კომუნიზმის მერე გნოსტიციზმი?

არც ოჯახი მინდა,არც სამშობლო, არც ამ ქვეყნის შემქმნელი დემიურგი და არც მოყვასი, მინდა მარტო სექსი , ნარკოტიკები და როკენროლი. 1970-ანი წლების ბრიტანელი პანკების და ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის ადეპტთა ამ საგალობელს სიამოვნებით იმღერებდნენ ა.წ. პირველი საუკუნეების ქრისტიანობის მტერი გნოსტიკოსებიც.

977 წელს პოპულარული გახდა ბრიტანელი როკ-მომღერალი Ian Dury-ს სიმღერა «Sex & Drugs & Rock & Roll»  // სექსი და ნარკოტიკები და როკენროლი//

«  სექსი, ნარკოტიკები და როკენროლი

სულ ეს სჭირდება ჩემს ტვინს და სხეულს

სექსი, ნარკოტიკები და როკენროლი მართლაც ძალიან კარგია. »

//Sex and drugs and rock and roll
Is all my brain and body need
Sex and drugs and rock and roll
Are very good indeed
//

ხოდა 1970-80-ანი წლების ბრიტანეთშიც იყო პედოფილიის ეპიდემია.

https://www.theguardian.com/uk-news/2020/feb/05/police-uncovering-epidemic-of-child-abuse-in-1970s-and-80s

 5 Feb 2020

Enfant en détresse
 La police pense que les chiffres montrant 35% des allégations conduisant à des verdicts de culpabilité justifient leurs enquêtes. Photographie : Peter Davis/Getty Images

პოლიცია ამბობს რომ მან აღმოაჩინა 1970-80-ანი წლების პედოფილურ არამზადობათა ფარული ” ეპიდემია”. არის ათასობით ბრალდება, დაპატაიმრებულები არიან ისინი ვინც თავისი ძალაუფლას იყენებდა ბავშვების გასაუპატირებლად.

დამნაშავეებს შორის არიან თანამდებობის პირებიც, ადმინისტრატორებიც, მასწავლებლებიც, სოციალური მუშაკებიც, ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციით გაგიჟებული სასულიერი პირებიც.

მათ მიერ გაუპატიურებული ბავშები კი იყვნენ საშინლად ტრავმირებულნი, ზოგმა სცადა თავის მოკვლა, ზოგს გაუჩნდა ფსიქიური პრობლემები

« Ces allégations et la grande majorité des cas n’ont jamais été signalés aux autorités. Certaines victimes ne pensaient pas qu’elles allaient être crues. Il y avait un facteur constant : il y avait un abus de pouvoir… pour satisfaire leurs désirs sexuels.

Parmi les personnes condamnées figuraient le patron de la maison de retraite John Allen, 78 ans, emprisonné pendant 14 ans pour avoir attaqué cinq enfants victimes entre 1976 et 1984, Timothy Mawer, 51 ans, un entraîneur de badminton emprisonné pour avoir abusé de sept victimes dans les années 1980 et 90, et John Clifford Davies, 61, un travailleur à domicile pour enfants emprisonné pendant 24 ans pour des délits de chaîne dans les années 1970 et 80.

L’opération nationale de coordination des plaintes pour abus sexuel d’enfants non récents a commencé en 2014 et s’appelle Opération Hydrant. Cela a commencé après que le scandale Jimmy Savile a incité davantage de victimes à se manifester.

Depuis le lancement d’Hydrant, 7 000 suspects ont été identifiés, avec 11 346 allégations d’attaques reçues de 9 343 victimes, toutes concernant des abus sexuels sur des enfants. Certaines revendications remontent aux années 1940.

Parmi les infractions présumées, 47 % n’ont fait l’objet d’aucune enquête policière, dans plus d’un tiers de ces cas parce que le suspect était décédé. Dans un cinquième des demandes abandonnées, les suspects n’ont pas pu être identifiés. Plus d’un tiers des allégations ont abouti à des condamnations devant les tribunaux, dont 6 % ont abouti à un acquittement.

Le taux de condamnation survient malgré le fait que les cas d’il y a longtemps soient plus difficiles à enquêter en raison du nombre réduit, voire inexistant, d’indices médico-légaux.https://interactive.guim.co.uk/charts/embed/feb/2020-02-05T14:28:19/embed.html

Certains pédophiles qui avaient échappé à la justice ont été condamnés pour de multiples agressions, dont un reconnu coupable de 78 infractions, sur la base des allégations formulées par 10 victimes. C’est la première fois que Operation Hydrant publie des chiffres de condamnation pour abus sexuel d’enfants non récents. Bailey, qui est chef de police de la police de Norfolk, a déclaré: «Il y a eu une épidémie dans les années 1970 et 1980. Nous n’en comprenons pas la véritable ampleur. Il y a beaucoup à sortir. Il y a beaucoup plus de victimes qui ne se sont pas encore manifestées.

« La chose vraiment difficile à accepter, ce sont les dommages incalculables qui ont été causés aux victimes et aux survivants. Certains ne pouvaient pas faire face. C’est le prix à payer pour leur vie. Certaines victimes se sont suicidées. Certains s’en sont sortis, d’autres sont dans le système de soins psychiatriques. Les horreurs infligées à ces enfants sont horribles.

Les cas contemporains d’abus sexuels sur des enfants sont également en augmentation. “La police d’aujourd’hui doit faire face aux péchés du passé”, a déclaré le chef de la police, certains pédophiles ayant commis des infractions dans le passé présentant toujours un danger aujourd’hui.

Bailey a déclaré: “Il est crucial que nous continuions d’écouter les voix des personnes maltraitées et d’enquêter sur les allégations de manière approfondie et impartiale, quel que soit le moment où l’infraction a eu lieu.”https://interactive.guim.co.uk/charts/embed/feb/2020-02-05T14:50:54/embed.html

En mars 2019, Johnson, alors qu’il était ministre des Affaires étrangères, a tenté de détourner les critiques sur les réductions de police et a déclaré à la radio LBC : vous savez que 60 millions de livres sterling que j’ai vu ont été investis dans une enquête sur une maltraitance historique d’enfants ? Qu’est-ce que cela va faire pour protéger le public maintenant ? »

Reacting to the new figures, Louise Haigh, Labour’s policing spokesperson, said: “These were utterly sickening crimes, and, despite being shamefully undermined by the prime minister, the police have operated with integrity and the utmost professionalism in bringing perpetrators to justice in these cases.

“Those victims of child sexual abuse have seen a lifetime of torment now end in convictions. The prime minister should have the decency to look them in the eye and apologise for claiming it was a waste of money.”https://interactive.guim.co.uk/charts/embed/feb/2020-02-06T13:00:13/embed.html

Disastrous cases such as Operation Midland, where the Metropolitan police fell for the lies of a fantasist as they pursued bogus claims against high-profile figures, led to some scepticism about the need to pursue non-recent cases.

Police say “persons of public prominence” make up 3% of suspects and include 44 politicians, mostly at a local level, 60 people from the entertainment industry, 31 from music and 30 from the world of sport.

Allegations flooded in after the Guardian revealed claims of an abuse cover-up in football after Andy Woodward bravely came forward. A government inquiry into child sexual abuse and claims of a cover-up continues.https://interactive.guim.co.uk/charts/embed/feb/2020-02-06T12:58:29/embed.html

Gabrielle Shaw, of the National Association for People Abused in Childhood, said: “We know from what victims and survivors tell us that being able to report what happened to the police is healing for many people, sometimes even when a case cannot be pursued. Thirty-five percent of offenders brought to justice for non-recent abuse is very encouraging.”

Reuse this content

რევოლუციები, მსოფლიო ომები, ლენინის და სხვა ტოტალიტარიზმები, საბჭოთა ტანკით თბილისის მნგრეველი პერესტროიკა,1989 წლის შემდეგ ცენტრალური და აღმოსავლეთი ევროპის ქალების სექსუალურ მონებად გაყიდვა, შოკური თერაპიით კაპიტალიზმში გადათრევით გამოწვეული სიღატაკე, კორონავირუსი თუ სხვა პანდემიები.

მოკლედ ამ რეალობამ ისევ პოპულარული გახადა ქრისტიანობის პირველი მტერი გნოსტიციზმი რომლის თანახმადაც ხილული მატერიალური სამყარო შექმნა შტერმა ან ბოროტმა დემიურგმა და არა ჭეშმარიტმა კეთილმა ღმერთმა.

ქრისტიანებმა ბავშვობიდან იციან სახარების ნათქვამი რომ მთელი 

ქვეყნიერება ანუ მთელი ხილული მატერიალური სამყარო ადამის 

და ევას დაცემის შემდეგ ბოროტებაში წევს. მათ ასევე იციან რომ ამ 

ბოროტებიდან გამოსავალია ღმერთის და მოყვასის სიყვარული, 

აქტიური თანაგრძნობა და თანაგრძნობა. 

მაგრამ სულ სხვა რამეს ამბობს 1966 წლის 8 დეკემბერს დაბადებული სამხრეთაფრიკელი მწერალი და ფილოსოფოსი , კეიპტაუნის უნივერსიტეტის პროფესორი David Benatar; რომელმაც ყველაზე მეტად გაითქვა სახელი წიგნით ”ჯობია არასდროს ყოფნა” რომელშიც ის ამტკიცებს რომ ადამიანის ამქვეყნად გაჩენა მისი უაზროდ სადისტურად ტანჯვა-წამებაა.

Better Never to Have Been - The Harm of Coming into Existence by Benatar, David (2008) Paperback

 Favoris 

The Harm of Coming into Existence by Benatar, David (2008) Paperback


” ჩვენ ვართ არსებები რომლებსაც არ უნდა ყოფილიყვნენ 

ამქვეყნად ”, ამბობს ის. პროფ. დევიდ ბენატარის 

ანტინატალიზმი არის თვალსაზრისი რომლის თანახმადაც 

ჩვენ უნდა შევწყვიტოთ შვილების გაჩენა, შვილების გაჩენა 

ცუდია. მრავალი გზა მიდის ამ დასკვნამდე. ზოგ გზას 

შეიძლება ”ფილანტროპიული” დაერქვას. ცხოვრება 

ცუდია, ისაა ძალადობით, ბოროტებით, ავადმყოფობებით ,სიკვდილით ,ტკივილით და ტანჯვით სავსე ოხრობა. 

ამქვეყნად გაჩენილი ბავშვი ვერ გაექცევა ძალადობას, 

ავადმყოფობებს, ტანჯვას,სიკვდილს, ამიტომ თუ არ ხარ გულგრილი ბოროტი არამზადა და ცოცხალი არსებისთვის

სიკეთე გინდა ჯობია რომ შვილი არ გააჩინო. 

წარმოიდგინეთ სიღატაკეში ჩაფლული და ძალადობით თუ ძალადობით მუქარით, მწუხარებით და ფსიქიური. პრობლემებით გატანჯული მილიონები. 

ყველა უკმაყოფილოა და მწუხარეა. არის კიდევ 

ავადმყოფობები. ზოგი ავადმყოფობა ცხოვრების ბოლომდე 

ამწარებს ადამიანებს. დედამიწის ყველაზე ღატაკ 

რეგიონებში არის ინფექციური ავადმყოფობები. 

მოწინავე ცივილიზებული ქვეყნების მკვიდრებს ტანჯავს და 

კლავს გულ-სისხლძარღვთა ავადმყოფობები, 

გამომადებილებელი ავადმყოფობები. კიბო…. 

მოკლედ შვილის გაჩენა ამ შვილისთვის აუტანელი ტანჯვის 

მისჯაა. 

ასეთია ჩვენი თანამედროვე თავისებური გნოსტიკოსი ანტინატალისტი პროფესორი დევიდ ბენატარის და მისი უამრავი მიმდევარის ანტინატალიზმი. სერიოზული თემაა და დავაკვირდეთ.

ლენინური პარტიის მიერ აღზრდილი ბუმბერაზი დემოკრატები გორბაჩოვი, შევარდნაძე, მერაბ მამარდაშვილი შეგაძულებენ მათ მიერ აოხრებულ ხილულ მატერიალურ სამყაროს და შეიძლება გახდე გნოსტიკოსი.

ღმერთის და მოყვასის სიყვარულის მაგივრად მოყვასის ჩიჩიას სიყვარული

შეიძლება ითქვას რომ იყო სექსუალური ლენინიზმი რომლის თანახმადაც სიყვარული არ არსებობს,ის, ისევე როგორც ოჯახი მოსასპობი მავნე ბურჟუაზიული გადმონაშთია და სექსი ისეთივე ბუნებრივი მოთხოვნილებაა როგორც წყურვილი. როცა მოგწყურდება სვამ ჭიქა წყალს. ასე უნდა იყოს სექსიც სულერთია ვისთან სულერთია სად და სულერთია როდის. ამას ჰქვია ”ჭიქა წყლის თეორია”.

ხოდა ეს თეორია აიტაცეს ამერიკელმა ჰიპებმა, 1968 წლის პარიზული მაისის იდეოლოგებმა და აქტივისტებმა და იყო 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუცია.

ამ რევოლუციის ერთ-ერთი დიდი ფიგურა იყო გერმანელი სექსოლოგი

Dr. Helmut Kentler// 1928-2008//

ის იყო  Deutsche Gesellschaft für Sozialwissenschaftliche Sexualforschung-ის თავმჯდომარე.

ის უმთავრესად ცნობილია მისი სახელის მქონე საგანმანათლებლო პროექტით რომლის ფარგლებშიც დასავლეთი ბერლინის ხელისუფალნი უპატრონო ბავშვებს აღსაზრდელად რეგულარულად აძლევდნენ პედოფილებს და 2013 წელს გამოვლინდა ამის უკანონობათა, ბავშვების გაუპატიურებათა, გარკვეული რაოდენობა. ეს ითვლება ომის შემდგომი ხანის ერთ-ერთ უდიდეს საგანმანათლებლო სკანდალად.

Helmut Kentler იყო მონაწილე პედაგოგიური მიმდინარეობისა რომლის თანახმადაც სრულწლოვანების სექსუალური ურთიერთობები არასრულწლოვან ბავშვებთან არაა საზიანო ამ ბავშვებისთვის.

მისი ნაწერების დაუფარავი მიზანია პედოსექსუალური აქტების,პედოფილიის ლეგიტიმაცია.

De 1969 -2003 წლებში projet Kentler-ს ფარგლებში დას. ბერლინის ხელისუფალნი უსახლკარო ბავშვებს რეგულარულად აძლევდნენ აღსაზრდელად პედოფილებს და ფიქრობდნენ რომ პედოფილები ადექვატურად მოექცეოდნენ ბავშვებს.

ჰელმუტ კენტლერი იყო ფსიქოლოგთა წრეში აღიარებული სპეციალისტი ის რეგულარულად უწევდა ექსპერტიზას ბერლინის სენატისთვის განკუთვნილ ანგარიშებს 1966-74 წლებში კენტლერი იყო ბერლინის პედაგოგიური ცენტრის ხელმძღვანელი და ექვემდებარებოდა სკოლებზე პასუხისმგებელ სენატორს. კენტლერი თავის ავტორიტეტს და მდგომარეობას იყენებდა სენატის პოლიტიკაზე გავლენის მოსახდენად. ის სენატისთვისაც მუშაობდა როგორც კონსულტანტი და ექსპერტი. მან შეარჩია პედოფილები რომლებსაც აბარებდნენ ბეჩავ უპატრონო ბავშვებს.

ამავე პროექტის ფარგლებში ბავშვები გააუპატიურეს 1910 წელს დაარსებულ სასწავლებელში Odenwaldschule. ის დახურეს 2014-2015 წლებში მას შემდეგ რაც აღმოაჩინეს რომ 1970-80-ან წლებში იქ აუპატიურებდნენ მოწაფეებს….

https://fr.wikipedia.org/wiki/Helmut_Kentler

ნობელის პრემიის ლაურეატი მიხაილ გორბაჩოვის ღრმადშინაარსიანი მოღვაწეობის შემდეგ გერმანიაშიც შეიძლება შეხვდე კანიბალს რომელსაც მოყვასის ჩიჩია უყვარს და არა მოყვასი.

გერმანიაში მეორედ ასამართლებენ კანიბალ კომისარს. მას ბრალად ედება მკვლელობა და კანიბალიზმი., 2016 წლის 01 ნოემბერი.

C’est un procès au long cours qui s’ouvre ce mardi à la cour d’appel de Dresde: celui d’un policier a priori exemplaire, jugé “sympathique et généreux”… accusé d’assassinat et de cannibalisme.Par AFP – 01 nov. 2016 à 07:28 | mis à jour le 01 nov. 2016 à 07:39 – Temps de lecture : 3 min2|  | Vu 10305 fois

Detley Günzel, un policier de 58 ans, avait été condamné à huit ans et demi de prison en première instance. Photo AFP

გერმანელ პოლიციელს რომელსაც უკვე მიუსაჯეს 8,5 წლით პატიმრობა იმიტომ რომ მან 2013 წელს თავისი სახლის სარდაფში მოკლა და დაჩეხა 59 წლის წარმოშობით პოლონელი კონსულტანტი Wojciech Stempniewicz ისევ ასამართლებენ დრეზდენში. ამ პოლიციელს უწოდეს ” კომისარი ტაბუს გარეშე”.

მსხვერპლიც კაი ვინმე იყო. ის კანიბალიზმისადმი მიძღვნილ საიტზე შეხვდა ამ პოლიციელს და სთხოვა მას მომკალი და შემჭამეო.

დრეზდენის სასამართლომ დაადგინა რომ პოლიციელი დამნაშავეა სექსუალური ჟინით კაცის მოკვლაში და მიცვალებულთა შეწუხებაში.

მკვლელი კანიბალი 30 წლის მანძილზე პოლიციელი იყო. მას ყავს უკვე სრულწლოვანი 3 შვილი. მეზობლების თქმით ისაა სიმპატიური, გულუხვი და დიდად ზრდილობიან-თავაზიანი ვინმე.

მან ჩეხეთის საზვართან მდებარე სოფელში Hartmannsdorf-Reichenau გახსნა bed and breakfast.

სწორედ იქ, სადომაზოხისტური პრაქტიკებისთვის მოწყობილ სარდაფში მან დანით და ხერხით დაანაწევრა სხეული მსხვერპლისა რომელსაც შეხვდა კანიბალური ფანტაზიებისადმი მიძღვნილ საიტზე. გვამის ნაჭრები კი მან დამარხა თავის ბაღში.

ბრალდებულმა აღიარა რომ მან დაჩეხა გვამი მაგრამ თქვა რომ მას არ მოუკლავს ეს კაცი, რომ ამ კაცმა თავი ჩამოიხრჩო მის სარდაფში.

” როტენბურგის კანიბალის” გახსენება

Detlev Günzel-ს მიუსაჯეს მუდმივი პატიმრობა. პირველმა ინსტანციამ მას გამოუტანა 8,5 წლის განაჩენი. მან დაინახა მკვლელობა მაგრამ შემამსუბუქებელ გარემოებად მიიჩნია ის რომ მსხვერპლმა ინტერნეტით თვითონ გამოთქვა სიკვდილის სურვილი.

იმ მოტივით რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ კარგად არ გამოიკვლია მსხვერპლის თვითმკვლელობის ჰიპოთეზა იყო მეორე სასამრთლო.

L

არამზადობით გართულმა M. Günzel-მა გადაიღო 50-წუთიანი საშინელი ვიდეო რომელიც აჩვენეს პირველ სასამართლოზე.

ფილმში ჩანს სისხლით დაფარული ბრალდებული რომელიც ბუტბუტებს

” ვერასოდეს ვიფიქრებდი რომ დავეცემოდი ამდენად დაბლა”.

Günzel-მა და მისმა მსხვერპლმა პირისპირ შეხვედრამდე ერთი თვით ადრე გაიცნეს ერთმანეთი საიტზე სადაც ყვებიან კანიბალურ ფანტიზიებს. საიტი შავი იუმორით ტრაბახობს იმით რომ არის ” პირველი ნომერი ეგზოტიკური ხორცისთვის”.

პროცესმა გამოაჩინა დღევანდელობის ბნელი მხარე, სამყარო სადაც არის სისხლიანი სექსუალური პრაქტიკები.

ამ პროცესმა გერმანელებს გაახსენა ”როტენბურგის კანიბალი”, Armin Meiwes, ვინც 2001 წელს დაასაჭურისა, მოკლა და ნაწილობრივ შეჭამა ამაზე თანახმა 43 წლის ბერლინელი. კანიბალს სამუდამო პატიმრობა მიუსაჯეს.

იყო ბოროტების იმპერიის საოცრება აკადემიკოსი სახაროვი //1921-1989// ეს ჭამს მთელ ქვეყნებსაც, მაგალითად საქართველოს, და არა მარტო ცალკეულ ადამიანებს.

1953-68 წლებში ის მუშაობდა ამ ბოროტების იმპერიის უძლიერესი იარაღის, ბირთვული იარაღის სრულყოფაზე. ამისთვის მას მისცეს სოციალისტური შრომის გმირის წოდება,სახელმწიფო პრემია,ლენინის ორდენი, ბოროტების იმპერიის გმირის 3 ვარსკვლავი.

ბოროტების იმპერიის 3-ჯერ გმირი აკადემიკოსი სახაროვი 1980-ანი წლების ბოლოს აირჩიეს ბოროტების იმპერიის უმაღლესი საბჭოს წევრად და შეიყვანეს ბოროტების იმპერიის ახალი კონსტიტუციის მწერალ კომისიაში და მან მან მაშინვე დაიწყო კონსტიტუციის პროექტის წერა.

Андрей Сахаров и Елена Боннэр

Андрей Сахаров и Елена Боннэр

ბოროტების იმპერიის სამჯერ გმირმა და ლენინის ორდენოსანმა აკადემიკოსმა სახაროვმა 1980-ანი წლების ბოლოს დაწერა ბოროტების იმპერიის პერესტროიკის პროექტი.

რომლის თანახმადაც რუსეთის იმპერიის ტერიტორიაზე უნდა შექმნილიყო ახალი შერთებული შტატები, ევროპის და აზიის საბჭოთა რესპუბლიკების კავშირი.

ამ კავშირის შემადგენელი ნაწილები უნდა ყოფილიყვნენ უფლებრივად ერთმანეთთან გათანაბრებული ავტონომიური ერთეულები და მოკავშირე რესპუბლიკები ანუ ავტონომიების შემცველი მოკავშირე რესპუბლიკები ეთნიკური ნიშნით უნდა დაშლილ-დაგლეჯილიყო წვრილ-წვრილ შტატებად.

საქართველო უნდა დაშლილიყო საქართველოს, აფხაზეთის, სამხრეთ ოსეთის, აჭარის თანასწორუფლებიან შტატებად.

აღა მაჰმად ხანის,თემურ ლენგის, ბუღა თურქის და მურვან ყრუს ფანტაზიის ტოლფასი პროექტია,

ნობელის და ლენინის პრემიების ლაურეატმა გაშალა ფრთები.


– Когда академик Сахаров в конце 80-х нарисовал новый проект Советского Союза, по его проекту все национально-территориальные образования должны были в горизонтальном соотношении создавать на базе российской империи новые соединенные штаты – от эвенков до Украины. В этом утопическом проекте, естественно, раз в Грузии было несколько автономий, то на ее территории образовывалось несколько штатов: Грузия, Абхазия, Южная Осетия, Аджария.

ხოდა სწორედ მაშინ როდესაც ლენინის და ნობელის პრემიის ლაურეატმა აკადემიკოსმა სახაროვმა მთელ მსოფლიოს წარუდგინა საქართველოს ნგრევის გეგმა სცენაზე გამოიჭრა ნობელის პრემიის ლაურეატი მიხაილ გორბაჩოვის ცოლის დაქალის ქმარი, საქართველოს სახალხო ფრონტის გამგეობის წევრი მერაბ მამარდაშვილი და იყვირა რომ ჭეშმარიტება სამშობლოზე უფრო ძვირფასია.

ანუ ჯანდაბას მეორეხარისხოვანი ხარახურა საქართველო მთავარია გორბაჩოვის დემოკრატიასთან მეგობრობა.

https://www.ekhokavkaza.com/a/24241221.html

В 1989 году грузинский философ Мераб Мамардавшили  выступил с речью,   и одна из фраз  стала предметом длительных дискуссий в грузинском обществе. «Истина для меня гораздо важнее Родины».
Источник: https://www.kavkaz-uzel.eu/blogs/378/posts/625
© Кавказский Узел

ხოდა პერესტროიკის, საბჭოთა ტანკით თბილისის ნგრევის, ლამაზი ლოზუნგებით სენიღბული, ნობელის პრემიის ლაურეატი მიხაილ გორბაჩოვის ცოლის დაქალის ქმარი მერაბ მამარდაშვილის დევიზი ”ჭეშმარიტება სამშობლოზე უფრო ძვირფასიას” ღრიალით ბოროტების თარეშის შემდეგ გვამებით და ნანგრევებით, ამით შეშლილი ადამიანებით სავსე საქართველოს შემყურე ადამიანს შეიძლება შესძულდეს ის რასაც ხედავს ანუ საქართველო ისე როგორც ხილული მატერიალური სამყარო სძულდათ ქრისტიანობის მტერ გნოსტიკოსებს.

ასე რომ არ დაგვემართოს გნოსტიციზმიც უნდა ვიცოდეთ.

ფრანცისკო დე სურბარანი – წმინდა ფრანჩესკო ასიზელი

https://www.vangogen.com.ge/2013/02/blog-post_19.html

წმინდა ფრანჩესკო ასიზელი – ძმა მზის საგალობელი

St. Francis in Meditation, 1639 - Francisco de Zurbaran

ფრანცისკო დე სურბარანი – წმინდა ფრანჩესკო ასიზელი

Iუფალო სახიერო, უზენაესო და ყოვლისშემძლევ,   შენია ქება, დიდება, პატივი და ყოველი კურთხევა.
II შენ მხოლოსა, მაღალო, შეგცქერის ყველა   და არვინ კაცი არ არის ღირსი შენი სახელი წარმოთქვას.
III დიდებულ იყავ, უფალო ჩემო, ყოველი ქმნილითურთ,    განსაკუთრებით კი ძმა მზისათვის,    რომელიც დღეა და მის მიერ გვინათებ ჩვენ.
IV იგი მშვენიერია და სხივმფენი, დიდად ბრწყინვალე:   შენსას, უზენაესო, ატარებს მნიშვნელობას.
V დიდებულ იყავ, უფალო ჩემო, დის მთვარისა და ვარსკვლავთათვის:  ზეცად შეგიქმნია ისინი ნათელი, ფასეული და მშვენიერი.
VI დიდებულ იყავ, უფალო ჩემო, ძმა ქარისათვის, ჰაერისათვის, ღრუბლისა და დარისათვის და ყოველგვარი ამინდისათვის, რომლის მიერ შენს ქმნილებებს ანიჭებ ცხოვრების  სახსარს.
VII დიდებულ იყავ, უფალო ჩემო, დისთვის წყლისათვის, რომელიც ფრიად          სარგებლიანია,  მდაბალი, ფასეული და უმანკო.
VIII დიდებულ იყავ, უფალო ჩემო, ძმა ცეცხლისათვის,    რომლისა მიერ ანათლებ ღამეს:ის კი მშვენიერია, მხიარული, ლაღი და ძლიერი.
IX დიდებულ იყავ, უფალო ჩემო, დისა ჩვენისთვის დედამიწისთვის,   რომელიც ყოველს აცოცხლებს და განაგებს, და წარმოშობს სხვადასხვა ნაყოფს, ფერადი      ყვავილებითა და ბალახითურთ.
X  დიდებულ იყავ, უფალო ჩემო, მათ მიერ, ვინც მოწყალეა შენი სიყვარულისთვის და     ვინც იწყნარებს სნეულთა და ტანჯულთ.ნეტარ არიან იგინი, ვინც მშვიდობას    ჰპოვებენ,როცა შენგან, უზენაესო, გვირგვინოსანნი იქმნებიან.
XI დიდებულ იყავ, უფალო ჩემო, ჩვენი დისთვის, ხორციელი სიკვდილისათვის,        რომელსაც ვერვინ  ცოცხალი ვერ გაექცევა:
XII ვაი მათ, ვინც მოკვდება ცოდვათა შინა;    ნეტარ არიან იგინი, ვინც შენის წმიდა ნების ქვეშ დაივანებს,    როცა მეორე სიკვდილი მათ არას ავნებს.
XIII აქებდეთ და აკურთხებდეთ უფალსა ჩემსას და ჰმადლობდეთ,     და მსახურებდეთ მას დიდის სიმდაბლით.

მამაო ჩვენო რომელიც ხარ ცათა შინა, წმინდა იყავნ სახელი შენი…, ასეთია ჩვენი ქრისტიანობა და ამის მტერია გნოსტიციზმი

” მე ვარ სული რომელიც ყოველთვის ურყოფს და მართალი ვარ იმიტომ რომ ყველაფერი არსებული მოსპობის ღირსია. უკეთესი იქნებოდა რომ არაფერი არსებულიყო. ასე მაგალითად ყველაფერი რასაც თქვენ უძახით ცოდვას, ნგრევას, მოკლედ ყველაფერი რაც ითვლება ბოროტებად ჩემი ელემენტია”, ამბობს მეფისტოფელი გოეთეს ” ფაუსტში”.

დღეს ვცხოვრობთ მეფისტოფელის სამყაროში

https://fr.wikisource.org/wiki/Page:Goethe-Nerval_-_Faust_Garnier.djvu/81

Je suis l’esprit qui toujours nie ; et c’est avec justice : car tout ce quiexiste est digne d’être détruit ; il serait donc mieux que rien n’existât. Ainsi, tout ce que vous nommez péché, destruction, bref, ce qu’onentend par mal, voilà mon élément.

” ადამიანი ვერ იქნება თავისუფალი მანამდე სანამ ბოლო მეფეს არ მოახრჩობენ ბოლო მღვდლის ნაწლავებით”, თქვა დიდმა ფრანგმა განმანათლებელმა, ენციკლოპედისტმა დენი დიდრომ //1713-1784//.

L’homme ne sera jamais libre tant que le dernier roi ne sera pas étranglé avec les entrailles du dernier prêtre.
Denis Diderot’// 1713-1784//

Source: https://quote-citation.com/fr/citations/15284

ხოდა რობესპიერის და მარატის რევოლუციამ დაიწყო ამ პროგრამის, ქრისტიანული ევროპის ნაშთების მოსპობა, ამათი საქმე გააგრძელეს გერმანიის კაიზერი ვილჰელმ მეორის მიერდაქირავებული ლენინის რევოლუციამ, ნიკიტა ხრუშჩოვმა, რომელიც კაცობრიობას დაპირდა რომ ტელევიზიით ყველას აჩენებდა უკანასკნელ მღვდელს და 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურმა რევოლუციამ.

ეს პროცესი დღესაც გრძელდება.

1905 წელს გურული ფირალების მიერ გამოცხადებულ რესპუბლიკაში კი არა ნატოს და ევროკავშირის წევრ საფრანგეთში, ვანდეაში მოკლეს მღვდელი. კაცი რომელმაც განაცხადა რომ ისაა მკვლელი ჩაბარდა, 2021 წლის 9 აგვისტო

Vendée : un prêtre assassiné à Saint-Laurent-sur-Sèvre, un homme affirmant être le tueur s’est rendu 

Lundi 9 août 2021 à 12:50 – Mis à jour le lundi 9 août 2021 à 14:34 –  Par  Marion FersingFrance Bleu Loire OcéanFrance BleuVendée

საფრანგეთის შინაგან საქმეთა მინისტრმა Gerald Darmanin-მა განაცხადა რომ მღვდელი მოკლეს ვანდეაში,Saint-Laurent-sur-Sèvre-ში. franceinfo-ს თანახმად მკვლელი ცხოვრობდა მოკლულის სახლში. და ამ მკვლელმა 2020 წელს დაწვა ნანტის გოთური კათედრალი

, l’auteur de cet assassinat, qui était hébergé par la victime, est l’homme qui a incendié la cathédrale de Nantes il y a un an.

Le meurtrier présumé s'est présenté à la gendarmerie de Mortagne-sur-Sèvre ce lundi matin.
Le meurtrier présumé s’est présenté à la gendarmerie de Mortagne-sur-Sèvre ce lundi matin. – Capture d’écran Google maps

ორშაბათს დილით ადამიანი მივიდა la Mortagne-sur-Sèvre-ს ჟანდარმერიაში და აღიარა რომ მან მოკლს მღვდელი. გვამი ნამდვილად იპოვეს Saint-Laurent-sur-Sèvre-ში, Montfortain-ის მისიონერი ძმების თემის სათავსებში.

მღვდელი მოკლეს მის ოთახში.

France Info-ს თანახმად ეს არ უნდა იყოს ტერორიზმი.

. La piste terroriste est écartée a affirmé une source proche du dossier. Le mode opératoire du crime n’est pas encore connu, mais une source policière a écarté une attaque au couteau.

მვლელია რუანდაში დაბადებული 40 წლის კაცი.

ის კონტროლს ქვეშ იყო აყვანილი მას შემდეგ რაც 2020 წლის ივლისში მან დაწვა ქალაქი ნანტის გოთური კათედრალი. შინაგან საქმეთა მინისტრის თქმით უკვე იყო მისი საფრანგეთიდან განდევნის დადგენილება, მაგრამ მას ვერ განდევნიდნენ სანამ იურიდიული კონტროლი არ გაუქმდებოდა. თანაც ამ მკვლელმა და ვანდალმა რუანდელმა გაასაჩივრა ადმინისტრატიულ სასამართლოში მისი განდევნა საფრანგეთიდან….

ასეთი რამეები სამწუხაროდ არაა იშვიათი რამე XX-XXI საუკუნის ევროპაში. ქრისტიანობა ლამის მიასიკვდილეს და ეხლა გვტენიან მის უძველეს კონკურენტს და მტერს გნოსტიციზმს, მაიხედეთ.

გვაგნოსტიკოსებენ. არც კომუნისტი ვყოფილვარ და ვეცდები რომ არც გნოსტიკოსი გავხდე ბაბაიებო.

დაბალი რანგის დემიურგის თუ დემონის მიერ შექმნილ არასრულყოფილ და ბოროტებით სავსე ხილულ მატერიალურ სამყაროში გაჭედილ-დატყვევებული გნოსტიკოსი ცდილობს თავის ნამდვილ სამშობლოში გაღწევას.

maxresdefault

In his book The Great HeresiesHilaire Belloc defines a heresy a sort of thing which 

Read more at: https://international.la-croix.com/news/religion/gnosticism/8913

გნოსტიციზმი არის ფილოსოფიური მიმდინარეობა რომლის ცენტრშიც არის ცნება ცოდნა. ის აერთიანებს ა.წ. მეორე-მესამე საუკუნეებში რომის იმპერიაში გავრცელებულ სხვადასხვა მრავალფეროვან დოქტრინებს.

ყველა ამ დოქტრინის თანახმად ადამიანები არიან დაბალი ცუდი თუ არასრულყოფილი დემიურგი თუ იაჰვეს მიერ შექმნილ ცუდ ხილულ მატერიალურ სამყაროში როგორც ციხეში დატყვევებული ღვთაებრივი სულები.

მაგრამ არსებობს ტრანსცენდენტური, უფრო შორეული სრულყოფილი არსება რომელიც ადამიანს აძლევს მხსნელ ცოდნას.

ქრისტიანობის უდიდესი მეტოქე გნოსტიციზმის აპოგეა იყო ა.წ. მეორე საუკუნეში.

გნოსტიციზმი ამოდის კითხვებიდან : ”საიდან მოვდივარ, სად ვარ, საითკენ მივდივარ ?” ეს კითხვები რომლებიც ეხება ადამიანის ბუნებას და და დანიშნულებას ქმნის ფუნდამენტურ სევდა-მწუხარებას რომელიც არის გნოსტიციზმის მამოძრავებელი ძალა. გნოსტიკურ პასუხს მოკლედ გადმოსცემს ფორმულა:

მე ვარ ამქვეყნად, მაგრამ მე არ ვარ ამ ქვეყნიდან. გნოსტიციზმის საფუძველშია სამშობლოდან ლტოლვილობა-დევნილობის განცდა.

გნოსტიკოსს ენატრება მატერიალურ ხილულ სამყაროზე უფრო მაღლა მდგომი არამატერიალური სულიერი სამყარო საიდანაცაა ის ლტოლვილ დევნილი. ბოროტებით სავსე მატერიალურ სამყაროში დამწყვდეულ გნოსტიკოსს ტანჯავს ნოსტალგია. ისაა მოგზაური ამქვეყნად რომელიც ეძებს გზებს რომლებიც მისცემს მას სამშობლოში დაბრუნების საშუალებას.

ხსნა არის ცოდნა, სამშობლოში დაბრუნების ინსტრუმენტი.

საშველია ხილული მატერიალური სამყაროდან გაქცევა, დაბრუნება თავის ღვთაებრივ ბუნებასთან.

გნოსტიკოსისთვის უცხოა როგორც ხილული მატერიალური სამყარო ისე მისი საკუთარი სხეული.

ნიჰილიზმი არის ამ ჯანყის ლოღიკური შედეგი.

გნოსტიციზმი თანდათანობით გაქრა ა.წ. მეოთხე საუკუნიდან, მან, შესაძლოა მოახდინა გავლენა ისეთ მოძრაობებზე როგორებიცაა მანიქეიზმი, მარკიონიზმი, ბოგომილიზმი, კატარობა, და ა.შ.

http://gnosis.org/gnintro.htm

გნოსტიციზმი არის გნოზისზე, შინაგანი და ინტუიტიური საშუალებებით მიღებულ ცოდნაზე, პირად რელიგიურ გამოცდილებაზე დაფუძნებული მოძღვრება.

ის უფრო გამოიხატება მითით ვიდრე რაციონალური, ფილოსოფიური მსჯელობა-რიტორიკით.

გნოსტიკოსთა ნაწერების უმრავლესობაა მითი. მითი არის თელოგიური დოგმებისგან და ფილოსოფიური მოძღვრებებისგან განსხვავებული ჭეშმარიტება და არა ტყუილი.

აი მოკლედ ის რასაც გნოსტიკური მითები ყვებიან მათი პოეტური დახატოვანი ენით.

კოსმოსი

ყველა რელიგიური ტრადიცია ამბობს რომ ხილული მატერიალური სამყარო არასრულყოფილია და ბოროტებითაა სავსე.

ჩვენ ვიცით რომ ღმერთისგან ვართ და მთელი ქვეყნიერება ბოროტებაში წევსო, ამბობს ქრისტიანობაც რომელიც მადლობას ებნება სამყაროს შემოქმედს მშვენიერი სამყაროს შექმნისთვის.

ბუდიზმის მსგავსად გნოსტიციზმიც იწყება იმის აღიარებით რომ მიწიერი ცხოვრება სავსეა ტანჯვით. შიმშილით რომ არ დაიხოცონ ცოცხალი არსებები ჭამენ ერთმანეთს. ბალახის მჭამელებიც ჭამენ ცოცხალ ბალახს. ეს კი აჩენს შიშს და ტანჯვას.

თავისი სიდიადით და გონიერებით მკვეხარმა ადამიანმა კი მოიგონა სადიზმიც, რაც არის სხვა ადამიანის ტანჯვა-წმებით სიამოვნება. არც ერთი ცოფიანი მგელი ან ვირთხა არ შვრება ასეთ რამეს.

ატომური, ქიმიური, ბიოლოგიური,გეოფიზიკური და ა.შ. იარაღის გამოგონებას ხომ ნუ იტყვით. ნობელის პრემიის ლაურეატებიც გატაცებული არიან ასეთი ოხრობით. ამას ემატება ე.წ. ბუნებრივი კატასტროფები-მიწისძვრები, წყალდიდობები, ხანძრები, ვულკანის ამოფრქვევები,ეპიდემია-პანდემიები რომლებიც იწვევენ დამატებით ტანჯვას და სიკვდილს.

რთული ფიზიოლოგიის და ფსიქოლოგიის მქონე ადამიანებს ესმით რომ ამქვეყნიური არსებობა ტკვილითაა სავსე.

მეტიც, მათ ესმით რ` ისინი ცხოვრობენ მათთვის უცხო, არასრულყოფილ და აბსურდულ სამყაროში.

მრავალი რელიგია ამბობს რომ ხილული მატერიალური სამყაროს არასრულყოფილება არის ადამიანების ბრალი.

ადამიანების პირველმა წყვილმა ჩაიდინა უკანონობა და დაეცა რამაც გამოიწვია სამყაროს არევა-გადაგვარება.

გნოსტიკოსების აზრით ეს თვალსაზრისი მცდარია.

სამყაროს არასრულყოფილება არის მისი შემქმნელი არასრულყოფილი თუ დემონი დემიურგის და არა ადამიანის ბრალი.

ეს აზრი მიუღებელია როგორც განსაკუთრებით მონოთეისტებისთვის ისე ბევრი ირწმუნოსთვის.

არასრულყოფილი სამყაროდან და მისი არასრულყოფილი შემოქმედისგან გაქცევის მრავალი ხერხი იქნა მოგონილი, მაგრამ არც ერთმა მათგანა არ მოახდინა შთაბეჭდილება გნოსტიკოსებზე.

გნოსტიკოსებს განსაკუთრებით არ მოეწონათ პლატონი და პლატონიკოსები რომლებსაც უნდოდათ სამყაროს ჰარმონიის ჭვრეტ და ასე ზამიერ უსიამოვნებათა დავიწყება. ამ ჰარმონიაში კი არის ულმობელი დეტალები, სასოწარკვეთილება და არსებობის გაუცხოება, ამიტომ გნოსტიკოსებმა არ მიიღეს პლატონის რჩევა.

მათ არ მიიღეს არც კარმას აღმოსავლური იდეა იმიტომ ის მათი აზრით ვერ ხსნის ქმნილების არასრულყოფილებას და ტანჯვას.

კარმა ხსნის თუ როგორ მოქმედებს ტანჯვის და არასრულყოფილების ჯაჭვი, მაგრამ არაფერს ამბობს იმაზე თუ რატომ უნდა არსებობდეს ასეთი მტანჯველი და ბოროტებით სავსე სისტემა.

ღვთაება

William Blake

გნოსტიკების თქმით ხილული მატერიალური სამყაროს შემქმნელ შტერ თუ ბოროტ სულზე უფრო მაღლა დგას ჭეშმარიტი, ტრანსცენდენტური, მთელ ქმნილ სამყაროზე უფრო მაღლა და მის მიღმა მდგომი ღმერთი.

ამ ჭეშმარიტ ღმერთს არაფერი შეუქმნია, არაფერი მოუძერწია, მაგრამ მისგან გამოდინდა სუბსტანცია, არსი ყველაფრისა რაც არსებობს ხილულ და უხილავ სამყაროებში,

მაშ, გარკვეული აზრით შეიძლება ითქვას რომ ყველაფერი არის ღმერთი ვინაიდან ყველაფერშია ღვთაებრივი არსი.

ისიც უნდა ითქვას რომ ჭეშმარიტი ღმერთიდან მომდინარე ზოგი ნაწილი იმდენად მოშორდა მათ წყარო ჭეშმარიტ ღმერთს რომ ჩამოშორების პროცესში მათ განიცადეს არაჯანსაღი, ცუდი ცვლილებები.

კოსმოსის, ბუნების, ხილული სამყაროს თაყვანისცემა, მაშ, ჭეშმარიტი ღმერთიდან მომდინარე გაუცხოებული და გადაგვარებული ნაწილების თაყვანისცემაა.

ბაზისურ გნოსტიკურ მითს აქვს მრავალი ვარიანტი, მაგრამ ყველა ვარიანტი ლაპარაკობს ჭეშმარიტ ღმერთსა და ჩვენს შორის არსებულ შუალედურ ღვთაებრივ არსებებზე,ეონებზე რომლებიც ჭეშმარიტ ღმერთთან ერთად ქმნიან სისავსის სამეფო პლერომას რომელშიც სრულიად იშლება და მოქმედებს ღმერთის ძალა.

ეს სისავსე რადიკალურად განსხვავდება ჩვენი ეგზისტენციალური მდგომარეობისგან რომელსაც შიძლება ეწოდოს სიცარიელე.

გნოსტიკოსების მსოფლმხედველობაში დიდი მნიშვნელობა აქვს შუალედურ ღვთაებრივ არსება ეონ სოფიას // ”სიბრძნე”//, რომელმაც ერთ-ერთი მოგზაურობისას თავისი არსიდან გამოადინა არასრულყოფილი ცნობიერება რომელმაც შექმნა მატერიალური და ფსიქიური სამყარო თავისი საკუთარი მანკიერების ხატად.

თავისი საწყისის არმცოდნე ამ არსებამ თავი წარმოიდგინა უზენაეს და აბსოლუტურ ღმერთად იმიტომ რომ მან მიიღო უკვე არსებული ღვთაებრივი არსი და გარდაქმნა ის მრავალ ფორმად. მისი კოსმიური მსახურები არქონტები თუ ”ხელმძღვანელები” მას ასევე უწოდებენ დემიურგოსს -”ნახევრად-ფაბრიკანტს”.

ადამიანის ბუნება ირეკლავს სამყაროში არსებულ დუალობას.

ის ნაწილობრივ შექმნილია ყალბი შემოქმედი ღმერთის მიერ, მაგრამ მასში არის ჭეშმარიტი ღმერთის ნათელიც.

კაცობრიობაში არის ხრწნადი ფიზიკური და ფსიქიური კომპონენტი, მაგრამ მასში ასევე არის ღვთაებრივი არსის ფრაგმენტი სულიერი კომპონენტი .

ამ უკანასკნელ ნაწილს ხშირად უწოდებენ ღვთაებრივ ნაპერწკალს.

გნოსტიციზმი აღიარებს სამყაროს და ადამიანის ამ ორბუნებოვნებას და ამიტომ გნოსტიკურ ტრადიციას ხშირად თვლიან დუალისტურად.

ადამიანებმა საზოგადოდ არ იციან რომ მათში არის ღვთაებრივი ნაპერწკალი.

ამ უმეცრებას ადამიანის ბუნებაში ხელს უწყობს ყალბი შემოქმედის და მისი არქონტების გავლენა.

მათ არ სურთ რომ ადამიანებმა იცოდნენ მათი ჭშმარიტი ბუნება და ხვედრი.

ყველაფერი რაც გვაყვარებს მატერიალურ სამყაროს გვტოვებს ტოვებს ადამიანებს ამ მდაბალი კოსმიური ძალების მონობაში.

სიკვდილი ანთავისუფლებს ადამიანში არსებულ ღვთაებრივ ნაპერწკალს მაგრამ თუ სულს სიკვდილამდე არ უშრომია გნოზისის შესაბამისად ის შეიძლება სიკვდილის შემდეგაც აღმოჩნდეს ბოროტებაში მწოლიარე მატერიალური სამყაროს ტყვეობაში.

ყველა ადამიანი არაა სულიერი // ონევმატური// ანუ მზა გნოზისთვის და განთავისუფლებისთვის.

ზოგი მათგანი მიწიერი მატერიალისტი არსებაა. ისინი აღიარებენ მხოლოდ ფიზიკურ რეალობას.

სხვები // ფსიქიურები// მნიშვნელოვანწილად ცხოვრობენ მათ ფსიქეში.

ასეთები საზოგადოდ მდაბალ დემიურგს აიგივებენ ჭეშმარიტ ღმერთთან და მათ არ ესმით თუ რა რა არის სულიერისამყარო მატერიის და ფსიქეს მიღმა და მაღლა.

ისტორიის მანძილზე ადამიანებს განთავისუფლებაში შველიშ ეთიკური რელიგიურობ და განმანთავისუფლებელი ცოდნა-გნოზისი.

მატერიალურ სამყაროში დამწყვდეულმა ადამიანმა იმისთვის რომ მიაღწიოს სულიერ სამოთხემდე უნდა გაიაროს მატერიის ჯოჯოხეთი და ზნე-ჩვეულებათა განსაწმენდელი….

ჭეშმარიტი უზენაესი ტრანსცენდენტური ღმერთი მატერიალურ სამყაროში დამწყვდეულ ადამიანებს ეხმარება მეგზურთა, ცოდნა-გნოზისის გადმომცემთა გამოგზავნითაც.

გნოსტიკურ ნაწერებში ნახსენებია მხსნელთა ფიგურები, მათგან ყველაზე მნიშვნელოვანები არიან ადამის მესამე შვილი სეთი, იესო და წინასწარმეტყველი მანი.

გნოსტიკოსთა უმრავლესობა მთავარ მხსნელ-მაცხოვრად, სოტერად, ყოველთვის თვლიდა იესოს.

გნოსტიკოსისთვის არაა მთავარი საწყისი,თავდაპირველი თუ შემდეგი ცოდვებისგან განთავისუფლება. მისთვის მთავარია უმეცრებისგან იმიტო მ რომ მისი აზრით სულიერი რეალობების არცოდნაა ბოროტების წყარო.

ამ უმეცრება-უვიცობის წამალია ცოდნა-გნოზისი, გნოსტიციზმი.

ცოდნა კი მოიტანეს ჭეშმარიტი უზენაესი ღმერთის მაცნეებმა, განსაკუთრებით კი ქრისტემ, ჭეშმარიტი ღმერთის ლოგოსმა.

ქრისტემ ხსნა მოიტანა მოძღვრებით, ქადაგებით, საიდუმლოთა, მისტერიათა დადგენით და არა ტანჯვით და სიკვდილით.

გნოსტიკოსები ამბობენ რომ გნოზისი-ცოდნის, მაშ, ხსნის პოტენციალი არის ყოველ კაცში და ყოველ ქალში, რომ ხსნა ინდივიდუალურია.

ამავე დროს ისინი ამბობენ რომ ხსნა შეიძლება და უნდა იყოს სტიმულირებული და გაადვილებული რათა ის ეფექტურად გამოიკვეთოს ცნობიერებაში.

ამ სტიმულს იძლევიან ჭეშმარიტი ღმერთის მაცნეები რომლებიც მოძღვრების გარდა ადგენენ მხსნელ მისტერია-საიდუმლოებს რომელთა ჩატარებაც შეუძლიათ მაცნეთა მოციქულებს და მათ მემკვიდრეებს.

ასევე უნდა გავიხსენოთ რომ ჩვენი ნამდვილი ბუნების ცოდნას ხელს უშლის ჩვენი მიწიერი არსებობის პირობები.

ჭეშმარიტი ტრანსცენდენტური ღმერთი უცნობი ამქვეყნად. მას ხშირად უწოდებენ უცნობ მამას. მაშ,ცხადია რომ ხსნისთვის აუცილებელია გამოცხადება ზევიდან. შინაგანი ნაპერწკალი უნდა გააღვიძოს ” გარედან” მოსულმა ცოდნამ.

ქცევა- სიტყვები ”ეთიკა” თუ ”მორალი” ნიშნავს წესების სისტემას.

გნოსტიკოსები უპირისპირდებიან ორივეს.

ასეთი სისტემები საზოგადოდ მოდიან ბოროტებით სავსე ხილული მატერიალური სამყაროს შტერი თუ დემონი დემიურგისგან და ემსახურებიან მის ინტერესებს და ჩანაფიქრებს.

მეორეს მხრივ მორალი არის შინაგანი ნაპერწკალის გასხივოსნებისგან მომდინარე შინაგანი მთლიანობა-პატიოსნება. ესაა გნოსტიკოსის ეთიკა.

გნოსტიკოსების აზრით მცნებები და წესები არის შტერი თუ ბოროტი დემიურგის მიერ შექმნილ ბოროტებით სავსე მატერიალურ სამყაროში კომფორტულად მოკალათების საშუალება მაშინ როდესაც უნდა გააღწიო ამ სამყაროდან და გახვიდე პლერომაში, ნამდვილ სულიერ სამშობლოში.

მატერიალისტებს დიდად არ აინტერესებთ მორალი. ფსიქიურები დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ მორალს და სულიერებს მორალზე უფრო მაღალი რამეები აინტერესებთ.

სხვადასხვა ისტორიულ პერიოდშიც სხვადასხვა ქცევაა. მანიქევლური თუ კატარების გნოსტიკური მორაობები იყვნენ მაშინ როდესაც ქცევის სიწმინდე ითვლებოდა დიდი მნიშვნელობის საკითხად. დღევანდელობა უფრო გავს მეორე-მესამე საუკუნეების აღვირახსნილ ალექსანდრიას.

