმუნებული  იყო  იმაში  რომ  ბუნებაში და  მცენარეებში იპოვიდა  იმას  რასაც ეძებდა.

თავისი  კვლევით  მან  დააინტერესა  მისი  ასისტენტი  Nora Weeks.

ის  საათობით  დასეირნობდა  სოფელში, ძირითადად  ენდობოდა  თავის  ინტუიციას და  გრძნობებს.

კარგ ამინდში ის  ეძებდა  და პოულობდა სამკურნალო  მცენარეებს. მან  აღმოაჩინა  მცენარეთა  მკურნალი  თვისებების დაცვის  და  შენარჩუნება-შენახვის მარტივი მეთოდი.

ზამთარში  ის  აწყობდა  კონსულტაციებს.

Edward Bach-მა  აღმოაჩინა  რომ  ცვარი აძლიერებს  მცენარეთა  სამკურნალო  თვისებებს.

მან  ასევე აღმოაჩინა  რომ მზეში  ნამყოფ მცენარეებს  აქვთ უფერო  ძლიერი ენერგეტიკული  ვიბრაცია.

მან  შექმნა  სოლარიზაციის

// solarisation// მეთოდი…

 

5 წლის  მანძილზე  ინგლისში და  უელსში მოგზაურობებისას  მან  აღმოაჩინა 38 ყვავილი  რომლებითაც  ის  კურნავდა  ავადმყოფებს.

1934  წლის  გაზაფხულზე მან  ტემზის  ხეობაში Sotwell-ში იქირავა  პატარა  სახლი  ახელად Mount Vernon.

ეს  იყო  იდეალური  ადგილი სამკურნალო მცენარეების  მოსაშენებლად.  ამ მცენარეებისგან  ის აკეთებდა  თავის  ელიქსირებს.

ერთხელ  მან  თავის  თანაშემწეებს  უთხრა რომ  მისი  შრომა  დამთავრებულია  ისევე  როგორც მისი მისია  დედამიწაზე  და  რამოდენიმე  კვირაში, 1936 წლის 27  ნოემბერს ძილში გარდაიცვალა.

 

რიჩარდ  ბახი, მკურნალობა ყვავილებით. ეს  საინტერესო წიგნი ფრანგულად კიდევ  ერთხელ  გამოიცა 1985 წელს.

 

ამ  შესანიშნავი  წიგნის  ფრაგმენტები

 

მატერიალიზმი  საუკუნეების  მანძილზე  ნიღბავს და  ჩქმალავს  ავადმყოფობის  ნამდვილ  ბუნებას.

ესაა  მრავალ  უბედურებათა  წყარო.

მედიცინის თანამედროვე  მატერიალისტური მეთოდები  ვერ  მოერევა ავადმყოფობას  უბრალოდ  იმიტომ  რომ ავადმყოფობის  წყარო, მიზეზი, არაა  მატერიალური.

ავადმყოფობა   თავისი არსით  არის  სულის  და  ფსიქეს // esprit  et âme //  კონფლიქტის  შედეგი და  ის  ვერ  განიკურნება  სულიერი და  მენტალური ძალისხმევის  გარეშე //მარტო წამლები არ  შველის//.

იმისთვის  რომ გავიგოთ  ავადმყოფობის  ბუნება  უნდა ვიცოდეთ  ზოგი  ფუნდამენტური  ჭეშმარიტება.

პირველი  ჭეშმარიტება  ისაა  რომ ადამიანს  აქვს  სული, რომელიც  არის  მისი  რეალური, ნამდვილი მე, მისი რეალური, ნამდვილი  მეობა, ღვთაებრივი,  ძლიერი არსი,  ყველაფრის, მათ  შორის  სხეულის, შემოქმედი-შემქმნელის  შვილი.

სხეული  კი  არის  სულის  მიწიერი, ამქვეყნიური  ტაძარი

ჩვენი  სული,ჩვენი  ღვთაება,  რომელიც  არის ჩვენში და  ჩვენს  ირგვლივ,  საკუთარი  ნების  თანახმად  განაგებს  ჩვენს  სიცოცხლეს.

და  თუ  მივაქცევთ  ყურადღებას, მივენდობით  ჩვენს გულკეთილ, ყურადღებიან  და  სიკეთის  მოქმედ    სულს  ის  წინ მიგვიძღვის, ის  გვიცავს გვამხნებს  და  გვხელმძღვანელობს  ჩვენი  უდიდესი  სიკეთისთვის.

ეს  სული,  ჩვენი  უმაღლესი მე, არის  ყოვლისშემძლის  უძლეველი  და  უკვდავი  ნაპერწკალი.

 

მეორე  პრინციპი  ისაა რომ  ჩვენი ამქვეყნად  ყოფნის  მიზანია  გაგება  იმისა  რისი გაგებაც შეიძლება  მიწიერი არსებობის  პირობებში, შეძენა  გამოცდილებისა  რომლის  შეძენაც  შიძლება  მიწიერი არსებობის პირობებში, განვითარება  თვისებებისა  რომლებიც გვაკლია და  მოსპობა  ყველაფერი ცუდისა  რაც  არის ჩვენში.

ასე  მოხერხერხდება ჩვენი  ბუნების  სრულყოფა.

სულმა  იცის თუ რომელი გარემო, როგორი პირობებია საუკეთესო ამ მიზნის  მისაღწევად.  და  ჩვენ გვათავსებს ამისთვის  საუკეთესო ადგილზე.

  1.   კარგად  უნდა  გავიგოთ  ეომ ჩვენი ამქვეყნიური, მიწიერი ცხოვრება არის  ჩვენი  არსებობის  ეპიზოდი.  ის  გადის  ისევე  როგორც  გადის ჩვენი მიწიერი არსებობის  ერთი  დღე.

ინტუიცია  გვეუბნება  რომ ჩვენი ამქვეყნად  დაბადება  უსასრულოდ  შორსაა  ჩვენი დასაწყისიდან  და  ჩვენი სიკვდილი კი  უსასრულოდ  შორსაა  ჩვენი ბოლოსგან.

ჩვენი  ნამდვილი მე და მეობა, ჩვენი სულები, უკვდავები არიან.

და  ჩვენი სხეულები  დროებითია  როგორც  ცხენები  რომლებსაც  შევასხდებით ხოლმე  სამოგზაუროდ წასასვლელად.

ჩვენი სხეულები  გვანან  ინსტრუმენტებს  რომლებსაც ვიყენებთ ხოლმე  რაღაც სამუშაოს შესასრულებლად.

 

მე-4  დიდი პრინციპი  ისაა  რომ მშვიდობა, ბედნიერება  და  ჯანმრთელობა  მაშინაა  როდესაც  ჩვენი სული ჰარმონიაშია  ჩვენს  პიროვნებასთან.

კონფლიქტი იწყება  მაშინ  როდესაც  ჩვენი პიროვნება  ჩვენი ვნებების, ჟინის ან სხვათა  ჩაგონების გავლენით სცდება  ჩვენი სულის  მიერ გაკვალულ გზას..

ეს  კონფლიქტია  ავადმყოფობის და უკმაყოფილების ღრმა მიზეზი.

არაა  აქვს  მნიშვნელობა იმას  თუ ვინ ვართ  ამქვეყნად. ვიქნებით  ფეხსაცმლების მწმენდავი თუ მონარქი, დიდებული  თუ გლეხი, მდიდარი  თუ  ღარიბი, ყველაფერი  კარგადაა  მაშინ როდესაც  ჩვენს  განსაკუთრებულ, საკუთარ ამოცანებს ვასრულებთ  სულის  კარნახით.

როგორც  მეფის  ისე  მეღორის  ცხოვრებაში  არის  ჩვენი ევოლუციის  დღევანდელი მომენტისთვის აუცილებელი გაკვეთილები და გამოცდილებები. ეს  გაკვეთილები და გამოცდილებები არის  საუკეთესო  შანსი ჩვენი განვითარებისთვის.

 შემდეგი  დიდი  პრინციპია  ყველაფრის ერთიანობა, რომ ყველაფრის  შემოქმედი არის  სიყვარული  და  რომ  ჩვენს  თვალწინ გადაშლილი  ფორმათა  უსასრულობა არის  ამ სიყვარულის მანიფესტაცია, გამოვლენა.

პლანეტა თუ კენჭი, ვარსკვლავი  თუ ცვარის  წვეთი,  ადამიანი თუ  სიცოცხლის უმცირესი ფორმა არის  ყველაფრის შემოქმედი სოყვარულის გამოვლინება.

ჩვენ  ჩვენი  შემოქმედი  შეიძლება  წარმოვიდგინოთ  როგორც  გულკეთილობით, კეთილგანწყობით კაშკაშა მზე რომლის  ცენტრიდანაც  ყველა მიმართულებით მიდის  სხივები.