მაშ კარგი იქნება თუ დღევანდელი გნოსტიკოსები მიიღებენ ალექსანდრიის კლასიკური გნოსტიციზმის მიდგომებს რომელშიც ქცევის საკითხები უნდა გადაეწყვიტა ინდივიდს.

გნოსტიკოსებს მრავალი ზოგადი დამოკიდებულება სიცოცხლის მიმართ: არ უნდა გიყვარდესხილული მატერიალური სამყარო. უნდა იყო ამქვეყნად მაგრამ ამქვეყნისა არ უნდა იყო. არ უნდსა იყო ეგოისტი. პატივი უნდა სცე სხვა არსებების თავისუფლებას სა ღირსებას.

მაგრამ ყოველმა ინდივიდმა თვითონ უნდა გადაწყვიტოს თუ როგორ განახორციელებს ამ პრინციპებს.

იყო ფრანგი მწერალი Jacques Lacarrière // 1925-2005// , მან დაწერა შესანიშნავი წიგნი ” გნოსტიკოსები”. გადავავლოთ თვალი.

1994

გნოსტიკოსების უმთავრესი პრობლემაა ბოროტება.

ეს არაა ცოდვა, ეს არაა ადამიანის მდგომარეობა დაცემის შემდეგ.

ბოროტებაა მთელი ადამიანი, სამყარო, მატერია, ხორცი-სხეული, აზროვნება, დედამიწა, კანონები და ინსტიტუტები, ისტორია, დრო, სივრცე სადაც ვცხოვრობთ.

გნოსტიკოსების აზრით ბოროტებაა მატერიისგანშექმნილი, მატერიალური სამყარო რომელსაც ტანჯავს სიმძიმე, სიბნელე, სიცივე, სიკვდილი.

ბოროტებაა კოსმოსის მთელი ქსოვილი ატომებიდან ვარსკვლავებამდე. ესაა მატერიით დაბინძურებული სამყარო როგორც უსასრულო ზღვა რომელშიც ვფართხალებთ.

წყეული მატერიისგანაა ფსიქეც, ფსევდო ცნობიერება, რომელსაც იგივე უკმარისობები აქვს რაც სხეულს, რომელიც ეჯახება კონცეფციების, ენის ქიმერების, სასრულობისთვის დამახასიათებელი მენტალური კატეგორიების ციხეებს.

ბოროტებაა ადამიანის ინტელექტის ნაყოფი, სისტემები, კანონები, ყველა ინსტიტუტი რომელთა დანიშნულება საბოლოო ანგარიშით არის ადამიანის თანდაყოლილი უსამართლობის და გარყვნილების გაძლიერება და გახანგრძლივება.

სხეულს, სულს, ისტორიას აქვს სამყაროს თანდაყოლილი მანკიერების დაღი:

სიღატაკე-სიბეჩავე,ტანჯვა, ავადმყოფობა, სიკვდილი, ომები, გენოციდები, ინკვიზიციები, აშკარა არარაობა, რომელიც ასრულებს მარცხთა ციკლს.

თვითონ დროც წყეული მატერიის პროდუქტია.

ისგვთავაზობს ყალბ მარადისობას და გვაბავს ეფემერულზე.

ისტორიის, პროგრესის რწმენა გნოსტიკოსის არით ყველაზე უარესი ტყუილია. გარეგნულად მარადიული მარადიული ცაც ემორჩილება მონობის და გადაგვარების კანონს.

ვარსკვლავების ცეცხლი ჩაქრება კოსმიურ ღამეში, ყველაფერი დაიღუპება.

ჭეშმარიტი და ყალბი ღმერთი

Jehovah-Yahweh-Elohim, ძველი აღთქმის შემოქმედი ღმერთი გნოსტიკოსების აზრით სინამდვილეში ყალბი ღმერთია, უბრალო დემიურგია რომელმაც მიითვისა ჭეშმარიტი ღმერთის შემოქმედებითი ფუნქცია.

ამ უშნო თუ ბოროტმა დემიურგმა შექმნა ბოროტებით სავსე სამყარო, არასრულყოფილი, სუსტი და მოკვდავი ადამიანი.

ის ყოველ წუთს უნდა ჩაერიოს სამყაროში რათა შეცვალოს, შეასწოროს, გააუმჯობესოს თავისი მახინჯი ქმნილება.

მან ასევე ხელი უნდა შეუშალოს ინიციატივებს ადამიანისა რომელმაც ციბრუტივით უნდა იტეიალოს მისი მოთხოვნილებებებთან და საჭიროებებთან არაადაპტირებულ სამყაროში.

აქედან გამომდინარე არაფერია გასაკვირი იმაში რომ ადმიანის ისტორია არის მკვლელობათა, გენოციდების, ყალბი ღმერთის მიერ დადგენილი სასჯელების, წარღვნების, ჟლეტის ელვით დაფერფვლის, აპოკალიპსების ისტორია.

არაფერია გასაკვირი იმაშიც რომ ყალბმა ღმერთმა ედემის ბაღში პირველივე ედიქტით ადამს აუკრძალა ცოდნა.

მარტო გველი აჯანყდა დემიურგის ამ რეპრესიული კანონის წინააღმდეგ.

გველის წყალობით არ ვართ სრული უმეცრების წყვდიადში და გვახსოვს საწყისი ღალატი.

ეხლა ვიცით თუ რატომ ვართ ბოროტებით სავსე საშინელ მატერიალურ სამყაროში და რატომ ვართ არასრულყოფილები.

CGnostiques aient vu dans le Serpent le premier rebelle et le premier sauveur du genre humain, et aussi le premier initié de l’histoire terrestre.

ამიტომაა რომ მრავალ გნოსტიკოსს სწამს რომ სწორედ გველია პირველი აჯანყებული და კაცობრიობის პირველი მხსნელი.

გნოსტიკოსების აზრით ჩვენ ვართ უხეირო შესაქმის, უხეირო დემიურგის ნაწარმი, მისი საშინელი ინიციატივის შედეგი.

მან თავი წარმოიდგინა და წარმოადგინა ღმერთად და ისევ ატყუებს ყველას.

” შეხედეთ სამყაროს რომელშიც ვცხოვრობთ.

თითქმისთითქმის მთელი სამყარო არის ბნელი, წარმოუდგენლად ცივი სივრცე. აქა იქ არსებული ციური სხეულები იმდენად ცოტაა და იმდენად პატარაა რომ ყოველი მათგანი რომ იყოს დასახლებული უბედნიერესი არსებებით ძნელია იმის დაჯერება რომ მათ შემქმნელ ძალას უნდოდა მათი ბედნიერება.

მეცნიერები თვლიან რომ ძალიან ცოტა ვარსკვლავს, შეიძლება მარტო ჩვენ მზეს, აქვს პლანეტები და მზის სისტემაში როგორც ჩანს დასახლებულია მარტო ჩვენი დედამიწა.

მეტიც, მილიონობით წელი მასზე სიცოცხლე არ ყოფილა.

და რა ცხოვრებაა ეს?

სიცოცხლის ყველა ფორმა არსებობს ერთმანეთის გაწყვეტით. უფრო მაღალი ფორმის არსებებმა იციან თუ რა არის ტკივილი.

ცოცხლები ჩნდებიან მშობლისთვის ტკივილის მინიჭებით. არსებობენ სხვისი ტკივილით და ტკივილში კვდებიან.

უმაღლესმა გონიერმა არსებამ კი შეიძლება წინასწარ წარმოიდგინოს ტკივილი, წინასწარ წარმოიდგინოს სიკვდილი, მეტიც, ის ხშირად არის სადისტი და ტკბება სხისი, მისნაირის ტანჯვა-წამებით.

ამ უნარით უხვად ისარგებლეს ადამიანებმა.

კაცობრიობის ისტორია სავსეა დანაშაულებით, ომებით, გენოციდებით, ტანჯვით და შიშით.

ბედნიერება სწორედ იმდენია რომ როდესაც ის არის ვცახცახებთ მისი დაკარგვის შიშით და როდესაც ის წავა კიდევ უფრო ვიტანჯებით.

დრო და დრო ცხოვრება თითქოს უმჯობესდება, იქმნება ცივილიზაციები, მაგრამ ყველა ცივილიზაცია კვდება და მათ მიერ მოტანილ სიკეთეს აწონასწორებს ტანჯვათა ახალი სახეობები. ჩვენი ცივილიზაციაც გაქრება ისე როგორც გაქრნენ დანარჩენი ცივილიზაციები.

და თუ არ გაქრება რა აქედან?

მეცნიერება გვეუბნება რომ სამყარო ოდესმე მოკვდება, გადაიქცევა ერთგვაროვან უფორმო ცივ რამედ.

ყველაფერი დამთავრდება არაფრით.

სიცოცხლე გამოჩნდება როგორც უაზრო გაღმეჭვა ბუნების იდიოტურ სიფათზე.

მე არ მჯერა რომ ყველაფერი ეს შექმნა კეთილმა ყოვლისშემძლე სულმა… ამის შმქმნელი შეიძლება იყოს ან სიკეთისადმი და ბოროტებისადმი გულგრილი დემიურგი ან უბრალოდ ბოროტი სული.”

დღევანდელი ათეისტის ეს მსოფლმხედველობა აღწერა დიდმა ბრიტანელმა ქრისტიანმა მწერალმა და მოაზროვნე კლაივ სტეიპლზ ლიუისმა ნაშრომში ”ტანჯვა”,

მაგრამ დაახლოებით ასეთ ტექსტს ხელს მოაწერდა გნოსტიკოსიც.

ადამიანი არის დღეს უცნობი და დავიწყებული, მატერიალური სამყაროსგან ცის უფსკრულებით გამოყოფილი ღმერთიდან დროთა გარიჟრაჟზე გამომდინარე არსი რომელიც დამწყვდეულია საზიზღარი დემიურგის მიერ შექმნილ საშინელ მატერიალურ სამყაროში.

” სხეული სულის საფლავია”, ესაა პლატონური ფილოსოფიიდან აღებული ციტატა. მას მხარს უჭერს სოკრატე ”გორგიასში”, უფრო ადრე ის წარმოთქმულია ”კრატილ II-ში.

მოკლედ მატერიალური ხილული სამყარო,სხეულიც, არის ღვთაებრივი სულის ციხე,საფლავი და მოსასპობია, ესაა პლატონიზმის უკიდურესობამდე გნოსტიციზმი.

დიამეტრალურად სხვა რამეა ქრისტიანობა რომლისთვისაც სხეული არის ღვთაებრივი სულის ტაძარი, სავანე და ამიტომ ძვირფასი და მოსაფრთხილებელი რამეა.

http://www.biblia.ge/paralel/1194

კორინთელთა 3
16. ნუთუ არ იცით, რომ ღვთის ტაძარი ხართ, და სული ღვთისა მკვიდრობს თქვენში?
17. ვინც ღვთის ტაძარს დააქცევს, დააქცევს მას ღმერთი, რადგანაც ღვთის ტაძარი წმიდაა, და ესა ხართ თქვენ.

1კორინთელთა 6
19. ნუთუ არ იცით, რომ თქვენი სხეული ტაძარია თქვენში დამკვიდრებული სული წმიდისა, რომელიც გაქვთ ღვთისაგან, და რომ არ ეკუთვნით თქვენსავე თავს?

საჭიროა კონტრ-სიცოცხლე, ესაა გნოსტიკოსის აზრი

ამქვეყნად ყველაფერი წამხდარ-გაფუჭებულია და მასში ატარებს უნივერსალური-საყოველთაო ტყუილის ანაბეჭდს ადამიანი ვერ გაექცევა ამქვეყნიურ ილუზიებს, ვერ მოიპოვებს ჭეშმარიტ ცოდნას და ვერ დაიბრუნებს თავის ნამდვილ ბუნებას თუ კი ის ყველაფრით, ტოტალურად არ დაუპირისპირდებახილულ მატერიალურ სამყაროს.

ყველაფერი რაც აძლიერებს, ამრავლებს, ახანგრძლივებს, განავრცობს და განამტკიცებს მატერიალურ სამყაროს აღმართავს დაბრკოლებებს რომლებიც გვაშორებენ ჭეშმარიტი ღმერთისგან.
მაშ, უნდა უარვყოთ ხორციელი ცდუნებები, დავძლიოთ ისინი ან ასკეზით ან ეროტიკულ აქტივობათა თავისუფალი პრაქტიკებით ანუ თავისუფალი ავხორცობით.

უნდა უარვყოთ შვილების გაჩენა ვინაიდან ესაა უკვე არსებული ყალბი ცხოვრებებისთვის ახალი ყალბი ცხოვრებების დამატება, მატერიის ზრდა.

უნდა უარვყოთ ყველაფერი ამქვეყნიური, ერები, სამშობლოები, სახელმწიფოები, ეკლესიები და სხვა ინსტიტუტები.

გნოსტიკოსებმა თავი გამოაცხადეს მსოფლიოს მოქალაქეებად, დედამიწელებად.

ისინი თაყვანს სცემდნენ ყველას ვინც აჯანყდა შტერი თუ ბოროტი დემიურგის მიერ შექმნილი ხილული მატერიალური სამყაროს წინააღმდეგ: გველს, ლუციფერს, კაენს, რომელიც ძმა აბელის მოკვლით დაუპირისპირდა სისხლით კავშირზე დაფუძნებულ ოჯახს // ჭეშმარიტი ოჯახი ადამიანისთვის სულიერი ბუნებისაა//, ადამის მესამე შვილ სეთს, მოკლედ ყველა დიდ აჯანყებულს, მარტო იმათ იცნობენ ჭეშმარიტ ღმერთს ან ხვდებიან თუ ვინაა ის.

ადამიანი უცხოელია ამქვეყნად. ისაა სულ სხვა სამყაროდან მოსული სინათლის მფლობელი.

ადამიანი ამქვეყნადაა, მაგრამ არაა ამქვეყნისა, არაა ამქვეყნიდან.

მან ყველაფერი უნდა იღონოს რათა გაექცეს თავი აარიდოს ხორცის მახეებს,მიწიერ ციხეებს და ვარსკვლავების აბსურდულ ტრიალს.

მხოლოდ ასე დაიბრუნებს ადამიანი საწყის სისრულეს და დაბრუნდება დაკარგულ სამშობლოში.

გნოსტიკოსებს უნდოდათ ტოტალური განთავისუფლება შტერი თუ ბოროტი დემიურგის მიერ შექმნილი ხილული მატერიალური სამყაროსგან,ყველა დოქტრინისგან, ყველა მორალისგან. ამიტომ მათი თანამედროვეები მტრულად განეწყვნენ მათ მიმართ. მათი ნაშრომების უმრავლესობაც გააქრეს.

გამონაკლისია ეგვიპტეში ნაპოვნ გნოსტიკურ ტექსტთა მცირე რაოდენობა.

ეკლესის მამები დაუღალავად აკრიტიკებდნენ გნოსტიკოსებს და ამ კრიტიკიდან ვიცით ჩვენ ბევრი რამე გნოსტიკოსების შესახებ.

გნოსტიკოსებს უნდოდათ სამყაროს ერთიანობა. ამიტომ ისინი უარყოფდნენ ინდივიდუალურ კერძო საკუთრებას და უშვებდნენ კოლექტიურ საკუთრებას.

გნოსტიკოსები უარყოფდნენ ქორწინებას, ოჯახს, სახელმწიფოს, ეკლესიებს როგორც კაცბრიობის ფრაგმენტაცია დაქუცმაცების საშუალებებს.

ისინი ქადაგებდნენ თავისუფალ სექსს, ყველას სხეული ეკუთვნის ყველას, ლენინის ბოლშევიკების იდეაც რომლის თანახმადაც რა დროს მოყვასის სიყვარულია როდესაც არის სექსი რომელიც ისეთივე ბუნებრივი მოთხოვნილებაა როგორც წყურვილი, მოგწყურდება და სვავ ჭიქა წყალს და ასე უნდა იყოს სექსუალური მოთხოვნილების დაკმაყოფილებაც ახლოს იყო გნოსტიკოსებისთვის. გნოსტიკოსებისთვის ჩვეულებრივი რამე იყო ინცესტიც, სოდომიაც, დაფეხმძიმების თავიდან აცილების მიზნით შეწყვეტილი სექსუალური ურთიერთობაც და არასასურველი ფეხმძიმობის შემთხვევაში აბორტიც.

ქრისტიანებს გნოსტიციზმი საბოლოოდ შაძულა ასეთმა გნოსტიკურმა ორგიებმა რომლებიც სულისკვეთებით ძალიან ახლოა 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალურ რევოლუციასთან.

გნოსტიკოსების აზრით ჯოჯოხეთია შტერი თუ ბოროტი დემიურგის მიერ შექმნილი ბოროტებით სავსე ხილული მატერიალური სამყარო და საჭიროა მისი შეძულება, შეზიზღება და რაც შეიძლება სწრაფად იქიდან გაქცევა.

გნოსტიკოსი იფიტები, პერატები, სეთელები მისდევდნენ გველის კულტს.

ისინი ათვინიერებდნენ გველს რომლებსაც კვებავდნენ ზიარებისთვის განკუთვნილი პურებით.

სხვა გნოსტიკოსი კაინიტები კაენში ხედავდნენ პირველ ინიციირებულ-განდობილს რომელმაც სცადა ყალბი ღმერთის მცნებებთან დაპირისპირება.

ტრადიციული ღირებულებების და ინსტიტუტების ამ უარყოფას ზოგი გნოსტიკოსი გამოხატავდა ნაკლებად სკანდალური ფორმით.

გნოსტიკოსი საკოფორები, მაგ., იცვავდნე ტომრებს და ისე დადიოდნენ. სამოსი მათთვის იყო სოციალური გაუცხოების მთავარი ნიშანი.

გნოსტიკოსი ადამიტები ტიტველები იკრიბებოდნენ სალოცავად. გნოსტიკოსი Phibionites-ები ყოველდღე სექსუალურად იყენებდნენ ახალ-ახალ ქალს.

ყველა გნოსტიკოსს უნდოდა ყველაფრის ცოდნა, ყველაფრის განცდა, ყველა შსაძლებლობის ტოტალური და აბსოლუტური ცოდნა.

ეს უეჭველად არის კუციფერული მოთხოვნა, მაგრამ მას გნოსტიკოსები უნდა მიეყვანა აქამდე უცნობ ჭეშმრიტებათა ზღურბლზე, მათთვის უნდა გაეღო აკრძალულ სამყაროთა კარი.

გნოსტიკოსებმა პირველებმა განაცხადეს რომ რეალური განთავისუფლება შეუძლებელია აკრძალვების გაუქმების გარეშე.

OCCar ils furent les premiers à entre

Click to access gnostiques%20lacarriere.pdf

https://www.critiqueslibres.com/i.php/vcrit/51546


La note :9 étoiles
Visites : 2 517 Acheter sur Amazon

Très instructif et passionnant. ინფორმაციით დატვირთული საინტერესო წიგნი


Lacarrière-ს წიგნში რა თქმა უნდა არაა ნათქვამი ყველაფერი, მაგრამ ის ძალიან სასარგებლო წიგნია.

როგორც ჩანს იყო გნოსტიკურ მოძღაობათა ბრბო ქრისტიანული ხანის დასაწყისში;


ვიგებთ რომ გნოზისი-გნოსტიციზმი არის დუალისტური რელიგია.

ჩვენი

. სამყარო მდაბალი სამყაროა და მასში ბატონობს ბოროტება.

ჩვენი სამყარო შექმნა ბოროტმა ღმერთმა, რომელიც არაა ჭეშმარიტი ღმერთი. ახალი აღთქმა კი არის ჭეშმარიტი ღმერთის სიტყვა.

ზოგი გნოსტიკოსი ქრისტიანია, და ზოგიც-არა.

ზოგი გნოსტიკოსი უარყოფს სახარებას, ზოგი გნოსტიკოსი კი ეყრდნობა მას და ავსებს.

მისი აზრით შტერი თუ ბოროტი დემიურგის მიერ შექმნილ და ბოროტებით სავსე ხილულ მატერიალურ სამყაროში დამწყვდეული გნოსტიკოსის მიზანია ამ საშინელი უსაშველო სამყაროდან მის ნამდვილ სამშობლოში, ჭეშმარიტი ღმერთის სამყაროში დაბრუნება.

ზოგი გნოსტიკოსი აწყობდა ისეთ სექსუალურ ორგიებს რომ დღევანდელ სექსუალურ მანიაკებს, სადომაზოხისტებს და პედოფილებს შეშურდებათ.

ზოგი გნოსტიკოსი კი მიდიოდა უდაბნოში ასკეტად.





   საინტერესოა ძველეგვიპტური მორალი და ეთიკა რომლის ექოც ისმის ბიბლიურ წინასწარმეტყველთა და ქრისტიანულ მორალში და ეთიკაში.

ძველ ეგვიპტელთა რწმენით მოცვალებულის სული უნდა წარმდგარიყო ღვთაებრივი სასამართლოს წინაშე და უნდა ეთქვა შემდეგი ე.წ. უარყოფითი აღსარება :

« … მე არ ვყოფილვარ ბოროტი ადამიანების მიმართ.

მე არ ვარ ჩემი მშობლების მკვლელი.

მე არ ვარ მატყუარა.

მე არ ვარ მოღალატე.

მე არ გამიკეთებია ცუდი სხვისთვის.

მე არ ვარ იმათგან ვინც სხვებს სთხოვენ იმის გაკეთებას რისი გაკეთებაც მათ არ შეუძლიათ…

მე არ გამიკეთებია ის რაც ეზიზღებათ ღმერთებს.

მე არ გამომიწვევია შიმშილი.

მე არ ამიტირებია არავინ.

მე არ გამიტანჯავს არავინ.

მე არ ვარ მკვლელი.

მე არ მომიპარავს ღმერთებისთვის და მიცვალებულებისთვის განკუთვნილი საჭმელი.

მე არ მიღალატია მეუღლისთვის…. »

თუ ღმერთები დაინახავენ რომ სული არ ტყუის კარგადაა მისი საქმე და თუ კი გამოიჭერენ მას არაგულწრფელობაში ვაი…

  ასეა ძველეგვიპტურ « მიცვალებულთა წიგნში »

//  ეს უნდა დაიზეპირონ გორბაჩოვ-შევარდნაძის დემოკრატებმაც//

მაგრამ ყველა ტაბუ აკრძალვის მოსპობის მომხრე ძველი და დღევანდელი გნოსტიკოსებისთვის ქურდობაც,ტყუილიც, ძალადობაც, მკვლელობაც და სხვა ოხრობებიც დასაშვებია.

CE QUE LA BIBLE DOIT À L’EGYPTE. Collectif. Préface de Thomas Römer. Bayard, 284 p., 15 €.

ხვედრი. კონფუციუსს კითხეს სიკვდილზე: ” რატომ მეკითხებით სიკვდილზე როდესაც არ იცით თუ როგორ უნდა იცხოვროთ?”, უპასუხა მან. ასეთი პასუხი შიძლებოდა გაეცა გნოსტიკოსს. მსგავსი კითხვაა დასმული გნოსტიკურ თომას სახარებაში და იესომ უპასუხა რომ ადამიანებმა გნოზისით უნდა გაიგონ ღვთაებრივი რეალობა საიდანაც ისინი არიან წარმოშობით და სადაც დაბრუნდებიან. ეს ცოდნა ადამიანებმა უნდა მიიღონ მაშინ როდესაც ისინი ჯერ კიდევ ამქვეყნად არიან.

სიკვდილს არ მოაქვს ავტომატურად განთავისუფლება დემიურგის სამეფოებში.

ვინც არ მიიღო ცოდნა-გნოზისი მაშინ როდესაც ის ამქვეყნად იყო შეიძლება ისევ მოხვდეს არსებობის ხაფანგში. ეს შეიძლება მოხდეს რეინკარნაციის ციკლით.

გნოზისი-გნოსტიციზმი არ სვამს აქცენტს რეინკარნაციის კონცეფციაზე, მაგრამ გულისხმობს რომ ის ვინც ვერ დაამყარა კონტაქტი ტრანსცენდენტულ საწყისებთან მაშინ როდესაც ამქვეყნად იყო შეიძლება ისევ მოხვდეს მიწიერი არსებობის სამწუხარო პირობებში.

En ce qui concerne le salut, ou le sort de l’esprit et de l’âme après la mort, il faut être conscient que l’aide est disponible. Valentinus, le plus grand des enseignants gnostiques, a enseigné que le Christ et Sophia attendent l’homme spirituel – le gnostique pneumatique – à l’entrée du Plérome, et l’aident à entrer dans la chambre d’épouse de la réunion finale. Ptolémée, disciple de Valentin, enseigna que même ceux qui n’avaient pas le statut pneumatique, les médiums, pouvaient être rachetés et vivre dans un monde céleste à l’entrée du Plérome. Dans la plénitude des temps, chaque être spirituel recevra la Gnose et sera uni à son Soi supérieur – le Jumeau angélique – devenant ainsi qualifié pour entrer dans le Plérome. Cependant, rien de tout cela n’est possible sans un effort sérieux pour la Gnose.

https://www.revue-resurrection.org/Le-Christ-gnostique

Le gnosticisme « classique » fait une large place au Christ, mais c’est une place étrange, qui n’a pas peur par exemple de l’identifier au serpent de la Genèse (3,1), venu désabuser l’homme et l’aider à échapper aux interdits d’un Dieu inférieur, le « Démiurge » (artisan), qui a dicté la Loi dans l’intention de maintenir l’homme dans une sujétion mauvaise [3].

Le Christ est le héraut et le symbole d’une libération intérieure : immergé dans un monde livré à la dissemblance, il vient en cachette, pour rendre à l’homme sa dimension spirituelle, en s’unissant à la Sagesse, qui s’est métamorphosée en prostituée, il vient libérer le principe intérieur que les puissances mauvaises n’ont pas su reconnaître, mais cherchent à maintenir en esclavage.

La pensée gnostique est une pensée mythique, dans la mesure où elle n’accorde aucun crédit à l’histoire. Tous les évènements de l’histoire du salut sont donc réinterprétés en termes « spirituels » : l’Incarnation est la visite d’un principe supérieur avec une apparence humaine, la Croix est la victoire dérisoire sur les Puissances qui croient avoir emprisonné la Lumière, au moment où le Christ véritable se rit des tourments infligés à son apparence humaine et leur échappe, la Résurrection et l’Ascension sont la résurgence du principe spirituel prenant le dessus sur la matière et réintégrant le ciel sa patrie. Ce qui compte avant tout ce ne sont pas des faits, mais une compréhension, une connaissance (d’où le nom de gnose donné au mouvement). Aussi la doctrine gnostique a-t-elle largement utilisé la forme des « évangiles » attribués fictivement à tel ou tel apôtre, voire à d’autres personnages de l’entourage de Jésus (comme Marie Madeleine), où le cadre narratif sert de prétexte à de longs discours développant les positions de la secte.

On s’aperçoit vite qu’aucune information sérieuse sur le personnage historique de Jésus n’a transité par eux. A l’inverse, ils dépendent largement des évangiles synoptiques et surtout de saint Jean dont ils imitent souvent le style méditatif et reprennent le vocabulaire. Une seule exception : l’Évangile de Thomas, qui, outre des allusions très claires à des paroles de Jésus connues par la tradition synoptique, contient quelques maximes de frappe évangélique qui ne figurent pas dans nos textes canoniques, mais qui pour la plupart sont connues par ailleurs (ce sont ce qu’on appelle des agrapha, paroles non écrites, dont on a quelques bribes chez les Pères de l’Église et dans diverses sources contemporaines). Ils ne bouleversent guère ce qu’on sait par les évangiles, soit par exemple la maxime suivante : « celui qui est près de moi est près du feu, celui qui est loin de moi est loin du Royaume [4] », qui ne tranche pas avec d’autres propos évangéliques et pourrait avoir été prononcée par Jésus [5]. Mais ceci est exceptionnel.

La capacité de traiter le matériau évangélique comme un donné disponible, dont on peut infléchir le sens à volonté caractérise profondément la littérature gnostique. Là où l’Église, depuis l’origine, s’est sentie tenue à une transmission fidèle des sources reçues des « témoins oculaires » et des « serviteurs de la Parole » (Lc 1,2), le gnostique, bénéficiaire d’une révélation spirituelle, ne se sent pas lié à la lettre. Celle-là est même suspecte et entachée de judaïsme, ce n’est pas l’Évangile « spirituel », mais une nourriture pour les « psychiques », c’est-à-dire les non-initiés, qui ignorent la connaissance véritable. C’est ainsi que Marcion remodèle le Canon des Écritures en éliminant non seulement tout l’Ancien Testament, mais encore l’Évangile de Matthieu, jugé par lui trop judaïsant.

https://www.lalibre.be/debats/opinions/2007/02/20/pour-les-gnostiques-jesus-est-lilluminateur-VT2LMULTJ5EPHGGZU5HNZ7M76E/

L’homme ne vient pas du créateur, mais du monde divin véritable; son emprisonnement dans le monde lui a fait oublier son origine véritable. C’est pourquoi le salut réside dans la gnose, illumination par laquelle l’homme échappe au monde et réintègre la lumière originelle. Cela ne peut advenir que par une révélation directe : le sauveur est l’Illuminateur.

Que les textes gnostiques soient chrétiens en surface seulement ou en profondeur, le personnage du Sauveur, identifié à Jésus, est une entité mythique venue d’en haut apporter l’illumination.

Le Jésus secret des gnostiques

Dans plusieurs textes gnostiques, dont quelques-uns ont reçu tardivement, dans le manuscrit où on les trouve, le titre d'”évangiles”, Jésus apparaît comme une figure transcendante qui communique à un ou plusieurs disciples privilégiés une révélation de type gnostique. Le Jésus historique est pratiquement ignoré; cette mise en scène est un lieu commun qui sert à rattacher un enseignement ésotérique à l’autorité de Jésus. Le caractère secondaire de cette christianisation peut parfois être démontré mais, pratiquement toujours, le contenu de cette révélation renvoie aux mythes de la nébuleuse gnostique et n’a pas, ou peu de rapport avec la tradition des paroles de Jésus.

Quelques textes pourtant semblent s’alimenter çà et là à une tradition des paroles de Jésus. Parmi eux, l’Evangile selon Thomas occupe une place particulière. Il se présente comme une collection de paroles de Jésus, avec beaucoup d’éléments semblables à ceux que l’on trouve dans les évangiles canoniques, au point que certains doutent de son caractère gnostique. A y regarder de plus près, ces paroles, qui sont présentées comme “secrètes” et requérant une “interprétation” ont un caractère énigmatique; mais elles sont généralement complétées, nuancées, associées de sorte qu’une relecture s’opère dans le sens d’un enseignement de sagesse de type gnostique (connaissance de soi, rupture d’avec le monde; retour à la condition originelle). Certaines paroles d’ailleurs, mélangées à l’ensemble, ont une origine gnostique caractérisée. Thomas charrie bien des matériaux traditionnels provenant de Jésus, mais c’est pour les relire (parfois les subvertir) systématiquement à sa manière.

.

L’hérésie ancienne au service de l’identité moderne 

13/03/2019  |  AKOS BALOGH

https://au.thegospelcoalition.org/article/ancient-heresy-driving-modern-identity/

L’identité est un sujet brûlant.

Depuis les années 1960, le monde occidental a été secoué par différents mouvements autour de l’identité. Différents groupes, en particulier les groupes minoritaires privés de leurs droits, ont poussé leurs agendas identitaires. Les femmes ont réclamé un salaire égal pour un travail égal. Les personnes de couleur se sont battues pour l’égalité devant la loi. Et les personnes LGBTI ont réclamé des droits et des libertés qu’elles considéraient comme manquants.

Mais au cours de la dernière décennie, « l’identité » n’a fait que devenir plus politisée et plus controversée. La politique identitaire est passée des franges de la société au courant dominant. La théorie queer et sa vision radicale du genre et de la sexualité sont passées de la tour d’ivoire à la salle de classe des écoles publiques.

Et donc, il n’est pas surprenant que le New York Times Magazine ait déclaré 2015 comme « L’année où nous sommes obsédés par l’identité ». (Bien que cette obsession n’ait pas pris fin en 2015).

Et donc, qu’est-ce qui motive la plupart des conceptions laïques modernes de l’identité ?

Bien qu’il existe de nombreux ruisseaux qui se jettent dans la rivière de l’identité moderne, un ruisseau est assez ancien. Ancien, en fait.

C’est ce qu’on appelle le « gnosticisme » (du grec « gnose », quisignifie « connaissance »). Elle était courante dans l’ancien monde gréco-romain du 1er siècle, mais elle n’a pas disparu. Elle a influencé le christianisme, en particulier dans les premiers siècles, et a été reconnue à juste titre comme une hérésie, une distorsion de la vérité.

Étonnamment, cela continue d’influencer tant de nos conceptions modernes de l’identité. La psychiatre et auteur chrétienne Glynn Harrison écrit :

Selon le théologien NT Wright, le gnosticisme antique est devenu un « mythe dominant » de notre époque… [I]n la vision du monde gnostique, le monde matériel est essentiellement mauvais… En conséquence, toutes les distinctions dites « naturelles » dans le monde – par exemple la différence entre homme et femme, ou la notion qu’il existe un ordre naturel dans les relations sexuelles humaines – sont au mieux illusoires et au pire des tromperies corrompues . Tout appartient au monde « extérieur » de la société et de la religion, voire au monde extérieur de votre propre corps. Tout cela est hors de propos et trompeur. [1]

En d’autres termes, le monde extérieur du genre physique et un « ordre naturel » des relations sexuelles, tout cela est imaginaire et faux.

Voici 4 caractéristiques du gnosticisme, qui influencent les conceptions laïques modernes de l’identité :

1) La liberté se trouve en échappant à tout « ordre naturel »

Dans le gnosticisme, la liberté se trouve en trouvant un type particulier de « gnose », ou sagesse. Cette sagesse est destinée à vous libérer des fausses impressions du monde matériel (qui est trompeur et asservissant). C’est une rébellion contre l’ordre naturel.

Et plus vous vous rebellerez contre l’ordre naturel, mieux vous vous porterez. [2]

2) La liberté se trouve en regardant “à l’intérieur”

Harrison écrit :

Le gnosticisme ancien… et les modes de pensée [laïques] modernes… partagent la conviction profondément enracinée que la source du soi se trouve en regardant à l’intérieur. Ils partagent une révolte contre l’extérieur, contre le corps, contre la nature elle-même. [3]

Pour le mettre dans des catégories bibliques, le gnosticisme antique et ses équivalents modernes partagent une révolte contre Dieu et contre sa création (voir Romains 1:18-32 ).

3) Être un être humain épanoui, c’est obéir à ses sentiments intérieurs

Même si ces sentiments contredisent votre réalité extérieure.

Parce que le monde extérieur est trompeur et corrompu (dans la vision du monde gnostique), c’est notre « monde » intérieur, nos sentiments intérieurs qui sont bons. Nos réalités intérieures définissent qui nous sommes : elles définissent notre identité . Et donc, si vous voulez être un être humain épanoui, épanoui et en bonne santé, alors vous devez exprimer ces sentiments intérieurs, même si (ou surtout si) ils vont à l’encontre de votre corps extérieur.

En conséquence, « soyez vous-même » est devenu quelque chose de beaucoup plus important que de simplement vous faire plaisir. Il s’agit de devenir une personne à part entière : une personne humaine authentique, épanouie. [4]

4) Être humain, c’est créer sa propre identité

Quitte à effacer l’identité qui vous est donnée.

Dans le passé, votre identité était basée sur plusieurs « données » sur lesquelles vous aviez peu de contrôle, comme votre sexe, vos antécédents familiaux, votre race, votre culture et votre nationalité. Votre tâche était de tirer le meilleur parti de ce qui nous avait été donné.

Mais aujourd’hui, la culture laïque encourage les gens à « découvrir » leur véritable identité intérieure ou à créer leur propre identité comme bon leur semble. Et donc, lorsqu’il y a un conflit entre votre identité externe « donnée » et vos sentiments, l’approche moderne dit que c’est votre identité externe qui est le problème – et doit être résolue – plutôt que vos sentiments.

Lorsqu’il y a un conflit entre votre identité externe « donnée » et vos sentiments, l’approche moderne dit que c’est votre identité externe qui est le problème – et doit être résolue – plutôt que vos sentiments.

Et il n’y a pas de meilleur exemple que le mouvement transgenre. Harrison écrit :

L’expérience des personnes atteintes de dysphorie de genre est souvent utilisée pour justifier une nouvelle idéologie radicale sur ce qu’est réellement le genre… l’idéologie qui s’est construite autour d’elle. [5]

Et pourtant, cette idéologie du genre est intégrée dans les salles de classe à travers l’Australie grâce à des programmes tels que « Safe Schools », qui enseignent aux enfants que le sexe d’une personne n’est pas nécessairement le même que celui « assigné à la naissance ».

Mais cela ne s’arrête pas au genre. Rachel Dolezal était une militante noire des droits civiques de 37 ans qui travaillait pour la NAACP. En 2018, le journal laïc The Guardian écrivait :

Il fut un temps où Dolezal était une figure très respectée dans la ville ; elle a été présidente de la section de Spokane de l’Association nationale pour l’avancement des personnes de couleur (NAACP) de 2014 à juin 2015. Cependant, les choses se sont effondrées lorsqu’on a découvert qu’elle avait menti sur sa race.

Il s’avère que Dolezal n’est pas du tout noir, mais blanc. Pourtant, elle s’identifie comme noire, comme « transraciale ». (Netflix a publié un documentaire sur elle, intitulé « The Rachel Divide »).

Fait intéressant, il y a peu de voix laïques affirmant son identité « transraciale ». De toute évidence, c’est bien d’être transgenre, mais transracial va trop loin, du moins pour l’instant.

La révolution contre la réalité

Le gnosticisme antique et ses équivalents modernes sont révolutionnaires . Ils considèrent le bon ordre de Dieu dans la création comme intrinsèquement oppressif et essaient de le renverser. L’idée que nous devrions vivre en accord avec la création de Dieu répugne à une telle pensée.

Quand la révolution échoue

La réalité l’emporte sur l’identité artificielle.

Mais comme de nombreuses révolutions, le gnosticisme antique et ses équivalents modernes sont voués à l’échec. Même si les êtres humains veulent se rebeller contre la réalité donnée par Dieu, la réalité s’écrasera toujours sur eux. Cela s’est produit avec des idéologies telles que le communisme, qui pensaient pouvoir refaire l’humanité à sa propre image. Et de telles collisions se produisent chaque fois que nous essayons de conformer notre identité à nos sentiments intérieurs, si ces sentiments ne correspondent pas à la réalité.

Malheureusement, de nombreux êtres humains seront blessés dans cette tentative, avant que la folie de la révolution ne devienne évidente pour tous.


Publié pour la première fois sur http://akosbalogh.com/

[1] Glynn Harrison, A Better Story—God, Sex & Human Flourishing (Londres : IVP, 2017), 16-17. (Je souligne.)

[2] Harrison, Une meilleure histoire, 17.

[3] Harrison, Une meilleure histoire, 17.

[4] Harrison, Une meilleure histoire, 15-16.

[5] Harrison, Une meilleure histoire, 20-21.

Akos Balogh est le PDG de TGCA.

Il est marié à Sarah, père de trois enfants. 
Akos est né à Budapest et a eu la chance de pouvoir venir en Australie en tant que réfugié en 1981. Il est venu à la foi à la fin du lycée, grâce à l’influence de ses amis, de sa famille et des Écritures scolaires. Il a ensuite étudié l’ingénierie aérospatiale à l’UNSW, avant de travailler à la RAAF pendant cinq ans. Après avoir terminé son B. Div. du Moore Theological College, il a ensuite eu la joie de travailler avec l’AFES pendant six ans, à la Southern Cross University à Lismore.

Akos a également une maîtrise ès arts (théologie).

Akos blogue chaque semaine sur akosbalogh.com . Vous pouvez le joindre sur twitter via @akosbaloghcom .

კულტურული ომი

Fichier:De Gaulle-OWI.jpg

დიდი ევროპელი შარლ დე გოლის //1890-1970// სიტყვებიდან.

 საფრანგეთის მხსნელი ნაციზმისგან არ ყოფილა  მუტრუკი  გენერალი.  ის იყო მოაზროვნეც, მწერალიც, პოეტური ბუნების ადამიანიც.

დავუგდოთ ყური

   დარდი

და როგორ არ ვწუხდე და როგორ არ უნდა მადარდებდეს იმის დანახვა თუ როგორ  ფერმკრთალდება და იშლება  ოდითგანვე დამკვიდრებული ფრანგული სოფლური საზოგადოება მისი მუდმივი საზრუნავით,ტრადიციებით, უძრავი სოფლებით, ძველი ეკლესიებით, სოლიდური, მტკიცე ოჯახებით, სამუშაოთა, თესვის და მოსავლის აღების მარადიული დაბრუნებით,ძველი ლეგენდების, სიმღერების, ცეკვების, კილოკავების, კოსტუმების და ლოკალური ბაზრების ეს მხარე, ათასწლოვანი საფრანგეთი რომელიც მისმა ბუნებამ, მისმა საქმიანობამ, მისმა გენიამ  არსებითად სოფლური გახადეს ?…

დღეს სოფლის მეურნეობას კანონებს კარნახობს, მაშ, ბაზარი.

ეს კანონებია სპეციალიზაცია, სელექცია, გაყიდვა.

//იმედის მოგონებები, Mémoires d’espoir//

იმიგრაცია

ძალიან კარგია რომ არიან ყვითელი, შავი, მიხაკისფერი ფრანგები.

ისინი აჩვენებენ რომ საფრანგეთი გახსნილია ყველა რასის მიმართ  და რომ საფრანგეთის მოწოდება არის უნივერსალური, საყოველთაო მოწოდება.

მაგრამ ყვითელი,შავი, მიხაკისფერი  ფრანგები უნდა დარჩნენ პატარა უმცირესობად თორემ საფრანგეთი აღარ იქნება საფრანგეთი. 

ჩვენ მაინც უწინარეს ყოვლისა ვართ თეთრი რასის, ბერძნული და ლათინური კულტურის ქრისტიანი ევროპელი ხალხი

// ეს იყო ფე გოლი, C’était  de Gaulle//…

ხოდა 1960-70-ან წლებში დე გოლის იდეებიც და მისი საყვარელი 

საფრანგეთიც უარყვეს და ცუდადაა საქმე.

1960-70-ანი წლების ნიჰილისტურმა სექსუალური 

რევოლუციის შემდეგ ვიღას ახსოვს ერი,ქვეყანა, კულტურა….დღეს 

მთავარია ამორალური თუ იმორალური ტიპის სიამოვნება 

ნებისმიერ ფასად. ეს რევოლუცია არაა უკეთესი ბოლშევიკურ 

რევოლუციაზე.

https://www.lastampa.it/vatican-insider/en/2012/11/12/news/europe-anti-christian-intolerance-alert-1.36359495


ევროპა: განგაში იმის გამო რომ 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის მიერ გამოზრდილმა ძალებმა ომი გააჩაღეს ქრისტიანობის, ისტორიული ევროპის წინააღმდეგ

ეუთოს ანგარიში ადასტურებს იმას რომ მარტო ავღანეთში და ბაღდადში კი არა ევროპაშიც აქტიურობენ ქრისტიანობისადმი მტრულად განწყობილი ძალები.

Europe: Alerte d'intolérance anti-chrétienne

2012  წლის 12 ნოემბერი

ევროპაში ქრისტიანების მიმართ მტრობის და მათი დისკრიმინაციის ობსერვატორიამ შარშან ნოემბერში ეუთოს გაუგზავნა ანგარიში ევროპაში რელიგიური შეუწყნარებლობის მდგომარეობის შესახებ.

ანგარიში მოწმობს იმაზე რომ ევროპაში ძლიერდება აგრესიულობა სხვადასხვა ქრისტიანული კონფესიის წინააღმდეგ.

ობსერვატორიამ ბოლო ექვს წელიწადში ” ვენას დასავლეთით” აღრიცხა ქრისტიანების წინააღმდეგ შეუწყნარებლობის 800-ზე მეტი შემთხვევა.

ევროპაში თავს ესხმიან ქრისტიანულ მოვლენებს, ქრისტიანთა შეკრებებს, ლოცვებს,წირვებს, ქრისტიანულ მანიფესტაციებს და ცდილობენ მათ ჩაშლას.

ასეთი ინციდენტები მოხდა ავსტრიაში, გერმანიაში, ესპანეთში.

2011 წელს მადრიდში ახალგაზრდობის მსოფლიო დღეების დროს ჰოლანდიელ ქალიშვილს სიტყვიერი და ფიზიკური შეურაცხყოფები მიაყენა ანარქისტთა ჯგუფმა.

ობსერვატორიის თანახმად ყველაზე აგრესიულები არიან მემარცხენე ექსტრემისტები, ანტირელიგიური ჯგუფები, ”ანტიფად” წოდებული ჯგუფები, რადიკალი ფემინისტები და ლგბტ რადიკალი აქტივისტები, ისლამისტები.

ზოგ მათგანს ფინანსურად ეხმარებიან მთავრობები.

ამ აგრესიული ჯგუფების მეთოდებს შორისაა შეურაცხყოფათა გუნდურად ღრიალი, ” მარიამს აბორტი რომ გაეკეთებინა თქვენი პრობლემა არ გვექნებოდა”, ასეთი ღრიალით და პლაკატებით ესხმიან თავს ისინი ქრისტიანებს. მათ ზოგ პლაკატზეა ჯვარცმული ღორი.

ისინი ტეხავენ აუტანელ აურზაურს რათა ორატორების სიტყვები გაუგებარი იყოს. ისინი კეტავენ გზებს და შესასვლელებს. მათ მოქმედებებს მოყვება მატერიალური ზარალი, ფიზიკური აგრესიები არაა არაჩვეულებრივი რამე.

”მართლმსაჯულება და პოლიცია მობილიზებული უნდა იყოს ამ სოციალური მტრობის, ვანდალიზმის, სიძულვილის აქტების შედეგად შექმნილი აუტანელი ატმოსფეროს დასაძლევად”, ამბობს ობსერვატორია.

  • https://www.acnmalta.org/portugal-study-reveals-about-3000-attacks-on-christian-churches-and-symbols-in-europe-in-2019/
  • ევროპა: გამოკვლევის თანახად 2019 წელს დაა ხლოებით 3000 თავდასხმა იყო ეკლესიებზე და ქრისტიანულ სიმბოლოებზე ევროპაში.
  • კვლევის და საერთაშორისო პოლიტიკაში რჩევის ამერიკული ცენტრი  Gatestone Institute -ს თანახმად ეს თავდასხმები განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო საფრანგეთში და გერმანიაში, მაგრამ ისინი ხშირი იყო ბელგიაშიც, დიდ ბრიტანეთშიც, დანიაშიც, ირლანდიაშიც, იტალიაშიც, ესპანეთშიც.
  • ქრისტიანულ საკულტო ადგილებს უკიდებენ ცეცხლს, ბილწავენ, ძარცვავენ, არბევენ, გავრცელებულია ვანდალიზმი.
  • კვლევის ჩასატარებლად   Gatestone Institute-მა გაანალიზა 2019 წელს ევროპულ პრესაში გამოქვეყნებული მრავალი ცნობა და ანგარიშები, სოციალური ქსელებით გავრცელებული ინფორმაცია.
  • ამის შედეგად მან დაასკვნა რომ 2019 წეს ევროპაში წაბილწეს, დაამახინჯეს 3000 ეკლესია, სკოლა, სასაფლაო, ქრისტიანული მონუმენტები. ანუ ყოველ დღე
  • 5-ზე მეტი თავდასხმაა ქრისტიანობაზე. ამ თვალსაზრისით ესაა რეკორდული წელი.
  • ყველაზე მეტი თავდასხმები ეკლესიებზე და ქრისტიანულ სიმბოლოებზე იყო გერმანიაში და საფრანგეთში.
  • დიდი ფრანგული გაზეთი Le Figaro-ს თქმით იყო ეკლესიებში ვანდალიზმის ათასობით შემთხვევა.
  • პარიზში ალბათ შემთხვევით დაიწვა ღვთისმშობლის ტაძარი და ნამდვილად განზრახ წაუკიდეს ცეცხლი ეკლესიას  Saint Sulpice სადაც ჯვარი დაიწერა ვიქტორ ჰიუგომ და არის ეჟენ დელაკრუას ფრესკები…
  • მოკლედ ადამიანის უფლებების დაცვაზე ღრიალის პარალელურად მიდის ომი ევროპული ქრისტიანობის ნარჩენებთან და ევროპის კულტურულ მემკვიდრეობასთან.

https://www.dw.com/en/racism-in-europe/a-3437457

4.06.2008,


A European human rights agency says racist violence and discrimination persist across the European Union. And, the office also reports that most EU member states are not doing enough to fight it.

ორი მსოფლიო ომით და 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ სექსუალურ რევოლუციით დაქცეულ ევროპაში მოდის და სახლდება აფრიკელ და აზიატ იმიგრანტთა უზომო, უსასრულო უკონტროლო მასა და პროგრესისტების და ლიბერტარების წარმომადგენელი ადამიანის უფლებათა ევროპული სააგენტო მაინც აგინებს ევროპელებს, და ამბობს რომ ევროკავშირში ისევ არის რასისტული ძალადობა და დისკრიმინაცია და ევროკავშირის წევრი სახელმწიფოები დიდად არ ირჯებიან მდგომარეობის გამოსასწორებლად.

მოკლედ რომანოვებმა დამნაშავე მოსახლეობად გამოაცხადეს აფხაზები. ეს ორგანიზაცია კი დამნაშავე მოსახლეობად აცხადებს ძირძველ მკვიდრ ევროპელ ხალხებს.

დიდი ომია ევროპის წინააღმდეგ.

ყველაფერი ეს უნდა ვიცოდეთ ,ამაზე უნდა ვიმსჯელოთ თუ არ ვინდა საქართველოს და ქართული კულტურის დაღუპვა.

1977 წელს პოპულარული გახდა ბრიტანელი როკ-მომღერალი Ian Dury-ს სიმღერა «Sex & Drugs & Rock & Roll» // სექსი და ნარკოტიკები და როკენროლი//

« სექსი, ნარკოტიკები და როკენროლი

სულ ეს სჭირდება ჩემს ტვინს და სხეულს

სექსი, ნარკოტიკები და როკენროლი მართლაც ძალიან კარგია. »

//Sex and drugs and rock and roll
Is all my brain and body need
Sex and drugs and rock and roll

Are very good indeed//

21-ე საუკუნე, 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ სექსუალური რევოლუციის შემდეგ ისტორიული, ქრისტიანული ევროპის ნაშთების რბევა.

კულტურათა ომი, ხშირად უკულტურობის ომი კულტურასთან, ევროპულ ცივილიზაციასთან.

https://fr.euronews.com/2019/02/14/1036-actes-antichretiens-en-france-en-2018

https://marjanishvili.wordpress.com/2020/07/02/ქრისტიანობა-ცეცხლში-კლა/

https://fr.euronews.com/2019/02/14/1036-actes-antichretiens-en-france-en-2018

  2018 წელს საფრანგეთში იყო 1036 ანტიქრისტიანული აქტი

1036 actes antichrétiens en France en 2018
14/02/2019

 საფრანგეთში წინა კვირაში ვანდალებმა დაარბიეს და ააოხრეს 5 კათოლიკური ეკლესია, დალეწეს ჯვრები, კედლები დააბინძურეს ექსკრემენტებით, წირვის წიგნები დახიეს, და ა.შ. 

https://www.lexpress.fr/actualite/societe/au-nom-du-diable_482398.html

Satanisme: Au nom du diable

(Lexpress.fr)

სატანიზმი: ეშმაკის სახელით

სატანიზმის ადეპტთა რაოდენობა იზრდება  ის პირველ რიგში პოპულარულია მოზარდებში  რომელთაც ხიბლავს ზოგჯერ მოდური ფერებით თუ მუსიკა black metal-ის აქცენტებით შენიღბული მოძრაობა.