ჩვენც  ვართ  ამ სხივების  ნაწილაკები  და  ცოდნის  და  გამოცდილების  შეძენის  შემდეგ  უნდა დავუბრუნდეთ მზეს….

შესაძლებელია  2  ფუნდამენტური შეცდომა.

ერთია  ჩვენი სულის გამოყოფა  ჩვენი პიროვნებისგან.

და მეორეა  სხვების  წინააღმდეგ ჩადენილი  ბოროტება ვინაიდან  ესაა  ცოდვა  ერთიანობის, ერთობის  წინააღმდეგ.

ყოველი  მათგანი იწვევს კონფლიქტს რომელსაც მოაქვს ავადმყოფობა.

გაგება იმისა  თუ რა  შეცდომებს  ვუშვებთ და  დაშვებულ  შეცდომათა  გამოსწორების  სერიოზული  მცდელობა  მოიტანს  როგორც სიხარულს, მშვიდობას და  სიმშვიდეს ისე ჯანმრთელობას.

 

ავადმყოფობა  როგორც ასეთი არაა  ცუდი.

მისი  მიზანია  პიროვნების  დაბრუნება სულის  ღვთაებრივ ბუნებასთან.

მაშ,  თუ  დავინახავთ  თუ რა შცდომებს  ვუშვებთ და დაშვებულ  შეცდომებს  გამოვასწორებთ  სულიერი და მენტალური  საშუალებებით  მაშინ თავიდან ავიცილებთ და მოვერევით ავადმყოფობას.

სულ  არ იქნება აუცილებელი ტანჯვის მკაცრი და მწარე  გაკვეთილები.

ღვთაებრივმა  ძალამ  მოგვცა  ქცევის  შეცვლის  ყველანაირი საშუალება მანამდე  სანამ   უკანასკნელ საშუალებად იქნება გამოყენებული ტკივილი და  ტანჯვა.

დიდად  ცდება  ის  ვინც პატივს  არ მიაგებს თავისი სულის ბრძანებებს. ვინც არ ასრულებს თავისი სულის  ბრძანებებს.

დიდად  ცდება  ის  ვინც  მოქმედებს  ერთობის, ერთიანობის წინააღმდეგ. ყოველთვის  ერიდეთ  სხვათა განკითხვას.

ის რაც სამართლიანია  ერთისთვის სამართლიანია სხვისთვისაც.

კომერსანტი რომელიც  თავის ბიზნესს  ავითარებს  არა მარტო  თავისი სურვილების  დასაკმაყოფილებლად  არამედ  თავის  თანამშრომელთა სასარგებლოდაც  და  ექთანიც რომელიც  თავის  სიცოცხლეს  უძღვნის ავადმყოფთა სამსახურს ავითარებენ სხვადასხვა  ღირსებებს, მაგრამ  თუ კი ორივე  ასრულებს  თავისი სულის  ბრძანებებს  იძენენ იმას რაც აუცილებელია მათი განვითარებისთვის.

შეიძლება  ავადმყოფობის  თავიდან აცილება. შეიძლება  ავადმყოფის განკურნება.

სულიერმა  მკურნალებმა  და  ექიმებმა  ავადმყოფებს  მატერიალური  წამლების  მიცემასთან  ერთად  უნდა  მისცენ ცოდნა  იმისა  თუ რა  შეცდომები დაუშვეს  ავადმყოფებმა  მათ ცხოვრებაში. უნდა  მისცენ დაშვებულ  შეცდომათა  გამოსწორების  საშუალებები რაც ავადმყოფებს დაუბრუნებს ჯანმრთელობას და სიხარულს.

გაგრძელება იქნება

საფრანგეთის გასამართლება?

https://www.causeur.fr/rafle-du-vel-hiv-la-france-coupable-forcement-coupable-18469

ოკუპირებული  საფრანგეთის  გასამართლება?

თუ  ოკუპირებული  საფრანგეთის  გასამართლება  შეიძლება მით უფრო შეიძლება ნობელის პრემიის ლაურეატი აკადემიკოსი სახაროვის მცირე იმპერიად გამოცხადებული საქართველოს ჰაი ჰაი…

თუ  მოინდომებ საფრანგეთსაც გამოაცხადებ დამნაშავე ქვეყნად.