საფრთხე დიდია,ახალგაზრდებმა ფოლკლური სიგიჟეები შეიძლება ვეღარ გაარჩიონ ნამდვილად საშიში სექტანტური გადახრებისგან

2006  წლის იანვარი  20 წლის Amandine Tatin-მა და 21 წლის Ronan Cariou-მ 2 კვირის მანძილზე წაბილწეს 2 სასაფლაო, დაწვეს 1 კაპელა, დაამსხვრიეს ჯვარცმა, დაჯღაბნეს 2 ეკლესია და ბოლოს ამოთხარეს გვამი რომელსაც მოაშორეს თავის ქალა. ყველა გერი ეს მოხდა 30-იოდე კილომეტრის სივრცეში, დეპარტამენტებ Morbihan-სა და Finistère-ს შორის. მათ დატოვეს წარწერა Fuck your life for Satan და 666, ეშმაკის ნიშანი აპოკალიფსში. 

უმუშევარი Amandine ტულონიდანაა. მან მესამე კლასიდან მიატოვა სკოლა. მისი თანამზრახველი ხელოსანია. 

 ჯეელებმა პოლიციელებს უთხრეს რომ მათ სძულთ ყველა რელიგია.

„ საგმირო საქმეთა“ გამო მათ ემუქრება 10 წლით პატიმრობა.

Amandine  და  Ronan  ეკუთვნიან მოძრაობას რომლის ახალგაზრდა და არც ისე ახალგაზრდა წევრები ამბობენ რომ ისინი არიან ეშმაკის ადეპტები. 

ეს მოძრაობა ვრცელდება და ხიბლავს და იზიდავს როგორც ოცნებების ნაკლებობის განმცდელ ახალგაზრდებს ისე მყრალი ეზოტერიზმით გატაცებულ სრულწლოვანებს და პროტესტის გამომთქმელებს რომლებსაც სურთ მათი სიძულვილით სავსე იდეოლოგიების საკრალურით შენიღბვა.

 ყველაზე მგზნებარეები ეწაფებიან ბარონი Aleister Crowley-ს ოკულტურ ლიტერატურას, სატანას ეკლესიის დამფუძნებელი  ამერიკელი  mage-ჯადოსანი Anton LaVey-ს სატანურ ბიბლიას, ინტერნეტში მოჩიჩქნილ ჯადოსნობა-კუდიანობის სახელმძღვანელოებს, და ა.შ. 

ქრისტიანობის სიძულვილით შეპყრობილი ეს ადამიანები თავის თავს თვლიან ელიტად და მიზნად ისახავენ მათი მაგიური რიტუალებით რელიგიების მოსპობას, საზოგადოების მორალური საფუძვლების ნგრევას და ისეთი ახალი წესრიგის დამყარებას რომლის ბატონებიც თვითონ იქნებიან. 

ამ სექტანტური ბანდების გარდა  დემონურ თემაზე თამაშობს უფრო და უფრო მეტი ფილმი, წიგნი, მუსიკალური ჯგუფი თუ კომიქსი. ისინი ხიბლავენ და იზიდავენ უწესო და უკანონო ფოლკლორით დაინტერესებულ ძალიან ფართო საზოგადოებას. 

ეს ახალი მოდა ავრცელებს ნიჰილიზმს რომელიც ექსპერტების აზრით კვებავს მოზარდების დეპრესიას.

საერთო დაზვერვა-Renseignements généraux (RG-ს თანახმად ) 2004 წელს 18 საკულტო ადგილი დაარბიეს სატანისტებმა, 2005 წელს კი-უკვე 30. 

ეს ციფრები არ უნდა ასახავდეს რეალობას  იმიტომ რომ ფარული ოკულტური ჯგუფების არამზადობათა ნაწილი გამომძიებლებმა ვერც შეამჩნიეს.

 სიფხიზლის და სექტანტურ გადახრებთან ბრძოლის სამინისტროთაშორისო მისიამ- Mission interministérielle de vigilance et de lutte contre les dérives sectaires (Miviludes)-მა ჟანდარმებს და პოლიციელებს მისცა წიგნაკი სატანიზმის დოქტრინის პრინციპების შესახებ. 

დანიშნეს ექსპერტი, რელიგიების ისტორიკოსი Jacky Cordonnier, რომელსაც დაავალეს საქმის გაგრძელება. სექტების ეს სპეციალისტი კაი 12-ოდე წელია რაც დასდევს სატანიზმის გამოვლინებებ საფრანგეთში.

 ის ამბობს რომ სატანას კულტი ნაწილობრივ პასუხისმგებელია იმაზე რომ   უფრო და უფრო მეტი მოზარდი იკლავს თავს.

  „ ფოლკლორული „ ლუციფერიზმი“ 1996 წლიდან გადაიზარდა ძალადობაში“

33 წლის პარიზელმა Nicolas Claux-მა რეპუტაცია შეიქმნა ქალების ნაწლავებგადმოყრილი გვამების და სერიული მკვლელების პორტრეტების ხატვით. 1996 წელს მას 12 წლით პატიმრობა მიუსაჯეს მკვლელობის გამო. 2002 წელს განთავისუფლებულს მას ბრალად დასდეს საფლავების წაბილწვა რომლებსაც მოყვა დასახიჩრება და კანიბალიზმი. 

 ის ამბობს რომ არის სატანისტი, „ ქაოსის მეომარი“ და ვამპირიზმის ადეპტი. ისაა ფეტიშისტური საღამოების მოყვარული. მისი ერთგული თაყვანისმცემლები არიან მორგების და კრემატორიუმების თანამშრომლებს შორის. 

საერთო დაზვერვის თანახმად Nicolas Claux-ის მსგავსი დემონის თანაშემწეები ფუთფუთებენ 3-4 კაცისგან შემდგარ ოციოდე ბანდაში.

ნილისტურ-სექსუალური რევოლუციისგან, პროგრესიზმისგან, ლიბერტარობისგან, ისლამიზმისგან ევროპას იცავენ კონსერვატორები რომლებიც ამბობენ რომ ადამიანთა უსაფრთხოების გარანტიაა ღმერთის, განგების თუ ბუნების, წინაპართა თაობების მიერ ნაჩუქარი ერი რომელშიც დაიბადე და ტრადიცია რომელთა გარეშეც ადამიანი არის გლობალური ქაოსის და ქარიშლების მსხვერპლი ნაფოტი.

ისინი ევროპას იცავენ 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის იდეოლოგები, აქტივისტები და მემკვიდრეებისგან, რომელთა მიზანიცაა ერის მოსპობა და გათქვეფა უსახურ გლობალიზებულ კაცობრიობაში და ტრადიციის შეცვლა ჰიპერსექსუალიზებული ჰიპერინდივინდუალისტის ხუშტურებით.

დღევანდელი კულტურული ბრძოლა ამ ორი დიდი ძალის გააფთრებული შეჯახებაა.. მე კონსერვატიზმის მხარეს ვარ, თქვენ თქვენი იცით. ესაა

უდიდესი თანამედროვე ბრიტანელი კონსერვატორი Roger Scruton// 1944-2020//

Roger Scruton en 2014 au Festival international du livre d'Edinbourg.
Roger Scruton en 2014 au Festival international du livre d’Edinbourg.• Crédits :  Guillem Lopez – Maxppp


Edmund Burke, considéré comme le premier conservateur

პირველ კონსერვატორად მიჩნეული ბრიტანელი Edmund Burke შემდეგნაირად განსაზღვრავდა კონსერვატიზმს: ტრადიცია უფრო სოლიდური საფუძველია ვიდრე ” გონების” მსგავსი წმინდა აბსტრაქციები. ტრადიციას ქმნის მრავალი თაობის სიბრძნე და დროის ცვალებადობა, მაშინ როდესაც ” გონება” შეიძლება იყოს მარტო ერთი ადამიანის შეხედულებების ნიღაბი და მეტი არაფერი და საუკეთესო შემთხვევაში ესაა სიბრძნე რომელიც არაა გამოცდილი თაობის მიერ.

პატივი უნდა მივაგოთ ყველა ინსტიტუტს რომელმაც გადაიტანა დროის გამასწორებელი გავლენა.

კონსერვატიზმი არის წარსულ, წინამორბედ, წინაპართა თაობების თავმდაბალი პატივისცემა და დროის გამოცდის ნდობა.

მრავალი თაობის თაობის გამოცდილება ადამიანს აძლევს დასკვნის გამოტანის, გაკვეთილის მიღების და საკუთარი თავის უწყვეტად გაუმჯობესების საშუალებას ეს ქმნის მემკვიდრეობას რომელიც უნდა ავითვისოთ რათა უკეთესად დავხვდეთ მომავალს

უდიდესი დღევანდელი ბრიტაანელი კონსერვატორი როჯერ სკრატონის აზრით კაცობრიობა არაა მომხმარებელთა ბრბო.

კაცობრიობა მისი თქმით გარკვეულ ტერიტორიაზე და გარკვეული ოჯახის, გარკვეული გვარის, გარკვეული ერის ისტორიულ გამოცდილებაში ფესვგადმულ პიროვნებათა ერთობლიობა.

ადამიანი იზრდება კულტურაში რომელიც ეფუძნება ბრძენთა, მოძღვართა მიერ გადაცემულ ცოდნას. მთელი

კაცობრიობა და ერი არის ცოცხალ, მიცვალებულ და ჯერ არ დაბადებულ თაობათა პარტნიორობა რათა გარდაიქმნას ის რაც გარდასაქმნელია და შენარჩუნებული იქნას ის რაც შესანარჩუნებელია. ესაა დედოფალი ვიქტორიას პრემიერ მინისტრი დიზრაელის ფორმულა.

კონსერვატორის ამოცანაა საზოგადოების მოძრაობათა თანხლება და მათი კალაპოტში მოქცევა.

.

Roger Scruton : « LE PROGRÈS EST UNE SUPERSTITION PERVERSE »

დიდ ბრიტანელ კონსერვატორ როჯერ სკრატონს ეჯავრებოდა როგორც აბსოლუტურად თავისუფალი ვაჭრობა ისე სოციალიზმი, განსაკუთრებით ფრანგული სოციალიზმი და ყველაზე მეტად 1968 წლის პარიზული მაისის ნიჰილისტუ-ნარცისული აფეთქება.

მისი აზრით ამ ნიჰილიზმს და ნარცისიზმს განსაკუთრებით განასახიერებენ ჟან-პოლ სარტრი და მიშელ ფუკო.

როჯერ სკრატონმა საკუთარი თვალით ნახა 1968 წლის მაისის პრიზში ნიჰილისტი გოგო-ბიჭების გავეშებული თარეში და შარლ დე გოლის პატივისმცემელ და ფრანგული კულტურის მოყვარულ ბრიტანელს სამუდამოდ შესძაგდა ეს გოგო-ბიჭები და მათნაირები.

მან დაინახა რომ კულტურის ასეთი ნგრევის ერთადერთი ალდერნატივაა მემკვიდრეობით მიღებული ცივილიზაციის დაცვა და ქადაგება.

” მე არასოდეს გამომიხატავს ჩემი კონსერვატიზმი ეკონომიკური დოქტრინის სახით. ჩემი აზრით მთავარია კულტურა და მორალური წესრიგი რომელსაც ძირი გამოუთხარეს 1968 წლის რევოლუციონერთა ბრბოებმა.

თავისუფალი ბაზარი ჩემთვის არის უფრო დიდი ანსამბლის, თავისუფლების კულტურის და მემკვიდრეობით მიღებული სოციალური ფორმების პატივისცემის ნაწილი.

კონსერვატიზმო არის გლობალური მსოფლმხედველობა, მაგრამ ის არაა იდეოლოგია, არაა ”იზმი”. კონსერვატიზმი არის კონკრეტული რეალობის მოხელთების და მისი სიყვარულის მცდელობა.

ამიტომ უნდა ვაღიაროთ რომ ჩვენ, რაციონალურმა არსებებმა, შევქმენით გადაწყვეტები, მაგრამ ეს გადაწყვეტები არის გამოსწორებული შეცდომები.

არაა ერთი გადაწყვეტა ყველა პობლემისთვის როგორც მარქსიზმს უნდა ყველაფრის გადაწყვეტა კლასობრივი ბრძოლით ან როგორც ლიბერალიზმს უნდა ყველაფრის გადაწყვეტა ინდივიდუალური თავისუფლებით.

უნდა ვაღიაროთ რომ ჭეშმარიტება დამსხვრეული და უნდა ვჭვრიტოთ ეს ნამსხვრევები ყველგან სადაც ისინი არის.

მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი ისაა რომ ჩვენ ვართ სოციალური არსებები და ვარსებობთ მარტო სიყვარულით.

მე-18 საუკუნეში განმანათლებლების შეცდომა იყო ყველაფრის დაფუძნება ინდივიდუალურ თავისუფლებაზე. მათ არ აღიარეს რომ ინდივიდი არსებობს ინსტიტუტებით/

კონსერვატორების აზრით კი სწორედ ინსტიტუტები ქმნიან თავისუფლებას.

კონსერვატორები ვერ ეგუებიან ადამიანის უფლებათა რელიგიას რომელიც ძირს უთხრის ავტორიტეტს და წეს-ჩვეულებებს და ქადაგებს რომ ადამიანებს შეუძლიათ არსებობა ყოველგვარი წესრიგის გარეთ.

დიდ ბრიტანეთში არის საოცარი სისტემა, Bill of Rights, მაგრამ ესაა ისტორიული მემკვიდრეობა, მეტაფიზიკური და უნივერსალური საჩუქარი. ფრანგებმა შექმნეს ადამიანის უფლებათა უნივერსალური დოქტრინა და დადეს კონსტიტუციის თავში. ამან ორ წელში მოკლა 500 000 ადამიანი.

პროგრსისტები და ლიბერტარები ულმობლად, სისტემატურად და მეთოდურად სპობენ და ანგრევენ თავისი და სხვისი მშობლების და წინაპრების წეს-ჩვეულებებს,ტრადიციებს…..

დიდი ბრიტანელი კონსერვატორი როჯერ სკრატონის თქმით პროგრესი არის მავნე ცრურწმენა. არ ყოფილა პროგრესი პოეზიაში ჰომეროსის შემდეგ. არ ყოფილა პროგრესი მუსიკაში ბახის შემდეგ. ეს შეიძლება გამეორდეს, ეს არაა გახევებული. მაგრამ სრულყოფილება უკვე იყო.

იდეა რომლის თანახმადაც საზოგადოებას აქვს რაღაც მიმართულება ჰეგელის შეცდომაა. ისტორიას არა აქვს მიმართულება.

ისტორია არის გამოსწორებული შეცდომების თანმიმდევრობა.

კონსერვატიზმი არის მეცნიერება რომელიც სწავლობს ამ შეცდომებისგან.

სამართლებრივი სახელმწიფო არის შეცდომების თანმიმდევრობის ნაყოფი.

ესქილეს ტრაღედიის ისტორია.

აგამემნონმა მსხვერპლად შესწირა თავისი ქალიშვილი. ის შურისძიებით მოკლა კლიტემნესტრან რომელიც სამაგიეროდ მოკლა ორესტმა რომელსაც დევნიან ფურიები.

და ბოლოს ვიღაცამ თქვა:

” დაიცადეთ, არის სხვა გამოსავალი. არაა აუცილებელი ერთმანეთის მუდამ ხოცვა. არის სასამართლო და შეიძლება გადავწყვიტოთ თუ ვინაა მართალი”.

ასე შეიქმნა ცივილიზაცია. ცივილიზაცია არის პასუხი შეცდომებზე და ის გადაიქცა მუდმივ მემკვიდრეობად.

მაგრამ სამართლებრივი სახელმწიფო არაა შუალედური ეტაპი რაღაც უკეთესისკენ. ისაა საზოგადოების მიზანი და ის გვაქვს.

ეროვნული სახელმწიფოც, საზღვრებიც არის მუდმივი გადაწყვეტები რომლებიც ნაპოვნია ადამიანური გამოცდილებით.

კონსერვატორები ცდილობენ პროგრესისტების, ლიბერტარების და ჯიჰადისტების მოგერიებას

ანტონიო გრამში//1891-1937//, იტალიელი მარქსისტი რომელიც მიხვდა რომ ადამიანების საკუთარ სიმართლეში დარწმუნება და მათი გულის მოგება ჯობია ტანკით თბილისის ნგრევას.

კულტურული ჰეგემონია ანტონიო გრამშის თანახმად

L’hégémonie culturelle selon Gramsci

 Aurélien Berthier

იტალიის კომპარტიის დამფუძნებელი და მისი გენერალური მდივანი, აქტიური ჟურნალისტი და გაზეთი ”უნიტას” შემქმნელი Antonio Gramsci დეპუტატი იყო როდესაც ის 1926 წელს დაიჭირეს ფაშისტებმა. ” ჩვენ ხელი უნდა შევუშალოთ ამ ტვინს მუშაობაში”, თქვა მუსოლინის პროკურორმა. დიდი ხნით დაპატიმრებული ანტონიო იქცა მარქსიზმის ერთ-ერთ ყველაზე ორიგინალურ თეორეტიკოსად.

კომუნისტი იყო თორე დებილი სულაც არ ყოფილა.

კულტურული ჰეგემონია.

გრამშიმ დაინახა რომ მარქსის მიერ დაპირებული რევოლუციები არ მომხდარა მისი ხანის ინდუსტრიულ საზოგადოებებში. აქედან გამომდინარე გრამშიმ დაასკვნა ბურჟუაზიის ძალა არაა მარტო მუშტი და ხიშტი.

მან დაინახა რომ ბურჟუაზიის ძალაა გავლენა რომელსაც ის ახდენს ხალხის, მუშათა მასის წარმოდგენებზე და მსოფლმხედველობაზე.

გრამშიმ დაინახა რომ ბურჟუაზიის ძალაა მისი კულტურული ჰეგემონია რომლის ძალითაც ის თავისი მსოფლმხედველობის სიმართლეში არწმუნებს ხალხს.

გრამშის თქმით ბურჟუაზიის კულტურული ჰეგემონია მყარდება, მისი მსოფლმხედველობა ვრცელდება სკოლების, ეკლესიის, პარტიების, მუშათა ორგანიზაციების, მეცნიერული ინსტიტუტების, უნივერსიტეტების, ხელოვნების, მასობრივიკომუნიკაციის საშუალებათა მეშვეობით. ისინი თანდათანობით არწმუნებენ ადამიანებს მმართველი წრეების სიმართლეში და აგუებენ მათ არსებულ მდგომარეობას.

გრამშის თქმით ვითარების შესაცვლელად და ხელისუფლების დასაპყრობად საჭიროა ხანგრძლივი იდეოლოგიური მუშაობა, უნივერსიტეტების, მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების, სკოლების, ეკლესიის დაპყრობა, სამოქალაქო საზოგადოების წიაღში ნიადაგის მომზადება . საჭიროა თანდათანობით ადამიანთა დარწმუნება საკუთარ სიმართლეში, მათი გონების და გულის დაპყრობა, საკუთარი ღირებულებების და იდეალების დამკვიდრება საოგადოებრივ სფეროში რათა უზრუნველყოფილი იყოს კულტურული ჰეგემონია.

მხოლოდ ამის შემდეგ იქნება შესაძლებელი ძალაუფლების აღება.

ეს ოპერაცია იმდენად შესანიშნავად ჩაატარეს ჩვენს თვალწინ ნობელის პრემიის ლაურეატმა მიხაილ გორბაჩოვმა და მისმა ინტელექტუალებმა რომ ბრწყინვალე ქართველი ინტელიგენტებიც ლამის ტაშით შეხვდნენ საქართველოს დიქტატორად საბჭოთა ტანკით საბჭოთა ქურდი ჯაბა იოსელიანის დასმას და თბილისის დანგრევას.

ბრძოლის მიზანია სამოქალაქო საზოგადოების დაპყრობა

გრამშის თქმით სახელმწიფო არ შემოიფარგლება მარტო მთავრობით, არის ძალაუფლები 2 ადგილი:

ერთია ” პოლიტიკური საზოგადოება” // პოლიტიკური ინსტიტუტები, პოლიცია, არმია, მართლმსაჯულება//. ის იმართება ძალით.

მეორეა ”სამოქალაქო საზოგადოება” // კულტურული ინსტიტუტები,უნივერსიტეტი, ინტელექტუალები, მასობრივი ინფორმაციის საშუალებები, ხელოვანები// რომელიც ღიად თუ შენიღბულად ავრცელებს სახელმწიფო იდეოლოგიას რისი მიზანიცაა მოსახლეობის უმეტესობის დარწმუნება მმართველი ელიტის მსოფლმხედველობის სიმართლეში. ის იმართება თანხმობით.

დიქტატორულ რეჟიმებში ძალით და ჩაგვრით ბატონობს პოლიტიკური საზოგადოება.

დასავლურ დემოკრატიულ საზოგადოებებში ბატონობის ორგანიზაციას უმთავრესად ეწევა სამოქალაქო საზოგადოება. მაშ უნდა იყოს კულტურული ბრძოლა სამოქალაქო საზოგადოებაში და არა ფრონტალური შეჯახება პოლიტიკურ საზოგადოებასთან.

გრამშის თანახმად ჯერ საჭიროა პროგრესისტული იდეების გავრცელება,მუშაობა პერიფერიებზე და შუალედებში, ”ტერმიტივით” შრომა რათა ძირი გამოუთხარო ტრადიციულ საზოგადოებას. მიზანია დომინანტური კლასის ინტელექტუალთა დამარცხება.

ამ ამოცანის შესრულებას გრამში აკისრებს ინტელექტუალებს ფართო გაგებით

//იმათ ვინც მანიპულირებენ იდეებით//.

მეოცე საუკუნეში ტრადიციული სამყაროს, ქრისტიანული ევროპის ნაშთის წინააღმდეგ ომი დაიწყო პირველი მსოფლიო ომის დროს.

1916 წელს ციურიხში ”ვოლტერის კაბარეში” ამოქმედდა მოძრაობა ”დადა”. მან

ევროპული საზოგადოება გამოაცხადა მხეცური ომის მშობელ საზოგადოებად და მიზნად დაისახა მისი მოსპობა და ყველაფრის სულ თავიდან, თეთრი ფურცლიდან დაწყება.

თავისი სტრუქტურით დადა იყო ძალიან თანამედროვე.

ის ”მხეცური ომის მშობელ ევროპას” ებრძოდა მისი კულტურისთვის, ღირებულებისთვის და იდეალებისთვის ძირის გამოთხრით, მასხრად აგდებით.

დადადას ისტორიკოსების თქმით მოძრაობა თავიდან ნამდვილად იყო ჰუმანიტარული რეაქცია სასაკლაოზე ევროპაში, პოლიტიკის და განსაკუთრებით კაიზერის მიერ ტექნოლოგიის უკანონოდ გამოყენებაზე ” ჩვენ ბრალად ვდებთ განსაკუთრებით გერმანელებს ომის გაჩაღებას” .

დადაისტები მიზნად ისახავდნენ ანარქისტული ამორალური ცნობიერების შექმნას.

მეორე მსოფლიო ომი-სასაკლაოს შემდეგ სულ გადარეულებმა წამოიწყეს ნიჰილისტურ სექსუალური რევოლუცია.

https://www.liberation.fr/grand-angle/2008/02/29/sexualite-j-ecris-ton-nom_66169/

ქალთა განთავისუფლების მოძრაობამ პარიზში მანიფესტაციისკენ პირველად მოუწოდა 1971 წლის 20 ნოემბერს :

” ყელში ამოგვივიდა შრომაც, ოჯახიც, სამშობლოც, ჩვენ გვინდა თავისუფალი და უფასო კონტრაცეფცია, აბორტი”. ასეთი იყო მათი ლოზუნგი.

შემდეგ ეს ქალები გაემართნენ წმინდა ამბრუაზის ეკლესიისკენ სადაც იყო ქორწილი. მათ უნდოდათ პატარძალის განთავისუფლება მეუღლის დესპოტური უღლისგან.

თანდათანობით ქალები საჯაროდ გაშიშვლდნენ, გამოაჩინეს თავისი სხეულის თანთალა ადგილები. 1965 წელს ინგლისელმა Mary Quant-მა პირველად გაბედა მინი იუბკა. ქუჩაში შორტებითაც გამოჩნდნენ. ქალებმა საჯაროდ პირველად მოიშიშვლეს მკერდი პარიზის Molitor-ის საცურაო აუზში. გამოჩნდა ჟინი.

კლასიკურ და ქრისტიანულ ევროპაში ერთ-ერთი იდეალი იყო ფილემონი და ბავკისის სიყვარული და ერთგული გულუხვი უპრეტენზიო მეუღლეობა სიკვდილამდე. ეს იდეალი მოსპო 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალურმა რევოლუციამ.

ფილემონი და ბავკისი – (ბერძნ.) ფრიგიის მიწად მოსახლე ხანდაზმული და მოსიყვარულე ცოლ-ქმარი.

ზევსი უზენაესი ღმერთი იყო და კანონებსაც განაგებდა. იგი მუდამ ადევნებდა თვალ-ყურს იმას, რომ არ შეებღალათ მისი სახელით წარმოთქმული ფიცი. ერთხელაც მან გადაწყვიტა ენახა, თუ როგორ იცავდნენ ადამიანები მის წმინდა კანონებს. მიიღო ადამიანის სახე და თავის მაცნე ჰერმესთან ერთად დაეშვა დედამიწაზე. ბინდდებოდა, როდესაც ისინი რომელიღაც ქალაქს ეწვივნენ. დაიწყეს თავშესაფრის ძებნა, მაგრამ ყოველი სახლის კარი დახშული დახვდათ. ქალაქის შემოგარენში ერთი პატარა ქოხი იდგა, სადაც ხანდაზმული ცოლ-ქმარი, ფილემონი და ბავკისი ცხოვრობდნენ. კეთილმა მოხუცებმა სტუმრები შინ მიიპატიჟეს და ღარიბული, მაგრამ მხიარული სუფრა გაუწყვეს. მალე მასპინძლებმა შენიშნეს, რომ სასმელ-საჭმელი კი არ ილეოდა, პირიქით, უფრო მრავლდებოდა, ხოლო ჭურჭელი ოქროთი იფერებოდა. მიხვდნენ ისინი, რომ მათ ქოხში ღმერთები მოსულიყვნენ და მათ წინაშე მოწიწებით მოიყარეს მუხლი. ზევსმა წამოაყენა მოხუცები და ბორცვისაკენ გაუძღვა. იქ, განთიადის ნათელ სხივებში ფილემონმა და ბავკისმა თავისი ქოხის ნაცვლად დიდებული ტაძარი იხილეს. ღმერთებმა წყალში ჩაძირეს სტუმართმოყვრობის წმინდა წესის შემბღალავი ქალაქი, ხოლო მისი მკვიდრები ბაყაყებად აქციეს. კეთილი მოხუცები კიდევ დიდხანს მსახურობდნენ ქურუმებად ახალ ტაძარში. როდესაც მათი გარდაცვალების დრო დადგა, ტანებით შეზრდილ ორ ხედ გარდაისახნენ. ასე აღსრულდა მათი სურვილი: გარდაცვლილიყვნენ ერთად, რათა ერთმანეთის სიკვდილს არ შესწრებოდნენ. ამ ხეთა რტოებში ჩიტები ბუდეებს იკეთებდნენ. ამ ხეთა ჩრდილში მგზავრები ისვენებდნენ და ერთმანეთს მოუთხრობდნენ ქალაქის უღირს ბინადართა და ღვთისმოსავ მოხუცთა ამბავს.

ასე პოეტურად არის წარმოდგენილი კეთილ მოხუცთა მითოსი დიდი რომაელი პოეტის, ოვიდიუსის „მეტამორფოზებში“. იგი შემდგომი ხანების ხელოვანთა ტილოებზეც გვხვდება. ცნობილია გუნოს ოპერაც, სახელწოდებით: „ფილემონი და ბავკისი“.

sex-friend-ფიზიკური სიამოვნების და არა პიროვნების სიყვარული

ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის დროს და შემდეგ გავრცელდა sex-friends-სექსუალური ამახანაგობა. ასეთი ამხანაგებისთვის სექსი უბრალოდ სიამოვნებაა და არა გრძნობა და სიყვარული. არავითარი პასუხისმგებლობა ერთმანეთზე და შემთხვევით გაჩენილ შვილზე. ურთიერთობ სანამ ფიზიკურად გსიამოვნებს. სიამოვნება მორჩა და ურთიერთობაც მორჩა. შეიძლება დაიწყოს სხვა ურთიერთობა სერიოზული ავადმყoფობა და სიბერის დასაწყისი ამთავრებს ურთიერთობას.

შეიძლება ითქვას რომ ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუცია გოეთეს, დანტეს , შექსპირის,პარიზის ღვთისმშობლის კულტურებს ცვლის პორნოკულტურით.

დღევანდელი ბიბლიოთეკა დიდად საინტერესო რამე

პორნოკულტურა, 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალურმა რევოლუციამ უარყო ღმერთის და მოყვასის სიყვარულის კულტურა და მის მაგივრად არის პორნოკულტურა, პორნოგრაფიის ზეიმია.

Pornoculture – Voyage au bout de la chair (Français) Broché – 10 avril 2017

 (Auteur), Vincenzo Susca (Auteur)5,0 sur 5 étoiles 1 évaluation


მაცდური სელფები,ელექტრონული ვიტრინები, ეროტიული საცვლები, სიყვარულის თოჯინები, მოურიდებელი, უხამსი, ურცხვად გამოფენილი პორნოგრაფია ზეიმობს და ვრცელდება ყველგან, სოციალური ქსელებიდან ურბანულ კონტექსტებში, მედიატური ეკრანებიდან ყოველდღიურობის შუალედებში და ხვრელებში. ის იპყრობს საზოგადოებრივი ცხოვრების სივრცეს,ავარვარებს ელექტრონულ კავშირებს და ჟღინთავს თანამედროვე სოციალობას.

Vincenzo Susca-ს წიგნის მიზანია უფრო პორნოკულტურის ვიდრე ორნოგრაფიის მნიშვნელობის გარკვევა.

ეს აღარაა ფარულად,მალულად სანახავი რამ. ესაა სიმბოლური ღერძი, ესთეტიკური პარადიგმა, ჩვენი დროს და დასავლური კონტექსტის გავრცელებული გრძნობიერება

პორნოგრაფია აღარაა მალულად სანახავი რამ, პირიქით, დღეს ძნელია მონახვა ადგილისა სადაც პორნოგრაფია არაა,

ეკლესიები იწვის და ქალის თუ კაცის სხეულის ინტიმური დეტალები ყველგანაა.

ურცხვი პორნოკულტურა სპობს საუკუნეების მანძილზე ცივილიზაციის მიერ დამკვიდრებულ წარმოდგენას იმაზე თუ რა არის სამარცხვინო და რა არა, რა არის დაშვებული და რა არის დაუშვებელი, რომ მთავარია პიროვნება და არა სხეულის ნაწილები.

https://www.liberation.fr/debats/2017/09/06/le-selfie-c-est-porno_1811375/

Blog «Les 400 culs»

მანიფესტში ”პორნოკულტურა” 2 თანამედროვე მკვლევარი ამბობს რომ კერძო, პირადი ცხოვრების საჯაროდ გადმოფენა საფრთხეში აგდებს ჰუმანიზმის ფუძემდებელ ღირებულებებს

6 septembre 2017 წლის 6 სექტემბერი ბარის უნივერსიტეტის სემიოტიკოსი Claudia Attimonelli და მონპელიეს უნივერსიტეტის სოციოლოგი Vincenzo Susca ამბობენ რომ პორნო არის ანტი-ჰუმანიზმი….

”პორნოკულტურა” არაა დღევანდელობის პორნოგრაფიით ოკუპაციის მორალური კრიტიკა.

ამ ავტორების აზრით პორნოგრაფია არის ჰუმანიზმის იდეალის ნგრევა და მოსპობა.

ყველაფერი დაიწყო მე-15 საუკუნიდან.ჰუმანიზმი თანდათანობით გავრცელდა ევროპაში. ჰუმანიზმმა ადამიანი მოაქცია ყველაფრის ცენტრში და მოინდომა მისი გადაქცევა, როგორც თქვა დეკარტემ, ბუნების ბატონ-პატრონად.

ჰუმანიზმმა ადამიანი გადააქცია სამყაროს მთავარ ელემენტად და ყველაფრის საზომად.

ჰუმანიზმი ეფუძნება თავისი სხეულის კანონებზე დაყრდნობით ირგვლივ არსებული სამყაროს იზოლირების, გაკონტროლების, ანალიზის ადამიანურ უნარს. ირგვლივ არსებული სამყარო ამიერიდან ითვლება დიდ მეცნიერულ,მათემატიკურ და ესთეტიკურ აბსტრაქციად, რაღაცად რისით მანიპულირებაც შეიძლება. ჰუმანიზმმა ადამიანი მოწყვიტა სამყაროსგან.

პორნოგრაფია არის წინააღმდეგობის გაწევა პროგრესის და გონების წესრიგისთვის

ჰუმანიზმმა ადამიანს დააძალა ახალი ნორმები : გამოყოფა, გამოცალკევება, რაციონალიზაცია. თავისუფლების მოსაპოვებლად, საკუთარი ბედის ბატონ-პატრონად გადასაქცევად უნდა ჩამოშორდე სამყაროს, უფრო მეტად კი საკუთარ თავს, რაც გულისხმობს ბევრი მსხვერპლის გაღებას :

ამიერიდან საჭიროა თავშეკავება, მადის, მხეცური ჟინის მოთოკვა, ვნებების, გრძნობების, ზმანებების გადატანა ყოველდღიური ცხოვრების პერიფერიაზე, ღამით, კერძო, პირად სფეროში….

მეცნიერთა თქმით პორნოგრაფია გაჩნდა პროგრესისტული იდეოლოგიის მიერ დაძალებული შეზღუდვების გასაწონასწორებლად.

პორნოგრაფია თავიდან იყო განდობილ-ინიციირებულთა, აჯანყებულთა, დენდითა, ანომიურ ფიგურათა მინორიტარულi reaqcia პროტესტანტული ანუ ქრისტიანული ეთიკიდან მომდინარე რელიგიური, სოციალური და მორალური წესების წინააღმდეგ.

პორნოგრაფია ჰუმანისტურ ღირებულებებს ცვლის მათი საწინააღმდეგო რამით.

მას სცენაზე გამოყავს ინდივიდი რომელიც ივიწყებს და კარგავს საკუთარ თავს და ყველანაირ მუხრუჭს. პორნოგრაფია ადამიანს აქცევს თავდავიწყებულ, მასზე უფრო დიდ რამეში გათქვეფილ-ჩაკარგულ რამედ. მისი საზღვრები ქრება

პორნოსამყაროში ინდივიდი აღარაა დაცული არანაირი სამოსით, არანაირი საზღვრით. ვიღაცა ფოტო- თუ კინოკამერით იკვლევს მის ყველა ხვრელს. პორნო ადამიანს ისვრის სამყაროში სადაც აღარაა სუნთქვა, არის მარტო ხორცი, ფორები, ოფლი სუბიექტს და ობიექტს, სუბიექტს და სუბიექტს შორის.

პორნოსამყაროში პიროვნება წალეკილია, მისი მეობა გაუქმებულია, მისი თავისუფალი ნება დამცირებულ-შერცხვენილია ის აღარაა სხვებისგან განსხვავებული პიროვნება, ისაა სხვების მსგავსი, მხეცური ჟინით ათამაშებული ხორცი. არაა საინტერესო პორნოსამყაროში მოხვედრილის სახელიც.

პორნოგრაფია აჩვენებს პიროვნებადაკარგულ , გახეცებულ კაცებს და ქალებს რომლებიც ვეღარ ფლობენ საკუთარ თავს.

პორნოგრაფია გავს ნარკოტიკს, ის აადვილებს პიროვნების მასაში გათქვეფას.

ამ სამყაროში იკარგება ინდივიდუალური ცნობიერება.

მკვლევარების თქმით პორნოგრაფიის მიზანი ბევრად მეტია ვიდრე გლობალური და განურცეველი ექსტაზი. მისი მიზანია მე-ს, მეობის მოსპობა და არა აქვს მნიშვნელობა იარაღს.

პორნოგრაფია მე-ს, მეობის, პიროვნების მკვლელობაა. პორნოგროფია ორგიაა რომელშიც ყოველი ნდივიდი შეიძლება გაცვალო სხვაში.

პორნოგრაფიული ორგია შლის ინდივიდუალობას, ამ ორგიის ყოველი მონაწილე უარყოფს სხვათა ინდივიდუალობას, მიზანია გაქღ`< თავდავიწყება, სტიქიონში გათქვეფა….

https://www.revue-etudes.com/article/la-cite-perverse-13000

1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალურმა რევოლუციამ კლასიკური საზოგადოება გადააქცია გარყვნილ საზოგადოებად? ამ კითხვას სვამს Dany-Robert Dufour წიგნში ” გარყვნილი საზოგადოება ლიბერალიზმი და პორნოგრაფია”

La Cité perverse

Dany-Robert DufourLa Cité perverseLibéralisme et pornographie.
Denoël, 2009, 389 pages, 23 €.

La Cité perverse

გარყვნილი საზოგადოება წინა პლანზე წამოსწევს ბუნების კანონებს. ავტორი გვიჩვენებს უზომობას რომელშიც ეფლობა ჩვენი საზოგადოება. ადამიანებს მუდამ უნდათ უფრო და უფრო მეტი და უსაზღვროდ.

ღმერთის და მოყვასის სიყვარულის დოქტრინა შეცვალა ბრძანებამ ”დატკბი, ისიამოვნე”.

და რა უნდა ადამიანს როდესაც ის ტკბება? რომ ყველა დაკავებული იყოს მისით, რომ ყველა ფიქრობდეს და ზრუნავდეს მასზე.

ლიბერტარული საზოგადოება მუდამ ახალისებს ვნებებს და ჟინს, გაუცნობიერებელ ინსტინქტებს….

გარყვნილი საზოგადოება ივიწყებს ან უარყოფს კანონებს, ზნე-ჩვეულებებს, ტრადიციებს….

არის 1949 წლის 19 აპრილს პარიზში დაბადებული ფრანგი პოლიტოლოგი, ჟურნალისტი, დოკუენტარისტი და პოლიტიკური მრჩეველი, მათ შორის საფრანგეთის პრეზიდენტი სარკოზის ყოფილი მრჩეველი Patrick Buisson.

ხოდა ” მე უფრო დიდ პატივს ვცემ თავსაფრიან პირბადიან მაჰმადიან ქალს ვიდრე სტრინგით მატანტალა შტერ ლოლიტა-გოგონას”, თქვა ლიბერტარული დღევანდელობით გადარეულმა ბატონმა ბუისომ

Patrick Buisson sur l’Islam : « J’ai plus de respect pour une femme voilée que pour une lolita en string »

ბატონმა ბუისომ ეხლახანს გამოსცა წიგნი ” ერთი სამყაროს დასასრული’

” ადრე უკეთესი იყო” პანდემიასთან ერთად ვრცელდება ასეთი ნოსტალგია.

მაგრამ როდის ადრე? 1960-70-ანი წლების მოზეიმე მოხმარე საზოგადოების თუ მისი წინამორბედი ათასწლოვანი ქრისტიანული საზოგადოების დროს?

ეს წიგნი არის თავბრუდამხვევი ჩაყვინთვა ახლო წარსულში. მას შევყავართ ვატიკანი მეორის კრების კულისებში, 1971 წლის აპრილში დაარსებული ფრანგული რადიკალური ფემინისტური ლესბოსური მოძრაობა Gouines rouges-ის კრებებზე. გვიჩვენებს ბრეტანელთა წარმართობით შეფერილ ღვთისმოსაობას, მუშათა უბნების უქალო ბისტროებს,ის გვამოგზაურებს სტადიონიდან საძინებელ ოთახამდე.

ყველაფერი შეიცვალა ” 15 საბრალო წლის” მანძილზე. 1968 წლის პარიზული მაისის თაობამ მეთოდურად მოსპო ტრადიციული საფრანგეთის და ხალხური ცხოვრების წესი, ძირი გამოუთხარა ავტორიტეტის ვერტიკალურ სამყაროს და მოსპო ძველი რწმენები და წარმოდგენები.

ნასწავლმა წვრილმა ბურჟუაზიამ მოინდომა გამოყოფა მშობლების საზოგადოებისგან და ქვეყანას დააძალა პროგრესიზმის ჰეგემონია.

თანამედროვე ფრანგი ინტელექტუალი იკვლევს 1960-1975 წლებს რათა უკეთესად დაგვანახოს დღევანდელი საფრანგეთის ეგზისტენციალური კრიზისი.

ტრადი ღირებულებების და იდეალების, ოჯახის, რელიგიის, საზოგადოებრივი ცხოვრების ძველი კერების, კაფეების, ეკლესიების ნგრევა. ყველაფერმა ამან გამოიწვია საზოგადოების დაშლა-ატომიზაცია.

ავტორის თქმით დიდი ტეხილი თარიღდება პერიოდით 1960-1975 წლებს შორის. 1968 წლის ლიბერტარული რევოლუცია იყო ”წვრილბურჟუაზიული რევოლუცია” რომელმაც დაამყარა ახალი ვაჭრული ადამიანობას მოკლებული ცივილიზაცია.

ტონს იძლევა ყდაზე წითელი ზოლი წარწერით ” დიახ, ადრე უკეთესი იყო”.

ბევრი თანამედროვე ანალიტიკოსი ფიქრობს ევროპის და იმიგრაციის პრობლემებზე.

Buisson კი აქცენტს სვამს ზნე-ჩვეულებების, წეს-ჩვეულებების და რწმენათა გარდაქმნაზე homo religiosus-რელიგიური ადამანი განზე გასწიეს და მისი ადგილი დაიკავა homo oeconomicus-ეკონომიკურმა ადამიანმა: ესაა ნამდვილი და მთავარი პერესტროიკა.

თანამედროვე ფრანგ ინტელექტუალს ენატრება არა მარტო წირვა ლათინურად. მისი საფრანგეთი ამავე დროს არის Brassens-ის და de Ferré-ს, ჟან გაბენის და Blondin-ის, Audiard_ის საფრანგეთი.

https://artofuss.blog/2021/04/30/nous-avons-lu-le-livre-evenement-de-patrick-buisson/

ჩვენი ფრანგი ინტელექტუალის აზრით 1960-75-წლები იყო დეკადანსის, დაცემა-დაკნინების დასაწყისი,

 იმ წლებში მომხდარს მაშინვე განვიცდიდი დიდ კოლაპსს, დიდი ხანის დასასრულს რომელსაც ვერ ვარქმევდი სახელს მაგრამ ვგრძნობდი ადრინდელს და შემდეგს შორის გავლებულ საზღვარს.

ყველაფერიშეიკრა ან უფრო დაიშალს სწორედ მაშინ იმ დროს რომელსაც დიდი ისტორიკოსი Pierre Chaunu უწოდებს უბედურების დროს. იყო დიდი ძარცვა, ღმერთის მეორე სიკვდილი. მის რელიგიურ დაკრძალვას უწოდეს ” ვატიკანის მეორე კრება”. ეს იყო პატარათა და თავმდაბალთა რიტუალური კათოლიკობის დაგეგმილი ნგრევა, რწმენის კრახი, ლიბერტარობის აგრესია ვერტიკალობის და მამის სახელის როგორც ავტორიტეტის პრინციპის და წინაარმდეგ.

ეს იყო კონტრაცეფციული აბის მეშვეობით მამობის ბიოლოგიური, იურიდიული და სოციალური დამხობა, Pater familias-ის დამხობა, ოჯახის ნგრევა ინდივიდუალური ბედნიერების სახელით. მოახდინეს პიროვნების სიყვარულის მარგინალიზაცია და სიყვარულის ადგილი დაიკავა სექსმა. ხალხური ტრადიციები შეცვალეს უცხოეთიდან მოტანილი მასობრივი კულტურით.

იმ წლებიდან დაიწყო სოფელთა ეთნოციდი, საუკუნეების მანძილზე ერის მკვებავი ფრანგი გლეხობის დასასრული. მაშინ დიწყო პეიზაჟების ნგრევაც….

ადრე ადამიანს ცხოვრების აზრს აძლევდა პირველ რიგში და უმთავრესად ქრისტიანობა, ეკლესია და ბევრად უფრო ნაკლებად კომპარტია. ეხლაც ვეღარც ერთი ასრულებს ამ მისიას და ვერც მეორე.

” ძველი საზოგადოებები განიცდიდნენ უბედურებებს. ჩვენი საზოგადოება განიცდის უბედურებას”, ამბობსBernard Charbonneau.

ძველად rრელიგია შეიძლება გარკვეულად ზღუდავდა ადამიანს, მაგრამ მალავდა უფსკრულს. ამიერიდან აღარაფერია ჩვენს და უფსკრულს შორის.არსებობის უაზრობა ამდენად მწვავედ არ განცდილა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ.

https://www.france24.com/fr/20181026-reportage-france-champs-desespoir-suicide-agriculteurs

 26/10/2018 

ცივი ომი დამთავრდა, ბოროტების იმპერია დავასაფლავეთ, თითქოს უნდა იყოს საყოველთაო ბედნიერება, მაგრამ არაა ასე. 21-ე საუკუნეში ყოველ ორ დღეში ერთი ფრანგი გლეხი იკლავს თავს. ისინი ვერ იტანენ ლიბერტარობის, მულტუკყლტურალიზმის, გობალიზაცია-მონდიალიზაციის ხანას.

1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალურმა რევოლუციამ მოკლა უმანკოების, უბიწოების ფენომენი. ამას ეძღვნება ფრანკი მკვლევარი Geraldine levasseur-ის 2009 წელს გამოქვეყნებული ნაშრომი ” მოზარდები: უმანკოების დასასრული”

Ados - La fin de l'innocence

პორნოგრაფია აღარ გვაძლევს გასაქანს, ყველაზე უხამსი და შემძვრელ-შემზარავი რამის ნახვა ძალიან იოლად შეუძლია ყველას ინტერნეტით. პორნოგრაფიული ხასიათის გამოსახულებები ყველგანაა ქალაქურ დეკორში.

არასრულწლოვანები, მოზარდები, მათი მოფილური ტელეფონებით იღებენ და ავრცელებენ მათ საკუთარ ფილმებს. უკონტროლო ფანტაზიები ათაყვანებენ ბაცშვობიდან ძლივს გამოსულ თაობას. ეს ზოგჯერ მოზარდებს უბიძგებს ძალადობისკენ.

შეძლებული ოჯახიდან გამოსულ 12 წლის გოგონას ასე აწამებდა პორნოგრაფიით გამოთაყვანებულ ბიჭუნათა ბანდა. ამ გოგონას ისტორიით იწყება ეს წიგნი. მეტ-ნაკლებად მძიმე ასეთი უმსგავსობები ხდება ყოველ დღე…..

მშობლებს, ინსტიტუტებს, საზოგადოებას უნდათ ამისთვის თვალის არიდება. ლიბერტარული დღევანდელობა კლავს უმანკოება-უბიწოების ფენომენს, დაშვებულის და დაუშვებლის გარჩევის უნარს.

ესაა 10-16 წლის მოზარდების სექსუალური გზააცდენილობის და ინფორმაციის და კომუნიკაციის ახალი ტექნოლოგიებით // მობილურები, ინტერნეტი// გავრცელებული პორნოგრაფიის გავლენის პირველი საფუძვლიანი გამოკვლევა.

13 წელზე უფრო პატარა ბავშვების ნახევარს უკვე ნანახი აქვს პორნოფილმი.

აცდუნებს უკვე ყველასთვის ხელმისაწვდომი ინტერნეტი და არა მშობლების მიერ უადგილო ადგილას დავიწყებული DVD ან ვიდეოები.

ვიღა კითხულობს ტრისტან და იზოლდას, ტრუბადურების პოეზიას, რომეო და ჯულიეტას. ბევრისთვის, აბესალომი და ეთერიც დაავიწყდათ,ვინ ჩივის პლატონის სიყვარულის თეორიას და უანგარო სიყვარულ აგაპეს, ფილემონი და ბავკისის ისტორიაც აღარაა მოდაში, ეხლა ბევრისთვის ერთადერთი სექსუალური აღზრდაა პორნოგრაფია.

ტუტუცი ბაღნები შტერდებიან რაღაც უსაზღვროთი და ზოგჯერ ცდილობენ ნანახის გამეორებას უფრო და უფრო ადრე.

უფრო და უფრო პატარა გოგონებისთვის სექსუალური ძალადობა ხდება ბანალური და ფლირტის წინმავალი რამე.

L’auteur – Géraldine Levasseur

სანამ ლიბერტარული საზოგადოება ასე ათაყვანებს და ათახსირებს პატარებს ორ დღეში ერთი ფრანგი გლეხი იკლავს თავს.

ეს დრამა ეხება საფრანგეთის სოფელს. ყველაზე მეტად თავს იკლავენ რძის მწარმოებლები და მეცხოველეები. შემზარავი რეკორდსმენები არიან ბრეტანი და ლუარას ქვეყანა.

გლეხის ცხოვრება ძნელია ყოველდღიური საქმიანობის გარდა უნდა უარო პირუტყვს დღე და ღამის სულერთია რომელ დროს, როგორ ამინდში, პაპანაქება სიცხეში თუ ყინვაში. მოსვენება ჭირს.

ამას ემატება ლიბერტარობა, მულტიკულტურალიზმი, უსასრულო გაუთავებელი უკონტროლო მასბრივი იმიგრაცია, ჯიჰადიზმი და ტერაქტები, მღვდლების, პოლიციელების, და ა.შ. მკვლელობა, გლობალიზაცია-მონდიალიზაცია, პოლიტიკური, ეკონომიკური, ფინანსური კრიზისები და ამდენ რამეს ვერ უძლებს ევროკავშირის თუ მისი ქვეყნების ხელისუფალთა მიერ მიტოვებული ხალხი. ევროკავშირის ერთ-ერთი უდიდესი და ულამაზესი ქვეყნის მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილი, გლეხობა იკლავს თავს.

დავუბრუნდეთ შარლ დე ოლის საყვარელ საფრანგეთზე გლოვიარე თანამედროვე ფრანგ კონსერვატორ ინტელექტუალს, საფრანგეთის ყოფილი პრეზიდენტი სარკოზის ყოფილ მრჩეველს.

არც მაჰმადიანური სამოსი პირბადე და არც ლიბერტარული სტრინგი

მაჰმადიანი ქალის პირბადე თავსაფარი არის ნიშანი იმისა რომ მის მატარებელს ურჩევნია ფრანგული ცივილიზაციისადმი მტრული ისლამური ცივილიზაცია. მაჰმადიანურ თავსაფარ-პირბადეებს ატარებენ საფრანგეთის ქალაქების იმ გარეუნებში სადაც გავრცელდა დასავლურ ცივილიზაციასთან მებრძოლი სალაფიზმი. მეტიც, ესაა ტერიტორიის დაპყრობის ნიშანი.

ჩვენთვის არაა პრობლემა ატარებენ მაჰმადიანები მაჰმადიანურ სამოსს თუ არა. ჩვენთვის პრობლემა ისაა რომ ისინი მას იცვამენ აქ, საფრანგეთში.

ჩაიცვან მაჰმადიანური სამოსი თავის ქვეყნებში და პრობლემა მოიხსნება.

ჩვენთვის ისინი პრობლემას ქმნიან როგორც იმიგრანტები და არა როგორც მაჰმადიანები.

მაგრამ ეს არ ნიშნავს იმას რომ გოგონების და ქალების სხეულის ვაჭრობის, კომერციის ობიექტად გადაქცევა უკეთესია. დავტოვოთ გოგონები მათ უმანკო თამაშებთან. ნუ გადავაქცევთ მათ მანიაკების სათამაშოებად.

მაჰმადიანური თავსაფრის თავიდან მოშორებაზე უფრო დიდი ამოცანაა ფრანგული გალანტურობა-თავაზიანობის, სუსტის და უსუსურის მცველი რაინდული კულტურის აღდგენა.

კონსერვატორი Buisson-ის ბოლო წიგნის კრიტიკოსები უნდა გაისარჯონ, მათ ყურადღებით უნდა წაიკითხონ ეს წიგნი. მათ უნდა გაიგონ თუ რისი თქმა უნდა ჩვენს ავტორს.