Luc Rosenzweig, Vel d’Hiv-ის დევნა:

საფრანგეთი  დამნაშავეა, უეჭველად  დამნაშავეა! //Rafle du Vel d’Hiv : la France coupable, forcément coupable !//,

2012 წლის  23 ივლისი

 

საფრანგეთის  ნაციზმისგან  მხსნელი  შარლ   დე  გოლი   და  მიტერანი  თვლიდნენ  რომ  საფრანგეთში  დამყარებული  ვიშის  რეჟიმი  რომელიც  თანამშრომლობდა  ჰიტლერთან  არის  ტრაღიკული  პაუზა  საფრანგეთის  ისტორიაში  და  რომ  ვერც  ფრანგი  ერი  და  ვერც  საფრანგეთის  რესპუბლიკა  ვერ  ჩაითვლებოდნენ  პასუხისმგებლად  იმაზე  რასაც  ჩადიოდნენ ებრაელების  წინააღმდეგ  ვიშის რეჟიმი და  მისი ფუნქციონერები.

 

 

 საფრანგეთის პრეზიდენტმა  ფრანსუა ოლანდმა  კი  განაცხადა  რომ  1942  წლის 17  ივლისს  ველ დივის  ებრაელთა  დევნა იყო   « საფრანგეთის მიერ  საფრანგეთში  ჩადენილი  დანაშაული».

ამით  მან  უბრალოდ  გააგრძელა  ამ  თემაზე  საფრანგეთის  პრეზიდენტი  ჟაკ  შირაკის  მიერ  გამოთქმული  პოზიცია.

იმისთვის  რომ  მეტი წონა  მიეცა  თავისი პოზიციისთვის სიტყვის  წარმოთქმის წინ ფრანსუა  ოლანდმა  მოაწყო დიდად  მედიატიზებული  ვიზიტი  ჟაკ  შირაკთან  ბიტის  შატოში  კორეზეში.

 

მაგრამ  ი  კამათი  ნაცისტი  ოკუპანტის და  მისი  ფრანგი  მსახურების  თავ-თავის  პასუხისმგებლობაზე  შოას  ანუ   ებრაელთა  გენოციდის მოწყობაში, მათ  შორის Vel d’Hiv-ის  დევნაში   არ  დამთავრდება.

 

// ფრანსუა  ოლანდი  არის  მემკვიდრე  იმათი ვინც უკვე 1968 წლის  მაისში დასდევდა  შარლ დე  გოლს  ფაშისტო ფაშისტოს ძახილით  დღეს  უკვე  პატივცემული  ევროპარლამენტარი  და მაშინ  სულ  თავქარიანი სტუდენტი დანიელ  კონ ბანდიტის  და მისი ძმაბიჭ-დაქალების მემკვიდრე //.

ხოდა  // სულ  თავქარიანი ბიჭუნა  ბდანიელ კონ ბანდიტის //  მემკვიდრე  ფრანსუა  ოლანდი  ჟაკ  შირაკზე  უფრო  შორს  წავიდა.

მან  თქვა  რომ დამნაშავეა  საფრანგეთი და არა ჰიტლერთან, ნაცისტ  ოკუპანთან  ფრანგ  თანამშრომელთა ჯგუფი პეტენის ხელმძღვანელობით.

ოლანდის  თქმით  საფრანგეთი  იყო  მთავარი  დამნაშავე  საფრანგეთის  ტერიტორიაზე მცხოვრებ ებრაელთა დევნაში.

 

ხოდა  ფრანგულმა   გაზეთმა  ლიბერასიონმა  ველ დივის  ებრაელთა  დევნა  გამოაცხადა  ფრანგულ დანაშაულად.

ვერ  გაბედავენ  იმის  თქმას  რომ ჰუმანისტმა  ადოლფ  აიხმანმა 1942  წლის 10 ივლისს  ტელეფონით  დარეკა პარიზში  რათა  დაეშოშმინებინა   სულ გამხეცებული  ფრანგი  ანტისემიტები კოლაბორაციონისტები,  ბუსკე  და ა.შ. , მაგრამ…ნაცისტებთან  მებრძოლი  შარლ დე  გოლის, ანტინაცისტური კომუნისტური წინააღმდეგობის, ნაცისტებთან  ბრძოლაში დაცემული ანტუან დე სან-ეგზიუპერის, ნაცისტების  მიერ  დევნილი ებრაელების  მშველელი  სახელგანთქმული  მღვდელი  და მოღვაწე  მამა პიერის  საფრანგეთი გაქრა მასობრივი  ინფორმაციის საშუალებებიდან  მისი ადგილი  მედია-სივრცეში დაიკავა  დამნაშავე  მხეცმა  ანტისემიტმა კოლაბორაციონისტმა ურჩხულმა.

 

გაქრა  მთავარი  ბდამნაშავის, ოკუპანტი ნაცისტური გერმანიის  ხსენებაც.

მთავარი  დამნაშავეა  ნაცისტების მიერ  ოკუპირებული საფრანგეთი  და  არა  ოკუპანტი  ნაცისტური  გერმანია, ეს იყო ფრანსუა  ოლანდის  ბოდიში  აზრი.

 

   ცოტა  რამ   ისტორიიდან

https://actu.orange.fr/france/rafle-du-vel-d-hiv-macron-reaffirme-devant-netanyahu-la-responsabilite-de-la-france-CNT000000KY1oj.html

 

საფრანგეთის  ოკუპაცია  ნაცისტური გერმანიის  მიერ // ვიკიპედიიდან//

ნაცისტური  გერმანიის  მიერ  საფრანგეთის  ოკუპაცია  დაიწყო  1940 წლის 12 ივნისის  დაზავებასთან  ერთად და  დამთავრდა  ქვეყნის  ტერიტორიის  თანდათანობით განთავისუფლებით 1943  წლის  სექტემბერ-ოქტომბრიდან კორსიკაში და 1944  წლის ივნის-აგვისტოდან კონტინენტურ  საფრანგეთში.

ყველაფერს წინ  უსწრებდა  მოკავშირეთა  გადასხდომა ფრანგულ  ჩრდილოეთ აფრიკაში // მაროკო, ალჟირი// 1942 წლის ნოემბერში.

 

ოკუპაციის  პერიოდში  საფრანგეთის  ტერიტორია  დემარკაციის  ხაზით გაყვეს მესამე  რაიხის  შეიარაღებული  ძალების მიერ ოკუპირებულ  ზონად  ჩრდილოეთში  და ე.წ. თავისუფალ ზონად  სამხრეთში

თეორიულად  ფრანგული  სუვერენიტეტი  ვრცელდებოდა  მთელ ტერიტორიაზე  ოკუპირებული  ზონის  და იმპერიის  ჩათვლით.

თეორიულად  იყო  საფრანგეთის მთავრობა რომელსაც  ხელმძღვანელობდა  მარშალი  პეტენი, 1940 წლის 10 ივლისამდე საბჭოს  თავმჯდომარე და შემდეგ  ვიშის  რეჟიმის ფარგლებში სახელმწიფოს მეთაური.

რეალურად კი საფრანგეთი  ემორჩოლებოდა  ნაცისტურ გერმანიას.

ყველა  ოკუპირებული  ქვეყნის  მსგავსად

საფრანგეთი  იძარცვებოდა ეკონომიკურად, ფინანსურად, ადამიანურად, ტერიტორიულად

//  ნაცისტებმა მოახდინეს  ალზასის  და  მოზელის ანექსია//.

ნაცისტებთან  თანამშრომლობაზე, კოლაბორაციონიზმზე  ორიენტირებული ვიშის რეჟიმი  მხარს უჭერდა  ბრძოლას  ანტინაცისტური წინააღმდეგობის წინააღმდეგ  და  ავტონომიურად  დევნიდა  ებრაელებს, ხელს უწყობდა  მათ  გადასახლებას  გერმანიაში და  პოლონეთში.

ნაცისტური  გერმანიისადმი  მორჩილების ეს მდგომარეობა დამძიმდა მაშინ როდესაც საფრანგეთის  ჩრდილო აფრიკაში მოკავშირეთა გადასხდომის შემდეგ 1942 წლის ნოემბერში მოხდა სამხრეთის ზონის ოკუპაცია.

 ნაცისტური  გერმანიის  მიერ  ოკუპაციის პერიოდში  საფრანგეთის მოსახლეობას ტანჯავდა გაჭირვება და რეპრესიები.

 

საფრანგეთის  ოკუპირებული  ზონიდან საფრანგეთის  ასე  ვთქვათ  თავისუფალ ზონაში  გადასასვლელად  ანუ  თავისი  საკუთარი  ქვეყნის  ერთი  მხარიდან  მეორეში  წასაავლელად  ფრანგებს  უნდა  გადაელახათ  სადემარკაციო ხაზი, ნამდვილი  საზღვარი,  რომელსაც  იცავდნენ  ნაცისტური  მესამე  რაიხის ჯარისკაცები.