საზოგადოებას, ქვეყანას ვერ შექმნი რელიგიის, თუნდაც სამოქალაქო რელიგიის გარეშე. რელიგია არის ცივილიზაციის მზიდი კედლები. მოშლი ამ კედლებს და ცივილიზაცია ინგრევა.

ის ამბობს რომ საზოგადოებას ვერ ააგებ საზიარო საკრალურის გარეშე. რომ ისლამის დინამიკას დავუპირისპირებთ მარტო ჩვენში საკრალური ცეცხლის გაღვიძებას.

გაღვიძებას იმისა რასაც ჰაიდეგერი ეძებდებდა ადგილის გენიაში.

გაღვიძებას იმისა რასაც Buisson ეძებს ევროპელთა ისტორიულ რელიგიაში.

ამერიკის შეერთებული შტატები-გაყოფილი ერი. კულტურული და იდეოლოგიური ომი

Barthélémy Courmont – IRIS / 2008 წლის შემოდგომა

https://www.iris-france.org/note-de-lecture/etats-unis-une-nation-divisee-guerre-culturelle-et-ideologique/

Hans-Georg Betz Paris, Autrement, 2007

მაშინ როდესაც გაშლილია საარჩევნო კამპანია პრეზიდენტობისთვის უნდა დავფიქრდეთ იმაზე თუ რა განასხვავებს ერთმანეთისგან რესპუბლიკელებს და დემოკრატებს, უფრო ზუსტად რა განასხვავებს ერთმანეთისგან ამერიკელ კონსერვატორებს და ლიბერალებს.

ამ განხეთქილების მთავარ მიზეზად ხშირად წამოსწევენ რელიგიად, მაგრამ

Hans-Georg Betz-ის ნაშრომი მიდის უფრო შორს. ის ხაზს უსვამს ორ ამერიკას შორის არსებულ კულტურული, შეიძლება იდეოლოგიური სხვაობების არსებობას. ეს განსხვავებები არსებობს ტრადიციულ პოლიტიკურ სხვაობათა, რელიგიურ რწმენათა მიღმა.

კონსერვატული ამერიკისთვის მთავარია რელიგია და პატრიოტიზმი. ის უპირისპირდება პროგრესისტულ ამერიკას რომელიც აბორტს, ჰომოსექსუალთა ქორწინებას, და ა.შ.

კონსერვატორ-პროგრესისტთა დაპირისპირება ბევრად უფრო მეტია ვიდრე უბრალოდ საარჩევნო კონკურენცია.

კონსერვატორები ხშირად ამბობენ რომ ლიბერალები საფრთხეში აგდებენ ამერიკელ ერს.

ლიბერალები კონსერვატორებს ბრალად სდებენ იმას რომ მათ არ უნდათ საზოგადოებათა ევოლუციასთან ადაპტაცია რაც აშშ-ს აქცევს რეტროგრად ჩამორჩენილ უუნარო ქვეყნად.

კონსერვატორთა ” წითელ” ამერიკას, რომელიც უფრო და უფრო ფესვგადგმულია სოფლურ რეგიონებში უპირისპირდება დიდ აგლომერაციებში ლიბერალთა ”ცისფერი” ამერიკა.

ეს დებატები სცდება პოლიტიკური სამყაროს საზღვრებს. დებატებში ერთვებიან ინტელექტუალები, დიდი მასობრივი ინფორმაციის საშუალებები, ხელოვანები.

თუ უფრო ახლოდან დააკვირდებით უფსკრული უფრო ღრმაა. დიდი ქალაქების რესპუბლიკელები სოფლელი რესპუბლიკელების აზრით ლიბერალები არიან და სოფლური ზონების დემოკრატებს ხშირად კონსერვატორებად თვლიან….

.

Le macronisme, un progressisme totalitaire

Le macronisme, un progressisme totalitaire

მაკრონიზმი, ტოტალიტარული პროგრესიზმი

Par Denis Collin

24/07/2019

მარქსისტი დილოსოფოსი Denis Collin აანალიზებს მაკრონიზმს და მისი პროგრესიზმის უკან ხედავს ავტორიტარიზმს.

საფრანგეთის დღევანდელი პრეზიდენტი მაკრო ამბობს რომ პროგრესისტია.

ის ამბობს რომ დღევანდელი პოლიტიკური ბრძოლა არის უკვე ახალ სამყაროში მყოფი პროგრესისტების ბრძოლა ძველი სამყაროს დამცველ ”ნაციონალისტებთან”.

მეორეს მხრივ ის იცავს ლიბერალიზმს და ამავე დროს იღებს ყველაზე ანტილიბერალურ ზომებს საჯარო თავისუფლებათა სფეროში და თვალთვალის ,მეთვალყურეობის საზოგადოების გaვრცელებაში.

პროგრესიზმი იწყება მაშინ როდესაც ამბობენ რომ წარსულს,თაობების მონაპოვარს არა აქვს მნიშვნელობა და ღირებულება და მან ადგილი უნდა დაუთმოს მომავალს რომელიც ბევრად უკეთესი იქნება.

პროგრესიზმი იწყება მაშინ როდესაც ამბობენ რომ ძველები, წინაპრები აღარ არიან სიბრძნის მატარებლები და ჭეშმარიტება თანამედროვეთა მხარესაა.

პროგრესიზმი იწყება მაშინ რ`დესაც ამბობენ ” მოვსპოთ წარსული და და დავიწყოთ ყველაფერი თავიდან, სუფთა ფურცლიდან” და ამის მთქმელს არავინ ჩათვლის გიჟად.

პროგრესიზმი შვა რაციონალისტთა მე-17 საუკუნემ და განმანათლებელთა მე-18 საუკუნემ.

პროგრესისტული იდეოლოგია უნივერსტული და მონდიალისტურია.

პროგრესისტები ქადაგებენ რომ ერები ძველმანი ხარახურაა და ისინი უნდა გადაიყაროს.

ახალი ბიბლიაა თავისუფალი ვაჭრობა და პროგრესისტი შეიძლება იყოს მხოლოდ

CETA-ს, ევროკავშირი/Mercosur-ის შეთანხმების და სწავლულების და პროგრესისტი პოლიტიკოსების მიერ მომზადებული მსგავსი რამეების მომხრე.

ხალხები ითვლება მასად რომლის აქეთ-იქით გადაადგილების რეგულირებაა საჭირო. სუვერენიტეტის ცნება უნდა მოისპოს.

ეროვნულმა სახელმწიფომ აღარ უნდა გადაწყვიტოს თუ ვის აქვს მის ტერიტორიაზე შესვლის უფლება და ვის არა.

მართავს და ბატონობს გლობალური მთავრობა.

პროგრესიზმს მგზნებარედ უჭერენ მხარს ” რადიკალი” მემარცხენეები რომლებიც პროლეტარულ ინტერნაციონალიზმს აიგივებენ კაპიტალისტურ მონდიალიზაციასთან, მუშათა სოლიდარობას კი აიგივებენ ახალი მონებით ვაჭრობასთან.

პროგრესისტულ იდეოლოგიას უნდა ინდივიდის ” განთავისუფლება” მისი ოჯახისგან, მისი ერისგან, მისი სამშობლოსგან და ეროვნული კულტურული მემკვიდრებისგან და ყოველივე ამის გარეშე დარჩენილი უფესვო უკულტურო ველურის გადაქცევა მომხმარებლად რომელსაც უნდა მისი უნარების, სხეულის, ტვინის, შრომის გაყიდვა რაც შეიძლება ძვირად და როგორც მღეროდნენ 1970-ანი წლების ბრიტანელი პანკები ” სექსი, ნარკოტიკები,როკენროლი და მეტი არაფერი”.

მოდური ეკონომიკური დოქტრინების კანონების თანახვა ყველაფერი რითაც ინდივიდს იცავს საელმწიფო და სოციალური სისტემები ხელს უშლის ინდივიდის თავისუფალ ინიციატივას და მოსასპობია.

ჯანდაბას ერი, სახელმწიფო, საზოგადოება, ოჯახი, მთავარია ინდივიდი და მისი შნო და მოხერხება.

უმუშევარმა უნდა უნდა შექმნას თავისი საწარმო, თავისი ბიზნესი და სამსახური ან მოგვწდეს თავიდან.

ესაა პროგრესისტულ-ლიბერტარული დიქტატურა.

პროგრესიზმი და ლიბერტარობა ერს და საზოგადოებას აქუცმაცებს პატარ-პატარა ჯგუფებად. რეალური სოლიდარობაც ქრება.

პროგრესიზმი და ლიბერტარობა წინა ოლანზე წამოსწევს ინდივიდუალურ თავისებურებს, ყველაზე ინტიმურ თავისებურებებსაც რათა ისინი გადააქციოს იდეოლოგიურ იარაღად უნივერსალობა-საყოველთაოობის და ეროვნულობის ყოველგვარი ფორმის წინააღმდეგ.

1968 წელს შექმნეს ” რევოლუციური ქმედების ჰომოსექსუალური ფრონტი

// ფრანგულად “Front homosexuel d’action révolutionnaire” (FHAR) მერე გამოარჩიეს ჰომოსექსუალები და ლესბოსელები, მერე გამოარჩიეს ტრანსსექსუალებიც, ეხლა არიან ასექსუალებიც, ანტისექსუალებიც….საზოგადოების, ერის დაქუცმაცება უსასრულოა.

ყველასთვის მთავარია მისი მე და მისი ბოდიში ხოში, ვრცელდება ნარცისიზმის ”კულტურა”

.სულ გადარეული ინდივიდუალიზმი ანგრევს პროფკავშირებს და სოლიდარობის ყოველგვარ ფორმას.

ეს რა თქმა უნდა იწვევს მორწმუნეთა, ტრადიციონალისტთა, კონსერვატორთა მწვავე რეაქციას.

ავტორიტარული პროგრესიზმი.

პროგრესისტულ იდეოლოგიას სწამს მეცნიერების და ტექნიკის უსასრულო შესაძლებლობებისა.

რენე დეკარტი (ფრანგ. René Descartes; დ. 31 მარტი1596, ლაე (ტურენი) ― გ. 11 თებერვალი1650სტოკჰოლმი), აგრეთვე ცნობილი როგორც კარტესიუსი — ფრანგი ფილოსოფოსი, მათემატიკოსი და მეცნიერი. საყოველთაოდ აღიარებული, როგორც თანამედროვე ფილოსოფიის ფუძემდებელი და „თანამედროვე მათემატიკის მამა“. დეკარტმა შექმნა ანალიზური გეომეტრიის საფუძვლები, შემოიღო ცვლადი სიდიდისცნება, დაამუშავა კოორდინატთა მეთოდი და აგრეთვე, დაამყარა კავშირი ალგებრასა და გეომეტრიას შორის.

ამ დიდ სწავლულს არ უნდოდა ცოდნისთვის. მას უნდოდა ცოდნა როგორც იარაღი ადამიანის მდგომარეობის გასაუმჯობესებბლად

ნაშრომში „მსჯელობა მეთოდის შესახებ“-ის //Discours de la Méthode,1637// მე-6 თავში დეკარტე წერს რომ მეცნიერებამ და ტექნიკამ შეიძლება გადაგვაქციოს ბუნების ბატონის და მფლობელის მსგავს არსებებად // « comme maîtres et possesseurs de la nature ».// .

ასეთმა პროგრესიზმმა სულ გადარია პროგრესისტები და ლიბერტარები რომლებმაც 1950-60-ან წლებში აშშ-ში შექმნეს მოძრაობა ტრანსჰუმანიზმი რომლის მიზანიცაა უეხლესი ტექნოლოგიების, ნანოტექნოლოგიების, რობოტიკის, ინფორმატიკის…მეშვეობით მათი აზრით სუსტი, უსუსური, შტერი,მოკვდავი

Homo Sapiens-ის ანუ დღევანდელი ადამიანის მოსპობა და მისი შეცვლა უკვდავი ყოვლისმცოდნე ნახევარ-ადამიანი-ნახევარ-მანქანა კიბორგით.

ის დამკვიდრდაასაუთრებით Marvin Minsky-ს პიონერული ნაშრომების წყალობით, მაგრამ ნამდვილად მასშტაბურ მოძრაობად იქცა 1980-ან წლებში.

ტრანსჰუმანისტური მოძრაობის ცენტრალურ ადგილად იქცა კალიორნიის უნივერსიტეტი ლოს ანჟელესში. 1986 წელს შეიქმნა Foresight Institute რომელიც იკვლევს ნანოტექნოლოგიების და კრიოგენიზაციის სფეროებში.

ფილოსოფოსებმა David Pearce-მ და Nick Bostrom-მა 1998 წელს შექმნეს მსოფლიო ტრანსჰუმანისტური ასოციაცია  World Transhumanist Association (WTA),

არასამთავრობო ორგანიზაცია რომლის მიზანია ტრანსჰუმანიზმის აღიარება როგორც მეცნიერების ისე სახელმჭიფოთა ხელისუფლებების მიერ

ის 2008 წელს გადაიქცა Humanity Plus (H+) en 2008 და დღეს არის მსოფლიო მასშტაბის პირველი ტრანსჰუმანისტური ორგანიზაცია.

ტრანსჰუმანიზმი ებუძნება პროგრესს მეცნიერებათა, განსაკუთრებით ნანოტექნოლოგიების, ბიოტექნოლოგიების, ხელოვნური ინტელექტის,ინფორმატიკის და კოგნიტიურ მეცნიერებათა სფეროებში. მას უნდა მეცნიერების, ტექნოლოგიის და საზოგადოების ერთმანეთთან დაკავშირება.

ტრანსჰუმანიზმის მეცნიერული, ტექნოლოგიური და ონტოლოგიური დაპირებები დღეს უფრო და უფრო მჭიდროდ დაკავშირებულია გიგანტურ ეკონომიკურ ინტერესებთან.

დაგეგმილ სიახლეებში იდება დიდი ინვესტიციები და არის დიდი მოგებები

ტრანჰუმანიზმის მონაწილეები არიან GAFAM (Google, Amazon, Facebook, Apple და Microsoft), ჩინური BATX (Baidu, Alibaba, Tencent, Xiaomi) და NATU (Netflix, Airbnb, Tesla, Uber). Google, რომლის ინჟინერიის დირექტორია ხელოვნური ინტელექტის სპეციალისტი და Singularity University-თანადამაარსებელი Ray Kurzweil რომელიც განსაკუთრებითაა ჩართული ამ სფეროში.

https://www.cairn.info/article.php?ID_ARTICLE=JIBES_293_0204

format_quote Citer ou exporter Ajouter à ma bibliographie Suivre cette revue

რა თქმა უნდა ამერიკელი წინასწარმეტყველები. გვეუბნებიან სასურველი მომავალია ადამიანობის უარყოფა და პოსტადამიანის გაჩენა. სხვები ლაპარაკობენ პოსტ-ისტორიის, პოსტ-ერის და პოსტ-ჭეშმარიტების მოსვლაზე.

Ray Kurzwei-ის მიერ ნაქადაგევი პოსტჰუმანიზმის შემთხვევაში ლაპარაკია ბიოლოგიურ ტეხილზე. ითვლება რომ ბიოლოგიური ადამიანი იქცა მოძველებულ ხარახურად რასაც უშველის ხელოვნური ინტელექტი. დღევანდელ ცოცხალ ადამიანებს შეცვლიან რობოტებით და ადამიანი-მანქანის ნაერთი კიბორგებით.

ბევრი ფიქრობს რომ მეოცე საუკუნეში მსოფლიო ომების და გენოციდების მომწყობი ტრადიციული ჰუმანიზმი აღარაა სანდო. მეოცე საუკუნის ბარბაროსობამ გააუფასურა ჰუმანიზმი, მასობრივი მკვლელობის საშუალებათა, ქიმიური, ბირთვული, გეოფიზიკური…იარაღის მომგონი პროგრესიზმიც, სხვათა შორის, მაგრამ ამაზე მოკრძალებულად დუმან.

ჰუმანიზმი მოკვდა მსოფლიო ომების ბრძოლის ველზეო, ამბობენ და დაიწყეს კაცობრიობის რობოტიზაციის პროცესი, ტრანსჰუმანიზმ-პოსტჰუმანიზმი.

მაკრონიზმი არის პროგრესიზმის სრულყოფილი გამოხატულება. ის სპობს წარსულს და ეყრდნობა ბაზრის ავტომატურ მექანიზმებს და ”ხელოვნურ გონიერებას” რათა რაციონალურად მართოს საზოგადოება რომელიც აღარ დაუთმობს ადგილს ძველ პოლიტიკურ ვნებებს.

ესაა ტოტალიტარული პროექტი იმიტომ რომ ვერაფერი გაექცევა მას ტოტალური მეთვალყურეობის საზოგადოებაში.

ეს პროექტი ასევე ამხადებს ისრიისგან და ეროვნული ტრადიციებისგან , ეროვნული კლუტურული მემკვიდრეობისგან თავისუფალი, მათი უარმყოფელი ადამიანის, ბაზრის დიდ ავტომატის ფუნქციონირების ადექვატური ადამიანის მოსვლას. ე

ეს ადამიანი არაა ძალიან ახალი : ესაა დომინანტური ეკონომიკური თეორიების l’homo economicus. მაგრამ დღეს ამ დოქტრინების მიმდევრებს აქვთ ამ თეორიების რეალიზაციის საშუალება.

ეს ტოტალიტარიზმი არ იქნება მოძალადე დიქტატურა.

პროგრესიზმის ტოტალიტარული პროექტისთვის ძალადობა არაა არსებითი და მთავარი.

ძალადობა მარტო მაშინაა სასარგებლო როდესაც ნამდვილად ცუდი ხალხი უარყოფს პროგრესიზმს მიერ დაპირებულ ბედნიერებას.

საჯარო თავისუფლებებს არ მოსპობენ უცბად. არ ხოცავენ ოპოზიციონერებს.

”უბრალოდ” ახალი სამყაროს კანონებში და პრაქტიკებში უხმაუროდ ითქვიფება და ქრება თავისუფლების ძველი იდეა.თავისთავად მაკრონიზმი არაფერია მისი ძალა მოდის ბევრად უფრო შორიდან და არა მარტო ინვესტორებიდან

გითვალთვალებს პროგრესიზმი,მოთვალთვალე საზოგადოება და არა ღმერთი თუ სტალინი.

https://siliconangle.com/2016/03/17/you-are-being-watched-the-surveillance-society-of-2016/

17 MARS 2016

DUNCAN RILEy , 2016 წლის 17 მარტი თქვენ გითვალთვალებენ, გითვალთვალებენ როდესაც კითხულობთ ამ წერილს, როდესაც იყენებთ თქვენ სმარტფონს, როდესაც მიგყავთ თქვენი მანქანა. გითვალთვალთვალებთ სახელმწიფო.

ადამიანები ერთმანეთს უთვალთვალებენ უხსოვარი დროიდან, მაგრამ თანამედროვე თვალთვალი მოიგონეს ნაცისტებმა.

ეს იწყება 1933 წელს რაიხსტაგის დაწვიდან. მაშინ გააუქმეს გერმანიის მოქალაქეთა მრავალი მთავარი სამოქალაქო თავისუფლება. აღარ იყო კორესპონდენციის თუ ტელეფონით საუბრის კონფიდენციალურობა.

უკვე აღმოსავლეთი გერმანიის საიდუმლო პოლიცია შტაზისთვის მომუშავე ყოფილმა ნაცისტებმა აიყვანეს სახელმწიფო თვალთვალი ახალ მწვერვალებზე.

შტაზის მიზანი იყო ” ყველაზე ყველაფრის ცოდნა”. მის 90 000 შტატის თანამშრომელს ეხმარებოდა 170 000 არაოფიციალური თანამშრომელი. აღმოსავლეთ გერმანიაში ცხოვრობდა 16 მილიონი კაცი. მათ შექმნეს საქმეები ექვს მილიონ კაცზე.

მაგრამ თვალთვალის დღევანდელი ტექნოლოგია ბევრად უფრო ძლიერია მაშინდელ შესაძლებლობებზე.

არასასიამოვნო სიმართლე რომ ადამიანებს ეხლა უთვალთვალებენ ყველგან, რაც არ შეეძლოთ არც შტაზის თანამშრომლებს.

მანქანით მიდიხართ გზაზე თა ფულს გადაიხდით ელექტრონული ბარათით. დაფიქსირებული ხართ. ბევრ ქვეყანას ამიერიდან აქვს მანქანის ნომრის ამოცნობის სისტემები და შეუძლიათ თვალყურის დევნება თქვენი მანქანის მოძრაობისთვის ყველგან მყოფი მეთვალყურეობის კამერებით. არის სახის ამოცნობის ტექნოლოგია. სახელმწიფო ტრანსპორტში შეხვალთ, ელექტრონულ ბარათს გამოიყენებთ და დაფიქსირებული ხართ.

NSA თვალყურს ადევნებს თუ რა ხდება ინტერნეტში,რა შედის აშშ-ში და რა გადის იქიდან. ანუ რაღაც საიტის ნახვისას, e-mail-ის გაგზავნა-მიღებისას დაფიქსირებული ხართ. დაფიქსირებულია საეჭვო სიტყვებიც, მაგ. ისლამი თუ ჯიჰადი.

სმარფონის გამოყენებას თვალყურს ადევნებენ Stinger-ის ნაირი აპარატებით და არა მარტო სასამართლოს დადგენილებით.

თუ ხმარობთ დებიტის, კრედიტის, მაღაზიის ერთგულების ბარათებს დაფიქსირებული ხართ.

2016 წლიდან სიახლე ისაა რომ სახელმწიფომ ყველა ამ მონაცემს შეიძლება თვალყური ადევნოს ცენტრალიზებულად. თქვენ ხართ მეთვალყურეობის საზოგადოებაში.

ევროპის სულისთვის მებრძოლ პროგრესისტებს და ლიბერტარებს დაემატნენ ისლამისტებიც

Livres anglais et étrangersRecherche détailléeNos rubriquesNouveautésMeilleures ventesBonnes affairesLivres audioTous les livresVendez !

11 septembre 2007 – პროგრესისტები და ლიბერტარები სპობენ ისტორიულ ევროპას და მოვიდა ისლამიზმიც.

ევროპის სულისთვის ბრძოლა დღეს ისეთივე მწვავეა როგორც იყო 1930-ან წლებში. დღეს არის მეორე '' ვაიმარის მომენტი''. 
1930-ან წლებში ევროპელებმა უკან დაიხიეს ქსტრემისტული ნაციზმის წინაშე. ასე ხომ არ მოხდება რადიკალური ისლამის წინაშეც? 

1998 წლიდან ევროპაში მცხოვრებმა ამერიკელმა Bruce Bawer-მა ნახა ეს პრობლემა ახლოდან. 
ყველგან ევროპაში-ამსტერდამში, ოსლოში, კოპენჰაგენში, პარიზში, ბერლინში, მადრიდში და სტოკჰოლმში მან ნაზა  დიდი და მზარდი მაჰმადიანური ანკლავები სადაც ან სულ არ მოქმედებს ან ძლივს მოქმედებს ევროპული კანონები, სადაც ზღუდავენ ან ცუდად ეპყრობიან ქალებს, სადაც დევნიან და ხოცავენ ჰომოსექსუალებს, სადაც ემუქრებიან,ლანძღავენ და შეურაცხყოფას აყენებენ ''ურჯულოებს'', სადაც ხდება ებრაელების დიაბოლიზაცია და სადაც თავს ესხმიან მათ. ამ ანკლავებში გავრცელებულია ისეთი ბარბაროსული ჩვევები როგორებიცაა ''ღირსების დანაშაულები'' და იძულებითი ქორწინება. 
ამ ანკლავებში უარყოფენ გამოთქმის და რელიგიის თავისუფლებას. 

მოკლედ პროგრესიზმმა, ლიბერტარობამ, 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალურმა რევოლუციამ დააქციეს ისტორიული, ტრადიციული ევროპა რითაც ოსტატურად ისარგებლა ისლამიზმმა და ჯიჰადიზმმა. ევროპა გაიყო ორ ნაწილად. ევროპულ ევროპად და ისლამისტების კონტროლის ქვეშ არსებულ ევროპად სადაც ევროპის პოლიციელებს და სხვა სახელმწიფო მოხელეებს უჭირთ ან არ შეუძლიათ შესვლა და მოქმედება. 

ეს აღიარა გერმანიის კანცლერმა, ქალბატონმა ანგელა მერკელმაც

https://www.foxnews.com/world/angela-merkel-admits-that-no-go-zones-exist-in-germany

 1 mars 2018
A
 Adam Shaw , | Fox News. 

კონსერვატორები და პოპულისტები დიდი ხანია რაც ამბობენ რომ განსაკუთრებით 2015 წელს გერმანიის საზღვრების გახსნას მოყვა საშუალო აღმოსავლეთიდან მაჰმადიანების მასობრივი იმიგრაცია რამაც გერმანიაში გააჩინა მაჰმადიანების კონტროლს ქვეშ არსებული ზონები სადაც დანარჩენ გერმანიასთან შედარებით არის კრიმინალის ბევრად უფრო მაღალი დონე,სადაც შესვლა არ შეუძლიათ შესვლა პოლიციელებს და სხვა სახელმწიფო მოხელეებს. 

ეხლა გერმანიის კანცლერმა ანგელა მერკელმაც აღიარა ასეთი ზონების არსებობა. 

არაისლამისტი სახელმწიფო მოხელეებისთვის დახურული ზონები ევროპაში არსებობენ,  arსებობს ამის დამასტურებელი საბუთები, მაგრამ ევროპელი ხელმძღვანელები და მემარცხენე ჟურნალისტები ამის გაგონებაზე იღიმებიან და ხითხითებენ. 

მაგრამ მერკელმა, რომელიც გახდა 2015 წლის Time Magazine-ს წლის ადამიანი მნიშვნელოვანწილად საზღვრების გახსნაზე მისი პოზიციის გამო აღნიშნა ისლამისტების კონტროლის ქვეშ არსებული ზონების არსებობა გერმანული არხი n-tv-სთვის მიცემულ ინტერვიუში მაშინ როდესაც მან მოუწოდა ნოლი შემწყნარებლობისკენ კრიმინალის საკითხებში. 

ქალბატონმა მერკელმა თქვა რომ ადამიანებს აქვთ თავის უსაფრთხოდ გრძნობის უფლება როდესაც ისინი ერთმანეთს ხვდებიან საზოგადოებრივ ადგილებში. როდესაც მას სთხოვეს აზრის უფრო ნათლად გამოთქმა მან დააზუსტა რომ ის ლაპარადგილებზე სადაც უჭირთ ან არ შეუძლიათ შესვლა პოლიციელებს და სხვა სახელმწიფო მოხელეებს. '' 

''ეს ნიშნავს იმას რომ რომ გერმანიაში არ შეიძლება იყოს ადგილები სადაც ვერავინ ბედავს შესვლას, მაგრამ არის ასეთი ადგილები'', განაცხადა ქალბატონმა მერკელმა. 
'' ყველაფერს უნდა დაერქვას თავისი სახელი და რაღაც უნდა გაკეთდეს.

https://www.france24.com/fr/20150114-france-tour-eiffel-cernee-califat-islamiste-selon-foxnews-islam-medias-charia

  Fox News-ის ჟურნალისტი Nolan Peterson ლაპარაკობს იმაზე რომ საფრანგეთის დედაქალაქი პარიზის გული, ეიფელის კოშკი ალყაში მოაქცია ისლამურმა ხალიფატმა.



14/01/2015 -

Te
FRANCE 24   პარიზში მოწყობილი ტერაქტების კვალდაკვალ აშშ-ს კონსერვატული ტელეარხი Fox News უფრო და უფრო ლაპარაკობს საფრანგეთზე. 

ის ამბობს რომ უხმაუროდ, წივილ-კივილის გარეშე ხდება საფრანგეთის გამაჰმადიანება, საფრანგეთში ჩნდება ზონები სადაც კანონია შარიათი და არა საფრანგეთის კანონმდებლობა და ხშირია უკანონობა. 

'' ბევრი ამერიკელისთვის შეიძლება შოკის მომგვრელი იყოს მაგრამ ეიფელის კოშკიდან ტაქსით 10-წუთიანი მგზავრობის შემდეგ შეიძლება აღმოჩნდეთ ქუჩებში რომლებიც გავს ბაღდადის ქუჩებს.'' ამას ამბობს ჟურნალისტი Nolan Peterson რომელიც როგორც აშშ-ს სპეციალური ძალების ჯარისკაცი ნამყოფია ერაყში და ავღანეთში. 
no-go zones'-ები // ფრანგულად ''აკრძალული ზონები'', რომლებიც ძალიან ხშირად მაჰმადიანური კვარტალებია'', ამბობს ''კონფლიქტების ზონების'' ეს ექსპერტ

 ის ამბობს რომ საფრანგეთში გაჩნდა ქვეყანა რომელიც ცხოვრობს ისლამურ წესებს და არა საფრანგეთის კანონებით და არაა საფრანგეთი. 

ამაზე ეხლა ლამის მთელი საფრანგეთი ჩივის და ლაპარაკობს.


ეს მდგომარეობა შექმნა პროგრესიზმმა, ლიბერტარობამ, 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალურმა რევოლუციამ რომლებმაც მოსპეს ისტორიული, ტრადიციული საფრანგეთი და გზა გაუხსნეს ისლამიზმის ექსპანსიას



https://www.lefigaro.fr/vox/religion/le-progressisme-a-porte-en-europe-un-islamisme-supremaciste-et-victimaire-20200901



FIGAROVOX/TRIBUNE - .

01/09/2020 

Antoine Menusier არის ჟურნალისტი, ავტორი ნარკვევისა ''არასასურველთა წიგნი: ისტორია არაბებისა საფრანგეთში''- Le livre des indésirés: une histoire des Arabes en France(Le Cerf, 2019). 

ევროპაში ისლამიზმის ისტორიაში ყველაზე დაუჯერებელი რამე ისა რომ ისლამიზმს დროდადრო ან მუდმივად, ტაქტიკური მოსაზრებებით თუ პრინციპულად უჭერენ მხარს ისინი ვინც თავის თავს თვლიან და აცხადებენ პროგრესისტებად.  

ანუ პროგრესისტები ებრძვიან ქრისტიანობას და მხარს უჭერენ ისლამიზმს.   

რევოლუციურ პროგრესიზმს მეოცე საუკუნის პირველ ნახევარში ჰქონდა 2 სახე:  

ერთი იყო რასისტული, რომელსაც განასახიერებდა რასიზმი, მეორე იყო მატერიალისტური, რომელსაც განასახიერებდა კომუნიზმი. ორივე კაცობრიობას აძალებდა ახალ ადამიანს. 

ნამდვილი ისლამიზმი, ბრძოლაზე დაფუძნებული იდეოლოგის, იმავე პერიოდში გაჩნდა  ბრიტალულ კოლონიალიზმთან მებრძოლი ორგანიზაცია ძმები მაჰმადიანების შთაგონებით.  

ამ თავისებურ რეფორმიზმს უნდა შარიათის და თანამედროვეობის, რელიგიური კანონმდებლობის და მეცნიერებათა შერიგება-შეთანხმება. 

ისლამიზმის გეოპოლიტიკური მიზანია ''მოღალატე'' და ''ებრაელი'' ქემალ ათათურქის მიერ 1924 წელს გაუქმებული ხალიფატის აღდგენა, ''ისლამური შეერთებული შტატები''.  

მისი კულტურული მიზანია კაცობრიობის დარწმუნება იმაში რომ ცხოვრების საუკეთესო წესია გლობალური მაჰმადიანური საზოგადოება ''უმა'' .

ისლამიზმის აზრით მაჰმადიანური ცივილიზაცია დაჩაგრულია მისგან ყველაფრით დავალებული '' უმადური'' დასავლეთის მიერ. 

ისლამიზმი მეორე ომის წინ და შემდეგ ბალკანებში და საშუალო აღმოსავლეთში დაკავშირებული იყო ნაციზმთან.  

თანდათანობით ის დამკვიდრდა როგორც განთავისუფლების იდეოლოგია, კოლონიალიზმის წინააღმდეგ მებრძოლი ნაციონალიზმების კონკურენტი და მოკავშირე. მაგრამ თუ ეს ნაციონალიზმები იღებენ ცხოვრების ევროპულ ფორმებს ისლამიზმი მთლიანად უარყოფს მათ. 

ისლამი აერთიანებდა არაბებს დამოუკიდებლობისთვის ომების დროს. 

იუგოსლავიაში მაჰმადიანები ებრძოდნენ მართლმადიდებლებს და კათოლიკეებს. 

ისლამიზმი თავის თავს აცხადებს ანტიიმპერიალისტურ, მესამე სამყაროსთვის მებრძოლ რევანშისტულ ძალად. ის ამტკიცებს რომ მაჰმადიანური ცივილიზაცია დაჩაგრულია მისგან ყველაფრით დავალებული უმადური დასავლეთის მიერ რომ დასავლურ ცივილიზაციაზე უფრო მაღლა მდგომი მაჰმადიანური ცივილიზაცია არის დასავლეთის მსხვერპლი. 

ალაჰის სიტყვა და არა კონსტიტუცია, ესაა ისლამიზმი დღეს ევროპაში, განსაკუთრებით გერმანიაში და საფრანგეთში ფესვგადგმული ორგანიზაცია ძმები მაჰმადიანების ისლამიზმი.





https://www.lefigaro.fr/vox/societe/2016/02/05/31003-20160205ARTFIG00415-uoif-freres-musulmans-salafisme-le-dessous-des-cartes.php
 ორგანიზაცია ძმები მაჰმადიანების დამფუძნებელი Hassan Al-Banna-ს მაგლობალიზებელი ისლამი მისივე თქმით არის '' სრული ორგანიზაცია რომელიც მოიცავს ცხოვრების ყველა ასპექტს. ესაა ერთდროულად სახელმწიფოც და ერიც, მთავრობაც და საზოგადოებაც,მორალიც და ძალაც, მიტევებაც და მართლმსაჯულებაც,კულტურაც და იურისდიქციაც, მეცნიერებაც და მაგისტრატურაც. ეს არის მასალაც და რესურსიც, მოგებაც და სიმდიდრეც, ალაჰის გზაზე ბრძოლაც და მოწოდებაც, არმიაც და აზრიც, დაბოლოს ესაა გულწრფელი რწმენა და ჯანმრთელი თაყვანისცემა. ესაა ყველაფერი ეს ერთნაირად''.

En 1924, დაემხო ''ავადმყოფად'' გამოცხადებული `სმალური ხალიფატი რომელიც Hassan Al-Banna-ს აზრით იყო დასავლეთის პირისპირ მაჰმადიანთა ერთიანობის პოლიტიკური სიმბოლო. 

 1928 წელს მან გადაწყვიტა ისლამისტური მოძრაობის შექმნა. 

მოძრაობის მიზანი პირველ რიგში იყო  ბრძოლა ბრიტანეთის მიერ ეგვიპტის კოლონიზაციის წინააღმდეგ, ბრძოლა ებრაელთა ყოფნის და სამი მონოთეიზმის წმინდა მიწაზე იზრაელის დამკვიდრების წინააღმდეგ. 

მისი სხვა მიზნებია ახალი გლობალური ხალიფატი/ისლამური სახელმწიფოს შექმნა  ძმებ მაჰმადიანების ისლამის ისლამის სხვა მიმდინარეობებზე და სხვა რელიგიებზე უფრო მაღლა დაყენება, საზოგადოების შიგნით და გარეთ მისი იურიდიული წესების დამკვიდრება.
 
სადაც ცხოვრობენ მაჰმადიანი ძმები იქ უნდა იყოს ხალიფატი, ესაა დევიზი.


https://www.superprof.fr/ressources/scolaire/histoire/cours-hist6/terminale-s-hist6/lien-islamisme-changement-politique.html  

ისლამიზმი გაჩნდა მე-19 საუკუნის ბოლოს. 

ეს იყო რეაქცია ოსმალეთის იმპერიაში ევროპის შეღწევაზე. 

კაპიტალიზმს, ლიბერალიზმს,მოხმარებას, ზნე-ჩვეულებათა ლიბერალიზაციას  ისლამიზმმა დაუპირისპირა დაბრუნება ისლამის საკრალურ ტექსტებთან, ყურანთან და სუნასთან. 

ამ საკრალური ტექსტების მითითებები უნდა განხორციელდეს ცხოვრების როგორც რელიგიურ ისე სოციალურ და პოლიტიკურ სფეროებში. 

ისლამიზმი ეფუძნება საზოგადოების გამაჰმადიანების ან ხელახლა გამაჰმადიანების ნებას.  

ისლამური ფუნდამენტალიზმი არის ყურანის მითითებების მკაცრი განხორციელება ყოველდღიურ ცხოვრებაში. 

ისლამიზმი ასევე არის პოლიტიკური იდეოლოგია რომლის მიზანიცაა შექმნა სახელმწიფოსი  სადაც  ინსტიტუტების, ეკონომიკის, საზოგადოების ფუნქციონირების საფუძველია ისლამი. 

პოლიტიკურ ისლამიზმს უნდა ხელისუფლების მოპოვება ან ლეგალური ან რევოლუციური გზით.  

მისი იდეალია ისლამის საწყისი ხანის ''მითიური ცხოვრება''.  მას უნდა მაჰმადიანთა გლობალური საზოგადოების, უმას შექმნა. ამ უმას წევრისთვის არსებობს უმა და არა სამშობლო და ერი. 

ისლამიზმი იგება დასავლეთის სიძულვილზე და ინარჩუნებს და ავრცელებს ამ სიძულვილს.  

პოლიტიკური ისლამიზმი 1970-ანი წლებიდან გავრცელდა დეკოლონიზაციიდან გამოსულ სახელმწიფოებში. 

1980-ან წლებში და შემდეგ დაიქცა პანარაბიზმი, კომუნიზმი, არაბული საერო ავტორიტარული რეჟიმები  და ყველაფერმა ამან ხელი შეუწყო ისლამიზმის გავრცელებას. 

საერთაშორისო ასპარეზზე ისლამიზმი გამოიხატება იზრაელის საწინააღმდეგო, ანტიამერიკული, ანტილიბერალური მოძრაობით რომელიც მტრობს აშშ-ს და მის მოკავშირეებს.

ისლამიზმი გამოიხატება ისლამური მოძრაობების გამრავლებით. 

ამის 1 მაგალითია 1928 წელს ეგვიპტეში გაჩენილი ძმები მაჰმადიანების მოძრაობა რომელსაც განშტოებები აქვს როგორც არაბულ ისე ევროპულ ქვეყნებში. 

მაჰმადიანური ქვეყნების გარეთ ისლამისტური მოძრაობა ორგანიზებულია ქსელებად. 

ორი მსოფლიო ომის შემდგომი ევროპა ახერხებდა იმიგრანტების ასიმილაციას, მაგრამ 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის შემდეგ ევროპა ვეღარ ახერხებს იმიგრანტების ასიმილაციას და ისლამიზმი ვრცელდება იმიგრანტების მეორე თაობაში, ახალგაზრდებში. არაოფიციალურ სკოლებში ახალგაზრდებს ასწავლიან ისლამის მათებურ ინტერპრეტაციას, დასავლეთის სიძულვილს და ბევრ მიზგითში ქადაგებებიც შესაბამისია. 

1990-ანი წლებიდან მოხდა ისლამიზმის კიდევ უფრო რადიკალიზაცია და მან მიმართა ტერორიზმს. 

ასე მაგალითად ალჟირში იყო ხსნის ისლამური ფრონტი, შეიარაღებული ისლამური ჯგუფი რომელიც ებრძოდა ალჟირის დამოუკიდებლობის მომპოვებელი საერო მოძრაობებიდან გამოსულ ხელისუფლებას. 

მილიარდერმა უსამა ბენ ლადენმა 1988 წელს შექმნა და დააფინანსა მთავარი ტრანსეროვნული ტერორისტული ქსელი ალ კაიდა.... 

ისლამისტი ქადაგები მუდამ იხსენებენ ყურანის მოწოდებას ''აკეთე სიკეთე, ებრძოლე ბოროტებას'' რომლის საქმითაც გამოხატვა საუკუნეების მანძილზე ყოველთვის არ ყოფილა მშვიდობიანი. 

ისლამისტების სოციალური პროგრამაა ბრძოლა უსამართლობებთან, არაბულად ჰოგრა. ეს თემა არაა უცხო ქრისტიანობისთვისაც მაგრამ ამ დროშას განსაკუთრებული მონდომებით აფრიალებენ ათეისტი მემარცხენეები.

ისლამის ყველანაირი გამოხატულება თუ კი ის არაა მოძალადე და სისხლისმღვრელი ევროპაში აღიქმება უსამართლო ბედის სამართლიან კომპენსაციად. 

ისლამიზმი ხშირად გამოიხატება ხოლმე დრო და დრო და ფრაგმენტულად. შეიძლება არც იყო მაჰმადიანი და დადგე ისლამისტის პოზაში. 

შეიძლება მტღულადაც უყურებდე ისლამისტებს მაგრამ ხანდახან მხარს უჭერდე მათ  საეოობის პრინციპის მეტისმეტად იურიდიულად წარმოდგენით,მაგალითად. 

2019 წლის 10 ნოემბერს პარიზში მანიფესტაცია ისლამოფობიის წინააღმდეგ მოაწყვეს რადიკალი მემარცხენეების დეპუტატებმა თუ აქტივისტებმა. 

რეალურად არსებობს პროგრესისტი მემარცხენეების და რეაქციული ისლამის ალიანსი. 

ეს პარადოქსული ამბავი ფესვგადგმულია კოლონიზაციის ისტორიაში რომელიც გადმოტანილია საფრანგეთის ქალაქების გარეუბნებში.   

ძირითადად მაღრიბული იმიგრაციის მეორე თაბიდან გამოსული ეს მემარცხენეები თვლიან რომ მათ ვალი აქვთ გადასახდელი მათი მშობლებისთვის რომლებმაც მათ თავისუფლება მისცეს ოდესღაც მათ ''მჩაგვრელ'' ქვეყანაში. 

პროგრესისტი მემარცხენეებისთვის მთავარი მტერია ''კოლონიალური სახელმწიფო'' და მისი პოლიცია და არა წვერიანი კაცი და შეფუთული ქალი ისლამისტები. 
პროგრესისტი მემარცხენეები ასე აძლიერებენ ევროპაში ისლამიზმს.

https://www.lefigaro.fr/elections/presidentielles/2017/02/15/35003-20170215ARTFIG00260-en-algerie-macron-denonce-la-colonisation-c-est-un-crime-contre-l-humanite.php

15/02/2017 ევროპული პროგრესიზმის ერთ-ერთმა ლიდერმა, საფრანგეთის პრეზიდენტმა ემანუილ მაკრომ ალჟირში ყოფნისას ინტერვიუ მისცა ადგილობრივ გამოცემა Echorouk News-ს თქვა:

 კოლონიზაცია არის დანაშაული, დანაშაული ადამიანობის წინააღმდეგ, ჭეშმარიტი ბარბაროსობა და ესაა ნაწილი წარსულისა რომელზეც თვალი არ უნდა დავხუჭოთ და ბოდიში უნდა მოვუხადოთ იმათ ვისაც ვუქენით ეს საშინელება''. 

საფრანგეთის პროგრესისტმა პრეზიდენტმა დამნაშავე ქვეყნად გამოაცხადა თავისი ალჟირისთვის თავისუფლების მიმცემი შარლ დე გოლის და სულ უდანაშაულო ფრანგთა ქვეყანა საფრანგეთი და დიდად გაახარა ისლამისტები და ჯიჰადისტები.
 

https://www.lemonde.fr/idees/article/2006/02/03/quand-israel-favorisait-le-hamas-par-charles-enderlin_737642_3232.html


მეტისმეტად აბსტრაქტული, ეკონომიკური და ფინანსური რესურსების არმქონე საეროობა გზას უხსნის ისლამიზაციას.
 '' კოლონიალური სახელმწიფო'' საფრანგეთი იღებს ისლამოფობურ კანონებს და ჩაგრავს მაღრიბელ გოგონებს, საფრანგეთი თავისი ისლამოფობური კანონებით დღესაც იქცევა როგორც კოლონიალური სახელმწიფო რომელიც ალჟირის ომის დროს გლეჯდა მაჰმადიან ქალებს თავსაბურავს'',ისმის ასეთი ლაპარაკიც.
Fichier:De Gaulle-OWI.jpg
დიდი ევროპელი შარლ დე გოლის //1890-1970// სიტყვებიდან.

 საფრანგეთის მხსნელი ნაციზმისგან არ ყოფილა  მუტრუკი  გენერალი.  ის იყო მოაზროვნეც, მწერალიც, პოეტური ბუნების ადამიანიც.

დავუგდოთ ყური

   დარდი

და როგორ არ ვწუხდე და როგორ არ უნდა მადარდებდეს იმის დანახვა თუ როგორ  ფერმკრთალდება და იშლება  ოდითგანვე დამკვიდრებული ფრანგული სოფლური საზოგადოება მისი მუდმივი საზრუნავით,ტრადიციებით, უძრავი სოფლებით, ძველი ეკლესიებით, სოლიდური, მტკიცე ოჯახებით, სამუშაოთა, თესვის და მოსავლის აღების მარადიული დაბრუნებით,ძველი ლეგენდების, სიმღერების, ცეკვების, კილოკავების, კოსტუმების და ლოკალური ბაზრების ეს მხარე, ათასწლოვანი საფრანგეთი რომელიც მისმა ბუნებამ, მისმა საქმიანობამ, მისმა გენიამ  არსებითად სოფლური გახადეს ?…

დღეს სოფლის მეურნეობას კანონებს კარნახობს, მაშ, ბაზარი.

ეს კანონებია სპეციალიზაცია, სელექცია, გაყიდვა.

//იმედის მოგონებები, Mémoires d’espoir//

იმიგრაცია

ძალიან კარგია რომ არიან ყვითელი, შავი, მიხაკისფერი ფრანგები.

ისინი აჩვენებენ რომ საფრანგეთი გახსნილია ყველა რასის მიმართ  და რომ საფრანგეთის მოწოდება არის უნივერსალური, საყოველთაო მოწოდება.

მაგრამ ყვითელი,შავი, მიხაკისფერი  ფრანგები უნდა დარჩნენ პატარა უმცირესობად თორემ საფრანგეთი აღარ იქნება საფრანგეთი. 

ჩვენ მაინც უწინარეს ყოვლისა ვართ თეთრი რასის, ბერძნული და ლათინური კულტურის ქრისტიანი ევროპელი ხალხი და უნდა დავრჩეთ ასეთებად.

// ეს იყო ფე გოლი, C’était  de Gaulle//…
\
ხოდა 1960-70-ან წლებში დე გოლის იდეებიც და მისი საყვარელი

საფრანგეთიც უარყვეს და ცუდადაა საქმე.

1960-70-ანი წლების ნიჰილისტურმა სექსუალური

რევოლუციის შემდეგ ვიღას ახსოვს ერი,ქვეყანა, კულტურა….დღეს

მთავარია ამორალური თუ იმორალური ტიპის სიამოვნება

ნებისმიერ ფასად. ეს რევოლუცია არაა უკეთესი ბოლშევიკურ

რევოლუციაზე.
ხოდა ზეიმობს ისლამიზმი.  უბედურება ისაა რომ ამას ხელი შეუწყო იზრაელის მმართველი ელიტის სიშტერემაც.


https://translate.google.com/translate?hl=fr&sl=en&u=https://www.wsj.com/articles/SB123275572295011847&prev=search&pto=aue
SH
The Wall Street Journal

How Israel Helped to Spawn Hamas

როგორ დაეხმარა იზრაელი ჰამასის გაჩენას.

Par Andrew Higgins
24 janvier 2009 
I
Moshav Tekuma, Israël- პალესტინური რაკეტით დაზარალებულმა მეზობელმა, პენსიაში გასულმა იზრაელის მოხელემ Avner Cohen-მა გაიხსენა 30 წლის წინ დაშვებული '' უზომო და შტერული შეცდომა. 

''ჩემდა სამწუხაროდ Hamas იზრაელის მიერაა შექმნილი'', თქვა წარმოშობით ტუნისელმა ებრაელმა ბატონმა კოენმა რომელიც გაზაში მუშაობდა ოც წელზე მეტი და 1994 წლამდე იყო რეგიონში რელიგიურ საქმეებზე პასუხისმგებელი პირი.

 ბატონმა  Cohen-მა ნახა თუ როგორ ჩამოყალიბდა ისლამისტური მოძრაობა, როგორ  დაამარცხა მან საერო არაისლამისტი პალესტინელები და როგორ გადაიქცა ის მოძრაობად რომელმაც დადო ფიცი რომ მოსპობს იზრაელს.

იმის მაგივრად რომ შეეზღუდა გაზას ისლამისტები დასაწყისიდანვე, ამბობს ბატონი კოენი, იზრაელი მათ ითმენდა წლების მანძილზე და ზოგ შემთხვევაში ახალისებდა კიდეც როგორც პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაციის საერო ნაციონალისტების და მისი დომინანტური ნაწილის, იასირ არაფატის ფატაჰის გამაწონასწორებელ ძალას. 

იზრაელი თანამშრომლობდა დამბლადაცემულ და ნახევრად ბრმა შეიხ 

Ahmed Yassine-თან სწორედ მაშინ როდესაც ის საფუძველს უყრიდა ჰამასს.

 Cheikh Yassin-შეიხი იასინი ისევ შთააგონებს ისლამისტებს. 

გაზაში ბოლო ომის დროს ჰამასის მებრძოლები იზრაელის ჯარებს ესროდნენ
 
«Yassins»-ებს, პრიმიტიულ ყუმბარებს რომლებსაც ისვრიან ღრმადდ 

პატივცემული ისლამისტი შეიხ იასინისთვის პატივის მისაგებად ასე წოდებული რაკეტებით.
.

https://www.lemonde.fr/idees/article/2006/02/03/quand-israel-favorisait-le-hamas-par-charles-enderlin_737642_3232.html

Quand Israël favorisait le Hamas, par Charles Enderlin
TRIBUNE

CHARLES ENDERLIN

ებრაული სახელმწიფოს ხელმძღვანელები  საერო არაბი ნაციონალისტების ფატაჰის მოსასპობად 30 წელი ეყრდნობოდნენ ისლამისტებს,2006 წლის 03 თებერვალი 

მხოლოდ რამოდენიმე იზოლირებულმა კასანდრამ გააფრთხილა საზოგადოება რომ იზრაელის პოლიტიკა ხელს უწყობს პალესტინური საზოგადოების ისლამიზაციას. 

იზრაელის ხელმძღვანელები უკვე 1976 წელს ვერ ხედავდნენ რეალობას. 

რაბინის პირველი მთავრობის თავდაცვის მინისტრი მაშინ იყო შიმონ პერესი. 

იორდანიის მომხრე კანდიდატების გამარჯვების იმედით მან დაუშვა 12 აპრილს Cisjordanie-ში მუნიციპალური არჩევნების ჩატარება. იმედი გაცრუვდა. 

პალესტინელებმა აირჩიეს პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაცია და მემარცხენე საერო პალესტინელები.  

რამოდენიმე დღის შემდეგ, გაზაში ახალი პოლიტიკური ძალის აჩენისთვის ხელის შესაწყობად იზრაელის სამხედრო ადმინისტრაციამ მოიწონა 

'''ისლამური ასოციაცის'' შექმნა. ამ ასოციაციის მიზანი იყო ისლამის გავრცელება კულტურული და სპორტული აქტივობით.. 

ძმებ მაჰმადიანებთან დაკავშირებული ამ მოძრაობის ხელმძღვანელი იყო 

40-ოდე წლის ინვალიდი შეიხი ახმედ იასინი. 

ის მოსწონდათ იზრაელის სამხედრო მმართველებს რომლებიც რეგულარულად სტუმრობდნენ მასთან. 

'' ჯობია რომ პალესტინელებმა ილოცონ და თავი გაანებონ პოლიტიკას'', ამბობდნენ იზრაელის გენერლები. 

იზრაელის ხელისუფლებაში ლიკუდის მოსვლის შემდეგაც იზრაელი კეთიკგანწყობილი იყო ამ ისლამისტური საძმოს მიმართ. 