 

იმ ფრანგებს  ვისაც  უნდოდათ  თავისი  საკუთარი  ქვეყნის  ერთი ნაწილიდან მეორეში  ოფიციალურად  გადასვლა  თან უნდა  ჰქონოდათ Ausweis ანუ პირადობის  მოწმობა ან Passierschein ანუ  გადასვლის  უფლება, საოკუპაციო  ხელისუფლების  მიერ გაცემული  დოკუმენტები.

 

ანტინაცისტური  წინააღმდეგობის  ქსელების  წყალობით  ფრანგები  რა  თქმა უნდა ახერხებდნენ  თავისი  ქვეყნის  ერთი ნაწილიდან  მეორეში  ფარულად, ხოხვით  და  ფორთხვით  გადაპარვასაც.

 

მაგრამ  ნაცისტებისგან  და  ნაცისტების  მსახური  ვიშის  რეჟიმისგან  საფრანგეთის  განმანთავისუფლებელ  შარლ დე  გოლთან  უკვე 1968  წლის  მაისში  მებრძოლი  თავქარიანი  ბიჭუნა  დანიელ კონ  ბანდიტის  მემკვიდრეებს რა…

 

ისინი  ოკუპირებულ  საფრანგეთს  დღეს  აცხადებენ  დამნაშავე ქვეყნად.

 

და  არაფერს  ამბობენ  საფრანგეთის  ოკუპანტი  ნაცისტური  გერმანიის  როლზე.

 

 

 

 

საფრანგეთის პრეზიდენტმა ემანუელ მაკრომ და იზრაელის პრემიერ  მინისტრმა  ბენჟამინ  ნეტანიაჰუმ  გაიხსენეს  ველ დივი  და  გაამჟღავნეს მათი სიახლოვე.

 

2017  წლის  16  ივლისს  პარიზში  შედგა 

Vel d’Hiv-ის  ებრაელთა  დევნის  გახსენების  მემორიალური  ცერემონია.

 

ეს  უბედურება  ერთად  გაიხსენეს  საფრანგეთის  პრეზიდენტმა  ემანუელ მაკრომ  და  იზრაელის პრემიერ  მინისტრმა ბენჟამინ ნეტანიაჰუმ.

// არ  მახსოვს  რო ბატონ  ნეტანიაჰუს  ოდესმე  გაეხსენებინოს  ოფიციალურად  ებრაელთა  უბოროტეს  მტერ  ნაცისტებთან ბრძოლაში  დაღუპული  ეგზიუპერი და  სხვა  ფრანგები, მაგრამ რა//.

 

 საფრანგეთის  პრეზიდენტმა  და  იზრაელის  პრემიერმა  ერთად  გაიხსენეს  1942  წელს  ოკუპირებულ  საფრანგეთში  მომხდარი  მართლაც  დიდი  უბედურება, ებრაელთა  მასობრივი  დევნა  პარიზში.

შემდეგ  მათ   ძალიან  გულითად  ატმოსფეროში  ჰქონდათ პირველი  გაღრმავებული  შეხვედრა.

 

ბატონები  მაკრო  და ნეტანიაჰუ   უკვე  შეხვდნენ ერთმანეთს  ცოტა  ხნით  ბატონი მაკროს  საფრანგეთის პრეზიდენტად არჩევის  შემდეგ,  მაგრამ  კვირას  იყო  პირველი  ოფიციალური  შეხვედრა  და  სერიოზული  საუბარი  მათ  შორის იზრაელ-პალესტინური კონფლიქტის შესახებ.

ბატონი  ნეტანიაჰუ იყო დაპატიჟებული

Vel d’Hiv-ის  ებრაელთა  დევნის, საფრანგეთის ისტორიის ერთ-ერთი  ყველაზე  შავი  ეპიზოდის მემორიალურ  ცერემონიაზე, რაც პრემიერაა  იზრაელის ხელმძღვანელისთვის.

 

საფრანგეთის  პრეზიდენმა  ბატონმა  მაკრომ  მტკიცედ გაიმეორა  რომ  პასუხისმგებელია  საფრანგეთი და  საფრანგეთის იმდროინდელი მთავრობა.

 

1942  წლის  16  და 17 ივლისს  საფრანგეთის ოკუპანტი ნაცისტების მოთხოვნით და ნაცისტების მიერ  ოკუპირებული აფრანგეთის  მთავრობის  ბრძანებით  დააპატიმრეს 13.152  ებრაელი, მათ  შორის  3 ათასი პატარა  ბავშვი  რომლებიც ჯერ  არაადამიანურ პირობებში დაამწყვდიეს 4 დღის მანძილზე  ზამთრის  ველოდრომზე // რომელიც  დაანგრიეს 1959 წელს// და  შემდეგ  პატიმრები  გადაასახლეს  სიკვდილის  ბანაკებისკენ.