1981 ელს, ადათის მოკვლის შემდეგ ეგვიპტის ხელისუფლებამ ეგვიპტიდან გაყარა ათობით პალესტინელი ისლამისტი სტუდენტები.  იზრაელის თავდაცვის მინისტრმა არიელ შარონმა  მათ მისცა გაზაში დასახლების უფლება.  

ეგვიპტიდან გაყრილი ეს პალესტინელი ისლამისტი სტუდენტები გახდნენ ჰამასის და ისლამური ჯიჰადის ხელმძღვანელები. 

შემდეგ წელს იზრაელმა ისლამურ ასოციაციას მისცა მისი შენობის აგების უფლება და როგორც ზოგი ამბობს ფულითაც დაეხმარა მშენებლობაში. ამასობაში იზრაელის სიშტერით წათამამებული ისლამისტები რეგულარულად არბევდნენ  პალესტინური წითელი ნახევარმთვარის ბიუროებს. პალესტინურ წითელ ნახევარმთვარეს ხელმძღვანელობდა კომუნისტურ პარტიასთან და პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაციასთან დაახლოებული
Haïdar Abd Al-Shafi. 

მეტიც, ისლამისტებისადმი კეთილგანწყობილი იზრაელი მივიდა იქამდე რომ ხელს უშლიდა, ზღუდავდა და აპატიმრებდა და თანაც არაერთხელ ისლამისტებთან დაპირისპირებულ პალესტინელებს. ასე 11ჯერ დაიჭირეს

Mohammed Dahlan, რომელიც მაშინ იყო ფატაჰის ახალგაზრდული მოძრაობა შაბიბას ხელმძღვანელი გაზაში Marouan Barghouti-ს.

. იზრაელის ციხეებში რეგულარულად ამწყვდნენ მის Cisjordanie-ელ კოლეგას, უნივერსიტეტი Bir Zeit-ის სტუდენტს, ისლამისტების მოწინააღმდეგე Marouan Barghouti-ს. 

1984 წელს იზრაელის უსაფრთხოების სამსახურებს ჰქონდათ ცუდი სიურპრიზი. 

აღმოჩნდა რომ მათი ისლამისტები არ არიან უმანკო კრავები. 

აჰმედ იასინთან ერთი ჩხრეკვის დროს მათ აღმოაჩინეს იარაღის საწყობი. 

შეიხი '' უბრალოდ'' გადავიდა თავისი პროექტის შემდეგ  ეტაპზე ისე რომ იზრაელის ხელისუფლებას არაფერი შეატყობინა-მან დაიწყო სამხედრო უჯრედების შექმნა.  

შეიხი 13 წლით ციხეში მიაბრძანეს, მაგრამ 1985 წლის მაისში გამოუშვეს იზრაელსა და აჰმედ ჯიბრილის პალესტინურ ორგანიზაციას შორის ტყვეების გაცვლის პროცესში. 

შეთანხმება დადო მაშინ იზრაელის თავდაცვის მინისტრმა იცხაკ რაბინმა...


1987 წლის დეკემბერში ატყდა პირველი ინტიფადა. 

იზრაელის ხელმძღვანელებს შეეშინდათ რომ პოლიტიკურად მოიგებდნენ პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაცია, მემარცხენე, საერო და ხშირად ქრისტიანი არაბები.  

ამიტომ იზრაელის ხელმძღვანელებმა პრიორიტეტი მიანიჭეს ფატაჰის კომიტეტების დარბევას.
 
 საშიშ აქტივისტებად მიჩნეული ბატონები Barghouti et Dahlan გაყარეს იორდანიაში.

მოკლედ სანამ იზრაელის ხელისუფლება აარბევდა ანტიისლამისტ პალესტინელებს ისლამისტმა შეიხ იასინმა შექმნა ჰამასი რასაც თავიდან ყურადღება არ მიაქციეს. 

ის დააპატიმრეს მარტო მომდევნო წელს, მას შემდეგ რაც მოკლეს

ჰამასის შეიარაღებული განშტოება Azzedine El-Kassam-ის მერ გატაცებული იზრაელის სამხედრო. მაშინ მასში იყო სულ რამოდენიმე ათეული მებრძოლი.


https://www.franceculture.fr/oeuvre/rue-jean-pierre-timbaud

მოკლედ პროგრესისტების და იზრაელის შტერი ხელმძღვანელების მიერ წახალისებული ისლამიზმი იპყრობს პარიზს და არა მარტოო მას.


Rue Jean-Pierre Timbaud : პროგრესისტ ლიბერტარ ბობოებს და გაბურძგნულ წვერიან ისლამისტებს სორის მოჭყლეტილი პარიზელთა ოჯახის ცხოვრება

De Géraldine Smith
Stock, 2016
Description

Géraldine Smith და მისი ოჯახი 1992 წელს დასახლდნენ პარიზის იმ უბანში რომელიც მათ მოეწონათ მისი სოციალური, ეთნიკური და რელიგიური მრავალფეროვნებით. 

მისი შვილები დადიოდნენ კათოლიკურ სკოლაში. 

იქვე ახლოს იყო რადიკალური ისლამის კერა ომარის მიზგითი და ებრაული დაწესებულებებიც. 

ქალბატონი დაუახლოვდა მისი შვილების სკოლის ამხანაგების მშობლებს. ერთი მათგანი იყო ვარიეტეების კომპოზიტორი, მეორე საბაჟოების რეუნიონელი აგენტი, მესამე-კამერუნელი ტაქსის მძღოლი.

 ისინი ხვდებოდნენ ერთმანეთს, საუბრობდნენ. მათ სჯეროდათ ერთად ცხოვრებისა.

მაგრამ მრავალფეროვანმა  საფრანგეთმა ვერ გაუძლო პროგრესისტების, ლიბერტარების, ისლამისტების ზეწოლას.  

გაბურძგნულმა წვერიანმა ისლამისტებმა ლამაზ მრავალფეროვან პარიზშიც გამოითალეს ანკლავი სადაც ამყარებენ თავის წესებს. 


ისლამისტების წიგნის მაღაზიებმა განდევნეს წვრილი კომერცია,რაღაც ისლამისტური პროზელიტური ორგანიზაცია ხიბლავს, აცდუნებს და თავის წრეში ითრევს ახალგაზრდებს.  


პროგრესისტი ლიბერტარი ბობოები ჩაიკეტნენ თავის ბარებში, მათ აქვთ თავისი მაღაზიებიც ისლამისტები ჩაიკეტნენ თავის ბარებში და იქ ქალებს არ უშვებენ.ქალები ვეღარ ბედავენ ქუჩაში შიშველი მკლავებით გასვლას. 


En 2016, rue Jean-Pierre Timbaud, პარიზის ამ ქუჩაზე სასიამოვნო გულღია გულუხვი მეზობლობა შეცვალა გულგრილობით,ჯავრით და მტრობით სავსე თანაარსებობამ. 

ეს თხზულება გვიჩვენებს იმიგრაციის ევროპულ საზოგადოებაში ინტეგრაციის ფრანგული მოდელის მარცხს.



მისი ავტორი Géraldine Smith არის 1965 წელს დაბადებული პარიზელი. ის როგორც რეპორტიორი მუშაობდა აფრიკაში და შემდეგ გახდაFnac-ის ჟურნალი Epok-ის მთავარი რედაქტორი. არის ავტორი თხზულებებისა 

''ბოკასა პირველი'' //2000// და ''შავები და ფრანგები''//2006//. 


შარლ დე გოლმა დაამარცხა ნაციზმი და ფეეხზე დააყენა საფრანგეთი. მისი წასვლის თუ ფაშისტო-ფაშისტოს ძახილით მისი გაგდების შემდეგ საფრანგეთი ერთ ხანს ინერციით კიდევ ახერხებდა იმიგრანტების ასიმილაციას, მათ გაფრანგებას, ფრანგულ საზოგადოებაში ჩაწერას, მაგრამ 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის გამარჯვების შემდეგ აღარაა მასე.

ლიბერტარმა ნიჰილისტმა ბობო-ელიტამ თავისთვის საბალახოდ მიუშვა აფრიკიდან და აზიიდან ჩამოსულ იმიგრანტთა უზომო მასა, მულტიკულტურალიზმია გეთაყვა. 

ხოდა იმიგრანტების მეორე თაობა თავის თავს აიგივებს ქვეყანასთან საიდანაც მისი წინაპრები გამოიქცნენ თუ გამოყარეს და არა საფრანგეთთან. ის თვლის რომ მისი წინაპრების ქვეყნის ცხოვრების წესი ჯობია ფრანგულ ცხოვრების წესს.  

ისლამისტი ღმერთის რწმენაზე უფრო მნიშვნელოვან რამედ თვლის ისლამური ცივილიზაციის დამკვიდრებას მისი აზრით დღესაც რასის და კოლონიზატორ ევროპაში. ამაში მას ეხმარება პროგრესისტების ღრიალი ევროპაში დღესაც გავრცელებული რასიზმის შესახებ. 

საწყალი ევროპა მოჭყლეტილია ისლამისტებს და პროგრესისტ-ლიბერტარებს შრის.


საფრანგეთში უფრო და უფრო მეტი ახალგაზრდაა ისლამის ერთგული,

2012 წლის 01 ნოემბერი 


https://www.lemonde.fr/culture/article/2012/11/01/des-jeunes-fideles-a-l-islam_1784520_3246.html


სოციოლოგი  Hugues Lagrange-ს კვლება გვიჩვენებს რომ საფრანგეთში მაღრიბიდან, საჰელიდან და თურქეთიდან იმიგრანტთა საფრანგეთში დაბადებული 18-25 წლის შვილების, ანუ ფრანგების უფრო და უფრო დიდი რაოდენობა თავს უფრო მაჰმადიანად თვლის ვიდრე ფრანგად.



Frédéric Joignot

პროგრესიზმმა, 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ სექსუალურმა რევოლუციამ გაიმარჯვა. ქრისტიანი ფრანგების შვილები აღარ თვლიან თავს ქრისტიანებად.ისინი მატერიალისტი, ინდივიდუალისტი, ლიბერტარი ნიჰილისტები არიან.მათ წინაპართა კულტურა მათთვის არაა დიდად მნიშვნელოვანი რამე. უფრო სტაბილურია პროტესტანტობა და იუდაიზმი. ვრცელდება ათეიზმი.  2012 წელს საფრანგეთის მოსახლეობის 35 პროცენტი და 18-24 წლის ფრანგთა 63 პროცენტი ამბობს რომ ''ურელიგიოა''.

სანამ ლიბერტარი ბობო ელიტა აზყობდა ნიჰილისურ სექსუალურ რევოლუციას ისლამი გადაიქცა საფრანგეთის მეორე რელიგიად. 2,1 მილიონი ადამიანი ღიად აცხადებს რომ მაჰმადიანია. 

მაჰმადიანი ქვეყნებიდან ჩამოსულ იმიგრანტთა და მათ შთამომავალთა მესამედი მაჰმადიანია და მრავალი მათგანი საფრანგეთის მოქალაქეა. 

და ყველაზე გულმოდგინე მაჰმადიანები უფრო ახალგაზრდები არიან.

Sciences Po-ს  2005 წლის  და  Pew Research Center-ის   2006 წლის გამოკვლევების  პოლიტოლოგი Gilles Kepel-ის გამოკვლევების თანახმად საფრანგეთში ასიმილაციის და ინტეგრაციის მექანიზმი მოიშალა და ყველგან სადაც დამარცხდა რესპუბლიკა გავრცელდა კოლონიალისტურ საფრანგეთზე დაბოღმილი ისლამი. 

მრავალი გამოკვლევის უფრო და უფრო მეტ საფრანგეთში დაბადებულ ახალგაზრდა ფრანგს ვეღარ აკმაყოფილებს მათი მშობლების თავმდაბალი უხმაურო რწმენა. მათ უნდათ ისლამის მორალურ წესებთან დაკავშირებული დემონსტრატიული, თვალშისაცემი მაჰმადიანობა. 

EHESS-ის სოციოლოგი Samir Amghar-ის აზრით საფრანგეთში უნდა იყოს სულ მცირე 10 000 სალაფისტი. ამ რადიკალ ისლამისტებს უნდათ ევროპაში ევროპული გარემოსგან გამოყოფილი ისლამური ანკლავების შექმნა. ისინი ევროპაში 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციით მოძერწილ სივრცეს უპირისპირებემ მაჰმადიანური წესით მცხოვრებ ანკლავებს სადაც ქალწულებმა უნდა დაიცვან უბიწოება, სადაც მაჰმადიანი უნდა ქორწინდებოდეს მაჰმადიანზე, სადაც ჰალალალს და ჰარამს ანუ დაშვებულს და დაუშვებელს უნდა არჩევდნენ ერთმანეთისგან და მაჰმადიანური მეობა უნდა გამოიხატებოდეს სამოსშიც. 

პოლიტიკურ-მედიატურ ელიტას არ უნდა ისედაც უკვე ექსტრემისტ ისლამისტთა გაღიზიანება და ის, პირიქით, არ აკრიტიკებს მათ, ცდილობს ამ ექსტრემისტთა დამშვიდებას. 

თუ კი ვინმე გაბედავს ისლამისტთა კრიტიკას მას სისტემატურად ათრევენ როგორც ფანატიკოს ისლამოფობ ფაშისტს. 

11 სექტემბრის, მადრიდის, ბესლანის, ლონდონის ტერორისტული თავდასხმების, ავღანეთის, ერაყის ომების მოწმე Bawer-მა დაასკვნა რომ ევროპა მიდის კულტურული თვითმკვლელობისკენ.

 ევროპის მმაჰმადიანური თემები არის მათი უარმყოფელი ვროპული ურჯულო საზოგადოების ზიზღიდან გაჩენილი დენთის კასრები. 

ხელისუფლებათა მცდარი პოლიტიკა იმიგრაციის სფეროში აძლიერებს იმიგრანტ ისლამისტთა სეგრეგაციას და ავტონომიზაციას. 

პოლიტიკოსთა წინდაუხედავმა ქცევამ 205 წელს იფეთქა და კინაღამ გადაწვეს პარიზი და სხვა ევროპული ქალაქები. 

ტერორი საფრანგეთში: ფრანგული ჯიჰადის გენეზისი

TERREUR DANS L'HEXAGONE : GENÈSE DU DJIHAD FRANÇAIS 


	
აქ ცნობილი ფრანგი პოლიტოლოგი Gilles Kepel აანალიზებს ისლამიზმის გავრცელებას და გაძლიერებას საფრანგეთში. 2005 წელს ორი კანონის დამრღვევი მუტრუკი იმიგრანტი დაიღუპა უბედური შემთხვევის დროს დაიღუპა მაშინ როდესაც მათ პოლიცია მისდევდა. ყველაფერი დაბრალდა პოლიციას, ''რასისტ-კოლონიზატორ'' საფრანგეთს და იფეთქა, კინაღამ გადაწვეს მთელი საფრანგეთი. 

პოსტკოლონიალური იმიგრაციის მესამე თაობის ახალგაზრდებს უჭირთ უმუშევრებით სავსე საფრანგეთში ინტეგრაცია. ისინი იცავენ დამცირებულ ღირსებას, მაჰმადიანურ მეობას. პალესტინური კონფლიქტი, ერაყის დემოკრატიზაციის შემდეგ გაჩენილი ისლამისტური ტოტალიტარიზმი, დასავლეთის და იზრაელის წინააღმდეგ რევანშის სურვილი და სოციალური ქსელებით პროპაგანდის სიადვილე ართულებს და ამძიმებს ვითარებას.


Merah-ს საქმიდან  Charlie hebdo-ს და  Bataclan-ის სასაკლაოებამდე ვხედავთ გადასვლას ძალადობაზე , მოწოდებაზე წმინდა ომისკენ, რაც ისმის საფრანგეთის ზოგ მიზგითშიც. 

ევროპაში გაჩნდა ჯიჰადისადმი მიძღვნილი ტერიტორიებიც. 

ამას საზღვარგარეთიდან ხელს უწყობენ სოციალური ქსელებიც. 

ზოგი აქვე საფრანგეთში ძალადობს, ზოგი საომრად მიდის სირიაში თუ სხვაგან.... 

1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციიდან გამოსული ხელისუფლება სუსტდება, ძლიერდება ნაციონალური ფრონტი... 

ევროპაში სამოქალაქო ომის ჯიჰადისტი თეორეტიკოსი

https://www.ouest-france.fr/terrorisme/al-souri-le-theoricien-djihadiste-de-la-guerre-civile-en-europe-4942021

ევროპაში ჯიჰადისტური სამოქალაქო ომის თეორეტიკოსი Moussab al-Souri

Ouest-France   Patrick ANGEVIN- 


 ი21/04/2017

ის 58 წლისა უნდა იყოს, თუ ცოცხალია.

ის ითვლება ევროპაში ბოლო წლებში მოწყობილი ტერაქტების შთამაგონებლად.

Abou Moussab al-Souri.
Abou Moussab al-Souri. | UNITED STATES ATTORNEY’S OFFICE.

Afficher le diaporamaOuest-France  Patrick ANGEVINModifié le 18/08/2017 à 21h23 Publié le 21/04/2017 à 00h00Abonnez-vous

მისი ნამდვილი სახელია Moustafa Setmariam Nasar, მაგრამ ყველა ჯიჰადისტური საიტი ,განსაკუთრებით ისინი რომლებიც იმეორებენ და ავრცელებენ მის მოწოდებას მსოფლიო ისლამური წინააღმდეგობისკენ მას უწოდებენ

Abou Moussab al-Souri-ს (სირიელი). ეს თეთრკანიანი მწვანეთვალება კაცი დაიბადა

1958 წელს ალეპოში, ბურჟუაზიულ ოჯახში. 2005 წლის ოქტომბერში ის ამერიკელებმა დაიჭირეს პაკისტანში. მისი ბედი დღეს უცნობია. ის ამ მკვდარია ამ დამწყვდეულია ბაშარ ალ ასადის სირიული რეჟიმის ჯურღმულებში.

მან მექანიკა ისწავლა ალეპოს უნივერსიტეტში. ის ძალიან ახალგაზრდა სირიაში ისლამისტურ ოპოზიციას რომელიც 1982 წელს სასტიკად ჩაახშო ბაშარის მამა ჰაფეზ ალ ასადმა //10 000 მკვდარი//.

Moustafa Setmariam Nasar მაშინ წავიდა ევროპაში სადაც ესპანელ ქალზე დაქორწინებულმა მან მიიღო ესპანეთის მოქალაქეობა. მას იმ ესპანელთან ყავს 4 შვილი.

ძმა მაჰმადიანების სისუსტე

1987-1995 წლებში ისი წინ და უკან დადიოდა ავღანეთში, ებრძოდა საბჭოთა ოკუპანტებს. მაგრამ მან სახელი გაითქვა როგორც განსაკუთრებით მაჰმადიანური ქვეყნების ურჯულო ხელისუფლებათა და მათ დასავლელმხარდამჭერთა წინააღმდეგ ჯიჰადისტური ძალადობის თეორეტიკოსმა.

1991 წელს მან გამოაქვეყნა ნარკვევი მისი ” სირიული გამოცდილების” შესახებ რომელიც გმობს ძმები მაჰმადიანების სისუსტეს და რომელიც ითვლება 1998 წელს ალ კაიდას შექმნის ერთ-ერთ ინტელექტუალურ საფუძვლად.

1995 წლიდან ლონდონში მცხოვრებმა მან გამოსცა ალჟირის შეიარაღებული ისლამური ჯგუფების ბიულეტენი ”ალ-ანსარ”. ამ ალშირელმა ისლამისტებმა კი 1990-ან წლებში მოაწყვეს ტერორისტული აქტების ტალღა. შემდეგ ის წავიდა ავღანეთში.

Abou Moussab al-Souri-ს დიდი ნაშრომია ” მოწოდება მსოფლიო ისლამური წინააღმდეგობისკენ” ეს ტექსტი ინტერნეტზე ინგლისურად გამოიფინა 2005 წლის იანვარში. ამ ტექსტში სირიელ ისლამისტს დასკვნები გამოაქვს ალ-კაიდას მარცხიდან.

აბუ მუსაბ ალ-სური იყო უსამა ბენ ლადენის თანამგზავრი. ფიქრობენ რომ ის მონაწილეობდა 2004 წლის მადრიდის ტერაქტებში როდესაც დაიღუპა 191 კაცი. მაგრამ ის ფიქრობს რომ ბენ ლადენი დამარცხდა იმიტომ რომ აწყობდა დიდად შთამბეჭდავ მაგრამ ძალიან ძნელად მოსაწყობ ტერაქტებს.

ისლამოლოგი ჟილ კეპელი თავის წიგნში ” ტერორი საფრანგეთში” განიხილავს ამ სირიელი ტერორისტის სტრატეგიას. აბუ უსაბ ალ-სური არის ჯიჰადის მესამე თაობის თეორეტიკოსი. ,მანამდე, 1980-1990-ან წლებში იყო ჯიჰადი ლოკალურ მაჰმადიან ხელისუფალთა წინააღმდეგ. შემდეგ იყო ალ კაიდას ჯიჰადი დასავლეთის წინააღმდეგ 2001 წლის 11 სექტემბრის მოდელით.

ეხლაა ” ახლო ჯიჰადი” აბუ მუსაბ ალ-სური რჩება დასავლეთის მტრად. მაგრამ ის საჭიროდ თვლის ახლო ჯიჰადს რომელიც უნდა დაიწყონ დასავლეთის ქვეყნებში მცხოვრებმა რადიკალიზებულმა მაჰმადიანმა უმცირესობებმა. ამან უნდა გამოიწვიოს საპასუხო რეპრესიები და რაც ჯიჰადში ჩააბამს დასავლეთის აქამდე მშვიდ მაჰმადიანებს და იქნება სამოქალაქო ომი რაც დააქცევს ევროპას და გაიმარჯვებს ჯიჰადი.

ამისთვის არაა საჭირო დიდი საშუალებები. ტარაკანებივით გასრისეთ თქვენი მანქანით თქვენს წინ მდგომი ურჯულოები, დანებით დახოცეთ ისინი სადაც არ უნდა იყვნენ. ისლამური სახელმწიფოს ჯგუფი უშუალოდ იყო შთაგონებული აბუ მუსაბ ალ-სურის მოწოდებით. ამას ზოგჯერ ჰქონდა საშინელი შედეგები.

ასე მაგალითად 2016 წლის ივლისში ნიცაში ერთადერთმა ჯიჰადისტმა მოკლა 86 კაცი.

2005 წელს დაწერილი ამ სტრატეგიის გავრცელება-პროპაგანდას დიდად შეუწყო ხელი ინტერნეტის და სოციალური ქსელების ბუმმა. ისლამური სახელმწიფოს ნაირ მხეცურ ჯგუფებს სულ არ სჭირდებათ დიდი საშუალებები, მათ სჭირდებათ ევროპაში მცხოვრები ჯერ კიდევ ნორმალური მაჰმადიანების გაგიჟება და გაბოროტება ურჯულო მტერი ევროპის წინააღმდეგ.

არავინ იცის თუ რამდენად გავლენიანია დღეს ჯიჰადისტურ სფეროში აბუ მუსაბ ალ-სური. ის პაკისტანის ქალაქ Quetta-ში დაემალა ამერიკელების შეტევას ალ კაიდას წინააღმდეგ და იქ დააპატიმრეს 2005 წელს. მას შემდეგ ის გაქრა რადარებიდან. ამერიკელებმა ის არ შეიყვანეს ალ კაიდას ”14 დიდი თევზის” სიაში. წყაროების თანახმად ამერიკელებს ის უნდა გადაეცათ სირიის ხელისუფლებისთვის რომელთანაც მაშინ ნორმალური ურთიერთობა ჰქონდათ.

ძალადობის აპოლოგეტი სარტრი-

კალბერ კამიუ მკვლელობის უარყოფა

Image

მარცხნივ კამიუ მარჯვნივ სარტრი, ბუმბერაზთა ომი,

http://bibliobs.nouvelobs.com/essais/20120111.OBS8521/camus-par-sartre.html

ალბერ კამიუ მკვლელობის უარყოფა

ძალადობის აპოლოგეტი ჟან პოლ სარტრი ალბერ კამიუს წინააღმდეგ. ევროპის მრავალფეროვნება


LA REVUE
TOUS NOS NUMÉROS !ALBERT CAMUS OU LE REFUS DU MEURTRE

CAMUS ET SARTRE : DE L’APOLOGIE DE LA VIOLENCE À L’APOLOGIE DE L’AMOUR

AUTEUR

Jean-François Mattéi

ANNÉE DE PUBLICATION

2013

CET ARTICLE EST PARU DANS
167.png

La rupture entre Sartre et Camus, qui vint des attaques des Temps modernes contre L’Homme révolté , en mai 1952, met en évidence leur opposition radicale sur la question de la violence.

Pour le milieu sartrien, très proche des intellectuels marxistes de l’époque, la violence dans l’histoire était non seulement nécessaire, mais légitime, dès qu’elle se paraît de l’adjectif révolutionnaire. Ce terme, à lui seul, abolissait tout appel à la révolte. En accordant à la révolte une légitimité qu’il refusait à la révolution, en raison de l’usage généralisé de la violence depuis la Terreur de 1793, Camus se montrait infidèle à cette prétendue loi de l’histoire qui devait accoucher dans la douleur la justice sociale à venir. Mais il y a plus grave que la substitution sémantique d’un terme à un autre. Les sartriens reconnaissaient dans la pensée de Camus ce qui faisait défaut à leur système implacable : la générosité, au sens cartésien du terme, c’est-à-dire l’estime de soi-même et l’amour des autres. Leur ressentiment envers Camus n’en fut que plus âpre.

Chez Camus, comme chez Descartes, cette générosité était inscrite naturellement, non pas dans l’histoire, mais dans l’ordre du monde. Sartre, au contraire, était aussi indifférent au monde, dont la contemplation provoquait sa nausée, qu’à la fidélité à soi et à l’exigence de justice. Que Sartre ait cru bon de s’ériger en procureur, pour condamner Camus sans appel, témoigne de la violence d’une abstraction qui cachait mal son impuissance àcomprendre ses adversaires. Le jeune Camus avait déjà remarqué, à propos de La Nausée,que « la théorie fait du tort à la vie 1 », et décelé chez Sartre, à propos du Mur, « un certain goût de l’impuissance, au sens plein et au sens physiologique 2 ». Tout Sartre se tient effectivement dans son impuissance devant la réalité et les autres hommes — « l’enfer, c’est les autres» — alors que tout Camus tient dans sa puissance de vie et d’amour, ce qu’il nomme les noces de l’homme et du monde. 

Avant même la rupture avec Sartre, Camus avait récusé « ce jouet malfaisant qui s’appelle le progrès 3» et rejeté « les puissances d’abstraction et de mort 4 » qu’implique tout système idéologique. Quand Camus écrivait, dans « Les amandiers », qu’il n’était pas assez rationaliste « pour souscrire au progrès, ni à aucune philosophie de l’Histoire 5 », il s’excluait de lui-même des cercles sartriens et marxistes. Sartre ne pouvait comprendre un tel refus et, au lieu de célébrer l’amour sur l’autel du monde, il préféra sacrifier le monde sur l’autel de l’histoire. L’Homme révolté, en 1951, avait déjà répondu à Humanisme et terreur de Merleau-Ponty, qui condamnait en 1947 la « violence rétrograde » de la bourgeoisie au bénéfice de la « violence légitime » du marxisme ; par la seule magie de l’Histoire, la révolution allait faire surgir «la raison de la déraison ». Camus n’admettra jamais cet «égarement révolutionnaire»auquel Sartre succombera à son tour, et qui lui paraissait issu de « la méconnaissance systématique de cette limite qui semble inséparable de la nature humaine 6 ». Pour Sartre, il n’y avait pas plus de nature humaine que de limite. Aussi fut-il d’autant plus violent à l’égard de ses ennemis qu’il était étranger à la mesure et, par là-même, à la justice. Lors de l’affaire Henri Martin qui vit en 1953 « l’acte de rupture d’un bourgeois avec sa classe », Sartre avait avoué son credo manichéen après sa conversion « en langage d’Église » : « Un anticommuniste est un chien, je ne sors pas de là, je n’en sortirai plus jamais 7 . »

Lors de la guerre d’Algérie


Lors de la guerre d’Algérie, Camus ne transigea pas plus avec le terrorisme qu’il n’avait transigé avec la peine de mort. Dès juillet 1954, il avait défendu « ces enfants français abattus à coups de revolver et ces colons isolés qu’on massacre sans coup férir 8 » ; trois ans plus tard, il tentera d’empêcher que « l’anticolonialisme devienne la bonne conscience qui justifie tout, et d’abord les tueurs 9 ». Mais les disciples de Sartre se moquaient bien de la limite, de la justice ou de la bonne conscience. Dans un article des Temps Modernes d’octobre 1946, Simone de Beauvoir justifiait déjà la « violence criminelle assumée par la politique stalinienne », en attaquant les adversaires de l’URSS qui ne tenaient pas compte des « fins poursuivies » : « On ne peut juger un moyen sans la fin qui lui donne son sens […] Supprimer cent oppositionnels, c’est sûrement un scandale, mais il se peut qu’il ait un sens, une raison. Peut-être représente-t-elle seulement cette part nécessaire d’échec que comporte toute construction positive. » Sartre, plus tardivement, en viendra à surenchérir sur la terreur révolutionnaire en regrettant qu’elle n’ait pas été plus intense à époque de Robespierre et de Saint-Just. Il déclarait en effet à Michel-Antoine Burnier en février 1973 dans Actuel : « Un régime révolutionnaire doit se débarrasser d’un certain nombre d’individus qui le menacent, et je ne vois pas là d’autre moyen que la mort. Les révolutionnaires de 1793 n’ont probablement pas assez tué. »

Il fallait donc tuer, et tuer encore, en URSS comme en Algérie, pour satisfaire l’appétit de ce que Sartre nommait la « raison dialectique ». Et c’est au nom de cette raison, pour mieux édifier l’humanité, que Sartre n’hésita pas à appeler, en réponse aux articles de Camus « Ni victimes ni bourreaux » dans Combat,au meurtre des Européens en Algérie. La préface qu’il donna aux Damnés de la terre de Frantz Fanon était sans équivoque : « L’arme d’un combattant, c’est son humanité. Car, en le premier temps de la révolte, il faut tuer : abattre un Européen, c’est faire d’une pierre deux coups pour supprimer en même temps un oppresseur et un opprimé : restent un homme mort et un homme libre ; le survivant pour la première fois sent un sol national sous la plante de ses pieds 10 . » Sartre ne s’en tiendra pas là et glorifiera le terrorisme algérien qui fit, on ne l’oubliera pas, plus de morts chez les musulmans, qualifiés de « traîtres », que chez les Européens : « Ces exécutions de traîtres participent du combat révolutionnaire universel dont le FLN est en Algérie le bras séculier, et dont le caractère légitime, parce que placé dans le vent de l’histoire, possède un pouvoir absolutoire sur tous les attentats meurtriers. »

Le lecteur aura bien lu : des « attentats meurtriers », reconnus comme tels, se trouvent légitimés par un obscur appel au « vent de l’histoire » qui aurait ainsi le « pouvoir absolutoire » d’innocenter des assassins. On passe sous silence, par exemple, le massacre de Melouza par le FLN, le 28 mai 1957. En une seule soirée, les 315 habitants du village, qui soutenaient le MNA, mouvement rival du FLN, furent torturés et tués à coup de pioche, de couteau et de hache. Sartre, comme ses partisans, n’eut pas un mot devant un tel massacre de musulmans que le FLN imputa d’abord à l’armée française avant de reconnaître plus tard sa responsabilité. Du fait que l’histoire soufflait dans un seul sens, en une sorte de caricature de la providence divine, le terrorisme se voyait absous, et, plus encore, salué comme la libération de l’homme. Quant aux victimes, qui se comptèrent en Algérie par centaines de milliers, assassinés et mutilés par le FLN, Sartre n’eut pas un mot pour elles. Autant en emporte le vent de l’histoire…

En ironisant sur le fait que Camus ne voulait être «ni bourreau ni victime», et en le traitant de « faux intellectuel 11 », Sartre suivait la pente naturelle d’une haine aveuglée par une idéologie qui réclamait l’anéantissement de ses adversaires. Le sempiternel « tourniquet », qu’il discernait dans l’œuvre de Jean Genêt, où « les deux termes d’une contradiction renvoient l’un à l’autre dans une ronde infernale 12 », n’était plus celui de l’être et de l’apparaître, mais celui d’un ressentiment qui ne tournait plus que dans un seul sens, celui de l’Histoire. Pendant ce temps, le tourniquet de la souffrance tournait en d’autres lieux, mais sans mobiliser les clameurs électives qui avaient oublié l’Est. En Russie soviétique, la presqu’île de la Kolyma, explorée par Varlam Chalamov et Alexandre Soljenitsyne, n’intéressait pas grand monde parmi les intellectuels parisiens qui avaient définitivement retourné — grâce au tourniquet de leur conscience — l’indignation en faveur des victimes en approbation à la gloire des bourreaux.

Il est vrai que Sartre, comme d’autres intellectuels occidentaux, était aveuglé par le messianisme marxiste. Il devait apporter le bonheur à la fin de ce que Marx nommait la « préhistoire », l’histoirevéritable de l’humanité commençant avec l’avènement du communisme. La révolution était donc nécessairement violente puisque toute rupture est une violence envers le temps passé et les hommes présents. Camus ne l’a jamais accepté, lui qui voulait, comme Nietzsche, être l’héritier du passé entier de l’humanité. On le constate dans la pièce de théâtre qu’il a nommée, par une ironie amère, Les Justes. Ceux qui se nommaient ainsi étaient des terroristes russes qui, pour accomplir leur révolution, étaient prêts à tuer des innocents. Le 15 février 1905, le poète Ivan Kaliayev devait se jeter devant la calèche du grand-duc Serge, l’oncle du Tsar, pour lancer une bombe. Il arrêta son geste quand il vit l’épouse de l’homme qu’il voulait tuer et les deux enfants qui accompagnaient le couple.

Son revirement sera mal compris par ses camarades qui lui diront : « Nous ne sommes pas de ce monde, nous sommes des justes. » Et, pour Camus, les terroristes se disent « les Justes » parce qu’ils soutiennent que, contre « l’ignoble amour », « la bombe seule est révolutionnaire ». Mais, à l’inverse, Kaliayev, bien qu’il finisse par tuer le grand duc, conserve le fond de cette innocence qui fait la bonté de l’homme. « Mais c’est cela l’amour », dit-il à ses amis, « tout donner, tout sacrifier sans espoir de retour. » L’amour est toujours cet amour du bien qui est une donation étrangère à toute récompense. C’est cette gratuité du bien, et de l’amour qu’on a pour lui, qui fit la singularité de Camus parmi les siens.

Mais Sartre avait-il une morale ?


Sartren’était fait ni pour l’amour ni pour l’amitié. Après la mort de Camus, il verra en lui « un petit truand d’Alger, très marrant, qui aurait pu écrire quelques livres mais plutôt de truand 13 ». Et il dénoncera, dans son œuvre, « un combat douteux » en faveur de la morale 14 . Mais Sartre avait-il une morale ? Dans sa polémique des Temps modernes, il admettait que les camps staliniens étaient « inadmissibles» ; mais c’était pour ajouter aussitôt : « inadmissible tout autant l’usage que la “presse dite bourgeoise” en fait chaque jour ». Le scandale de l’univers concentrationnaire ne l’émouvait donc que par éclipse. Son parti pris en faveur de la révolution, de la violence et de l’injustice — pour ne désespérer ni l’Histoire ni Billancourt — forme un étrange contraste avec l’assentiment camusien envers l’homme, le monde et la vie. Camus avait pourtant mis en garde ses lecteurs : « La révolte n’est pas le ressentiment 15. » Dans toute révolte, il y a une affirmation et un consentement au monde qui, dans sa « tendre indifférence », « finit toujours par vaincre l’histoire 16 ». Et cette victoire est en définitive, pour l’homme, la victoire de l’amour.

Hannah Arendt l’avait compris qui, dans une lettre du 21 avril 1952, écrivait à Camus : « J’ai lu L’Homme révolté que j’aime beaucoup. » La philosophe américaine ne dit rien de semblable à l’égard de Sartre. Elle sentait bien que l’auteur de La Nausée était toujours resté étranger à la beauté du monde comme à la révolte des hommes. Quand on a érigé l’abstraction en violence, on ne connaît pas plus la justice que l’amour.


1) A. Camus, Alger républicain, 20 octobre 1938, Essais, Paris, Gallimard, La Pléiade, 1965, p. 1417.

2) A. Camus, Alger républicain, 12 mars 1939, Essais, op. cit., p. 1420.

3) A. Camus, « La culture indigène. La nouvelle culture méditerranéenne », 8 février 1937, Essais, op. cit., p. 1327.

4) A. Camus, « Présentation de la revue Rivages », Essais, op. cit., p. 1331.

5) A. Camus, L’Été, Essais, op. cit., p. 835.

6) A. Camus, « La pensée de midi », L’Homme révolté, Essais, op. cit., p. 697.

7) J.-P. Sartre, Situations IV. Portraits, Paris, Gallimard, 1964, pp. 248-249.

8) A. Camus, « Terrorisme et amnistie », Chroniques algériennes, Essais, op. cit., p. 1865.

9) A. Camus, Le Monde Libertaire, n° 33, décembre 1957, repris dans Réflexions sur le terrorisme, textes choisis et introduits par J. Levi-Valensi, Paris, Nicolas Philippe, 2002, p. 178.

10) J.-P. Sartre, préface de septembre 1961 à F. Fanon, Les Damnés de la terre, Paris, La Découverte, Paris, 2002.

11) Olivier Todd, Albert Camus. Une vie, Paris, Gallimard, 1996, p. 756.

12) J.-P. Sartre, Saint Genet, comédien et martyr, Paris, Gallimard, 1952, p. 238.

13) Lettre de Sartre à John Gerassi en 1972. Quant à la haine de Sartre envers ses ennemis — de Gaulle est « un maquereau réac », Malraux un « porc », Raymond Aron « un con et un imbécile », etc. — on lira, du même John Gerassi, Entretiens avec Sartre, Paris, Grasset, 2011.

14) J.-P. Sartre, à son ami Gerassi, été 1972, O. Todd, Camus. Une vie, op. cit., p. 827 ; J.-P. Sartre, France Observateur, 7 janvier 1960.

15) A. Camus, « Remarque sur la révolte », L’Existence, 1945, Essais, op. cit., p. 1685.

16) A. Camus, « Le vent à Djémila », Noces,Essais, op. cit., p. 65.

” ყარაბაღული” ვაკხანალია

лава 1. Февраль 1988 года

Главы из русского издания книги “Черный сад”

კრიზისი
Том де Ваал
Совет бунтуетКризис начался в феврале 1988 года. Просторная центральная площадь Степанакерта, небольшого, живописного городка на Южном Кавказе, представляла собой идеальное место для проведения массовых мероприятий. На фоне крутого горного склона, перед неоклассическим зданием областного Совета возвышалась большая статуя Ленина, ныне демонтированная. На противоположной от здания стороне площади – длинная лестница, ведущая вниз по склону горы, в сторону равнинной части Азербайджана. 

20 февраля 1988 года Совет народных депутатов Нагорно-Карабахской Автономной Области Азербайджана вынес следующее решение: “Идя навстречу пожеланиям трудящихся НКАО, просить Верховный Совет Азербайджанской ССР и Верховный Совет Армянской ССР проявить чувство глубокого понимания чаяний армянского населения Нагорного Карабаха и решить вопрос о передаче НКАО из состава Азербайджанской ССР в состав Армянской ССР, одновременно ходатайствовать перед Верховным Советом СССР о положительном решении вопроса передачи НКАО из состава Азербайджанской ССР в состав Армянской ССР” (1).

За казенным языком резолюции скрывался поистине революционный смысл. Начиная с 1921 года Нагорный Карабах был на территории Азербайджанской Советской Республики островком,преимущественно населенным армянами. По сути дела, местные депутаты-армяне хотели перекроить карту Советского Союза так, чтобы Нагорно-Карабахская АО, отделившись от Советского Азербайджана, вошла в состав Советской Армении. Это было на третий год правления Михаила Горбачева. Советский Союз все еще был жестко организованным государством. И хотя Горбачев провозгласил политику гласности и перестройки, эта политическая линия, все равно контролировалась сверху Коммунистической партией. Решение областного Совета народных депутатов НКАО коренным образом изменило ситуацию. Призывая Москву к пересмотру внутренних границ, карабахские армяне впервые в истории Советского Союза после 1920-х годов делали государственную политику снизу вверх. 13 февраля, то есть за неделю до решения областного совета, группа карабахских армян провела на площади Ленина другое беспрецедентное мероприятие – несанкционированный политический митинг. Собравшись на площади, несколько сот человек потребовали воссоединения Нагорного Карабаха с Арменией. Толпу митингующих окружило двойное или тройное кольцо милиции, но милиционеры были местными армянами. Заранее предупрежденные о предстоящем митинге, они не вмешивались.

 Организаторы митинга намеренно подгадали день его проведения так, чтобы он совпал с возвращением делегации творческой интеллигенции армян Карабаха ездившей в Москву с петицией. Возглавляла делегацию местная актриса, армянка Жанна Галстян. Она первой выступила перед митингующими с короткой и яркой речью. “Выйдя сюда, карабахцы убили в себе раба”, – с воодушевлением заявила она (2). В ответ толпа стала скандировать по-армянски: “Миацум” – “Единение”. Это слово стало символом карабахской политической кампании. У организаторов митинга были все основания бояться. Трудно припомнить, кто и когда в Советском Союзе осмеливался бы организовать политическую демонстрацию. По крайней мере, два активиста впоследствии признались: они пребывали в полной уверенности, что их арестуют (3). Во избежание возможных арестов, они сочинили лозунги, из которых явствовало, что участники митинга являются лояльными советскими гражданами, действующими в духе гласности. На транспарантах, которые несли митингующие, было: “Ленин, партия, Горбачев!” В те февральские дни 1988 года многие советские руководители вдруг осознали, что стоят на ногах совсем не так твердо, как им казалось. Две составные части коммунистической партии открыто спорили друг с другом, и московское руководство быстро пришло к выводу, что мятежников нельзя сокрушить привычными силовыми методами. Применив на практике дух новой горбачевской терпимости, Политбюро объявило лидерам азербайджанской компартии, что они должны действовать исключительно “партийными методами” – убеждением, а не силой, – чтобы погасить конфликт. Горбачев также принял решение, что ни местным карабахским армянам, ни азербайджанским республиканским силам безопасности нельзя доверить восстановление порядка в регионе и направил из соседней Грузии в Карабах батальон мотопехоты 160-го полка внутренних войск МВД СССР. Впоследствии оказалось, что контингенту внутренних войск МВД пришлось пробыть там почти четыре года (4). В Степанакерте тем временем митинги становились все громче. Через неделю после первого митинга на площади Ленина собиралось уже несколько тысяч человек. Жанна Галстян вспоминает, с какой почти религиозной экзальтацией люди освобождались от страха, укоренившегося в душах советских граждан. По ее словам, “все проходило очень спокойно, люди стояли, как на церковной службе”. Московский политолог, армянин Александр Искандарян, выезжавший в Степанакерт, чтобы стать очевидцем происходящего, говорит, что обнаружил там “стихию” в действии: “Я увидел нечто стихийное, я увидел сгусток энергии, которую можно было направить в любом направлении. На самом деле, поначалу конфликт протекал в очень спокойной формеї Это было просто удивительно. Я никогда не видел ничего подобного в Советском Союзе – да и нигде больше” (5). Однако в Нагорном Карабахе проживали не только армяне. Примерно четверть населения – около сорока тысяч человек – составляли азербайджанцы, теснейшим образом связанные с Азербайджаном. Внезапный взрыв протеста в населенном преимущественно армянами Степанакерте, сколь бы мирным он ни был по своим внешним проявлениям, не мог не вызвать сопротивления азербайджанской общины. В Степанакерте достаточно посмотреть вверх, чтобы увидеть городок Шуша, расположенный на горе прямо над карабахской столицей. 90% жителей Шуши были азербайджанцы. Возмущенные, они начали готовить ответные акции протеста. События развивались стремительно. Восемьдесят семь депутатов-армян, входивших в областной Совет, воспользовались своим правом и объявили о созыве внеочередной сессии в субботу 20 февраля. Два высших партийных руководителя – остававшийся верным Азербайджану местный армянин первый секретарь областного комитета компартии Борис Кеворков и первый секретарь азербайджанской компартии Кямран Багиров – попытались сорвать работу сессии, но их усилия оказались тщетными. Внеочередная сессия областного совета началась около восьми вечера, на четыре в лишним часа позже намеченного срока, в крайне нервной атмосфере. Уже ночью все 110 депутатов-армян единогласно проголосовали за резолюцию, призывавшую к воссоединению Нагорного Карабаха с Советской Арменией. Азербайджанские депутаты отказались участвовать в голосовании. В отчаянной и едва ли не комичной попытке Кеворков попытался выкрасть официальную печать, которой требовалось скрепить текст принятого решения (6).Чтобы усилить общественное воздействие принятого решения, журналисты местной газеты “Советский Карабах” проработали всю ночь над специальным выпуском. На следующее утро, рядом со скучными официальными сообщениями ТАСС и перепечатками из “Правды”, газета поместила на первой странице в две колонки сообщение о намерении областного Совета выйти из состава Азербайджана. “Нечто совершенно новое”21 февраля 1988 года в Кремле собралось Политбюро ЦК КПСС, чтобы провести первое из многих заседаний, посвященных карабахскому кризису. Инстинкт самосохранения членов высшего партийного органа требовал, чтобы его члены сразу отвергли требование областного Совета. Впоследствии Горбачев говорил, что в Советском Союзе было девятнадцать потенциально горячих точек, грозивших вырасти в территориальные конфликты, и ему не хотелось создавать опасный прецедент, пойдя на уступки кому бы то ни было. Центральный Комитет коммунистической партии принял резолюцию, в которой мятежных карабахцев назвали экстремистами. “Изучив информацию о развитии ситуации в Нагорно-Карабахской автономной области, Центральный Комитет КПСС считает, что действия и требования, направленные на пересмотр существующей национальной и территориальной структуры, противоречат интересам трудящихся Советского Азербайджана и Советской Армении и создают угрозу межнациональным отношениям” (7). Отдав дань риторике, члены Политбюро едва ли представляли, что нужно делать дальше. И хотя у них не было опыта противодействия массовым политическим протестам, вариант массовых арестов был отвергнут. Как признался тогдашний советник Политбюро по делам национальностей Вячеслав Михайлов, “мы столкнулись с совершенно новой для нас ситуацией”. Ведь, в конце концов, взбунтовался орган советской власти, и карабахские армяне, по их заверениям, только того и добивались, чтобы вновь вернуться к давно позабытому ленинскому лозунгу “Вся власть Советам!” Горбачев попробовал начать диалог. Он направил на Кавказ две представительные делегации, одна из которых сначала отправилась в Баку, а затем в Нагорный Карабах. В Степанакерте московские эмиссары созвали пленум местной партийной организации, на котором было принято решение о смещении Кеворкова, руководившего нагорно-карабахской организацией азербайджанской компартии с 1974 года, то есть с середины брежневской эпохи. На место Кеворкова был избран его заместитель Генрих Погосян, лидер, значительно более популярный среди армянского населения. Однако это создало новые проблемы для Москвы: спустя несколько месяцев Погосян, пользовавшийся большим уважением среди карабахских армян, сам стал сторонником кампании за воссоединение с Арменией. В составе делегации Политбюро был Григорий Харченко, работник Центрального Комитета КПСС, который провел на Кавказе большую часть 1988-1989 годов. Вне всякого сомнения, Харченко выбрали для этой миссии из-за его внушительного внешнего вида и открытого характера, но и ему, по его словам, не удавалось вести с демонстрантами спокойный взвешенный разговор.”Мы поехали на один митингї Я хотел им сказать примерно следующее: “Мы встречались с представителями интеллигенции, все спорные вопросы требуют решения. Вот вы бастуете, но с какой целью? Мы знаем, что вам за это платят, но все равно такие вопросы не решаются на митингах! Генеральный секретарь работает над этим, скоро состоится заседание Президиума Верховного Совета, на котором будут обсуждать ваши проблемы, и, конечно, все законные требования будут рассмотрены”. Но какое там! “Миацум! Миацум! Миацум!” (8).В первый же день началось медленное сползание к вооруженному конфликту. Уже начали циркулировать и подогревать страсти в обеих этнических общинах первые слухи об актах насилия. Писатель Сабир Рустамханлы вспоминает, что он был в числе немногих представителей азербайджанской интеллигенции, отправившихся в Нагорный Карабах для налаживания диалога. Однако было поздно:”В Шушинском районе все были на ногах, все собирались спуститься вниз [в Степанакерт], и кровопролития было бы не избежать. То же самое и в [населенном азербайджанцами] Агдаме. Мы хотели это предотвратить и вели пропагандистскую работу, говорили, что мы должны быть готовы дать отпор, если армяне будут продолжать. Мы организовали оборону Шушы. Была ночь. Стрельба не началась. Армяне хотели отравить воду. Мы выставили дозоры. Мы были в районном комитете партии. Я работал главным редактором [азербайджанского] издательства, и мы печатали их книги на армянском [языке]. Все писатели бывали у меня. Оганджанян бывал, Гурген Габриелян, детский писатель и поэт, который называл меня братом. А сейчас, стоя на площади, они вели себя так, будто незнакомы со мной. Атмосфера сильно изменилась” (9). Истинное число случаев насилия в те дни, наверное, никогда не станет известным, потому что власти жестко проводили политику сокрытия любых инцидентов. Вот, к примеру, какой отвратительный и не до конца проясненный случай произошел со студентками педагогического института в Степанакерте. Шла вторая неделя карабахских волнений, когда историка Арифа Юнусова и его коллегу, уже собиравших информацию о событиях, попросили приехать в республиканскую больницу Баку. Предположительно, были изнасилованы две азербайджанские девушки из Степанакерта. Главный врач больницы не позволил двум ученым встретиться с пострадавшими. Однако медсестры рассказали, что “девушки поступили из пединститута Степанакерта. Там была то ли драка, то ли нападение на общежитие. Девушек изнасиловали. Они были в тяжелом состоянии” (10).Через два дня после того, как областной Совет НКАО принял решение об отделении Нагорного Карабаха, гневные акции протеста прошли в Агдаме. Агдам – город, расположенный на равнине, в двадцати пяти километрах к востоку от Степанакерта. 22 февраля разгоряченная толпа молодежи вышла из Агдама и направилась к Степанакерту. Они дошли до армянской деревни Аскеран, но там их встретили кордоны милиции и группа местных жителей-армян. У некоторых были охотничьи ружья. Началось столкновение, среди участников которого с обеих сторон были раненые. Погибли двое азербайджанцев. Одного из них, двадцатитрехлетнего Али Хаджиева, по всей вероятности, убил местный милиционер – либо случайно, либо в ходе стычки. Другой, шестнадцатилетний Бахтияр Гулиев, был, по-видимому, убит выстрелом из охотничьего ружья кем-то из армян. Если это так, то Гулиев стал первой жертвой межэтнического насилия в армяно-азербайджанском конфликте (11).Известие о гибели двух человек привело Агдам в ярость. Разъяренная толпа, вооружившись самострелами, дубинами и камнями на нескольких грузовиках двинулась на Степанакерт. Местная жительница, председатель одного из колхозов Хураман Абасова совершила поступок, ставший потом знаменитым: она взобралась на крышу машины и, сорвав с головы платок, бросила его перед толпой. По азербайджанскому обычаю, после этого мужчины должны остановиться. Этот призыв к миру явно остудил страсти, и потом, на митинге, Абасовой удалось убедить сограждан не идти на Степанакерт. Ее вмешательство, возможно, предотвратило куда более серьезное кровопролитие (12).Истоки кампанииСобытия февраля 1988 года в Нагорном Карабахе грянули как гром среди ясного неба. Однако первая фаза армянской кампании была заранее тщательно спланирована. Многие азербайджанцы, которых армянское восстание застало врасплох, были уверены, что действия мятежников получили официальную поддержку из Москвы. Это не так, хотя карабахское движение действительно пользовалось поддержкой сторонников-армян из советского истеблишмента. Подпольное движение за соединение с Арменией существовало в Карабахе на протяжении десятилетий. Всякий раз, когда в СССР наступала оттепель или в политической жизни страны начинались перемены – например, в 1945, 1965 и 1977 годах, – армяне направляли в Москву письма и петиции, требуя воссоединить Нагорный Карабах с Советской Арменией. Это было показателем того, как думали армяне и как функционировал Советский Союз: они никогда не обращались за решением проблемы в Баку, столицу Азербайджана. С наступлением горбачевских перестройки и гласности они вновь активизировали свои усилия. 3 марта 1988 года Горбачев сказал членам Политбюро, что они пропустили тревожные сигналы: “Упрощать тут никак нельзя, да и на самих надо посмотреть. 500 писем в ЦК было получено за три года по вопросу о Нагорном Карабахе. Обратил ли кто внимание на это? Была у нас рутинная реакция” (13).Однако последняя по времени кампания карабахских армян имела очень важное отличие: если предыдущие кампании направлялись из Нагорного Карабаха, то инициаторами этого движения стали карабахские армяне, проживавшие за пределами автономной области. В послевоенные годы многие армяне – уроженцы Карабаха осели в Москве, Ереване и Ташкенте, и теперь взаимные свяхи позволили создать широкую неформальную сеть, позволявшую координировать совместные действия по всему Советскому Союзу.Центром этой сети был Игорь Мурадян, выходец из семьи карабахских армян. Мурадяну тогда было всего тридцать лет. Он вырос в Баку, а во второй половине восьмидесятых работал в столице Армении, Ереване. На первый взгляд, его трудно представить в роли лидера столь значительного политического движения. Рослый увалень, он чуть заикается и подобно многим бакинским армянам чувствует себя комфортнее, когда говорит по-русски, а не по-армянски. При этом Мурадян – блестящий политический организатор и бескомпромиссно жесткий армянский националист. По словам Мурадяна, он не сомневался, что азербайджанские власти собирались заселить Нагорный Карабах азербайджанцами и силой выдавить оттуда армян, чтобы через пару поколений армяне перестали быть в автономной области этническим большинством. Вот почему он считал, что армянам нужно воспользоваться историческим моментом, данным им реформами Горбачева. Мурадян работал экономистом в Госплане Армении – государственном комитете планирования – и имел хорошие отношения людьми из партийных кругов. Он рано усвоил важный урок: если петицию правильно оформить и подать с должным подтверждением лояльности советской системе, то можно будет убедить многих влиятельных армян в Союзе ее поддержать. Направляя в 1983 году петицию о Нагорном Карабахе генеральному секретарю ЦК КПСС Юрию Андропову, он заручился подписями “ветеранов партии, людей, которые были лично знакомы с Лениным, Сталиным и Берией. На их руках было много крови”, – рассказывал Мурадян (14).Масштаб кампании, развернутой в эпоху Горбачева, был куда более широким. “Впервые в истории Советского Союза мы поставили своей задачей держать это движение в рамках закона, не придавать ему антисоветского характера и сделать его абсолютно лояльным”, – говорил Мурадян. Неясно, действительно ли Мурадян искренне верил в то, что советская система согласится передать Карабах Армении – если так, то он жестоко ошибался в своих расчетах, – или же добивался максимально широкой политической поддержки для своей рискованной кампании. В феврале 1986 года Мурадян повез в Москву проект письма и уговорил девятерых армян, уважаемых членов ЦК партии и видных ученых, подписать его. Наиболее весомой стала подпись академика Абела Аганбегяна, советника Горбачева по экономическим реформам. Мурадян вспоминал, что “когда [Агенбегян] пришел в тот дом, где подписал письмо, он даже не знал, куда идет, и почему его туда везут. Перед тем, как поставить свою подпись, он провел там часа четыре. И за эти четыре часа выпил около двух литров водки”. Карабахским активистам удалось даже заручиться молчаливой поддержкой руководителя компартии Армении Карена Демирчяна. Они задумали кампанию по дискредитации азербайджанского патриарха Гейдара Алиева, который, как им представлялось, мог стать главным противником идеи отделения Карабаха и заблокировать весь процесс. Бывший первый секретарь ЦК компартии Азербайджана, Алиев с 1982 года был членом Политбюро. Одна из самых смелых идей Мурадяна состояла в следующем: вместе со своим приятелем, тоже активистом армянского националистического движения, он возбудил уголовное дело против Алиева по статье 67 Уголовного Кодекса Азербайджана: “унижение национального достоинства”. Дело было проиграно, но, вероятно, сыграло какую-то, пусть и небольшую, роль в изгнании Алиева из Политбюро. Летом 1987 года Алиева отстранили от работы якобы по состоянию здоровья, и в октябре того же года он был официально выведен из состава Политбюро. Руководитель армянской компартии Демирчян, говорят, был очень рад закату политической карьеры своего оппонента в высшем партийном руководстве СССР. По словам Мурадяна, в 1990 году общий знакомый передал ему похвалу Демирчяна: “Нам удалось сделать самое главное – сместить Алиева до начала [карабахского] движения. Это было очень важно”.Работа Мурадяна с партийными фигурами была лишь частью, можно сказать, верхушкой айсберга его деятельности. Параллельно он вел другую, фактически подрывную работу. Он вступил в контакт с членами запрещенной радикально-националистической партии “Дашнакцутюн” (известных как дашнаки) через их зарубежные и подпольные ереванские ячейки. Он даже начал добывать оружие. По словам Мурадяна, летом 1986 года карабахцы с помощью дашнаков получили первую партию легкого стрелкового оружия из-за рубежа. Впоследствии поставки оружия стали осуществляться регулярно, причем “почему-то было много оружия чешского производства”. Это оружие шло главным образом в Нагорный Карабах. “Все организации в Карабахе были вооружены. Все местные комсомольцы имели личное оружие”. Это удивительное признание свидетельствует, что по крайней мере один армянский активист был уверен, что спор между двумя республиками мог перерасти в вооруженный конфликт. Межобщинная напряженностьНачало современного “спора о Карабахе” между Арменией и Азербайджаном обычно датируется февралем 1988 года. Но первая вспышка насилия, о которой плохо помнят даже сами жители региона, произошла за несколько месяцев до этого, причем не в Карабахе, а в Армении и Азербайджане. В середине 1980-х в Азербайджане по самым грубым подсчетам проживало около 350 тыс. армян (не считая жителей Нагорного Карабаха), а в Армении – 200 тыс. азербайджанцев. Осенью 1987 года межнациональные трения в обеих республиках зримо обострились, словно оба народа услышали вдруг в радиоэфире тайный сигнал к действию. В октябре 1987 года в деревне Чардахлу на севере Азербайджана произошла стычка между местными властями и жителями-армянами. Армяне воспротивились назначению директором совхоза азербайджанца. Их избили милиционеры, а они в знак протеста направили делегацию в Москву. Армяне относились к Чардахлу с особым пиететом, потому что это была родина двух маршалов Советского Союза – армян по национальности – Ивана Баграмяна и Амазаспа Бабаджаняна. 18 октября в Ереване прошла небольшая демонстрация протеста в связи с событиями в Чардахлу. А вскоре разразилась трагедия на юге Армении, в Мегрийском и Кафанском районах, где во многих деревнях компактно проживали азербайджанцы. В ноябре 1987 года на железнодорожный вокзал Баку прибыли два товарных вагона с азербайджанцами, вынужденными бежать из Кафана из-за межэтнических столкновений. Сведений об этом инциденте сохранилось очень мало, в прессе его совсем не освещали, но остались очевидцы тех событий. Света Пашаева, овдовевшая бакинская армянка, рассказала, как она увидела прибывших в Баку беженцев и как она носила им одежду и еду:”Пришли люди и сказали, что из Кафана прибыли два вагона с голыми, раздетыми детьми, и мы пошли туда посмотретьї Это были азербайджанцы из Кафана. Я была на вокзале. И сама видела два товарных вагона. Двери были раскрыты, а к стене были прибиты две длинные доски, вроде перил, чтобы из вагона на ходу люди не вывалились. Нас попросили принести что можно, чтобы помочь беженцам. И я – не только я одна, а очень многие – собрали старую детскую одежду, вещи какие-тої Я сама их видела. Там были мужчины, такие деревенские, грязные, с длинными волосами и бородами, старики, детиї” (15).Около 25 января 1988 года историк Ариф Юнусов шел на работу в Академию Наук в Баку, когда увидел новые свидетельства бегства азербайджанцев из Кафана. Четыре красных “Икаруса” стояли перед зданием Верховного Совета Азербайджана. Юнусов вспоминает пассажиров тех автобусов: “Все они были в ужасном состоянии. В основном там были женщины, дети и старики. Молодых было мало. Многие сильно избиты. Они кричалиї”Никто еще подробно не рассказывал об этих самых первых беженцах, главным образом потому, что азербайджанские власти постарались скрыть информацию о них. Арамаис Бабаян, в то время второй секретарь Кафанского комитета партии, говорил, что не может припомнить ни одного случая, чтобы азербайджанцы покидали территорию района до февраля. Впрочем, он подтвердил, что как-то ночью в феврале 1988 года две тысячи азербайджанцев действительно покинули Кафанский район, но считает, что причиной этого массового исхода стали слухи и “провокации”. Бабаян рассказывал, что как-то он поехал в Азербайджан, чтобы убедить уехавших из Кафана азербайджанцев вернуться в район. “Раньше мы ездили свободно. Мою машину остановили в соседней деревне, в Раздане. Молодые парни с поднимали с земли камни. Всякое могло случиться”. Бабаяну пришлось отправиться обратно. Ни один кафанский азербайджанец так и не вернулся в Армению (16).Петиции и делегацииВ 1987 года из тлеющего движения карабахских армян постепенно разгорелось живое пламя. Активисты объезжали колхозы и фабрики в Нагорном Карабахе, собирая подписи для документа, который они называли “референдум” о воссоединении с Арменией. Кампания по сбору подписей была завершена к лету 1987 года, и в августе огромная петиция – десять томов с более чем 75 тысячами подписей из Армении и Карабаха – была отправлена в Москву (17). Карабахские армяне сформировали две делегации, которые поехали в Москву “проталкивать” свое дело в Центральном Комитете КПСС.Влиятельные армяне активно лоббировали карабахский вопрос за границей. Историк Сергей Микоян, сын старого партийного функционера Анастаса Микояна, и писатель и журналист Зорий Балаян открыто пропагандировали идею присоединения Нагорного Карабаха в интервью газетам армянской диаспоры в США. А в ноябре 1987 года свой голос возвысил Абел Аганбегян, который очевидно не сожалел о том, что год назад выпил с Мурадяном два литра водки. 16 ноября Аганбегян, один из ведущих экономических советников Горбачева, встретился с группой французских армян в отеле “Интерконтиненталь” в Париже и предложил им свое видение проблемы: “Я был бы рад, если бы Нагорный Карабах вернули Армении. Как экономист, я считаю, что у них куда более тесные связи с Арменией, нежели с Азербайджаном. Я уже внес подобное предложение, и надеюсь, что эти идеи будут воплощены в жизнь в духе перестройки и демократии” (18). Взгляды Аганбегяна были изложены в газете французских коммунистов “Юманите”, распространявшейся в том числе и в Советском Союзе. Именно из этих откровений академика азербайджанцы впервые и узнали о ведущейся против них армянской кампании.