 

// მე  გადავიხდიდი  ამ  მხეცური ოკუპაციისთვის  ბოლოს  მომღები ფრანგი  შარლ  დე გოლის  და  მის  თანამებრძოლთა  იუბილეებს, მაგრამ ვინ მეკითხება  რამეს. გამოდის ჯალათების იუბილე//.

ბატონმა  ნეტანიაჰუმ  ფრანგულად  გადაუხადა  მადლობა  მოწვევისთვის მასპინძელს. მან  თქვა  რომ  მისი მოწვევა  არის ძალიან, ძალიან ძლიერი  ჟესტი  რომელიც  მოწმობს  საფრანგეთის  და  იზრაელის ძველ და  ღრმა  მეგობრობაზე.

 

 არადა  ამ  მიწვევის  გამო  ზოგი  კბილებს აღრჭიალებდა.

ზოგმა  ებრაელმაც  კი  დაგმო  წმინდა  ფრანგული  ისტორიის  ინსტრუმენტალიზაცია.

 

ბატონმა მაკრომ  კი ემოციურად  დაგმო ანტისემიტიზმი, და ანტისემიტიზმის  ახალი ფორმა  ანტისიონიზმი.

სახელმწიფოს  მეთაურმა  ჩამოთვალა  ბოლო წლებში  მომხდარი  ანტისემიტური  აქტების  და  ტერაქტების მსხვერპლთა  სახელები, მაგრამ  არ  დაივიწყა  არც  მემარჯვენე  ექსტრემისტების მიერ 1995 წელს მოკლული მაროკოელი და  კათოლიკე  მღვდელი  რომელიც  ჯიხადისტებმა  მოკლეს 2016  წელს..

 

შემდგე ბატონებმა  მაკრომ და  ნეტანიაჰუმ ერთ  საათზე  მეტი ისაუბრეს ელისეში. იყო  გულთბილი  ატმოსფერო…

 

http://www.jeanmarcmorandini.com/article-370413-vel-d-hiv-emmanuel-macron-c-est-bien-la-france-qui-organisa-la-rafle-puis-la-deportati

Vel d’Hiv – Emmanuel Macron: “ნამდვილად  საფრანგეთმა  მოაწყო  ებრაელების  დევნა და  დეპორტაცია…ჩვენ არაფერს  დავუთმობთ  ანტისემიტიზმის ახალ ფორმა  ანტისიონიზმს…. »…

 

მოკლედ  დამნაშავეა  ოკუპირებული  და  არა  ოკუპანტი.

 

 

არადა  დიდად  დამაფიქრებელი  ფაქტი-არსებობს  ებრაული, იუდაური ანტისიონიზმიც.

საოცრება,  ულტრაორდოქსი  ებრაელები რომელთაც სძულთ  იზრაელი.

 

http://www.lepoint.fr/monde/ces-juifs-ultraorthodoxes-qui-haissent-israel-06-01-2012-1416179_24.php

 

 არის ანტისიონისტ ჰარედიმთა  სექტა

 

რამდენი გიჟია….

Neturei Karta, რომელსაც  უნდა იზრაელის  ადგილზე პალესტინური სახელმწიფოს შექმნა.

შეხვედრა  მის   წარმომადგენელ Israël Hirsch-თან.

Neturei Karta  არამეულად  ნიშნავს  ქვეყნის  მცველებს.

ესაა  ულტრაორდოქს  ებრაელთა //ჰარედიმთა// სექტა.

ამ  სექტის  აზრით  იზრაელი წარმოადგენს  ყველაფერს  რაც  არის  ყველაზე ციდვილი..

 

მათი  ანტისიონიზმის  მიზეზი ისაა  რომ  ებრაული  სახელმწიფო  შეიქმნა მესიას მოსვლამდე.

ისინი  თვლიან რომ    სიონისტური  ერთეული   დღეს  მათ  ჩაგრავს  და  ამიტომ ისინი  იერუსალიმში  დრო და  დრო აწყობენ მანიფესტაციებს. დეპორტირებულთა  უნიფორმაში გამოწყობილ ამ  მანისფესტანტებს უკავიათ ხოლმე  ყვითელი  ვარსკვლავები.