ძმები მაჰმადიანები და ნიჰილისტური რევოლუცია

POINTS FORTS

Qatar – Des millions pour l’islam en Europe

სანამ ცივილიზებული მსოფლიო გართული ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციით და გოგიაგვახარიები დარბიან გეიპარადზე კატარი მშვვიდად აფინანსებს ევროპაში ისლამიზმს. საქველმოქმედო არასამთავრობო ორგანიზაციის დაფინანსებით კატარი ცდილობს ევროპაში მისი გავლენის გაძლიერებას? ორ ფრანგ ჟურნალისტს ხელში ჩაუვარდა ” Qatar Charity “-ს ათასობით საიდუმლო დოკუმენტი.

მილიონები ისლამისთვის ევროპაში

https://www.dw.com/en/qatar-millions-for-islam-in-europe/a-55703504

Documentation DW |  Katar

Comment fonctionne l’association et quels sont ses objectifs ?

ამ დოკუმენტებმა გაამჟღავნეს დეტალები მისიონერული პროგრამისა და დაფინანსებისა რომლებიც მიზნად ისახავენ მთელ ევროპაში პოლიტიკური ისლამის გაძლიერებას.

ეს პროგრამა გულისხმობს რადიკალ ისლამისტების ორგანიზაცია ძმებ მაჰმადიანებთან დაკავშირებული 140 მიზგითის, კულტურული ცენტრების და სკოლების დაფინანსებას. მაგრამ კატარის ხელისუფლება ამბობს რომ არასამთავრობო ორგანიზაცია არ ეწევა მისიონერულ საქმიანობას დასავლეთში.

2 ფრანგი ჟურნალისტი Georges Malbrunot და Christian Chesnot ”მიყვნენ ფულს” და დაადგინეს ალზასში, Mulhouseში, უზომოდ დიდი ისლამური კულტურული ცენტრის მშენელობის დეტალები. მათ დაადგინეს თუ როგორ შენდება ისლამური ცივილიზაციისადმი მიძღვნილი მუზეუმი Chaux-de-Fonds-ში, შვეიცარიაში,; როგორ იგება იმამების აღზრდის ცენტრი საფრანგეთის დეპარტამენტ Nièvre-ში ; და ლტოლვილების ცენტრ სიცილიაში რომელიც მიგრანტებს იღებდა გაგანია სირიის კრიზისში.

ჟურნალისტებმა აღმოაჩინეს რომ ეს პროგრამები მოტივირებული იყო იდეოლოგიით….

დაზვერვა ამბობს რომ საუდის არაბეთი და ყურის სახელმწიფოები მხარს უჭერენ ისლამურ ექსტრემიზმს გერმანიაში.

https://www.independent.co.uk/news/world/europe/saudi-arabia-gulf-states-fund-islamic-extremism-germany-salafism-wahhabism-qatar-kuwait-islamists-a7473551.html

Actualités Monde Europe

L’ambassadeur d’Arabie saoudite en Allemagne nie que son gouvernement finance des groupes extrémistes

Lizzie DeardenMercredi 14 décembre 2016 11:02 commentaires

L'Arabie saoudite est gouvernée par le wahhabisme, une forme stricte de salafisme fondamentaliste
L’Arabie saoudite est gouvernée par le wahhabisme, une forme stricte de salafisme fondamentaliste (Getty Images)

საუდის არაბეთს მართავს ფუნდამენტალისტური სალაფიზმის მკაცრი ფორმა ვაჰაბიზმი.

.

გერმანიის შინგანი დაზვერვის სააგენტო BfV-ს და დაზვერვის ფედერალური სამსახური et BND-ს ანგარიში ბრალად სდებს ყურის ჯგუფებს მიზგითების, რელიგიური სკოლების, ექსტრემისტი ქადაგების და მოქცევის ჯგუფები Dawha-ის დაფინანსებას რისი მიზანიცაა იდეოლოგიის პროპაგანდა.

.https://cdn.jwplayer.com/players/LhAKxQMl-9ygSIn9G.html

ანგელა მერკელმა მოითხოვა ბურკას ”შეძლებისდაგვარად” აკრძალვა გერმანიაში.

მისიონერული მოძრაობები იყო ნაწილი გრძელვადიანი სტრატეგიისა რომლის მიზანიცაა სამი სახელმწიფოს გავლენის გაძლიერებს. ანგარიში ასახელებს საუდის არაბეთის მსოფლიო მაჰმადიანურ ლიგას, შეიხი ეიდ ბინ მოჰამედ ალ-ტანანის საქველმოქმედო ასოციაციას და კუვეიტის ისლამური მემკვიდრეობის აღორძინების ასოციაციას რომელიც ალ-კაიდას მხარდაჭერის გამო აკრძალული იქნა აშშ-ს და რუსეთის მიერ.

ყველაფერი ეს ხდება 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციით გაშტერებულ დადაბეჩავებულ ევროპაში. ესაა სერიოზული და ღრმა კვლევის ღირსი სერიოზული საკითხი.

ისლამიზმის ომი ნიჰილისტურ-სექსუალურ რევოლუციასთან

Augusto Del Noce, რატომაა სექსუალური რევოლუცია უდიდესი რევოლუცია

Augusto Del Noce [© Grazia Neri]

Augusto Del Noce [© Grazia Neri]

https://humanumreview.com/articles/why-the-sexual-revolution-is-the-greatest-revolution

2018 – Numéro trois 

Augusto Del Noce (1910-1989) იყო მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი იტალიის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი კათოლიკე ინტელექტუალი, ქრისტიან დემოკრატი.

1960-წლებიდან ცნობილი გახდა როგორც იდეების ისტორიკოსი, პოლიტიკური ფილოსოფოსი. ის ღრმად იცნობდა მარქსიზმს, ფაშიზმს და საზოგადოდ მეოცე საუკუნის საერო ფილოსოფიებს, მათ შორის სექსუალურ რევოლუციას.

Été 2017

https://www.communio-icr.com/articles/view/augusto-del-noce-on-the-new-totalitarianism

Augusto Del Noce ” ახალ ტოტალიტარიზმზე”

Carlo Lancellotti  იტალიელი ფილოსოფოსი Augusto Del Noce // 1910-1989// 1960-ანი წლების შუა ხანებიდან მწვავედ აკრიტიკებდა იმას რასაც ის უწოდებდა ”ტექნოლოგიურ” თუ ”მდიდარ” საზოგადოებას რომელიც განვითარდა დასავლეთში მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ.

მის თანამედროვეთა დიდი უმრავლესობის საწინააღმდეგოდ ის ფიქრობდა რომ დემოკრატიული ინსტიტუტების და აფიშირებული ლიბერალიზმის მიუხედავად ეს ახალი საზოგადოება არაა მკცრად გამიჯნული თანამედროვე ხანის ტოტალიტარული ტენდენციებისგან.

ის თვლიდა რომ აზრი რომლის თანახმადაც ტოტალიტარიზმების ხანა დასრულდა ჰიტლერიზმის და სტალინიზმის დასრულებასთან ერთად მცდარია, არაა სწორი.

მის ახალგაზრდობაში,1930-40-ან წლებში ტოტალიტარიტაზმის საკუთარი თვალით მნახველი Selon Del Noce-ს თანახმად ტოტალიტარიზმის დამახასიათებელი გონების უნივერსალობა-საყოველთაოობის უარყოფა და არსებული ხელისუფლებისადმი ყოველგვარი ოპოზიციის გამოცხადება კლასის // კომუნიზმი// თუ რასის//ნაციზმი// ინტერესების მცველ არარაციონალურ ძალად.

სხვა სიტყვებით ტოტალიტარული სისტემები ახდენენ ხელისუფლების მონოპოლიზაციას და აცხადებენ რომ თვითონ რაციონალობა პოლიტიკურია.

ტოტალიტარიზმები აცხადებენ პრეტენზიას იმაზე რომ მათი იდეოლოგიური ქადაგება ემთხვევა რაციონალიზმს და ასე ა პრიორი გამორიცხავენ კრიტიკის ყოველგვარ ფორმას.

1960-ან წლებში Del Noce-მ ამ ტენდენციის აღდგენა დაინახა სექსუალურ რევოლუციაში რომლის მონაწილეებიც უარყოფდნენ ოპონენტთა რაციონალობას და ოპონენტთა პოზიციას მიაწერდნენ ”დათრგუნულ ფსიქოლოგიას”, ”სიძულვილს”, ”სექტანტობას”, ”ანიმუსს”, და ა.შ.

Del Noce-მ დაასკვნა რომ გონების პოლიტიზაცია ამიერიდან ხდება ომის შემდეგ ახალი პრესტიჟის შემძენი ჰუმანიტარული მეცნიერებების, ფსიქოლოგიის,ანტროპოლოგიის,ფსიქოანალიზის სახელით.

ფსიქოანალიზის ვულგარიზებული ფორმა გულისხმობს სექსუალური განთავისუფლების, ისტორიულ ტაბუ-აკრძალვათა უარყოფის, ”ჩაგვრასთან ბრძოლის” პროგრამას.

Del Noce ამბობდა რომ ეს ტენდენცია არის უფრო ფართო და უფრო ღრმა ფენომენის მანიფესტაცია. ესაა ტექნიკური აქტივობის ”წყნარი” ტოტალიტარიზმი რომლის თანახმადაც ადამიანის ყოველი აქტივობის მიზანია გარდაქმნა და ფლობა.

უფრო ძველი ტოტალიტარიზმები გონების პოლიტიზაციას ახდენდნენ ისტორიის ფილოსოფიაზე //კომუნიზმი// თუ რასიულ მითზე //ნაციზმი// დაყრდნობით. ახალი ტოტალიტარიზმი კი იგივეს აკეთებს ძალიან ფართოდ გაგებული ”მეცნიერების” მოხმობით.

შედეგი ყველა შემთხვევაში არის ”კულტურის პოლიტიკისადმი დაქვემდებარება-სუბორდინაცია”, რაც Del Noce-ს აზრით არის ტოტალიტარული საზოგადოებების დამახასიათებელი ნიშანი. მისი თქმით სექსუალური რევოლუციის ”წყნარი” ტოტალიტარიზმი სავსებით უთავსდება დემოკრატიის ფორმალობათა დაცვას….

Del Noce გამოყოფს ავსტრიელი ფსიქოანალიტიკოსი Wilhelm Reich (1897‒1957)-ის ფიგურას. ფროიდო-მარქსისტული სკოლის // მარქსიზმის და ფსიქოანალიზის ჰიბრიდი// ამ დიდმა წარმომადგენელმა გამოთქვა იდეები სექსუალობაზე რომლებიც აიტაცეს 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის იდეოლოგებმა და აქტივისტებმა. მათ გავლენა მოსხდინეს დასავლურ კულტურაზეც.

ქვევით არის დელ ნოსეს ნაშრომი  The Crisis of Modernity-”თანამედროვეობის კრიზისის” ნაწყვეტი  McGill-Queen’s University Press , 2014], 144-45, 160-61). 

თავისუფლების ყველაფრის ნებადურთულობად წარმოდგენა დაკავშირებულია ანტიტრადიციონალიზმთან რასაც აქვს ყველაზე რადიკალური შედეგები

ჩაგვრასთან ბრძოლის თეორეტიკოსი Wilhelm Reich-ის წიგნს ” სექსუალური რევოლუცია” //1930// შეიძლება ეწოდოს ყველაფრის ნებადართულობის Mein Kampf.

.

Reich წერს რომ მოსათმენ-ასატანია მარტო ის იდეები რომლებიც არ უშლის ხელს ”სექსუალურ ბედნიერებას” და ოჯახის ტრადიციული ფორმის ნგრევას.

სექსუალური რევოლუციის ტიპის რევოლუციის მთავარი, გადამწყვეტი ასპექტია ტრადიციისგან განთავისუფლება.

Reich-ის წიგნის ყურადღებით წაკითხვისას ცხადი ხდება რომ სექსუალური რევოლუცია არაა თავისთავად სასურველი რამე, ისაა ოჯახის ნგრევის იარაღი.

ოჯახს ებრძვიან როგორც ადგილს სადაც მშობლები შვილებს გადასცემენ მეტა-ისტორიულად მიჩნეულ ღირებულებებს.

მაგრამ იქ მეტია. ნახეთ რას ლაპარაკობს ის ქრისტიანობაზე :

”საწყისი ქრისტიანობა არსით იყო კომუნისტური მოძრაობა. მაგრამ ეკლესიად გადაქცეულმა უარყო სექსუალობა და იქცა ასკეტურ ზებუნებრივ მოძრაობად, უარყო თავისი საკუთარი საწყისი.

ეკლესია ძალას იღებს სიცოცხლის უარმყოფელი ადამიანური სტრუქტურიდან, არის სიცოცხლის მეტაფიზკური ინტერპრეტაციის შედეგი, იკვებება სიცოცხლიდან რომელსაც კლავს.

Reich შეიძლება ჩაითვალოს კონსტანტინეს შემდგომი ქრისტიანობის წინააღმდეგ ბრძოლის წინამორბედად…

ძველ საეროობას სურდა ტრადიციულ მორალურ ღირებულებათა შენარცუნება. ის დარწმუნებული იყო იმაში რომ ტრადიციულ მორალურ ღირებულებებს არ სწირდებოდათ მეტაფიზიკური თუ რელიგიური საფუძველი.

ახალმა საეროობამ თავდაყირა დააყენა ყველაფერი.

ტოტალიტარიზმის ერთ-ერთი აუცილებელი დამახასიათებელი ნიშანია ყველა ტრანსცენდენტური რელიგიის ჩაგვრა იმიტომ რომ ისინი გვთავაზობენ ეთიკურ ომანენტიზმთან შეურიგებელ ცხოვრების იდეალს.

და ტოტალიტარულებმა იციან თუ რა ძნელია მსოფლიო სავსებით წარმატებული მსოფლიო ჩაგვრა განსაკუთრებით თუ კი ის ხდება ძალადობით.

მათ იციან რომ მათი პოლიტიკის საუკეთესო მხარდამჭერია რელიგიურ რეფორმატორთა მიერ ორგანიზაბული და გატარებული ტრადიციულ მორწმუნეთა ჩაგვრა…

შეუძლებელია რამენაირი კომპრომისი ტრადიციულ, უცვლელ, საწყისების ამღიარებელ მორალს და სექსუალურ განთავისუფლებას შორის.

… 

Reich ამბობს რომ შვილის გაჩენის სამსახურში მდგარი სექსუალური ვნების კონცეფცია არის ადამიანის ჩაგვრა კონსერვატული სექსოლოგიის მიერ. ესაა ფინალისტური, ე.ი. იდეალისტური კონცეფცია. მას ისევ შმოაქვს მეტაფიზიკური პრინციპი და ასე ავლენს რელიგიურ თუ მისტიკურ ცრურწმენას.

ჩვენ შეიძლება ეს გამოვხატოთ სხვა ცნებებით:

ისტორიაში არის მუდმივ კონფლიქტში მყოფი 2 ტიპიური სტრუქტურა: მორალური სტრუქურა , რომელიც გულისხმობს მეტაფიზიკურ-ტრანსცენდენტურ, მეტიც, ზებუნებრივ საფუძველს და ლიბერტინული, ამ საფუძვლის უარმყოფელი სტრუქტურა რომელიც ცხოვრების სრულ რეალიზაციას აიგივებს ”სექსუალურ ბედნიერებასთან” რომელიც გაგებულია როგორც შვილის გაჩენის იდეისგან თავისუფალი მიზანითავისთავად.

Reich-ის აზრი ეფუძნება იდეას რომლის თანახმადაც არც უმაღლესი მიზნები და იდეალებია და არც ღირებულებათა მეტა-ემპირიული ავტორიტეტი.

ამით წაშლილია როგორც ქრისტიანობის ისე უფრო ფართოდ გაგებული იდეალიზმის და ობიექტურ რეალობაში ღირებულებათა საფუძვლის, როგორც ისტორიის მარქსთან, ყოველი კვალი.

Reich ადამიანს აცხადებს მარტო ფიზიკურ საჭიროებათა და მოთხოვნილებათა მქონე რაღაცად.

არც ღმერთი არსებობს, არც სული და არც სულიერი მოთხოვნილებები, დაიკმაყოფილეთ ფიზიკური მოთხოვნილებები და საჭიროებები და პირუტყვულ-მხეცური ჟინი და იქნებით ბედნიერები, ესაა ვილჰელმ რაიხის დოქტრინა.

უმაღლეს ღირებულებათა და იდეალთა, მორალურ ღირებულებათა უარყოფის შემდეგ რჩება მარტო ვიტალური ენერგია რომელიც შეიძლება გაიგივდეს სექსუალობასთან და ცხოვრების ცენტრალურ ელემენტად რჩება სექსუალური ბედნიერება. სრული სექსუალური დაკმაყოფილება შეიძლება და ბედნიერებაც ხელმისაწვდომია, აქვეა.

სრული და უსაზღვრო სექსუალური თავისუფლება გაანთავისუფლებს ადამიანს ნევროზებისგან, მილიტარისტური და აგრესიული ტენდენციებისგან, სადისტური ბოდვა-ფანტაზიებისგან… მისცემს მას შრომის და ინიციატივის გამოჩენის უნარს

ეს გავს ლენინური ტოტალიტარიზმის პირველ წლებში ჭიქა წყლის თეორიას რომლის თანახმადაც სიყვარული არ არსებობს, ისაა ბურჟუაზიული ტყუილი და არსებობს სექსი, რომელიც ისეთივე ფიზიოლოგიური მოთხოვნილებაა როგორც წყურვილი. მოგწყურდება და სვავ ჭიქა წყალს ასე უნდა იყოს სექსიც. უნდა შეგეძლოს სექსუალური მოთხოვნილების დაკმაყოფილება როცა და ვისთანაც მოგინდება. რაიხ-ბოლშევიკური ”გენიალური” მიხვედრა დაედო საფუძვლად 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალურ რევოლუციას.

ვილჰელმ რაიხის თქმით გამორჩეულად მჩაგვრელი სოციალური ინსტიტუტია ტრადიციული მონოგამიური ოჯახი. ოჯახი განუყოფელია ტრადიციის იდეისგან. მშობლები შვილებს გადასცემენ წინაპართა სიბრძნეს და მათ მიერ დატოვებულ სილამაზეს და სიმდიდრეს. ჭეშმარიტების მთელი მეტა-ემპირიული წესრიგის მოსპობა მოითხოვს ოჯახის მოსპობასაც..

მონოგამიური ოჯახის და ქორწინების იდეა განუყოფელია უმანკოება-უბიწოების,სიწმინდის, მორცხვობისიდეებისგან, დაკავშირებულია ტრადიციის იდეასთან რაც ნიშნავს ურყევი და მუდმივი ჭეშმარიტეტების წყობას.

ვილჰელმ რაიხის და მისი ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციისთვის წარსული, ეროვნული კულტურული მემკვიდრეობა, წინაპართა სიბრძნე და სილამაზე არის ველი უსარგებლო,მავნე,ხელის შემშლელი ხლამი და ნაგავი.

ოჯახი როგორც სიკვდილამდე ერთმანეთის ერთგულ მეუღლეთა ერთობა უნდა შეიცვალოს სექსუალურ პარტნიორთა ხანმოკლე დროებითი შეთანხმებით რომელიც ყოველ წუთს შეიძლება დაირღვას და პარტნიორებს აქვთ ცალ-ცალკე სხვა სექსუალურ პარტნიორთა ძებნა-მონახვის უფლებაც.

ამის ცოცხალი მაგალითი კაცობრიობას მისცეს ეგზისტენციალიზმის პაპმა ჟან-პოლ სარტრმა და ფემინიზმის პაპესა სიმონ დე ბოვუარმა.

https://www.lhistoire.fr/le-couple-modèle

არც ეგზისტენციალიზმის პაპ ჟან პოლ სარტრს და არც ფემინიზმის პაპესას არ უნდოდათ ქრისტიანული ევროპის კულტურა და ცივილიზაცია. მსოფლიო ომებით გამოთაყვანებული თაობები მას თვლიდნენ მოძველებულ ხელის შემშლელ ხლამად.

ღმერთის და მოყვასის ქრისტიანული სიყვარული მათ შეცვალეს ქალის და მამაკაცის ურთიერთობის ახალი მოდელით.

ერთის მხრივ არის ” აუცილებელი სიყვარული-Un amour

« nécessaire » და მის გვერდით არის ” მეორეხარისხოვანი სიყვარულები”- amours secondaires. თითქოს ჟან_პოლ სარტრის და სიმონ დე ბოვუარის ურთიერთობებზე თავისუფალი რამე არც არსებობს.

ჟან-პოლ-სარტრის და სიმონ დე ბოვუარის მაგალითმა აცდუნა, მოხიბლა და მოწამლა ევროპელთა მრავალი თაობა, მაგრამ მოვიდა შეხედულებათა და ქცევის გადასინჯვის დროც.

ჟან-პოლ სარტრმა სიმონ დე ბოვუარს შესთავაზა ორწლიანი კონტრაქტი რომლის განახლება შემდეგ შესაძლებელი იყო.

მათი ” სიყვარული” უნდა ყოფილიყო მთავარი, ‘” აუცილებელი სიყვარული”.  მაგრამ მის გვერდით და პარალელურად დაშვებული უნდა ყოფილიყო ” შემთხვევითი”,” თანადამთხვევი” 

” სიყვარულებიც”. ორივე მხარეს უნდა ჰქონოდა ამის უფლება. ერთადერთი პირობა იყო ტყუილის ართქმა და არაფრის დამალვა.

სიმონ დე ბოვუარი დათანხმდა და  ლამაზად რომ ვთქვათ გადაჭრით პოლიგამური ჟან პოლ სარტრი უხვად სარგებლობდა ამით.

ჟან-პოლ სარტრის და სიმონ დე ბოვუარის ეს უმსგავსი მაგალითი დღესაც აცდუნებს თაობებს.

ამ პირობებში აზრი დაკარგა გარყვნილების ცნებამ. ჰომოსექსუალობა, ლესბოსელობა, სადომაზოხიზმი ჩაითვალა ბუნებრივ მოთხოვნილებებად რომელთა დაკმაყოფილების უფლება უნდა ჰქონდეს ადამიანს. 1960-70-ან წლებში სახელგანთქმული ინტელექტუალები და მთელი პარტიები, მაგ. გერმანიის მწვანეთა პარტია პედოფილიის ლეგალიზაციასაც ითხოვდნენ.

წარსულის, მეტიც, გუშინდელი დღის ასეთ რადიკალურ უარყოფას ჰქვია ფუტურიზმი. დღეს ფაქტიურად არის ლიტერატურული მოძრაობა ფუტურიზმის დებულებათა საყოველთაოდ გავრცელება.

ქალთა ემანსიპაცია, როგორც ის ესმის სხვადასხვა ფემინისტურ მოძრაობას ზუსტად შეესაბამება ”ფუტურისტი ქალის” მოდელს რომელიც უკვე პირველი მსოფლიო ომის წინ იყო შემოთავაზებული.

თუ გავიხსენებთ ფუტურიზმის ურთიერთობას ფაშიზმთან შეიძლება ვილაპარაკოთ ”ფუტურისტულ უწყვეტობაზე” ჩვენს ისტორიაში რისი ბოლო ეტაპიცაა დღევანდელი ნებადართულობა.

ნამდვილი ფილოსოფიური ათეიზმის გარკვეული ფორმის აღმავლობა დაიწყო მე-17 საუკუნის ერუდიტი ლიბერტინჟის დროიდან. ეს იყო ათეიზმის ნეგატიური და მწვავე ფორმა. რომელიც უნდა განვასხვავოთ ათეიზმის შემდეგი პოზიტიური და რევ`ლუციური ფორმისგან რომლის მიზანიც იყო ახალი რეალობის შექმნა.

ერთმანეთის საპირისპირო 2 მორალური მიდგომა დაკავშირებულია ათეიზმის ორ ტიპთან: პირველი დაკავშირებულია იმასთან რასაც ადრე ერქვა ლიბერტინული თავგასულობა და რასაც დღეს უწოდებენ ნებადართულობას. მეორე დაკავშირებულია თავშეკავებულობასთან და რევოლუციურ სიმკაცრესთან რაც არის პურიტანიზმის სეკულარიზაცია.

ათეიზმის ისტორიული განვითარება როგორც ჩანს მიდის ციკლით. რევოლუციური ეტაპის გავლით ის დღეს უბრუნდება რადიკალურად გაფართოებულ ლიბერტინულ ფორმას.

არისტოკრატიული ათეიზმი რევოლუციური ეტაპის გავლით გადავიდა დღევანდელ მასათა ლიბერტინულ ათეიზმზე.

[3] Wilhelm Reich, La Révolution sexuelle , trad. Theodore P. Wolfe (New York : Midi, 1963), 265.

Thérèse Hargot, sexologue et thérapeute de couple

ნიჰილისტურ სექსუალურმა რევოლუციამ გადარია 1984 წელს ბელგიაში დაბადებული ბელგიელ ფრანგი ფილოსოფოსი, სექსოლოგი და პედაგოგი ტერეზა არგო Thérèse Hargot-ც. დავუგდოთ ყური მის ერთ-ორ სიტყვას:

” ჩვენ ეხლა ვტივტივებთ სექსუალური გნთავისუფლებისგან მემკვიდრეობით მიღებულ სიტკბოება-სიამოვნების ტირანიაში. სექსუალური და ეკონომიკური ლიბერალიზმი ადამიანს უბიძგებს მოხმარებისკენ და ამან გადაგვაქცია ჭირვეულ ბავშვებად:

” როდესაც მინდა, თუ მინდა, ვისთანაც მინდა…

”პორნოგრაფიით აღზრდილები სრულწლოვანებიც მუდამ დაეძებენ დაკმაყოფილებას. ეს რჩება მათ აკვიატებულ-აჩემებულ იდეად.

ეს ემოციური უმწიფარობა ართულებს სხვის მიმართ გახსნას ვინაიდან ურთიერთობისთვის აუცილებელია საკუთარი თავის ფლობა.”…

1960-70-ან წლებში სარანგეთმა გადაიტანა ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუცია რომელსაც უნდა მოეტანა ჭეშმარიტი განთავისუფლება წინა თაობების მორალისგან,ზნე-ჩვეულებებისგან, მამაკაცთა ბატონობისგან, აკრძალვებისგან.

არა ბელგიელ-ფრანგი ფილოსოფოსი,სექსოლოგი და პედაგოგი ტერეზა არგოს აზრით ეს განთავისუფლება არ მომხდარა. ძველი,ისტორიული ღირებულებები და იდეალები დაამხეს მაგრამ თავისუფლება არაა.

ადრე ნორმებს ადგენდა და ქცევას ასწავლიდა რელიგია. ეხლა ნორმებს ადგენს და ქცევას ასწავლის პორნოგრაფიული ბოდიში კულტურა.

ძველად მიზანი იყო შვილის გაჩენა, გვარის გაგრძელება წინაპართა სიბრძნის, მათ მიერ დატოვებული სილამაზის და სიმდიდრის გადაცემა შემდეგი თაობებისთვის… ეხლა მიზანია ინდივიდუალური სიამოვნება.

ცნება ”სილამაზის” უკან იმალება ნამდვილი წვრთნა რომელიც ბავშვებს და მოზარდებს უქმნის მახინჯ წარმოდგენას სექსუალობაზე.

ბელგიელ ფრანგ ფილოსოფოს-სექსოლოგ-პედაგოგ ტერეზა არგოს არ სჯერა დღევანდელი თავისუფლებისა. ადრე მოვალეობა იყო შესაფერის დროს შვილის გაჩენა. ეხლა მოვლეობად ქცა რაც შეიძლიება ადრიდან სექსუალური სიამოვნება.

წიგნში ” სექსუალურად განთავისუფლებული // ან თითქმის// ახალგაზრდობა”-

 Une jeunesse sexuellement libérée (ou presque) ტერეზა არგო ლაპარაკობს პორნოგრაფიის ტირანიაზე.

ტექნოლოგიათა განვითარებამ ბავშვებს მისცა სმარტფონი ინტერნეტთან უსაზღვრო კავშირით და მათ გაეხსნათ პორნოგრაფიის უსაზღვრო სამყარო.

დაწყებითი სკოლის ბავშვები YouPorn-ით უკვე იცნობენ პორნოგრაფიას რაც მათ მუდამ აღიზიანებს სექსუალურად.

ახალგაზრდები ცხოვრობენ, იზრდებიან და ვითარდებიან დიდად პორნოგრაფიულ გარემოში. ყველგანაა ქალის თეძოები, მკერდი, ბარძაყები ან კაცის შესაბამისი ორგანოები. ვერსალში, გერმანიაში, ამსტერდამში დგავენ ვაგინას და პენისის კერპებს პორნოსაიტები… ხო…..უფ.

Marlene Dietrich in einer Filmszene aus der blaue Engel (Deutschland 1930) 

Marlene Dietrich in The Blue Angel : Photo d'actualité

პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ გერმანიის ვაიმარის რესპუბლიკაში საჯაროდ გამოფინეს გერმანელი მზეთუნახავი მარლენ დიტრიხის ულამაზესი ბარძაყები და საცვალი და მას მერე 5-10 წლის ბავშვებსაც არ აძლევენ გასაქანს. მარლენ დიტრიხი ფილმში “ცისფერი ანგელოზი” 

ეხლა უნდათ აბსოლუტურად ყველაფრის ჩვენება ორგანოების ხახუნის ნატურალისტური სცენების ჩათვლით. აჩვენებენ სექსის მექანიკას და ვიღას ახსოვს ტრუბადურები და ფილემონ და ბავკისის სიყვარული.

არის მამრების და მდედრების კონკურენცია-კონკურსი და მასში გამარჯვებაა სიამოვნება.

ბელგიელ ფრანგი ფილოსოფოს-სექსოლოგ-პედაგოგი ტერეზა არგოს თქმით 1960-ანი წლების ბოლოს თავისუფალი სიყვარულის სახელით დამყარებული ეს ტირანია ღრმადაა ფესვგადგმული დღევანდელ აღმზრდელთა მენტალობებში. ეს კი წარმოშობს არაცნობიერ სწრაფვას სექსუალურ კონკურენციაში გამარჯვებისკენ. ეს სწრაფვა კი ამართლებს ამ მიზნის მისაღწევად ყველა საშუალებების გამოყენებას. ასე ხდება ინიციაცია პორნოგრაფიით და მისი პერსონაჟების მიბაძვით.

თუ კი შეეკითხებით თუ რა საჭიროა სექსუალური ურთიერთობები ახალგაზრდების უმრავლესობა გიპასუხებთ რომ სიამოვნებისთვის.

რა უნდა მოკითხო ტუტუც მოზარდებს? ისინი გაჩნდნენ კონტრაცეფციის, აბორტის, დაუბრკოლებლად სიამოვნების უფლებებთან ერთად. სიამოვნება დაუბრკოლებლად არაა მათთვის აბსტრაქტული საკითხი. თუ კი ეიძლება სექსი უშვილოდ შეიძლება სექსი სხვისი გაცნობის, სიყვარულის, პასუხისმგებლობის გარეშეც.

ღმერთის და მოყვასის სიყვარული აღარაა მოდაში. მოდაშია ფიზიკური სიამოვნება, უშვილო, უსიყვარულო, უპასუხისმგებლო სექსი…..

https://www.lefigaro.fr/actualite-france/2015/05/22/01016-20150522ARTFIG00400-therese-hargot-jacob-la-pornographie-impose-ses-codes-aux-adolescents.php

მოხარდები მასობრივად უყურებენ პორნოგრაფიას და ეს გავლენას ახდენს მათ ემოციურ,სექსუალურ ცხოვრებაზე, ურთიერთობებზე სხვებთან.

პორნოგრაფია არაა ეროტიზმი. პორნოგრაფიაში არაა ისტორია, აღარაა სახე. ჩანს მარტო სხეულთა ნაწილები, ძალადობა.

პორნოგრაფია ადამიანს აქცევს უფრო ძლიერის სიამოვნების ინსტრუმენტად. პიროვნება წაშლილია.

პორნოგრაფიით გამოთაყვანებული ევროპელი მოზარდები თითქმის ერთხმად ამბობენ რომ შეიძლება სექსუალური ურთიერთობები გრძნობის გარეშე….

მაშ როგორ უნდა გაგვიკვირდეს სექსუალური ძალადობის ფაქტების გამრავლება-გახშირება თაობაში რომელიც მიეჩვია თავისი მხეცური ვნებების დაკმაყოფილებას თავისუფლად მისაწვდომი პორნოგრაფიით, რომელმაც არ იცის მხეცური ვნებების მოთოკვა.


არასოდეს არ ყოფილა ისე ძნელი ქორწინება როგორც დღეს დასავლურ საზოგადოებაში არაფერი ამზადებს ხანგრძლივ სიყვარულს, არაფერი უწყობს მას ხელს.

” არ უნდა ვასწავლოთ მოზარდებს სექსუალურად აყვავება-გაფურჩქვნა,

ახალგაზრდებს უნდა ვასწავლოთ კაცებად და ქალებად გახდომა, მათი პიროვნების ჩამოყალიბება-გაძლიერება. სექსუალობა მეორეხარისხოვანია პიროვნებასთან შედარებით.

პრეზერვატივებზე, კონტრაცებტივებზე და აბორტზე ლაპარაკის მაგივრად ბავშვებს უნდა დავეხმაროთ მათი პიროვნების ჩამოყალიბებაში,საკუთარი თავის პატივისცემის განვითარებაში.

უნდა აღვზარდოთ კაცები და ქალები რომლებსაც ექნებათ ერთმანეთთან ურთიერთობის უნარი.

საჭიროა ფილოსოფიის კურსი და არა სექსუალური აღზრდის გაკვეთილები.

ამას ამბობს 1960-70-ანი წლების ნიჰილისტურ სექსუალური რევოლუციით გადაქანცული საზოგადოების ასული, ბელგიელ ფრანგი ფილოსოფოს-სექსოლოგ-პედაგოგი და შესანიშნავი შვილების დედა ტერეზა არგო. ისმინეთ.

Il ne faut pas des cours d’éducation sexuelle, mais des cours de philosophie!

Il faut créer des hommes et des femmes qui puissent être capables d’être en relation les uns avec les autres. Il ne faut pas des cours d’éducation sexuelle, mais des cours de philosophie!”

ცნობილმა ფრანგმა სოციოლოგმა ჟან-პიერ ლე გოფმა-Jean-Pierre Le Goff თავის წიგნში ” გუშინდელი საფრანგეთი, მოზარდი სამყარო 1950-ანი წლებიდან 1968 წლის მაისამდე” –La France d’hier, Récit d’un monde adolescent des années 1950 à Mai 68. 1968 წლამდე არსებული საფრანგეთი შეადარა 1968 წლის შემდეგ არსებულ საფრანგეთს. 

თვალშისაცემია რომ ძველი სამყარო ორიენტიურებული იყო გამძლეობა-ხანგრძლივობაზე და გრძელვადიან პერსპექტივაზე. 

1968 წლის შემდგომი სამყარო კი ეფუძნება აწმყოს წამიერებას და ხანმოკლე პერსპექტივას. მთავარია მომავალზე ტვინის ჭყლეტის გარეშე აწმყო წუთით სიამოვნება. 

 რას წერს ის ქორწინებაზე 1950-ან წლებში :

” არ უნდა დაგეშვა შეცდომა მეუღლის, საცოლის თუ საქმროს არჩევაში. ერთმანეთის გასაცნობად საჭირო იყო დრო, ამისთვის იყო დაწინდვა-დანიშვნა. შემდეგ უარის თქმა ცუდ ტონად ითვლებოდა მაგრამ ეს იძლეოდა შეცდომის და ” ხასიათთა შეუთავსებლობის” თავიდან აცილების საშუალებას. 

მაგრამ ქორწინების შემდეგ მორჩა. გაყრა რელიგიურად და სოციალურად მიუღებელი იყო” (გამომცემლობები Stock, 2018, გვ. 68). 

მთელი ცხოვრებით, სიკვდილამდე. ქორწინება მაშინ უპირობოო იყო. 

განსაკუთრებული გარემოებების გარდა ქორწინება უნდა დამთავრებულიყო ერთ-ერთი მეუღლის სიკვდილით. 

მაშინ ადამიანები არ ყრიდნენ ერთმანეთს როგორც ნახმარ ყელში ამოსულ ობიექტებს.მეუღლეები, ადამიანები ერთმანეთს შეაკეთებდნენ ხოლმე. ასე იყო როგორც საგნების ისე მეუღლეების შემთხვევაში.

ცხადია რომ ქორწინება ვერ აგვარებდა ყველაფერს. უცოდველი მარტო ღმერთია.იყო მეუღლის ღალატიც, ავხორცობაც, უკანონო შვილებიც, მაგრამ საზოგადოება არ იღებდა და არ იწონებდა ამას.

the Guardian

ლენინური პარტიის ვარსკვლავებმა მიხაილ გორბაჩოვმა და ედუარდ შევარდნაძემ საქართველოს დედაქალაქი თბილისი გადააქციეს ნარკომანიის და უგულო ხვევნა-ლოშვნის საერთაშორისო ცენტრად.

Tbilisi Is Fucking: Documenting Tbilisi’s New Sexual Confidence With Omara Gogichaishvili

ZAZA BOURASSA3RD DECEMBER 2017 GEORGIALGBTQPHOTOGRAPHYPOLITICS AND SOCIETY

1991 წელს საბჭოთა ტანკით დაქცეული თბილისიც ჩაითრიეს განსაკუთრებით 1960-80-ან წლებში გაფურჩქნულ ნიჰილისტურ-სექსუალურ რევოლუციაში.

1977 წელს პოპულარული გახდა ბრიტანელი როკ-მომღერალი Ian Dury-ს სიმღერა «Sex & Drugs & Rock & Roll»  // სექსი და ნარკოტიკები და როკენროლი//

«  სექსი, ნარკოტიკები და როკენროლი

სულ ეს სჭირდება ჩემს ტვინს და სხეულს

სექსი, ნარკოტიკები და როკენროლი მართლაც ძალიან კარგია. »

//Sex and drugs and rock and roll
Is all my brain and body need
Sex and drugs and rock and roll
Are very good indeed//
არ გვინდა არც ღმერთის და მოყვასის სიყვარული, არც ოჯახი, არც სამშობლო, არც შრომა, გვინდა სექსი, ნარკოტიკები, როკენროლი და მეტი არაფერი. ესაა ამ რევოლუციის ჰიმნი და ამან პერესტროიკით დაბეჩავებულ საქართველოშიც ჩამოაღწია.

ოდესღაც მზის და ვარდების ქალაქ თბილისში თარეშობს ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუცია რომელიც სპობს მსოფლიოს ერთ-ერთ უძველეს კულტურას.

თბილისი აღარაა მიყრუებული საბჭოთა ხვრელი. ის ემსგავსება ევროპას სადაც თარეშობენ და მღვდლებსაც ხოცავენ ჯიჰადისტებიც, სატანისტებიც, ყირაზე დადიან ლიბერტარები და დრო და ადრო პოულობენ სადომაზოხისტური სექსუალური ”თამაშების” დროს დაღუპულთა გვამებს, სადაც ცეცხლს უკიდებენ და არბევენ ულამაზეს კათედრალებს…..

სამწუხაროდ ის არ ემსგავსება შარლ დე გოლის, ეგზიუპერის, ჩესტერტონის საყვარელ ევროპას. აი ასეთი ტრაღედია უხარიათ თბილისელ დეგენერატებს.

სექსის სირცხვილი თანდათანობით ქრება თბილისში. პროგრესისტი ლიბერტარები დაეჩვივნენ თავისი ინტიმური ცხოვრების და მხეცური ჟინის საჯაროდ გამოფენას.

კი, კიდევ დარჩნენ აქა იქ ბნელი რეაქციონერი მღვდლებიც და მათი მრევლიც, მაგრამ მაგათი საქმე წასულია. ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის ბულდოზერი ლეწავს ყველანაირ წინააღმდეგობას.

პროგრესს ვერაფერი დაუდგება წინ. მან შეჭამა და მოინელა კარგი ნინოები და ჰომოფობი გიორგები.

თბილისი მუდამ იყო კონტრ-კულტურის სოლიდური კერა რომელიც არღვევდა სექსუალურ ნორმეებს. მან მოაწყო საბჭოთა როკის პირველი ფესტივალი, აქ იყო ძლიერი ლიტერატურული საზოგადოება. თბილისი არასოდეს ყოფილა პროვინციული ქლაქი, ის კოსმოპოლიტური და დინამიური იყო.

მაგრამ პერესტროიკის დროს სულ აიწყვიტა და გადაიქცა ურცხვად სექსუალურ ქალაქად.

სექსუალური სიშმაგე მოედო თბილისს. საშუალო კლასის გამოჩენასთან ერთად უფრო და უფრო მეტ ახალგაზრდას შეუძლიათ მათი მშობლების სახლიდან წასვლა და სულერთია ვის სულერთია რა მიზნით მიწვევა.

მეტიც, ქრის Grindr-ის და Tinder-ის ნაირი შეხვედრების აპლიკაციები რომლებიც იძლევა სექსუალურად საკვლევი ინდივიდების ლოკალიზების საშუალებას.

ყველაზე მეტად კი არის თანასწორობისთვის მოძრაობის ნაირი ჯგუფები რომლებიც ძირს უთხრიან არქაულ პატრიარქალურ სამყაროს.

დაბრკოლებების თანდათან მოსპობის წყალობით სექსუალობა არსებით როლს ასრულებს თბილისის კულტურულ პროდუქციაში. თბილისის როგორც კონტრ-კულტურის ცენტრის რეპუტაციის გულში იყო დისკოთეკა ბასიანის როლი. დასავლური მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების მიერ ნაქები დისკოთეკა ბასიანი გადაიქცა თბილისის კულტურის ცენტრად. მისმა თანადამაარსებლებმა განაცხადეს რომ იქ ყველანაირ სექსუალობას შეუძლია ღიად თვითგამოხატვა...

https://www.ina.fr/ina-eclaire-actu/les-rave-parties-reve-ou-cauchemar

rave-party-ბედნიერება თუ კოშმარი

1990-ანი წლების დასაწყისში ჩიკაგოსა და დეტროიტის იატაკქვეშა ღამის კლუბებში გავრცელდა მუსიკა ელექტრო. ეს მუსიკა აცეკვებს ყველგან მსოფლიოში და მან შვა მუსიკალური კულტურა რომელსაც აქვს კონტრ-კულტურული განზომილებაც.

2010 წლის შემდეგ მუსიკა ელექტრო არ დაიყვანება მარტო ფესტივალებზე, დღესასწაულებზე და rave-parties-ებზე რომლებთანაც ის ბუნებრივადაა დაკავშირებული. ის დამკვიდრდა როგორც თანამედროვე კულტურის მთავარი ტენდენცია. ნუმერიკული რევოლუციის თანხმლებმა ამ ფენომენმა ტახტიდან გადააგდო როკ კულტურა

ელექტრონული მუსიკის ცეკვა, რომლის ფუძემდებელი ჟანრებია dont house და techno, გაჩნდა 30 წელზე მეტი ხნის წინ ჩიკაგოს და დეტროიტის იატაკქვეშა ღამის კლუბებში. ამერიკელი შავკანიანი მუსიკოსების და DJ-ს ნიჭიერების წყალობით ამ მუსიკამ ევროპა დაიპყრო rave-parties-ების იატაკქვეშა ფენომენის მეშვეობით.

(წყარო : Jean-Yves Leloup, commissaire de l’exposition “Rêve électro” à la Philharmonie de Paris du 9 avril au 9 août 2018)

La France aussi…

Les rave-parties déboulent en France au tout début des années 90 dans la mouvance anglo-saxonne dont les fêtards ont désertés les boîtes de nuit pour continuer la fête dans des forêts ou des usines désaffectées.

L’émission Témoin en 1996 décrit ainsi les rave-parties : “Dans ce genre de soirée, rien n’est interdit et les délires les plus fous sont possibles… D’un phénomène de mode, elles sont vites passées à un phénomène de société. 2000, 3000, jusqu’à 8000 jeunes peuvent se rassembler pour communier et pour danser toute la nuit sur de la musique techno, une musique d’ordinateur saccadée et répétitive avec un tempo ultra rapide qui peut atteindre les 240 battements par minute. Une musique et des rassemblements qui font peur à la population et aux autorités. Tolérées hier, interdites aujourd’hui, les raves sont donc devenues clandestines et illégales. Les organisateurs sont poursuivis automatiquement par la justice et les jeunes de 18 à 25 ans qui les fréquentent sont systématiquement contrôlés. Ce qui fait peur, c’est bien-sûr la drogue ou Extasy. La pilule de l’amour circule partout. Pour d’autres, il n’y a pas plus de drogue dans les raves que dans les boîtes de nuit ou les concerts… Difficile de pénétrer dans ses soirées avec une caméra car les organisateurs en ont marre que les medias associent raves et drogue […] Peu à peu les organisateurs de ces rassemblements vont tenter de de transformer l’image de ces fêtes et développer des opérations “Mains propres”.

Souvent clandestines, ces soirées investissent des endroits éloignés (hangars, champs…) au grand dam des ruraux qui voient leurs villages tranquilles envahis par d’étranges hordes de “teufers” bien étranges à leurs yeux. En 1996, le village de Sompuis est envahi par un millier de personnes et la gendarmerie est débordée.

C’est au début des années 90 que les boîtes de nuit underground de Chicago et Detroit développent la musique électro. Si cette musique a fait danser partout dans le monde, elle a aussi donné naissance une vaste culture musicale, elle possède également une dimension politique et contre-culturelle.

Depuis 2010, la musique électro ne se réduit plus aux seuls festivals, fêtes et rave-parties auxquels elle est naturellement associée : elle s’impose comme une tendance artistique majeure de la culture contemporaine. Accompagnant la révolution numérique et détrônant la culture du rock, la dance music électronique, dont les genres fondateurs sont la house et la techno, est née il y a plus de trente ans, dans les boîtes de nuit underground de Chicago et Detroit. Grâce au talent et à la créativité de musiciens et DJ noirs américains, cette musique a conquis l’Europe par le phénomène clandestin des rave-parties.” (Source : Jean-Yves Leloup, commissaire de l’exposition “Rêve électro” à la Philharmonie de Paris du 9 avril au 9 août 2018)La France aussi…

Les rave-parties déboulent en France au tout début des années 90 dans la mouvance anglo-saxonne dont les fêtards ont désertés les boîtes de nuit pour continuer la fête dans des forêts ou des usines désaffectées.

L’émission Témoin en 1996 décrit ainsi les rave-parties : “Dans ce genre de soirée, rien n’est interdit et les délires les plus fous sont possibles… D’un phénomène de mode, elles sont vites passées à un phénomène de société. 2000, 3000, jusqu’à 8000 jeunes peuvent se rassembler pour communier et pour danser toute la nuit sur de la musique techno, une musique d’ordinateur saccadée et répétitive avec un tempo ultra rapide qui peut atteindre les 240 battements par minute. Une musique et des rassemblements qui font peur à la population et aux autorités. Tolérées hier, interdites aujourd’hui, les raves sont donc devenues clandestines et illégales. Les organisateurs sont poursuivis automatiquement par la justice et les jeunes de 18 à 25 ans qui les fréquentent sont systématiquement contrôlés. Ce qui fait peur, c’est bien-sûr la drogue ou Extasy. La pilule de l’amour circule partout. Pour d’autres, il n’y a pas plus de drogue dans les raves que dans les boîtes de nuit ou les concerts… Difficile de pénétrer dans ses soirées avec une caméra car les organisateurs en ont marre que les medias associent raves et drogue […] Peu à peu les organisateurs de ces rassemblements vont tenter de de transformer l’image de ces fêtes et développer des opérations “Mains propres”.

Souvent clandestines, ces soirées investissent des endroits éloignés (hangars, champs…) au grand dam des ruraux qui voient leurs villages tranquilles envahis par d’étranges hordes de “teufers” bien étranges à leurs yeux. En 1996, le village de Sompuis est envahi par un millier de personnes et la gendarmerie est débordée.


Italie : une personne meurt, un bébé est né lors d’une rave illégale de six jours

  • Au cours des six jours, la rave clandestine a dégénéré en chaos complet (Photo: Adam Rogan – Flickr )

Par REBECCA ANN HUGHESVENISE, 20. AOÛT, 09:20

Une rave massive non autorisée près de Rome qui a commencé vendredi 13 août dans la nuit a finalement été interrompue par la police italienne hier. L’événement illégal, qui en était à son sixième jour, a attiré des milliers de jeunes de toute l’Europe.

Malgré au moins un décès et plusieurs hospitalisations dues à la consommation d’alcool, les autorités ont eu du mal à mettre un terme à l’événement. 

Sur les rives du lac Mezzano à Viterbe, au nord de Rome, la capitale de l’Italie, il y avait une vaste agglomération de camping-cars, caravanes, voitures et tentes. 

Sous le soleil torride, la musique s’est envolée et les ravers ont dansé, alimentés par la drogue et l’alcool. Hier marquait le sixième jour de la fête illégale qui a été décrite par le conseiller à la santé de la région du Latium, Alessio D’Amato, comme “hors de contrôle”.

Les organisateurs avaient initialement déclaré que l’événement se poursuivrait jusqu’au 23 août. 

Un participant qui a quitté la rave a déclaré aux médias italiens que le site était comme une petite ville. 

“Il y avait des bars et des services de toutes sortes”, a-t-il dit, “Des pizzerias, des vendeurs de colliers, des bars. Une personne faisait des pizzas à l’herbe. J’ai aussi rencontré des lecteurs de cartes”, ont-ils déclaré.

Un décès confirmé, un bébé né

Au cours des six jours, la rave clandestine a dégénéré en chaos. 

Il y a eu un décès confirmé d’un participant – le jeune homme de 24 ans, né à Londres mais résidant dans le nord de l’Italie, avait plongé dans le lac Mezzano dimanche soir et n’en était plus ressorti. La police et les pompiers ont retrouvé son corps dans l’eau.

Il y a également eu des rapports de victimes de viol et de participants hospitalisés dans le coma induit par l’alcool. Une autre hospitalisation a été le résultat d’une infection au Covid-19, faisant craindre un nombre beaucoup plus élevé de contagions.

Les médias locaux ont également déclaré qu’un bébé était né pendant l’événement. 

Et les ravers qui ont quitté la fête ont également évoqué l’horreur de voir des chiens mourir de soif et de faim, abandonnés par des propriétaires pris dans la fête.

LA RÉVOLUTION RAVE – L’HISTOIRE DE TBILISSI-

INGER BULT  20 MAI 2020

Depuis que les jeunes ont commencé à organiser des soirées rave illégales dans les années 1990, on s’est demandé si le « délire » avait un réel potentiel politique ou plutôt fonctionnait comme une machine hédoniste du désir. En Géorgie , la petite république post-soviétique dans les montagnes du Caucase, cela ne fait aucun doute. Ici, les gens ne dansent pas juste pour le plaisir. En Géorgie, délirer est aussi un acte politique.

Ces jours-ci, nous nous souvenons du deuxième anniversaire de la révolution rave qui a eu lieu à Tbilissi, la capitale de la Géorgie . Dans la nuit du 12 mai, deux des clubs techno les plus populaires et les plus réputés de la ville (et d’Europe) ont été perquisitionnés et fermés lors d’une action brutale de la police armée pour réprimer ce que les autorités ont qualifié de ventes illégales de drogue. Quelques heures plus tard, des milliers de passionnés de rave sont spontanément descendus dans la rue dans ce qui devait être une manifestation de trois jours contre les tentatives illégitimes du gouvernement de réprimer les idées, les valeurs et les modes de vie libéraux que représentent les clubs. Les « ravers » qui retrouvent leur liberté dans les clubs sombres le week-end, se sont rués dans le centre-ville, ont construit une scène techno devant le parlement et ont dansé sur le slogan« On danse ensemble, on se bat ensemble ».

Il y avait de nombreuses raisons différentes pour lesquelles les ravers ont participé à la révolution rave. Pour certains, il s’agissait simplement d’une protestation contre la violation de leur droit de danser. Pour d’autres, il s’agissait de protéger les droits de l’homme, les valeurs démocratiques et le principe de la liberté individuelle. En Géorgie, où l’Église orthodoxe utilise son autorité morale pour mener une croisade hétérosexiste contre la communauté queer, les clubs sont l’un des rares endroits où l’on peut – en toute sécurité et ouvertement – ​​exprimer des identités sexuelles et de genre non hétéronormatives. Les clubs techno sont un mobilisateur clé pour l’activisme LGBTQ dans leur revendication des droits humains et de la citoyenneté sexuelle. Les clubs ont également une place importante dans la lutte pour une politique antidrogue plus humaine. Après la révolution rave, nous avons vu unl’assouplissement progressif d’une politique de tolérance zéro qui envoyait auparavant des jeunes en prison pendant des années pour possession d’infimes doses de drogue.

En substance, la révolution rave est peut-être avant tout une lutte pour le droit de régner sur son propre corps ?

Dance Or Die est un court métrage sur la révolution rave et la signification politique de la danse en Géorgie. C’est aussi un hommage à la volonté intransigeante du peuple géorgien de créer un changement social et politique. Laissez-le inspirer à plus de délire et à une conscience politique accrue.

Le film est réalisé et monté par Naja Orashvili, et est écrit par Giorgi Kikonishvili.

https://www.theguardian.com/uk/2002/feb/03/london.featuresreview?fbclid=IwAR1zyGhLh8BzeJg8wg3i_AglnO_f5FjmS65zH3r0ddpgAD8M-cNUl6LKrX8

Once they were girls. Now they are slaves-ოდესღაც ისინი გოგონები

იყვნენ, ეხლა ისინი მონები არიან.

დაშინებული და უფულოდ დარჩენილი ბავშვები აღმოსავლეთი

ევროპიდან ლონდონში გაკახპებულები არიან, 2002 წლის 3 თებერვალი.

Frightened and penniless children from eastern Europe are trapped in prostitution in London. Kate Holt met two of them- 3 Feb 2002.

საბჭოთა კავშირის ნგრევამ და უმუშევრობის და სიღატაკის გავრცელებამ ყოფილ აღმოსავლეთის ბლოკში ბიძგი მიძგა სამუშაოს მაძიებელ ბეჩავთა მიგრაციის ტალღას დასავლეთისკენ. ამან დიდადად გაახარა ორგანიზებულ კრიმინალთა ბანდები რომლებიც ამიერიდან ბატონობენ არალეგალური ”სექსუალური მიგრანტების” მასობრივი მოძრაობისთვის აუცილებელ იატაკქვეშა ქსელებზე.

პერესტროიკით გაუბედურებულებს ლონდონში ხვდება ვაჭრობის მაკონტროლებელი ძლიერი და ულმობელი ალბანური მაფია. ბოლო ორ წელიწადში გაძლიერებულმა ამ მაფიამ შეცვალა East End-ის და მალტელი განგსტერები რომლებიც მანამდე ბატონობდნენ ლონდონის უზნეობა-მანკიერებათა ავანსცენაზე.

ქალიშვილების გაყიდვა იძლევა უზარმაზარ შემოსავალს-წელიწადში 40 მილიონ სტერლინგს.

ყოველ კვირას 80 000-ზე მეტი ლონდონელი იხდის ფულს სექსში და არსებობს დამშეული ბაზარი რომელიც მოითხოვს უფრო და უფრო ახალგაზრდა და უფრო და უფრო იაფ ქალიშვილებს. ეს მაფიაც სიამმოვნებით აკმაყოფილებს მანიაკთა მოთხოვნას….მანიაკებისთვის ნაკლებად პრობლემურია წოლა აღმოსავლეთ ევროპელ ქალიშვილებთან რომლებიც ვერ ლაპარაკობენ კარგად ინგლისურად და მანიაკები ითხოვენ უცხოელ ქალიშვილებს.

2000 წლის ივლისში შინაგან საქმეთა მინისტრმა Barbara Roche-მ თქვა რომ დიდ ბრიტანეთში ფარულად შემოყვანილმა და სექსუალურად ექსპლუატირებულმა ქალებმა უნდა მიიღონ ამ საშინელების შემდეგ ფეხზე წამოდგომისთვის აუცილებელი რჩევები და დახმარება.

შარშან თებერვალში პოლიციამ და ვესტმინსტერის საბჭომ მოიარეს სოჰოს ბინები , დაიჭირეს 9 ალბანელი ქალი და 48 საათში გაყარეს ისინი ქვეყნიდან ”მიგრაციულ დანაშაულთა” გამო.

მაფიების მიერ გაკახპებული გოგოები ძალიან დაშინებული არიან, მათ ეშინიათ სამშობლოსი დარჩენილი ოჯახების ბედის გამო და ამიტომ ვერ იღებენ ხმას მათ მტანჯველთა წინააღმდეგ. მათ ნახეს ყველგან გავრცელებული კორუფცია და აღარ ენდობიან არავის.

E

. Ils se voient offrir l’option de l’asile et de la protection s’ils acceptent de témoigner contre leurs trafiquants. Cependant, la force est incapable de protéger les familles des filles des puissants réseaux mafieux qui dominent le commerce, et toutes les filles ont jusqu’à présent refusé les invitations à témoigner sur cette base.



https://www.npr.org/2011/06/23/137372838/human-trafficking-the-terrible-price-of-sex
Human Trafficking And The Terrible ‘Price Of Sex’
June 23, 20111:00 PM ET
18 წლის მაია გაყიდეს სექსუალურ მონად.  ესაა Mimi Chakarova-ს ფილმში The Price of Sex- სექსის ფასი, მოყოლილი ერთ-ერთი ისტორია.
Mimi Chakarova:  1989 წელს ბერლინის კედლის დამხობამდე აღმოსავლეთ ევროპელები დამწყვდეულები იყვნენ ციხეში ღია ცის ქვეშ. 
და როდესაც ეს კედელი დაემხო მრავალი ქვეყანა არ იყო მზად ახალი ცხოვრებისთვის.
განთავისუფლებამ დატოვა  ანარქიით და დიდი სიღარიბით სავსე სიცარიელე. 
ყველაზე უარეს შემთხვევებში იყო ადამიანებით ვაჭრობის,გაუპატიურებათა და იძულებითი პროსტიტუციის ეპიდემია.  ასობით ათასი ქალი იძულებით ჩაითრიეს პროსტიტუციაში 
ფოტოჟურნალისტმა Mimi Chakarova-მ მონახა ადამიანებით ვაჭრობით მონებით კომერციაში დანთქმული ქღმოსავლეთ ევროპელი ქალები და  ჩაიწერა მათი ნაამბობი.

მისი დოკუმენტური ფილმი The Price of Sex-„სექსის ფასი“ წარმოდგენილი იქნა l’American Film Institute-ს festival Silverdocs-ზე.

ქალებით და ქალიშვილებით ვაჭრობა დღეს გავრცელებულია მთელ მსოფლიოში. 
1989 წელს დაწყებულმა კომუნიზმის დამხობამ ახალი გეოგრაფიული და ადამიანური რესურსები მისცა სექსით კომერციას.  დაიწყეს აღმოსავლეთი ევროპის ქალიშვილების და ქალების ყიდვა-გაყიდვა. 

'' ერთმა ხორვატმა მწერალმა რომელსაც მე 2009 წელს შევხვდი სტამბულში. მან თქვა ძალიან მარტივად: 
„ არ ვთქვათ რომ არ ვიცნობთ სისტემას. მრავალ ქვეყანაში არიან კორუმპირებული ხელმძღვანელები ჯარში, პოლიციაში, კორუმპირებული მინისტრები, გავლენიანი პირები….პროსტიტუციის მიზნით ქალებით ვაჭრებისთვის თქვენ არ ხართ არაფერი, ხართ არარაობა. 1 კილო კოკაინი, 1 AK47...'// მიმი შაკაროვას მონაყოლიდან//. 

საზოგადოებები აბსოლუტურად მოუზადებლად შეხვდნენ საბჭოთა ბლოკის დამხობას და სანამ იდიოტები,  მანიაკები და კრიმინალები ერთობიან ამის შედეგებით ევროპას მოადგა დაქცეულ- გაბოროტებული აღმოსავლეთიდან მომავალი ისლამიზმი.

ძმები მაჰმადიანები არის არაბულ სამყაროში ყველაზე მნიშვნელოვანი ისლამისტური მოძრაობა, ალჟრის სამთავრობო კოალიციის წევრი, პირველი რიგის ოპოზიცია ეგვიპტეში, 1960-ან წლებში, სანამ ევროპელები შტერდებოდნენ ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციით ის გავრცელდა ევროპაშიც და იპყრობს ევროპას. 1980-ანი წლების ბოლოს ის იქცა ევროპული ისლამის ”მძიმე წონად”. ვნახოთ რა არის ეს უდავოდ საინტერესო ”რამე”.

” ალაჰია ჩვენი მიზანი. წინასწარმეტყველია ჩვენი მეგზური და ლიდერი, ყურანია ჩვენი კონსტიტუცია”, ჯიჰადია ჩვენი გზა, მარტვილობაა ჩვენი უდიდესი იმედი” ესაა ძმები მაჰმადიანების დოქტრინა.

მათ უნდათ გლობალური ხალიფატი და არა სექსი,ნარკოტიკები და როკენროლი.

«Allah est notre but. Le Prophète est notre guide-leader. Le Coran est notre constitution. Le Djihad est notre voie. Le martyr est notre plus grande espérance».

ძმები მაჰმადიანები არ არიან გართულები ტერაქტების მოწყობით. ისინი ხდებიან დასავლეთის პოლიტიკური, კულტურული, ეკონომიკური, ინტელექტუალური ორგანიზაციების და საზოგადოების წევრები, იბრძვიან არჩევნებში გამარჯვებისთვის და გავლენიანი პოლიტიკური თუ სხვა პოზიციების დაკავებისთვის.

ისინი ოსტატურად იყენებენ დასავლურ უფლებებს და თავისუფლებებს, წარმოადგენენ მათ იდეოლოგიას როგორც თანამედროვე ევროპული საზოგადოებისთვის მისაღებ რამეს.

და სანამ სხვები აფეთქებენ და კლავენ ესენი უხმაუროდ და უხილავად იკავებენ გავლენიან პოზიციებს.

ძმები მაჰმადიანები უფრო და უფრო ჩანან ევროპაში.

https://www.lefigaro.fr/vox/societe/2016/02/05/31003-20160205ARTFIG00415-uoif-freres-musulmans-salafisme-le-dessous-des-cartes.php

ყველა ქვეყანაში, სადაც კი არიან ძმები მაჰმადიანები, როგორც აღმოსავლეთში ისე დასავლეთში ისლამისტური პროექტი იგივეა რაც მოძრაობის შექმნისას 1928 წელს დაწერა ჰასსან ალ-ბანნამ.

მიზანია ისლამური ხალიფატის აღდგენა ისტორიულ საზღვრებში, მათ შორის იქ სადაც ისლამი იყო ევროპაში.

1980-ანი წლების დასაწყისიდან ძმები მაჰმადიანები ევროპაში ყიდულობენ სხვადასხვა ‘კერძო ” ტერიტორიას. მიზანია ისლამისტური იდეის ჩაწერა ევროპის ტერიტორიაზე.

ამ ოპერაციას ქვია «Tawtine». მაშინ როდესაც იწვის ევროპული კათედრალები ისლამისტები აგებენ მიზგით-კათედრალებს, იძენენ უძრავ ქონებას, აარსებენ კერძო სასწავლებლებს რომლებშიც იზრდებიან ევროპაში დაბადებულ ისლამისტთა თაობები, და ა.შ.

«Tawtine»-ის გარეშე პროექტი Tamkine ვერ განხორციელდება.

Tawtine არის ერთი ეტაპის ტერიტორიული მიზანი est l, l Tamkine კი არის უმაღლესი მიზანი იმისთვის რომ ალაჰის კანონი როგორც ის ესმით ძმების იდეოლოგებს და ულემებს ბატონობდეს ევროპაში და შეუერთოს ის ძმების საოცნებო ისლამურ სახელმწიფოს.

ძმა მაჰმადიანი რა თქმა უნდა უსლამიტია, მოქმედი ან რეზერვისტი, თუ ჯერ არაა ჩართული შეიარაღებულ ჯიჰადში ოცნებობს ოდესმე შეიარაღებულ ჯიჰადში ჩართვაზე. როდესაც რეზერვისტია ის ფულით, სიტყვით, ქადაგებით, ლოცვით… ეხმარება შეიარაღებული ჯიჰადის მონაწილეებს.

rope : les Frères musulmans de plus en plus présents

Bookmark this13 COMMENTAIRE S vendredi, 11 janvier, 2019 – 16:35

Par  La Rédaction

ძმები მაჰმადიანები ძალიან ჩანან გერმანიაში რაც აღელვებს იქაურ დაზვერვას.

ძმები მაჰმადიანების საძმო ატარებს ევროპაში ექსპანსიის პოლიტიკას და მალავს, გარეგნული რესპექტაბელურობით ნიღბავს თავის ნამდვილ მიზანს, შარიათის კანონით მცხოვრები ისლაური სახელმწიფოების შექმნას.

Très présente en Allemagne, où elle inquiète les services de renseignement, la confrérie poursuit une stratégie d’expansion en Europe, masquant ses véritables objectifs – l’instauration d’Etats islamiques régulés par la charia – derrière une apparence de fréquentabilité.

Kölner Stadt-Anzeiger (KSA)-მა 2018 წლის 10 დეკემბერს თავის ინტერნეტ საიტზე გამოაქვეყნა ანგარიში რომლის თანახმადაც ძმები მაჰმადიანები ოფიციალურად ქადაგებს ძალადობის უარყოფასმ მაგრამ ისახავს დემოკრატიისადმი და დასავლური ღირებულებებისადმი მტრულ მიზნებს.

მნიშვნელოვანწილად არაბული ნახევარკუნძულის დონატორების მიერ დაფინანსებულ ძმებ მაჰმადიანებს ეს ორმაგი თამაში აძლევს დაუფარავად არსებობის და და დახურული კარის უკან გერმანიის მაჰმადიანთა საზოგადოებაში შარიათის მკაცრად დაცვისთვის ბრძოლის საშუალებას.

გერმანია არის ძმები მაჰმადიანების ნევრალგიური ცენტრი ევროპაში

ძმები მაჰმადიანები როგორც სფრანგეთში ისე გერმანიაში ეყრდნობიან მიზგითების, ყურანის სკოლების, გუჩაში გაბატონებული ორგანიზაციების ვრცელ ქსელს.

გერმანიის ისლამური საზოგადოება (Islamische Gemeinschaft in Deutschland – IGD)-ის მიზანია ევროპაში ”ღვთაებრივი სამართალის ისლამურ სახელმწიფოთა” შექმნა. გერმანიის სპეცსამსახურები სერიოზულად უყურებენ ამ ამბავს.

” პროექტი ძმები მაჰმადიანების დაპყრობის და საფრანგეთში და მსოფლიოში ინფილტრაციის სტრატეგია.

Le projet. La stratégie de conquête et d'infiltration des frères musulmans en France et dans le monde - toucan (éditions du) - 9782810008667 -

Auteur : Alexandre DEL VALLE , Emmanuel RAZAVI

Editeur : Toucan (éditions Du)

Date parution : 11/2019

L’organisation islamiste des Frères musulmans n’est pas à l’origine d’un complot secret, d’une offensive invisible connus seulement de quelques hauts dignitaires.
Pas d’objectifs cachés, pas de stratégie dissimulée aux yeux des “mécréants”.
Au contraire.
Comme ce fut le cas pour tous les pires projets totalitaires, de Lénine à Hitler et Mao, tout est écrit dans les textes fondateurs, tout est annoncé, noir sur blanc.
Il faut donc lire et faire l’effort de comprendre.
Les auteurs de ce livre choc ne se sont pas contentés d’analyser les textes, chartes et doctrines, ils ont aussi rencontré les principaux cadres de la confrérie, dans plusieurs pays, ce que bien peu de gens ont réussi à faire.
A l’issue de cette longue enquête, ils peuvent expliquer en détails la stratégie mise en place par l’organisation islamiste, en France et dans le monde.
Preuves à l’appui, ils montrent que nos démocraties font face à une offensive globale, pensée au Qatar et en Turquie et dont l’un des foyers principaux se trouve en France, “phare de l’humanité”.
Là, ses théoriciens espèrent “réislamiser” les musulmans, tout en fracturant la société.
Entrisme dans les entreprises, les administrations, les associations de défense des droits de l’Homme et les syndicats, mais aussi provocations, victimisation et manipulation des élites sont les outils caractéristiques de leur projet.
L’objectif déclaré des Frères Musulmans, dont les pères fondateurs furent aussi des soutiens du régime nazi, est clair : établir un califat mondial.
Après ce livre, personne ne pourra dire qu’il ne savait pas.
Auteurs :

Auteur Auteur Docteur en Histoire contemporaine, consultant international, chercheur associé au Center of Political and Foreign Affairs, Alexandre Del Valleest professeur de géopolitique et de relations internationales. Il a publié de nombreux essais, traduits dans plusieurs langues, dont les Vrais ennemis de l’Occident (2016). Emmanuel Razavi est Grand reporter, spécialiste du Moyen-Orient et des Frères Musulmans. Il est l’auteur de plusieurs documentaires et livres parmi lesquels Qatar, Vérités interdites (2017). Il a vécu en Afghanistan et au Qatar.


Histoire et stratégie des Frères musulmans 

Par Michaël Prazan

On aurait tort de croire que l’islam est la seule source idéologique des Frères musulmans. Née en Égypte à la fin des années vingt, la Confrérie est avant tout le produit de son époque. Et, en premier lieu, du contexte historique qui la voit naître.

Conséquence de la défaite d’une Turquie alliée à l’Allemagne pendant la Première Guerre mondiale, les accords Sykes-Picot, signés à Londres le 16 mai 1916, ont permis aux empires français et britannique de mettre la main sur les restes de l’Empire ottoman – le dernier Califat islamique. Des pays émergent du désert dans la péninsule Arabique, des États-nations pourvus de frontières nouvelles voient partout le jour sur l’ancien territoire du Califat. En Turquie, Mustafa Kemal engage son pays dans une révolution institutionnelle et politique en décrétant la République laïque. Le port du voile islamique est interdit à l’université et dans les administrations, la religion bannie de la sphère publique.

Diffusion des « idées nouvelles » : nationalisme, laïcité, démocratie, droits de l’homme

L’Égypte n’est pas épargnée par cette lame de fond. Même si le pays accède à l’indépendance en 1922, la Grande-Bretagne, après un siècle d’occupation coloniale, maintient son contrôle sur l’armée, le canal de Suez et le pouvoir politique. La charia, la loi islamique qui rendait le droit jusqu’en 1924, est abolie. Les oulémas, les docteurs de la loi coranique, se voient retirer le monopole de l’éducation, du droit et de la justice. La « dimitude », qui faisait des minorités non musulmanes des sujets de second rang, est abrogée. Les sujets de l’ancien calife deviennent des « citoyens », et l’égalité est imposée entre eux. Partout des systèmes administratifs d’inspiration occidentale remplacent les institutions islamiques qui prévalaient dans l’organisation de la société.

Les idées nouvelles, venues de l’autre rive de la Méditerranée – le nationalisme, la laïcité, la démocratie, les droits de l’homme, le communisme –, se diffusent dans les classes les plus élevées, tandis que des missionnaires tentent d’évangéliser les populations les plus misérables.

Une césure jamais perçue auparavant s’opère entre riches et pauvres, entre les classes populaires et les élites. Les femmes se dévoilent et s’émancipent progressivement du pouvoir que les hommes (pères, frères, époux) exerçaient sur elles. Encouragée par l’Occident, l’émancipation des femmes achève d’ébranler les mentalités.

La formation religieuse de Hassan Al-Banna

Même si le Califat a varié au cours des siècles, c’est tout un monde – sa géographie, son système politique, administratif, religieux, sa morale, sa culture et ses lois – qui disparaît brutalement. Pour Hassan Al-Banna, le fondateur de la Confrérie des Frères musulmans, comme pour une fraction importante des populations arabes et musulmanes, cet effondrement est ressenti comme un cataclysme : la dissolution d’une identité multiséculaire dans la modernité occidentale.

Le fondateur Hassan Al-Banna est né en 1906 dans une famille de la petite bourgeoisie provinciale du Delta. Son père, un horloger, était membre d’une confrérie soufie – la branche mystique, quiétiste, de l’islam – et un commentateur d’inspiration salafiste des hadiths, qui rassemblent l’ensemble des actes et des paroles du prophète.

« Sa radicalité précoce le pousse à considérer le whahhabisme comme une réponse aux maux du monde musulman »

Hassan Al-Banna reçoit une éducation religieuse très stricte. Dès l’adolescence, il est attiré par le salafisme, cette école de pensée qui, en plus d’une lecture fondamentaliste du Coran, préconise un retour à l’intégrité et au mode de vie des salafs, les premiers musulmans, contemporains du prophète Mohammed. Sa radicalité précoce le pousse à considérer le whahhabisme, la version saoudienne du salafisme, né dans la péninsule arabique au XVIIIe siècle, comme une réponse politique et religieuse aux maux de la société égyptienne et du monde musulman. Il voit alors en Abdelaziz Al-Saoud, le roi saoudien, l’étoffe du prochain calife, le futur guide du Califat reconstitué. Au lycée, Hassan Al-Banna fait preuve d’un zèle militant hors du commun. Il fonde des organisations de surveillance de la vertu et des bonnes mœurs, crée des associations religieuses, avant de partir au Caire intégrer un institut de formation des enseignants.

Le « jeune provincial pudibond et rigoriste » face à l’occidentalisation de l’Egypte

Son premier contact avec la capitale est un choc de civilisation. Partout il constate la présence coloniale, un cosmopolitisme honni, les mœurs « corrompues » des Cairotes. Il voit les Européens habiter de coquettes villas, les tommies s’enivrer bruyamment dans les bars, pendant que le gros de la population s’agglutine dans des taudis et des baraquements de fortune, évitant de circuler dans les quartiers européens, quand ils ne sont pas obligés de s’y rendre pour y effectuer des emplois mal payés. Il découvre des femmes vêtues de jupes courtes et chaussées de talons hauts, allant tête nue sans hommes pour les accompagner ni les surveiller.

Tout cela heurte profondément le jeune provincial pudibond et rigoriste. Son sentiment d’étrangeté dans une ville qui s’est occidentalisée sous l’effet du colonisateur britannique le pousse à vouloir s’engager plus avant. Il consulte les oulémas Muhammad Al-Khudr Hussein, Rachid Rida, Mustapha Sabri, ainsi que d’autres cheikhs de renom issus du courant salafiste, tout aussi mécontents que lui des évolutions de la société.

Réislamiser l’individu et réformer l’Etat

Hassan Al-Banna se convainc que, pour restaurer la charia, il faut réformer l’individu en lui inculquant les valeurs de l’islam, c’est-à-dire en lui apprenant, moralement, mais aussi physiquement, militairement, à se battre pour ses valeurs centrales. Après avoir réislamisé l’individu, il s’agira de réformer la famille, la société, puis l’État. L’humanité étant une et indivisible, l’aboutissement ultime de ces réformes successives sera la conquête du monde. « Nous croyons que notre message est universel, intégral […]. C’est ce qui a incité les pieux ancêtres aux saintes conquêtes qui ont surpris le monde entier. Des conquêtes d’une rapidité, d’une justice, d’une noblesse et d’une vertu sans précédent dans l’histoire. » Il est dans la nature de l’islam de dominer, pas d’être dominé, d’imposer sa loi sur toutes les nations, et d’étendre son pouvoir à la planète entière. L’ambition est là, dès le début.

L’influence nazie

Créée en 1928, la Confrérie ne distingue pas l’influence qu’elle devra exercer sur les masses de la nécessaire prise du pouvoir politique. L’organisation est conçue comme un parti politique auquel chaque membre reversera une partie substantielle de son salaire.

Sa structure pyramidale est calquée sur les ligues fascistes de l’entre-deux-guerres, et plus particulièrement sur le parti national-socialiste allemand. À cause du rejet des colonisateurs français et britannique, certains pays arabes ont été plus réceptifs que d’autres à la propagande nazie, diffusée par les écoles techniques et les radios allemandes, notamment implantées en Iran et en Égypte. Comme le note l’historienne d’origine iranienne Ladan Boroumand:

« Il est intéressant de constater que l’antisémitisme des mouvements islamistes a toujours une racine allemande. Jusqu’alors, les juifs étaient une minorité religieuse qui, à l’instar des Arméniens, des chrétiens, ou des zoroastriens, avait toujours été un peu méprisée. Pour autant, ils n’étaient pas perçus comme des gens puissants, sournois et comploteurs. Dans les clichés de l’époque, le juif peut être un usurier, un peureux, mais les notions de complot, d’une puissance occulte qui recherche le contrôle du monde, étaient étrangères aux musulmans.

« Il y avait des relations effectives et idéologiques entre les nazis et les Arabes »

Or, dans les pays où l’hégémonie britannique était la plus pesante, comme en Iran et en Égypte, avec les tensions des années trente, puis pendant la guerre, il y a eu un mouvement de sympathie pour les Allemands. De son côté, l’Allemagne nazie en a profité pour créer des passerelles avec le monde arabe, y installant une présence technologique et scientifique lui permettant de diffuser sa propagande. La génération de nos parents, ceux qui étaient lycéens dans les années 1939-1945, y a été fortement exposée. C’est une génération qui, même de manière inconsciente, a été abreuvée par l’antisémitisme nazi. Les liens noués entre le grand mufti de Jérusalem, la plus haute autorité religieuse de Palestine, et Hitler montrent bien qu’il y avait des relations effectives et idéologiques entre les nazis et les Arabes.

პერესტროიკა-სულის დაბინძურება

ორგიის მერე სინანული

კომუნიზმისგან განთავისუფლება იქცა პოლონელი და არა მარტო პოლონელი მოზარდების გაკახპებად. ესაა პოლონელ ინტელექტუალთა დიდი დარდი.


NEWS NEWS NEWS 
2007 წლის 6 მარტს გარდაიცვალა კარგი ფრანგი ფილოსოფოსი Jean Baudrillard რომელმაც დაგვიტოვა საინტერესო და მნიშვნელოვანი ნაშრომები მოხმარების საზოგადოებაზე და ვირტუალურით სამყაროს დერეალიზაციაზე.

.

https://www.lemonde.fr/culture/article/2017/03/02/dix-ans-apres-sa-mort-baudrillard-fait-toujours-penser_5088278_3246.html

ეს სოციოლოგი და ფილოსოფოსი მთელი ცხოვრება კბენდა და ირონიით ახსენებდა ევროპელების ილუზიებს. 

პირველ რიგში ის მასხრად იგდებდა ჩვენს ოცნებებს განთავისუფლებაზე: 

‘ პოლიტიკური განთავისუფლება, სექსუალური განთავისუფლება, მშენებელ-მწარმოებელი ძალების განთავისუფლება, მკვლელ-მნგრეველი ძალების განთავისუფლება,ქალის, ბავშვის, კულტურის და ცივილიზაციის მიერ საუკუნეების მანძილზე ძლივს მოთოკილი გაუცნობიერებელი მხეცურ-პირუტყვული ჟინის და მისწრაფებების, ხელოვნების …განთავისუფლება”.

Toute sa vie, le sociologue et philosophe Jean Baudrillard, disparu le 6 mars 2007, il y a tout juste dix ans, a eu l’art de planter des banderilles dans nos illusions d’Européens. Dans nos rêves de libération d’abord : « Libération politique, libération sexuelle, libération des forces productives, libération des forces destructives, libération de la femme, de l’enfant, des pulsions inconscientes, libération de l’art… »

1990 წელს ნაშრომში ” ბოროტების გამჭვირვალება”-La Transparence du mal (Galilée) მან დაწერა : 


Depuis les seventies, tout a été libéré, écrit-il en 1990 dans La Transparence du mal (Galilée) : « Ce fut une orgie totale de réel, de rationnel, de sexuel, de critique… » Et maintenant, demande-t-il, avec cet humour de pataphysicien qui ne l’a jamais quitté, « que faire après l’orgie ? ». Nous sommes, dit-il, condamnés à « simuler » et à répéter des actes libérateurs vides de sens, puisque leurs « finalités sont derrière nous ».

« 1970-ანი წლების შემდეგ იყო რეალურის, რაციონალურის,სექსუალურის, კრიტიკულის…ტოტალური ორგია…და ეხლა რა უნდა ვქნათ ორგიის შემდეგ? ჩვენ მოსჯილი გვაქვს ეხლა უკვე აზრმოკლებული განმანთავისუფლებელი აქტების გმეორება იმიტომ რომ მიზნები უკვე უკანაა, მიღწეულია”, ამბობს ის ირონიით.

ხოდა ცივილიზებული მსოფლიოს ორგია გავრცელდა პოსტკომუნისტურ სამყაროშიც

iggies and Mall Girls : des adolescents qui vendent du sexe en Pologne et leurs sponsors

რომის პაპი იოანე პავლე მეორის საყვარელი პოლონეთის მორალური კატასტროფა, უარესი გელით თუ არ დაიწყებთ აზროვნებას.

გოჭუნები და mall girls: მოზარდები რომლებიც ყიდიან სექსს პოლონეთში და მათი სპონსორები

01/06/2010. პოლონეთში ხმაური გამოიწვია `ორმა ფილმმა პროსტიტუციაზე. ორივე საგანგაშოა ვინაიდან აჩვენებს მოზარდთა იმორალიზმს და მნიშვნელოვან სულიერ ღირებულებათა არარსებობით.

Lesenjo kosaidu Japon არიან ყველაზე სახელგანთქმული მოზარდები რომლებსაც ელეგანტური ნაწარმის ყიდვის მიზნით აქვთ სექსუალური ურთიერთობები უფრო ასაკოვან კაცებთან. მაგრამ კვლევები გვეუბნება რომ ასე ხდება მთელ მსოფლიოში.

ესმოზარდები არ არიან ღატaკები და მათ არ სჭირდებათ ლუკმაპურისთვის სხეულის გაყიდვა.

https://www.dw.com/en/new-polish-films-spark-debate-over-youth-culture/a-5101067

2 პოლონური ფილმი ყვება ისტორიას პოსტ-კომუნისტურ კონტექსტში, როდესაც ფულის და მოხმარების საქონლის სიუხვე ასევე ნიშნავს ღირებულებათა სხვა სისტემის მარცხს.


სახელგანთქმული პოლონელი კინორეჟისორი რობერტ გლინსკის ფილმი ”გოჭუნები”Piggies (პოლონურად Świnki) არის გერმანულ-პოლონური ფილმი. ის 2009 წელს გამოვიდა პოლონეთში და 2011 წელს დვდ-თი საფრანგეთში.

Piggies  ლაპარაკობს ბიჭებზე რომლებსაც ფულის გულისთვის სექსუალური ურთიერთობები აქვთ საზღვარზე გადასულ გერმანელებთან.

ფილმის პერსონაჟი Tomek არის გერმანიის საზღვართან მდებარა პატარა პონური ქალაქის ღარიბ ოჯახში მცხოვრები 15 წლის მოზარდი. მას უნდა ლამაზი ტანისამოსის,ტელეფონის თუ კომპიუტერის ყიდვა, მაგრამ მას არა აქვს ფული. მას შეუყვარდა მარტა და კიდევ უფრო დასჭირდა ფული. ერთხელ მისმა ძმაკაცმა უთხრა რომ ფულის შოვნა შეიძლება პოლონეთში ჩასული გერმანელი პედოფილების მომსახურებით. ტომეკიც გაუყვა ამ გზას ისე რომ არც დაფიქრებულა თუ რა შეიძლება მოყვეს ასეთ ცხოვრებას.

es

ფილმის რეჟისორი Robert Glinski ამბობს რომ მასუნდოდა ეკითხა აქვთ თუ არა ახალგაზრდა პოლონელებს მორალი.

“‘Piggies’-” გოჭუნები” ნიშნავს პოლონელი მოზარდი ბიჭუნების პროსტიტუციაში ჩათრევას, მათ მიერ გერმანელი პედოფილების მომსახურებას. პედოფილები მათ ამაში სანაცვლოდ აძლევენ ფულს მოდურ ელექტრონულ აპარატებს, კოსმეტიკას.

” 20 წლის წინ ბოლო მოვუღეთ სოციალისტურ სისტემას და შევედით კაპიტალიზმში. მორალი შეიცვალა ყველა დონეზე განსაკუთრებით ახალგაზრდებში.”

Katarzyna Roslaniec Mall Girls-ში ყვება თუ რა ხდება პოლონეთის ცენტრში მდებარე კომერციულ ცენტრში. 4 მოზარდი გოგო დადის კაცებთან რომლებსაც ისინი უძახიან სპონსორებს. ” შეხედეთ ბიჭის ფეხსაცმელებს, მის საათს და მის ტელეფონს და გაიგებთ არის თუ არა ეს ძვირი. ესაა დასაწყისი, არა ? სექსს ცვლიან კარგ ტანისამოსში, ფულში და ეს ”გაცვლა” ხდება კომერციული ცენტრის ტუალეტებში ან პარკინგის მანქანებში.

ფილმი ასახავს ნამდვილ ცხოვრებას

ერთ სცენაში ერთ-ერთი გოგო არიგებს ახალმოსულს თუ როგორ უნდა იშოვოს მან ”სპონსორი”.

ის ამბობს რომ სიყვარული აღარ არსებობს და მნიშვნელობა იმას რასაც იშოვით ხანმოკლე შემთხვევითი სექსით.

Agnieszka, ბავშვი მსახიობი, რომელიც განასახიერეს მთავარ პერსონაჟს, ამბობს რომ მის ამხანაგებში ბევრი გაიზიარებდა ამ ”ფილოსოფიას”.

” ეს არაა უბრალოდ სცენარისტის მიერ მოგონილი ისტორია”,თქვა მან

” ეს ნამდვილად ხდება. ფილმის გადაღებისას ჩვენ ველაპარაკეთ ბევრ ასეთ გოგოს. ესაა ფილმი იმაზე თუ როგორია ზოგი ახალგაზრდა პოლონელი”.

შავი ფილმი, მოზარდები კომერციული ცენტრიდან ეკლესიამდე

L

Dark Film on Teenagers Echoes From Mall to Church

https://www.nytimes.com › europe

Dark Film on Teenagers Echoes From Mall to Church

Par Dan Bilefsky

  • 4 mars 2010

ვარშავა – მოზარდი გოგონები საათობით დაეხეტებიან კომერციულ ცენტრში და ყიდიან თავის სხეულს ცნობილი ფირმის ჯინსების, მობილური ტელეფონი ნოკიას, მოდური ფეხსაცმელის სანაცვლოდ.

I

ახალგაზრდა კინემატოგრაფისტმა Katarzyna Roslaniec-მა პირველად 3 წლის წინ შეამჩნია კომერციული ცენტრის გოგონების ჯგუფი. ის 6 თვის მანძილზე მიყვებოდა და ესაუბრებოდა ამ გამომწვევად გამოწყობილ გოგონებს. გოგონები მას უყვებოდნენ მათ სექსუალურ ცხოვრებაზე, კაცებზე რომლებსაც უძახდნენ ”სპონსორებს”, იმაზე თუ როგორ უნდოდათ მათ ძვირი მოდური რამეები, მათ არმყოფ მშობლებზე, მათ ნაადრევ ფეხმძიმობებზე, მათ დამსხვრეულ ოცნებებზე.

29 წლის Mme Roslaniec-მა ჩაიწერა “თში მათი საიდუმლოებები, დაიმახსოვრა თუ როგორ ურთავდნენ გოგონები პოლონურად ლაპარაკში ინგლისურ სიტყვებს, ელაპარაკა მათ ფეისბუკის პოლონური ექვივალენტი Grono.net-ით. მისი თქმით ცოტა ხანში მას ჰყავდა კომერციული ცენტრის ათობით გოგონათა ქსელი.

lამის ნაყოფი იყო ბნელი და შემძვრელი ფილმი « Galerianki», ანუ Mall Girls. რომელმაც პოლონეთში გამოიწვია ეროვნული დებატი ამ კონსერვატულ და უმთავრესად კათოლიკურ ქვეყანაში მომხდარ ზნეობრივ დაცემაზე კომუნიზმის დამხობიდან 20 წლის შემდეგ. ძნელია

პოლონეთის კომერციულ ცენტრებში სექსით ვაჭარი გოგონების რაოდენობის დადგენა იმიტომ რომ ისინი არ არიან აღრიცხულები სექსის მუშაკებად და მათ კლიენტებს უძახიან ძმაბიჭებს ან ქველმოქმედ სპონსორებს. ასე ამბობენ რომ ისინი არ არიან კახპები.

პოლონელი სოციალური მუშაკები მუშაკების თქმით ასეთების რაოდენობა იზრდება და ფენომენი ”შლის ფრთებს”. ესაა დასავლური მოხმარების აღმოსავლეთი ევროპის პოსტკომუნისტური ეკონომიკის შეხვედრის გაუთვალისწინებელი შედეგი. ნობელის პრემიის ლაურეატმა გორბაჩოვმა და მისმა იდიოტებმა იციან ოცნება და არა აზროვნება.

Teenage girls loitering near a washroom at a club in Warsaw. A movie that tells the story of young prostitutes has provoked a national discussion on moral decadence.
Des adolescentes flânant près des toilettes d’un club de Varsovie. Un film qui raconte l’histoire de jeunes prostituées a provoqué un débat national sur la décadence morale.Crédit…Adam Lach pour The International Herald Tribune

გოგონები დაყიალობენ ვარშავის ერთი კლუბის ტუალეტებთან.

ფილმმა მოზარდთა პროსტიტუციაზე პოლონეთში გამოიწვია ეროვნული დებატი მორალური დაკნინების, ზნედაცემულობის თაობაზე.

დისკუსიის ამტეხი ფილმი ყვება სტორიას მოზარდებისა რომლებიც დაყიალობენ კომერციული ცენტრების ტუალეტებში მოდური ტანისამოსის საშოვნელად. ფილმი იმდენად პოპულარული გახდა რომ მშობლები მალავენ მის DVD-ს რათა მათმა პატარა ქალიშვილებმა ცუდი რამე არ ისწავლონ.

გაირკვა რომ კათოლიკე და ზოგჯერრ საშუალო კლასის ოჯახებიდან გამოსული გოგონები კახპობენ შანელის თავშალის, ძვირ რესტორანში სადილის გულისთვის და ბევრი პოლონელი დაფიქრდა იმაზე ხომ არ მოწამლა და დააბინძურა ერის სული მატერიალიზმმა.

ფილმის პერსონაჟი Milena, კომერციული ცენტრის გოგონების დედოფალი, უხსნის ალას შეძლებული სპონსორის ამოცნობას: ” შეხედეთ ბიჭის ფეხსაცმელებს, საათს და მის ტელეფონს და თქვენ შეგიძლიათ თქმა იმისა ძვირია ეს თუ არა. ეს დასაწყისია. სიყვარული არ არსებობს, არსებობს სარფიანი სექსი”.

ფილმში გამოკითხული კომერციული ცენტრის გოგოები ამბობენ რომ ”სპონსორის” შერჩევის შემდეგ ისინი მიყვებიან მას მაღაზიაში და აცდუნებენ მას ტანისამოსის მოზომებით. სექსს ცვლიან მარტო მოდურ ნაწარმში და არა ფულში. ეს როგორც წესი ხდება კომერციული ცენტრის ტუალეტებში ან მანქანაში პარკინგზე. ამის გამო კომერციულმა ცენტრებმა გააძლიერეს დაცვა და გომერციული ცენტრის გოგოებმა ამისთვის მონახეს სხვა ადგილები, მათ შორის ღამის კლუბები.

კომერციული ცენტრის გოგოების საყვარელ ცეკვის კლუბ Space-ში შავ შემოტკუცულ კაბებში გამოპრანჭულ ათობით მოზარდ გოგოს უყვართ პოლონური ჰიპ-ჰოპი. მათთან ერთად არიან ბევრად უფრო ასაკოვანი კაცები რომლებიც მათთვის ყიდულობენ 13 დოლარიან კოქტეილს.

” ცხოვრება ძვირია ვარშავაში”, ბრძანა 18 წლის უმუშევარმა გოგონა სილვიამ რომელიც დროს არ კარგავდა და ფეხზე ეფერებოდა მის მიერ მოჩანგლულ 31 წლის ბიჭს. სილვიამ თავისი გვარი არ გაამხილა.

ქალბატონი Roslaniec კომერციული ცენტრის კახპუნებს უწოდებს კაპიტალიზმის ქალიშვილებს.

” მშოლები დაკავებულები არიან ახალი სარეცხი მანქანისთვის, ავტომობილისთვის, დიდი კომფორტული ბინისთვის და ა.შ. ფულის შოვნით, იშვიათად არიან სახლში და მათ არ სცალიათ ქალიშვილებისთვის.

არა და 14 წლის გოგონას სჭირდება ღირებულებები რომლებსაც ის ვერ იპოვის მშობლების დახმარების გარეშე.

ამიტომ ეს გოგონები ცხოვრობენ სამყაროში სადაც არის გულცივი ანგარიში და არა გრძნობები.”