ზოგი  მათგანი  ბოლო  დროს  გამოირჩა  იმით  რომ  მოითხოვა ავტობუსებში ქალების და მამაკაცების  გამოყოფა ერთმანეთისგან.

ფრანგული  გამოცემა Le Point   შეხვდა  მათ წარმომადგენელ რაბინ  Israël Hirsch-ს.

Le Point :  რას  ედავებით  სიონისტებს?

Israël Hirsch : ჩვენი  მოძრაობა  გაჩნდა მე-19  საუკუნეში  სიონიზმის საწინააღმდეგოდ.

დღეს  ვართ  ორგანიზაცია  ოფიციალური სტატუსის გარეშე. სიონიზმის  ყველა მოწინააღმდეგეს  შეუძლია ამ ორგანიზაციის  წევრად გახდომა.

ჩვენ ვდიქრობთ რომ არ არსებობს იზრაელის  სახელმწიფოზე  უფრო ცოდვილი რამ  ვინაიდან ისაა   ღმერთის მიერ  იაკობისთვის  მიცემული სახელი  იზრაელის, ყველაზე  წმინდა  სახელის  ფალსიფიკაცია  პოლიტიკური მიზნით.

 სიონიზმმა  მოწყვიტა  ებრაელი  ხალხი თორასგან  და  სინას  მთის  დოქტრინისგან.

ამას  გარდა  ჩვენის  აზრით  სიონიზმმა ისე  შეაძულა  სხვებს  ებრაელები  როგორც არ ყოფილა ადრე.

 

 მაშ  რატომ  უნდა  იცხოვროთ  იზრაელში თუ  კი ებრაული  სახელმწიფოს კონცეფცია  უწმინდურია თქვენი აზრით?

ჩემი  ოჯახი აქ ცხოვრობს 150 წელია, აი რატომ

ჩვენ  ჩამოვედით ლიტვიდან.  ჩვენ გვინდოდა  ღმერთთან უფრო ახლოს ყოფნა.

აქ  ჩამოვედით  იმისთვის  რომ ვილოცოთ და არა სახელმწიფოს დასაარსელებლად.

ჩვენ აქ  ვიყავით 1948  წლამდე  და თუ  ღმერთს სურს ვიქნებით აქ იზრაელის  სახელმწიფოს გაუქმების შემდეგაც.

იღებთ  თუ არა  ებრაული  სახელმწიფოს სუბვენციებს?

შვენ  ვცხოვრობთ  მნიშვნელოვანწილად  აშშ-დან  მოსული  დახმარებით  ვინაიდან ჩვენ არ  ვმუშაობთ. ჩვენი ცხოვრება, ჩვენი ყოველდღიურობა, ეძღვნება  თორას შესწავლას.

ჩვენ მთლიანად  მოწყვეტილები ვართ  სიონისტური  ერთეულისგან და  სოციალური ორგანიზმებისგან.

როდესაც ჩვენი ბავშვები  ჩნდებიან ჩვენ არ  ვატარებთ მათ  რეგისტრაციაში, არ აღვრიცხავთ მათ.

და  ჩვენ არა  გვაქვს იზრაელის პირადობის მოწმობის ბარათი.

მე  ვარ  ამერიკის  მოქალაქე.

Haredim-თა უმრავლესობა  არც  სიონისტურ   ჯარში მსახურობს.

Haredim-თა   ერთ-ერთი  ყველაზე  ექსტრემისტული  თემი Toldot Aharon-ის წარმომადგენელმა Yaël Krois-მა  ამას  წინ განაცხადა  რომ მას  მომავალი  პალესტინელი ერი ურჩევნია იზრაელს.  თქვენ რას  ფიქრობთ ?

მე  ვიზიარებ Yaël Krois-ის  აზრს.

ჩვენ პალესტინელთა  პროექტს  მხარს  ვუჭერთ 1964  წელს პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაციის  შექმნიდან.

ამ ქვეყანას  ხმელთაშუა  ზღვიდან იორდანემდე  უნდა  ხელმძღვანელობდეს  პალესტინური ხელისუფლება.

 ჩვენ  არ  ვუჭერთ მხარს  იდეას  ორი  სახელმწიფოსთვის  ორი ხალხის  შესახებ.

უნდა  იყოს 1 პალესტინური სახელმწიფო  2  ხალხისთვის….

მოკლედ   უფრო  მარგინალური  მაგრამ დამაფიქრებელი  რეალობაა-არსებობს  ებრაული  ანტისიონიზმიც….

რამდენი გიჟია, უფალო შეგვიწყალე