Médiateur-ის მიერ დაკვეთილი ბოლო გამოკვლევის თანახმად პოლონელ გაკახპებულ მოზარდთა 20 პროცენტი სხეულს ყიდის მოდური ტანისამოსისთვის, ლამაზი, ძვირი, გრძელვადიან პერსპექტივაში უსარგებლო ნაკეთობებისთვის თუ კონცერტის ბილეთებისთვის. ქალიშვილები სექსით ვაჭრობას იწყებენ საშუალოდ 15 წლის ასაკიდან, ბიჭები-14 წლიდან.

Poland actress Anna Karczmarzyk from the Polish movie “Galerianki.”
L’actrice polonaise Anna Karczmarzyk du film polonais “Galerianki”.Crédit…Adam Lach pour le New York Times

ზოგი კრიტიკოსი ამბობს რომ ფილმი არ ლაპარაკობს იმაზე რომ ეს გოგოები ხშირად იყვნენ გაუპატიურებულები, მათი ოჯახების მიერ მიტოვებულები და მათი ოქროს სამკაულების მიუხედავად უბედურები არიან.

მოზარდების მრჩეველმა კრაკოვში Marcin Drewniak-მა თქვა რომ კომერციული ცენტრები პოლონეთში გადაიქცა შეხვედრების ახალ ცენტრებად. მოზარდებისთვის ეს ცენტრები ერთდროულად არის თავშესაფარიც და ცდუნებაც.

” მოზარდებს იქ შეუძლიათ უფასოდ ტანისამოსის დაზომება და პარფიუმერიის გასინჯვა.”, თქვა მან. კომერციული ცენტრი იქცა ზღაპრულ სამყაროდ, რაც წარმოუდგენელი იყო კომუნიზმის დროს.

მან თქვა რომ კომერციული ცენტრის ტიპიური არის მარტოხელა დედის მიერ აღზრდილი 14-16 წლის გოგო. ესეთი გოგოები ხშირად ეტანებიან ნარკოტიკებს, სასმელს და საკუთარი თავის პატივისცემის ძიებაში ყიდიან თავის სხეულს.

მრავალი მოზარდის თქმით კომერციული ცენტრის გოგოები არიან საცოდავი და არა მისაბაძი არსებები.

მოზარდების თქმით თუ კი გოგოს უნდა რომ ის სკოლაში მიიღონ მისმა თანატოლებმა მას უნდა ჰქონდეს კარგი მობილური ტელეფონი, მოდური ეხსაცმელები და მას უნდა ყავდეს საყვარელი. უნდა გქონდეთ კარგი გარეგნობა, არავის უნდა ოფლიანი მათხოჯი.

D

Par Dan Bilefsky

  • 4 mars 2010

1977 წელს პოპულარული გახდა ბრიტანელი როკ-მომღერალი Ian Dury-ს სიმღერა «Sex & Drugs & Rock & Roll»  // სექსი და ნარკოტიკები და როკენროლი//

«  სექსი, ნარკოტიკები და როკენროლი

სულ ეს სჭირდება ჩემს ტვინს და სხეულს

სექსი, ნარკოტიკები და როკენროლი მართლაც ძალიან კარგია. »

//Sex and drugs and rock and roll
Is all my brain and body need
Sex and drugs and rock and roll
Are very good indeed//

გვინდა მარტო სექსი ნარკოტიკები და როკენროლი და არა ღმერთის და მოყვასის სიყვარული, ოჯახი, ქვეყანა და სამშობლო. ამ წუთში ორგაზმი გვირჩევნია სამოთხეს, ამას ღრიალებდა 1960-80-ანი წლების ნიჰილისტურ სექსუალური რევოლუციით ატანილი ბოდიში საზოგადოება. ხოდა ევროპაში ჯიჰადისტები და სატანისტები მღვდლებსაც ხოცავენ, იწვის ეკლესიები და შენდება მიზგითები….ამ კონტექსტში პროსტიტუციაში ითრევენ არა მარტო პოლონელ გოგოებს და ბიჭუნებს.

ამ მძიმე გამოკვლევის ავტორია ცნობილი ფრანგი ჟურნალისტი Géraldine Levasseur.

e journaliste pour Zone interdite et Marie Claire. Elle a reçu le Prix de l’enquête du Festival international du scoop et du journalisme d’Angers 2008.

Ados - La fin de l'innocence

პორნოგრაფია აღარ გვაძლევს გასაქანს, ყველაზე უხამსი და შემძვრელ-შემზარავი რამის ნახვა ძალიან იოლად შეუძლია ყველას ინტერნეტით. პორნოგრაფიული ხასიათის გამოსახულებები ყველგანაა ქალაქურ დეკორში. 

არასრულწლოვანები, მოზარდები, მათი მობილური ტელეფონებით იღებენ და ავრცელებენ თავის შიშველ სხეულს, თანატოლებთან ლაციცსაც, საკუთარ ფილმებს. უკონტროლო ფანტაზიები ათაყვანებენ ბავშვობიდან ძლივს გამოსულ თაობას. ეს ზოგჯერ მოზარდებს უბიძგებს ძალადობისკენ. 

შეძლებული ოჯახიდან გამოსულ 12 წლის გოგონას ასე აუპატიურებდა და აწამებდა პორნოგრაფიით გამოთაყვანებულ ბიჭუნათა ბანდა. ამ გოგონას ისტორიით იწყება ეს წიგნი. მეტ-ნაკლებად მძიმე ასეთი უმსგავსობები ხდება ყოველ დღე….. 

მშობლებს, ინსტიტუტებს, საზოგადოებას უნდათ ამისთვის თვალის არიდება. ლიბერტარული დღევანდელობა კლავს უმანკოება-უბიწოების ფენომენს, დაშვებულის და დაუშვებლის გარჩევის უნარს.

ესაა 10-16 წლის მოზარდების სექსუალური გზააცდენილობის და ინფორმაციის და კომუნიკაციის ახალი ტექნოლოგიებით // მობილურები, ინტერნეტი// გავრცელებული პორნოგრაფიის გავლენის პირველი საფუძვლიანი გამოკვლევა. 

13 წელზე უფრო პატარა ბავშვების ნახევარს უკვე ნანახი აქვს პორნოფილმი. 

აცდუნებს უკვე ყველასთვის ხელმისაწვდომი ინტერნეტი და არა მშობლების მიერ უადგილო ადგილას დავიწყებული DVD ან ვიდეოები. 

ტრუბადურების პოეზია, ტრისტანი და იზოლდა, ფილემონ და ბავკისის ისტორია, პლატონის სიყვარულის თეორია, უანგარო სიყვარული ~< ღმერთის და მოყვასის სიყვარული ითვლება მოძველებულ ხარხარახურად

ვიეხლა ბევრი ბავშვი იზრდება პორნოგრაფიით და არა ძმები გრიმების და შარლ პეროს ზღაპრებით.

ტუტუცი ბაღნები შტერდებიან რაღაც უსაზღვროთი და ზოგჯერ ცდილობენ ნანახის გამეორებას უფრო და უფრო ადრე. 

უფრო და უფრო პატარა გოგონებისთვის სექსუალური ძალადობა ხდება ბანალური და ფლირტის წინმავალი რამე.

L’auteur – Géraldine Levasseur

ჯოჯოხეთის ანგელობანდიდოსები

Archives

https://www.leparisien.fr/archives/-22-04-2012-1965840.php

« Tous les pays européens sont concernés »

Ã?TIENNE CODRON criminologue

Par  Le 22 avril 2012 à 07h00

« Tous les pays européens sont concernés »

Auteur d’une note d’alerte sur « les gangs de motards criminalisés, une menace grandissante pour l’Europe »*, cet expert décrit les stratégies de ces gangs.

Comment sont nés ces clubs de motards ?

Ã?tienne Codron. Au lendemain de la Seconde Guerre mondiale, des combattants américains cherchaient à poursuivre la fraternité qu’ils avaient connue au front. Si les Outlaws ont vu le jour à Chicago dans l’entre-deux-guerres, les Hells Angels sont nés de cet esprit en 1948, en Californie. Les Bandidos en 1966 au Texas avec des anciens de la guerre du Viêt Nam. En France, le chapitre le plus ancien est celui de Paris. Il date de 1981 avec les Hells. Les Bandidos acceptent plus facilement des immigrés dans leurs rangs. Globalement, il s’agit d’organisations similaires. Mais chacun veut garder son indépendance et son territoire par rapport à ses activités criminelles et à ce qu’elles rapportent.

Quelle est leur stratégie d’implantation ?

Tout est calculé en fonction de leur opportunité et stratégie criminelle. Les ports et la côte basque ou méditerranéenne, c’est pour mieux contrôler les stups. En août, 1,3 t de cannabis a été saisie à Brestâ?¦ De la marchandise qui devait partir chez les Hells danois. Les capitales et les grandes villes françaises, c’est pour le business. L’implantation autour des grands axes routiers, c’est pour faciliter les transports de stupéfiants.

Comment recrutent-ils ?

On compte beaucoup d’anciens militaires dans leurs rangs. Le chapitre Hells de Nîmes par exemple comprend deux anciens légionnaires et des membres recrutés dans un club de boxe de la région. En général, ils se cooptent entre eux.

Sont-ils interdits dans certains pays ?

La Belgique a tenté en vain de les interdire, l’Allemagne y songe. Pendant très longtemps, on a fait semblant de croire en France qu’il n’y avait pas chez nous de gangs de motards criminalisés, avant de constater que tous les pays européens étaient concernés.

cancel culture სიძულვილის ”კულტურა” ნეოლენინიზმი

ადრე დამნაშავე იყავი თუ კითხულობდი რეზო გაბაშვილს და სოლჟენიცინს. ეხლა დამნაშავე ხარ თუ უსმენ ბეთჰოვენს, ტკბები პოლ გოგენის სურათებით და კითხულობ შექსპირს…. ესაა ნეოლენინიზმი cancel culture

Affiche de Deni (1920) le coup de balai de Lénine

ამხანაგი ლენინი წმენდს დედამიწას ნაგვისგან რომელიც ხელს უშლის ნათელი ბოლშევიკური მომავლის მშენებლობას.

https://www.sciencespo.fr/mass-violence-war-massacre-resistance/fr/document/crimes-et-violences-de-masse-des-guerres-civiles-russes-1918-1921.html

ლენინმა ნაგვად, მავნე მწერად, ტილად, რწყილად, მიკრობად, ჭიაღუად და პარაზიტად გამოაცხადა ყველა ვინც არ იღებდა ნათელ ბოლშევიკურ მომავალს მან დაწერა რომ რუსული საზოგადოება მუდამ უნდა იწმინებოდეს მისი დამაბინძურებელი მწერებისგან და პრაზიტებისგან // იხ. ლენინის ტექსტი ” როგორ მოვაწყოთ შეჯიბრი”, 1917 წლის დეკემბერი//.

ლენინმა პოლიტიკური მოწინააღმდეგე გამოაცხადა ნაგვად, პარაზიტად, გასასრეს მავნე ჭიაღუად. ეს ბოდიში კონცეფცია დაედო საფუძვლად წითელ ტერორს.

”…ჩვენ გვაქვს ყველაფრის უფლება იმიტომ რომ ჩვენ მსოფლიოში პირველებმა მახვილი აღვმართეთ კაცობრიობის გასანთავისუფლებლად მისი ბორკილებისგან და არა მის დასაჩაგრად და დასამონებლად….სისხლი? იდინოს სისხლის ნიაღვარმა იმიტომ რომ მხოლოდ სისხლს შეუძლია პირატი ბურჟუაზიის შავი დროშის სამუდამოდ გაფერადება და მისი გადაქცევა წითელ ალმად, რევოლუციის დროშად. ვინაიდან მხოლოდ ძველი მსოფლიოს საბოლოო სიკვდილი არ დაუშვებს ტურების დაბრუნებას”.

ეს წერია კიევის ჩეკას ჟურნალი ”წითელი მახვილის” 1919 წლის

18 აგვისტოს მოწინავე წერილში.და ასეთი ტექსტი ბევრია.

‘CANCEL’ BEETHOVEN?

AccueilSériesAvis

« ANNULER » BEETHOVEN ?

  8 OCTOBRE 2020 სანამ კორონავირუსი ყველგან აურევდა ყველაფერს 2020 წელი უნდა ყოფილიყო ბეთჰოვენის წელი. . ის დაიბადა 1870 წელს ბონში მან ცხოვრების დიდი ნაწილი გაატარა და გარდაიცვალა ვენაში 1827 წელს. და ვენაში 16 დეკებერს თვლიან მისწლისთავად. ორ შემთხვევაში ლაპარაკია ბეთჰოვენის 250 წლისთავზე. ორივე ქალაქში ჩაფიქრებული იყო მოვლები. გამოყოფილი იყო ფულიც.

მაგრამ ყველაფერი არაა დაკარგული იმათთვის ვისაც უყვარს ბეთხოვენი. დღესასწაულები ამიერიდან დაიწყება დეკემბერში და დამთავრდება 2021 წლის სექტემბერში.

” და ყველაფერი არაა დაკარგული იმათის ვინც ბეთჰოვენს იყენებენ 15 წუთით საყოყოჩოდ”, აღრიალდნენ უმცირესობათა მცველი cancel culture-ს ნეოლენინელები.

ახალი ამბების და შეხედულებათა ამერიკულ საიტს აქვს პოდკასტი« Switched on Pop » რომლის ვარსკვლავები არიან მუსიკოლოგი Nate Sloan და ავტორი-კომპოზიტორი Charlie Harding. ხოდა მათ გლიჯეს სტატია // ბეთჰოვენის მე-5 სიმფონიას კლასიზმი შეაქვს კლასიკურ მუსიკაში, სადაც წერენ:

” მდიდარმა თეთრკანიანებმა ჩაბღუჯეს ხელი ბეთჰოვენს და მისი სიმფონიები და აქციეს მათი უმაღლესობის და მათი მნიშვნელობის სიმბოლოდ.

სხვებისთვის-ქალებისთვის, ლგბტ-სთვის, ფერადკანიანებისთვის ბეთჰოვენის სიმფონია //მე-5// არის კლასიკური მუსიკის გარიყვის და ელიტიზმის ისტორიის შეხსენება. …ალბათ მოვიდა ბეთჰოვენთან ერთხელ და სამუდამოდ გაწყვეტის დრო…”

https://nypost.com/2020/09/17/canceling-beethoven-is-the-latest-woke-madness-for-the-classical-music-world/

ცდებით თუ ფიქრობთ რომ ზოგი რამე იმდენად დაფასებული და არსებითია დასავლური ცივილიზაციისთვის რომ მათი ანულირება შეუძლებელია. მართლაც გამოფხიზლდით.

არის რაღაც რაც უნდა გვესწავლა Black Lives Matter-ის თვეების განმავლობაში ქუჩებში ”პრინციპულად მშვიდობიანი” მანიფესტაციებისგან, ქანდაკებების ლეწვისგან, ბრბოებისგან რომლებიც აჩუმებდნენ და დევნიდნენ ყველას ვინც კი გაბედავდა ”რასიზმე” მემარცხენეთა შეხედულებებისგან განსხვავებული აზრის გამოთქმას.

არც ცოცხალი და არც მკვდარი არაა დაცული woke-cancel culture-ს გამოღვიძებული ფაშისტებისგამ.

ბეთჰოვენიც კი არაა დაცული.

 გერმანიაში 1921 წლიდან 19455 წლამდე იყო Sturmabteilung  ანუ შეტევის სექცია –section d’assaut (SA). ეს იყო ადოლფ ჰიტლერის მიერ შექმნილი ნაციონალ-სოციალისტური პარტიის გასამხედროებული ორგანიზაცია რომელსაც ევალებოდა ნაციზმის იდეების პროპაგანდა, სოციალისტების, კომუნისტების და გერმანელი ებრაელების ფიზიკურად დათრგუნვა…. აი დაახლოებით ასე იქცევიან რადიკალი უმცირესობები, wokepcancel culture-ს აქტივისტები.

ისინი დევნიან ბეთჰოვენსაც, გოგენსაც, მოცარტსაც, დანტესაც…..

ბეთჰოვენი არაა მარტო კლასიკური მუსიკის სტანდარტული რეპერტუარის გულში. მისი ზოგი ყველაზე პოპულარული ნაწარმოები ასევე არისს პოპულარული კულტურის ნაწილი, მათ მელოდიებს ცნობენ ისინიც ვისაც არასოდეს გაუგია კონცერტი ორკესტრისთვის.

ბოლო 200 წლის მანძილზე ბეთჰოვენის კომპოზიციები ასევე იყო ტირანიის წინააღმდეგ თავისუფლებისთვის ბრძოლის სიმბოლო. მისი ” ოდა სიხარულს”-”Ode a la joie-არის საყოველთაო ძმობის საბოლოო ჰიმნი….

.

Mais pour réveiller les critiques, la musique de Beethoven a pris un nouveau sens, plus sombre. Pour le musicologue Nate Sloan et l’auteur-compositeur Charlie Harding, vedettes du podcast « Switched on Pop » produit en association avec le New York Philharmonic, la Cinquième Symphonie est un substitut à tout ce qu’ils n’aiment pas dans la musique classique et la culture occidentale. En ce qui les concerne, il est temps d’annuler Ludwig.

Orchestre Philharmonique de New YorkGetty Images

არადა დღეს ბეთჰოვენნის მუსიკას აგინებენ როგორც ელიტისტურ კლასიკურ კულტურას რომელიც აძლიერებს თეთრკანიანთა ბატონობას და სპობს ქალების, შავკანიანების და ლგბტ-ს თემის ხმებს.

https://www.theamericanconservative.com/dreher/cancel-cult-comes-for-homer/

უტოპისტი პროგრესისტები მიადგნენ ჰომეროსს.

Meghan Cox Gurdon-მა écrit  Wall Street Journal-ში დაწერა რომ უკანასკნელი სიგიჟეა თეთრკანიანთა უზენაესობის მომიზეზებით ჰომეროსის, შექსპირის და სხვა დიდი მწერლების სწავლების და სწავლის აკრძალვა.

ძალიან ცდილობენ რომ ლიტერატურა მიუწვდომელი გახდეს ბავშვებისთვის.

ლოზუნგით #DisruptTexts კრიტიკული თეორიის იდეოლოგები და ტვიტერის აგიტატორები ”წმენდენ” ლიტერატურას და ეწევიან პროპაგანდას კლასიკური ლიტერატურის წინააღმდეგ ჰომეროსიდან F. Scott Fitzgerald-მდე.

ესენი ამბობენ რომ ბავშვები უნდა კითხულობდნენ არტო დღევანდელ სალაპარაკო ენაზე დაწერილ წიგნებს. ბავშვები არ უნდა კითხულობდნენ თხზულებებს სადაც რასიზმი, სექსიზმი ანტისემიტიზმი და სიძულვილის სხვა ფორმები ნორმაა.

შექსპირსაც ვერ გაამართლებ იმით რომ მის დროს ასეთი რამეები გავრცელებული იყო.

ilité en mentionnant qu’il a vécu à une époque où des sentiments haineux prévalaient, risque d’envoyer un message subliminal selon lequel l’excellence académique l’emporte sur la rhétorique haineuse ».

MEMORABILIA

Matthieu Bock-Côté: «Le concept de “racisme systémique” en délire»

 Réservé aux abonnés

LE FIGARO. 4 juin 2021

CHRONIQUE – Cette inquisition vient d’atteindre son sommet aux États-Unis avec l’université Princeton qui s’en prend au «racisme systémique» en abolissant, dans son département d’études classiques, l’obligation de maîtriser, et même d’étudier, le grec et le latin.Par Mathieu Bock-CôtéPublié il y a 36 minutes, mis à jour il y a 36 minutes

Plus rien ne résiste au concept de «racisme systémique». Ses promoteurs parviennent à trouver sa trace dans les moindres replis de l’organisation sociale. Toutes les institutions, même les plus improbables, sont appelées à s’y soumettre et à s’en reconnaître coupables, à travers un rituel public où chacun raconte le moment de sa prise de conscience et annonce un grand programme pour s’arracher à sa logique et à la structure sociale dans laquelle il serait encastré.À découvrir

Ainsi, ces derniers jours, on apprenait que l’Association des diététistes du Canada s’accusait de «racisme systémique» et annonçait vouloir réviser sa pratique professionnelle à la lumière de l’antiracisme révolutionnaire de Ibram X. Kendi. Les recommandations alimentaires des diététistes n’étant pas adaptées aux populations nouvelles s’étant installées au Canada au fil des dernières années, elles seraient donc discriminatoires et systémiquement racistes. Il fallait y penser.

Quelques jours plus tard, Justin Trudeau, le premier ministre canadien, a annoncé un programme de prêts réservé aux entrepreneurs noirs, en faisant ici de la discrimination raciale un principe explicite, revendiqué, sous le signe du progrès et de l’inclusion. Autrement dit, selon la couleur de votre peau, vous aurez plus ou moins de chance de bénéficier des prêts gouvernementaux. C’est seulement ainsi que sera vaincu le «racisme systémique» apparemment inscrit dans la structure même de la fédération canadienne.

On se rappellera aussi qu’en mai, la ville de Hamilton, en Ontario, a décidé, dans la lutte contre le Covid-19, de prioriser la vaccination des populations «racisées», encore une fois, au nom de la lutte contre le «racisme systémique» pour enfin renverser la «suprématie blanche», qui serait le véritable fondement des sociétés occidentales. Ce narratif, comme on dit aujourd’hui, peut s’appliquer à n’importe quelle situation, comme s’il avait une portée universelle.

Mais cette inquisition vient d’atteindre toutefois un sommet aux États-Unis avec la volonté de l’université Princeton de s’en prendre au «racisme systémique» en abolissant, dans son département d’études classiques, l’obligation de maîtriser, et même d’étudier, le grec et le latin. Cette obligation serait discriminatoire. Traduisons: pour ouvrir grandes les portes des études classiques, il faut désormais réduire drastiquement les exigences qui y étaient associées. L’excellence n’est plus qu’un résidu aristocratique à pulvériser, au nom de la démocratisation du savoir, qui justifie tous les massacres.Derrière cette guerre contre les discriminations se cache en fait une guerre contre la culture

Sans surprise, Princeton justifie cette réforme au nom des événements ayant secoué les États-Unis suite à la mort tragique de George Floyd. Encore une fois, cette dernière est traitée à la manière d’une révélation religieuse, dévoilant l’intime nature d’une civilisation qui devrait désormais se repentir pour renaître, lavée enfin de son péché originel colonial. Ceux qui l’évoquent dans des formules psalmodiées ne sont pas loin de transformer son malheur en sacrifice christique pour qu’enfin s’affaisse le «racisme systémique».

Mais derrière cette guerre contre les discriminations se cache en fait une guerre contre la culture. En dissociant les études classiques des langues anciennes, comme s’il s’agissait de vieilles béquilles ou de colifichets discriminatoires, c’est aux sources mêmes de la civilisation occidentale qu’on s’en prend. C’est ce qu’avait reconnu Dan-el Padilla Peralta, qui enseigne l’histoire antique à Princeton et qui soutenait, il y a quelques mois, dans le New York Times qu’il fallait en finir avec son champ d’études pour en finir avec la «suprématie blanche» – à tout le moins, il fallait l’affranchir pour de bon de la «blanchité». Autrement, on détruira la civilisation occidentale en détruisant ses fondements, ce qui, techniquement, n’est pas si mal vu. 1492 ne suffit plus: il faut toujours remonter plus loin pour retrouver le péché originel de la civilisation maudite.

Allan Bloom l’avait noté parmi les premiers, ce sont les institutions censées conserver la culture et la garder vivante qui aujourd’hui, l’annihilent et l’empoisonnent. L’héritage qui devait être enrichi y est répudié, presque maudit, déconstruit par des militants qui n’ont comme culture que leur idéologie. C’est une authentique névrose raciale qui s’empare des sociétés occidentales, désormais traversée par le désir de s’anéantir, comme si leur disparition pouvait rédimer l’humanité, et lui permettre d’enfin de se délivrer du mal, associé à la figure luciférienne de l’homme blanc. Si les études classiques doivent y passer et le grec et le latin sacrifiés, c’est pour effacer jusqu’à ses premières traces, pour recouvrir ses origines du mythe d’une grande noirceur, qui le condamnera à jamais.

Suite:

.

C’est une manifestation de ce que j’entends par « totalitarisme doux ». L’État n’oblige aucune école ni aucun enseignant à le faire. Mais ils le font – ils envoient les œuvres de grands écrivains, y compris les œuvres fondamentales de notre civilisation, dans le trou de la mémoire, le tout au nom d’une idée politique utopique qui traite l’enseignement comme une thérapie.

Ce que ces totalitaires tentent, c’est d’effacer la mémoire du passé de notre civilisation, comme moyen d’établir le contrôle. Voici deux passages pertinents de mon livre Live Not By Lies :

Ceux qui étaient imprégnés des enseignements de Marx croyaient que le communisme était inévitable parce que l’Histoire, une force dotée de pouvoirs de détermination divins, l’exigeait. Kundera dit que ce qui fait d’un gauchiste (de quelque nature que ce soit – socialistes, communistes, trotskistes, libéraux de gauche, etc.) marche splendide sur le chemin de la fraternité, de l’égalité, de la justice, du bonheur ; cela continue encore et encore, malgré les obstacles, car il doit y avoir des obstacles si la marche doit être la Grande Marche.

Si le progrès est inévitable et que le Parti communiste est le chef de file de la grande marche de la société vers l’avenir progressiste, alors, selon la théorie, résister au Parti, c’est s’opposer à l’avenir – en fait, à la réalité elle-même. Ceux qui s’opposent au Parti s’opposent au progrès et à la liberté et s’alignent sur la cupidité, l’arriération, le sectarisme et toutes sortes d’injustices. Comme il est nécessaire – en fait, combien noble – il est du Parti de passer au bulldozer ces pierres d’achoppement de la Grande Marche et de rendre droite et aplanie la route de demain.

« Il y avait une propagande constante sur la façon dont le communisme changeait le village pour le mieux », se souvient Tamás Sályi, professeur d’anglais à Budapest, de sa jeunesse hongroise. « Il y avait toujours des films de l’agriculteur apprenant à améliorer sa vie avec les nouvelles technologies. Ceux qui l’ont rejeté étaient [dépeints comme] mettant leur famille en danger. Il y a tellement d’exemples sur la façon dont tout ce qui est ancien et traditionnel empêchait la vie d’être bonne et heureuse. »

Ainsi le mythe du progrès devient une justification pour exercer un pouvoir dictatorial pour éliminer toute opposition. Aujourd’hui, le totalitarisme équivaut à un enrégimentement strict et forcé de la Grande Marche vers le Progrès. C’est la méthode par laquelle les vrais croyants au Progrès visent à maintenir l’ensemble de la société en marche vers l’utopie au même rythme, à la fois dans leurs actions extérieures et dans leurs pensées les plus intimes.

Suite:

Tamás Sályi, l’enseignant de Budapest, dit que les Hongrois ont survécu à l’occupation allemande et à un régime fantoche soviétique, mais trente ans de liberté ont détruit plus de mémoire culturelle que les époques précédentes. « Ce que ni le nazisme ni le communisme n’ont pu faire, le capitalisme libéral victorieux l’a fait », songe-t-il.

L’idée que le passé et ses traditions, y compris la religion, constituent un fardeau intolérable pour la liberté individuelle a été un poison pour les Hongrois, estime-t-il. À propos des progressistes d’aujourd’hui, Sályi déclare : « Je pense qu’ils croient vraiment que s’ils effacent tout souvenir du passé et transforment tout le monde en nouveau-nés, alors ils peuvent écrire ce qu’ils veulent sur cette ardoise vierge. À bien y réfléchir, ce n’est pas si facile de manipuler des gens qui savent qui ils sont, enracinés dans la tradition.

Vrai. C’est pourquoi Hannah Arendt a décrit la personnalité totalitaire comme « l’être humain complètement isolé ». Une personne coupée de l’histoire est une personne presque impuissante face au pouvoir. 
Le communisme était une utilisation massive du pouvoir meurtrier de l’État pour détruire la mémoire. De retour aux États-Unis, Olga Rusanova, une Américaine naturalisée qui a grandi en Sibérie, déclare : « En Union soviétique, ils ont tué tous ceux qui pouvaient se souvenir de l’histoire. Cela leur a permis de créer plus facilement une fausse histoire pour servir les besoins du régime.

La

inquième Symphonie ?

Voir également

LA CONTRIBUTION DE GOA À LA MUSIQUE CLASSIQUE 

Les critiques réveillés disent également que l’étiquette formelle des concerts de musique classique occidentale a été imposée pour montrer la supériorité et l’exclusion. Il se trouve qu’il s’agit d’une origine plus récente – ce n’est qu’à la fin du XIXe siècle que Mahler en tant que chef (et dans une certaine mesure Schumann) a introduit la convention actuelle d’écoute en silence, avec des applaudissements uniquement à la fin d’un morceau. À l’époque de Beethoven, les applaudissements et les applaudissements pendant une représentation étaient courants : en fait, lors de la création de la Septième Symphonie de Beethoven, il y avait tellement d’applaudissements à la fin du deuxième mouvement que l’orchestre l’a immédiatement rejoué.

Un compte rendu de la première du Neuvième est touchant et heureux à la fois. Beethoven, complètement sourd à ce moment-là, a insisté pour diriger l’orchestre, mais sa répétition précédente avait été désastreuse, alors Louis Duport se tenait sur le podium du chef d’orchestre tandis que Beethoven se tenait devant lui. Selon un membre de l’orchestre, Beethoven “se jeta d’avant en arrière comme un fou, s’étirant, s’accroupissant, agitant ses mains et ses pieds comme s’il voulait jouer de tous les instruments et chanter toutes les parties du chœur”. À la fin de la symphonie, Beethoven était à plusieurs temps et dirigeait toujours. Caroline Unger, la contralto, a doucement pris le bras de Beethoven et l’a retourné pour faire face au public. La salle comble se déchaîna d’applaudissements, levant les mains, jetant leurs chapeaux et leurs mouchoirs en l’air pour que le compositeur puisse voir ce qu’il ne pouvait pas entendre.


Par Anil Dharker. Cette pièce a été initialement publiée par le National Center for the Performing Arts, Mumbai, dans le numéro d’octobre 2020 de ON Stage – leur magazine artistique mensuel.

https://www.marianne.net/culture/quand-2019-se-penche-sur-le-cas-de-gauguin-le-pedophile

ბოლშევიკები დევნიდნენ პოლიტიკურ მოწინააღმდეგეებს ეხლა საფლავშიც არ ასვენებენ დიდ მხატვრებს, მწერლებს, კომპოზიტორებს. მოვიდა პოლ გოგენის დევნის დროც..

Paul Gauguin, Chemin à Papeete

Paul Gauguin, Chemin à Papeete, 1891- რევოლუციებით ოხრებული ევროპიდან ასეთ ლამაზ ტაიტიზე გაქცეულ პოლ გოგენს ეხლა ასამართლებენ როგორც ქედმაღალ თავხედ თეთრკანიან ევროპელ პედოფილს.

Paul Gauguin 1891.png

გოგენ

პოლ გოგენი

გოგენი დაახლოებით 1891 წელს.
დაიბადა7 ივნისი1848
დაბადების ადგილიპარიზისაფრანგეთი
გარდაიცვალა8 მაისი1903 (54 წლის)
გარდაცვალების ადგილიატუონამარკიზის კუნძულებისაფრანგეთის პოლინეზია
სფერომხატვრობა, ქანდაკება, კერამიკა, გრავირება
მიმდინარეობაპოსტიმპრესიონიზმიპრიმიტივიზმი

Quand 2019 se penche sur le cas de Gauguin le "pédophile"
Jusqu’au 26 janvier, la National Gallery de Londres consacre une exposition aux portraits de Paul Gauguin.

https://www.marianne.net/culture/quand-2019-se-penche-sur-le-cas-de-gauguin-le-pedophile

 Louis Nadau

Publié le 20/11/2019

მაშინ როდესაც ლონდონის National Gallery-ში გამოფინეს პოლ გოგენის პორტრეტები “New York Times” -მა 18 ნოემბერს გამოაქვეყნა წერილი მხატვრის მემკვიდრეობაზე. ამ წერილის ავტორი იხსენებს მხატვრის ურთიერთობას 13-14 წლის პოლინეზიელ გოგონებთან.

” მოვიდა გოგენის ანულირების დრო?” ესაა 18 ნოემბერს New York Times-ში გამოქვეყნებული წერილის პროვოკაციული სათაური.

წერილის ავტორი Farah Nayeri ამბობს რომ პოლ გოგენი იყო ქედმაღალი თავგასული თეთრკანიანი ევროპელი პედოფილი და არა დიდი მხატვარი.

”მან ისარგებლა პრივილეგირებული დასავლელის მდგომარეობით, ისიამოვნა პატარა ქალწულებთან სექსუალური ურთიერთობებით, 2 მათგანი მოიყვანა ცოლად და გააჩინა შვილები”.

20 წლის წინ იგივე თემაზე მოწყობილი გამოფენა ილაპარაკებდა ხელოვანის უდიდეს ფორმალურ ინოვაციებზე, , უხსნის ნიუ იორკულ გამოცემასNational Gallery-ს ერთ-ერთი კურატორი Christopher Riopelle, რომლის თანახმადაც ეხლა ყველაფერი დანახული უნდა იქნეს ბევრად უფრო ნიუანსირებულ კონტექსტში”. …

ამერიკელმა კურატორმა და girlmuseum.org-ის შემქმნელმა Ashley Remer-ლამის უკანასკნელი სიტყვებით აგინა გოგენი:

” პირდაპირ რომ ითქვას ის იყო ქედმაღელი, მეტისმეტად დაფასებული და ყველაფერზე ზემოდან მაცქერალი პედოფილი”, სჭექა მან. და დააყოლა რომ გოგენის სურათები ბევრად უფრო სკანდალურები იქნებოდნენ ისინი ფოტოგრაფიები რომ ყოფილიყო ისინი არ მიიღებდნენ ამ სურათებს.

.

” კულტურულად არადელიკატური ენა”

კანადაში გოგენის სურათების გამოფენის დროს მუზეუმის გუნდმა გადაწყვიტა ზოგიწარწერის შეცვლა რათა როგორც ახსნა მუზეუმის პრეს-ბიურომ ” არ გამოვიყენოთ კულტურულად არადელიკატური ენა”. მუზეუმში მიმსვლელთა იდიოტებად აღიარების მზადყოფნა. ხელოვანის მიერ გამოქანდაკებულ ნიღაბს ერქვა ”ველურის თავი” ოტავაში წარმოდგენილ ამ ქმნილებას დაუმატეს წარწერა რომელმაც მნახველებს აუხსნა რომ დღეს შეურაცხმყოფელ რამედ მიჩნეული ველურის და ბარბაროსის ცნებები ჩვეულებრივი დამოკიდებულება იყო გოგენის დროს.

ნათანიელ ჰოთორნი (ინგლ. Nathaniel Hawthorne; დ. 4 ივლისი1804 — გ. 19 მაისი1864) — ამერიკელი ნოველისტი, ბნელი რომანტიზმის (გოთიკიზმი) წარმომადგენელი.

ეწამული სიმბოლო” — ეს არის 1850 წ. დაწერილი რომანტიკული მხატვრული ნაწარმოები ისტორიულ თემაზე. მისი ავტორია ნათანიელ ჰოთორნი. მოცემული რომანიითვლება ამ მწერლის მთავარ ნაშრომად. მოქმედება ვითარდება მე-17 საუკუნის პურიტანულ ბოსტონშიმასაჩუსეტსის შტატში 1642-1649 წლებში და იგი მოგვითხრობს ქალის, ჰესთერ პრინის ისტორიას. მას გაუჩნდება ქალიშვილი ადიულტერის შედეგად და შემდეგ კი იბრძვის, რომ მონანიების გზით დაიწყოს ახალი ღირსეული ცხოვრება. მთელს ამ

რომანში ჰოთორნი იკვლევს კანონიერების, ცოდვისა და ბრალეულობის თემებს.

642 წლის ივნისში, პურიტანებით დასახლებულ ბოსტონში ბრბო იკრიბება იმისათვის, რომ უყურონ ოფიციალურ დასჯას. ახალგაზრდა ქალი, ჰესთერ პრინი, დამნაშავედ იქნა ცნობილი ქმრის ღალატში და ამიერიდან მან უნდა ატაროს თავის სამოსზე ამოქარგული მეწამული სიმბოლო “A” (ინგლისურად ამ სიმბოლოთი იწყება სიტყვები adultery და affair _ ღალატი და ადიულტერი). ამას გარდა, იგი უნდა იდგეს სპეციალურ ხარაჩოებზე აღმართულ სამარცხვინო ბოძთან სამი საათის განმავლობაში, რათა საჯაროდ იქნას დამცირებული. როცა ჰესთერი სამარცხვინო ბოძთან ავიდა, ბრბოს ქალების უმეტესობა გაააფთრა მისმა სილამაზემ და წყნარმა, ღირსეულმა თავდაჭერამ. როდესაც მას აიძულებდნენ, რომ ბავშვის მამის სახელი ეთქვა, ჰესთერისგან უარი მიიღეს მის დასახელებაზე.//ვიკიპედიიდან//

https://www.theatlantic.com/magazine/archive/2021/10/new-puritans-mob-justice-canceled/619818/

ჰესთერმა გააჩინა უკანონო შვილი და არ თქვა მამამისის სახელი რის გამოც მას მიუსაჯეს ბრბოს მიერ მასხრად აგდება. ჰესთერი თითქოს აგონიას განიცდიდა მის სანახავად მისულთა ყოველ მიახლოებაზე, თითქოს მისი გული იყო დაგდებული ქუჩაში რათა ის გაეთელათ მასხრად ამგდებებს.

არავინ, მსგავსი ცოდვების ჩამდენებმაც, არ უთანაგრძნეს მას. არ უთანაგრძნო მას არც მისი ბავშვის მამამ, სოფლის ქადაგმა. მეწამული სიმბოლო იყო ჯადო რომელმაც ის გააგდო კაცობრიობასთან ჩვეულებრივი ურთიერთობებიდან.

დღეს ამ ისტორიას ვკითხულობთ გარკვეული თვითკმაყოფილებით. ეს უკვე ბნელი წარსულია, ჩვენ ბევრად უკეთესები ვართდა ძალიან შორს ვართ ასეთი მხეცობისგან.

 თვითონ Hawthorne დასცინოდა პურიტანებს, მათ შორის თავის წინაპრებს, მათ ნაღვლი ფერის სამოსს, რუხ ქუდებს, მკაცრ კონფორმიზმს, მათ ვიწრო სულს და მათ თვალთმაქცობა-ორპირობას.

დღეს კი ჩვენ ვართ კარგები და თანამედროვეები, ვცხოვრობთ ქვეყანაში რომელსაც მართავს სამართალის პირველობა, ჩვენ გვაქვს პროცედურები რომლებიც ხელს უშლიან უსამართლო სასჯელის დაწესებას. ჰოთორნის მიერ მოყოლილი ამბავი ეკუთვნის ბნელ წარსულს.

მაგრამ არაფერი შგეშალოთ. დღესაც შეხვდებით ადამიანებს რომლებმაც დაკარგეს ყველაფერი-სამსახურიც, ფულიც. კოლეგებიც, მეგობრებიც თუმცა არ დაურღვევიათ არანაირი კანონი, სამსახურის არანაირი წესი.

ამის მაგივრად მათ დაარღვიეს რასასთან, სექსთან, პირად ქცევასთან დაკავშირებული სოციალური წესები ან მათ ზოგის აზრით უწესოდ იხუმრეს, მათ დააბრალეს ყველაფეერი ამის დარღვევა და ჩადენა. მათ დაარღვიეს წესები რომლებიც არც არსებობდა რამოდენიმე თვის წინ. ზოგი უხეშად შეცდა, ზოგს კი სულაც არაფერი უქნია და ისე გააშავეს და გაათრიეს. ყოველთვის არაა იოლი თქმა.

La cancel culture სოციალურ ქსელებზე, პრესაში, ზოგ პრესტიჟულ უნივერსიტეტში გავრცელებული ახალი მოდა.

ნაცისტური და კომუნისტური ტოტალიტარიზმების დროს ადამიანებს დევნიდა სახელმწიფო და პოლიტიკური პოლიცია.

ეხლა ადამიანებს, ცოცხლებსაც და მიცვალებულებსაც დევნის გაბოროტებულ უმცირესობათა, ფემინისტების, ანტირასისტების, ლგბტს, და სხვა ლიბერტარების გავეშებული ბრბო. ეს ბრბო გმობს და სოციალურ სიკვდილს უსჯის, თავს თუ რ სახელს უტეხავს, აჩუმებს და გასაქანს არ აძლევს, თელავს იმათ ვისი აზრი, მოქმედება და ნაშრომი-ნაწარმოები არ აკმაყოფილებს მის დახვეწილ გემოვნებას.

ასე იძიებენ შურს ისინი ვისაც შურთ სხვათა წარმატება.

cancel culture-ში არის 2 ვარიანტი : ან მორალურად გსპობენ და საზოგადოებრივი ასპარეზიდან გდევნიან იმიტომ რომ მათი აზრით ჩაიდინე საყოველთაოდ დასაგმობი რამე ან იმიტომ ვერ იფიქრე ისე როგორც საჭიროდ თვლის ზოგი პოლიტიკური იდეოლოგია.

cancel culture ხშირად იყო და არის ინიციატივა პირების რომლებიც თავს თვლიან პოლიტიკური მემარცხენე ძალების ნაწილად და არა მაინც და მაინც მემარცხენე რადიკალებად.


მასა cancel-culture-ს უყურებს როგორც საზოგადოების ”შავი ცხვრების” მოსპობის იარაღს. ზოგი კი მას იყენებს საკუთარი სარგებლობის მოსაპოვებლად….

https://www.francetvinfo.fr/culture/livres/jk-rowling/video-qu-est-ce-que-la-cancel-culture-qui-fait-souvent-polemique-sur-les-reseaux-sociaux_4644741.html

ბოლშევიზმის მსგავსი მოვლენა cancel culture. ის ეფუძნება ამერიკულ მოძრაობა woke-ს თუ wokism-ს. ცნება მომდინარეობს ზმნიდან wake-გამოფხიზლება, გამოღვიძება. ეს ვოკიზმი არის ბრძოლა უმცირესობათა მჩაგვრელ უსამართლობებთან. ის 2013 წელს გავრცელდა მოძრაობა Black Lives Matter-თან ერთად, მიზანი იყო აშშ-ში შავკანიანთა სეგრეგაციის და დისკრიმინაციის დაგმობა. ვოკიზმი შემდეგ გარცელდა სოციალურ ქსელებში.

ვოკიზმის აქტივისტი ფემინისტების, ანტირასისტების, ანტიკოლონიალისტების, ლგბტს გავლენით დაეძებს, პოულობს და ებრძვის რასისტებს, კოლონიალისტებს, ჰომოფობებს, ტრანსფობებს, და ა.შ.

woke culture“-მ შვა “cancel culture” ანუ რასისტების, კოლონიალისტების, ჰომოფობების, ტრანსფობების, და ა.შ. დევნა-დაგმობა-ანულირება-გაუქმების კულტურა. იტყვიან რომ ხარ ჰომოფობი, ისლამოფობი, ანტისემიტი და შეიძლება გაგადონ სამსახურიდან, აღარ გამოსცენ შენი წიგნი არ დაბეჭდონ შენი წერილი, აღარსად მიგიწვიონ და საერთოდ ხმა ჩაგაგდებინონ.

ესაა ჰომოფობო რასისტო ისლამოფობო ანტისემიტო… მოკეტე, ხმა ჩაიგდე, გაქრი მომწყდი თავიდანის ბოდიში კულტურა. ასე აქრობენ მათი გემოვნებისთვის შეუფერებელ ნაშრომებსაც და თხზულებებსაც.

https://www.sciencespo.fr/mass-violence-war-massacre-resistance/fr/document/crimes-et-violences-de-masse-des-guerres-civiles-russes-1918-1921.html

სტალინი ასამართლებდა ტროცკისტებს. ესენი ასამართლებენ შექსპირს, დანტეს, მოცარტს……

https://www.laselectiondujour.com/la-cancel-culture-nouveau-maccarthysme-n822/

SOCIÉTÉ

La synthèse

LA “CANCEL CULTURE”, NOUVEAU MACCARTHYSME ? cancel culture ახალი მაკარტიზმი?

Par Judikael Hirel – Publié le 02 décembre 2019

დადიან პროკურორების მანტიაში გამოწყობილი ტიპების რაზმები. მათ აკრძალეს Seine Saint-Denis-ის დარბაზში რომან პოლანსკის ფილმის ჩვენება.

ეს რაზმები ყურადღებით სწავლობენ მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებს, ძველ და ახალ წიგნებს, დეკლარაციებს, თეატრალურ პიესებს, ფილმებს, მულტფილმებს თუ სურათებს. ისინი ამოწმებენ ხომ არ არის ყველაფერ ამაში რამე რასისტულ-ჰომოფობურ-ტრანსფობურ , ქალთმოძულე-მიზოგინურ-ისლამოფობურ-ანტისემიტური…. ისინი მათი საკუთრი ღირსება-სიწმინდის ფილტრით ამოწმებენ ირგვლივ ყველაფერ არსებულს.

ლონდონის National Gallery მათი ზეწოლით იძულებული იყო ეთქვა რომ დიდმა ფრანგმა მხატვარმა პოლ გოგენმა ისარგებლა თავისი პრივილეგირებული ევროპელის პოზიციით იმისთვის რომ სექსუალური ურთიერთობები ჰქონოდა პატარა გოგონებთან.

Farah Nayeri-მ New York Times-ში იკითხა ხომ არაა საჭირო ამ გოგენის სურათების გამოფენის და თვალიერების შეწყვეტა.

დიდი ფრანგული გაზეთი Le Monde-ს მთავარმა რედაქტორმა Michel Guérin-მა თქვა რომ ”აშშ დაიპყრო cancel culture-მ ანუ ამ კულტურის აზრით შეუშაბამო ავტორთა ანულირება დევნა-ჩაჩუმებამ.”

ეს ბოდიში კულტურა არის ხელოვნების, კულტურის, საზოგადოების წმენდა, ისტორიის ხელახლა დაწერა დღევანდელი შეხედულებების შესაბამისად.

ეს ბოდიში კულტურა ყველაფერთან და ყველასთან ერთა მოითხოვს მაიკლ ჯეკსონის არ მოსმენასს, სელინის არ წაკითხვას, წიგნების და ფირფიტების დაწვას.

 

” აჩაღებენ ჰმოსექსუალების ომს ჰეტეროსექსუალების წინააღმდეგ, შავკანიანების ომს თეთრკანიანების წინააღმდეგ, ქალების ომს კაცების წინააღმდეგ”, ამბობს ბრიტანელი მწერალი და ჟურნალისტი Duglas Murray.

საზოგადოება დაყვეს ერთზე დაბოღმილ, ერთმანეთზე გადაკიდებულ ჯგუფებად.

აგრესიული უმცირესობების მიერ დამყარებულ ახალ მორალურ საზოგადოებას არ შუძლია განსხვავებული აზრის მიღება. ესაა ახალი დიქტატურა და ტოტალიტარიზმი.

CULTE

Woke-ს და et Cancel Culture-ს უკან არსებული იდეოლოგიები

საფრთხეში აგდებენ დემოკრატიას

"Réveillé et réveillé"

“Woke et unwoke”   –   Copyright   Christine Traxler (France)

https://www.euronews.com/2021/09/15/why-the-ideologies-behind-woke-and-cancel-culture-are-putting-our-democracy-in-jeopardy-vi

Par Thierry Vissol

უკვე მრავალი წელია რაც აშშ-ში, კანადაში, დიდ ბრიტანეთში და ეხლა კი დანარჩენ ევროპაშიც ვრცელდება ცენზურა, ოსტრაკიზმი, შეჩვენება-ანათემები, მუქარები, არის ვანდალიზმი, ხელოვნების ნაწარმოებთა ნგრევა, ლიგვისტური და ისტორიული რევიზიის მცდელობები, რასაც თან ახლავს ლანძღვა-თრევა სოციალურ ქსელებში. ამას შვრებიან ფემინისტები, სექსუალური თუ რასიული უმცირესობები.

ეს თარეში ეფუძნება უმცირესობათა მიერ დასავლურ სამყაროში დისკრიმინაციის და ძალადობის, ზოგჯერ დღესაც არსებული სოციალური და რასიული უსამართლობების განცდას.

ეს ფარისევლური Woke თუ Cancel Culture კაცობრიობას პირდება მორალურ იმპერატივს ამ უსამართლობათა წინააღმდეგ ყველა საშუალებებით საბრძოლველად.

მრავალფეროვნება დაიყვანება კანის ფერზე, რელიგიაზე, სქესზე, სექსუალურ ორიენტაციაზე.

ამ მოძრაობის აქტივისტების თქმით ლიტერატურა უნდა ავრცელებდეს პოზიტიურ აზრს და ასწორებდეს სოციალურ გაუწონასწორებლობებს. ასე მაგალითად

School Library Journal-ის 2021 წლის იანვრის ნომერში წერილი გამოაქვეყნა მინესოტელმა დამოუკიდებელმა ჟურნალისტმა, ბიბლიოთეკარმა და წიგნებით ვაჭარმა Amanda MacGregor-მა.

ამ წერილში მან განაცხადა რომ ” შექსპირის თხზულებები სავსეა პრობლემატური მოძველებული იდეებით, ქალთმოძულეობა-მიზოგინიით, რასიზმით, ჰომოფობიით,კლასსიზმით, ანტისემიტიმიზმით და ამიტომ შექსპირის თხზულებები სკოლებში უნდა აიკრძალოს.

ამ ჟურნალის თქმით აშშ-ს მრავალი მასწავლებელი უარს ამბობს შექსპირის სწავლებაზე მის თხზულებათა ”სითეთრის” გამო// უკვე ასეა ინგლისშიც.

გაეროში გამოთქმის თავისუფლების 2 ორგანიზაციის (National Coalition Against Censorship et Freemuse) ანგარიშების თანახმად შექსპირის პიესები არის ტეხასის ციხეებში და აშშ-ს მრავალ სკოლაში და ბიბლიოთეკაში აკრძალულ 11 851 წიგნს შორის.

კანადაში სახელმწიფო რადიო Radio-Canada-მ 2021 წლის სექტემბრის დასაწყისში თქვა რომ rProvidence Catholic Scholar Council -მარომელიც მართავს 30-ოდე სკოლას ონტარიოში 2019 წელს დაწვა 5000 წიგნი ახალგახრდობისთვის რომელთა შორის იყო Astérix-ის თუ de Lucky Luke-ს ზოგი კომიქსი. ას ” დამარხეს რასიზმის, დისკრიმინაციების და სტერეოტიპების ფერფლი”. ყველაფერი ეს ბრალდებოდა დამწვარ წიგნებს.

საფრანგეთში უნივერსიტეტში Paris-VIII შეიქმნა ”არამეტისური” ჯგუფები იმის გასარკვევად თუ სადაა რასიზმი, ჰომოფობია, უმცირესობათა დამცირება და შეურაცხყოფა. 2019 წლის მარტში სორბონას რიშელიეს ამფითეატრში ჩაშალეს ესქილეს პიესის დადგმა. გამოაცხადეს რომ ეს დადგმა ავრცელებს რასისტულ სტერეოტიპებს.

ხშირია ვანდალიზმი და ლეწვა ქანდაკებებისა რომლებიც ითვლება შავკანიანებით ატლანტური ვაჭრობის, მონათმფლობელობის, კოლონიალიზმის და პოსტ-კოლონიალიზმის სიმბოლოებად.

ასე ლეწავენ კრისტოფერ კოლუმბის, თეოდორ რუზველტის, აბრაჰამ ლინკოლნის, სერვანტესის ძეგლებს აშშ-ში ; d’Edward Colston-ის, Cecil Rhodes-ის თუ Winston Churchil-ის ძეგლებს დიდ ბრიტანეთში., Colbert-ის, Joséphine de Beauharnais-ის, Victor Schoelder-ის, De Gaulle-ის ძეგლებს საფრანგეთში, და ა.შ.

ვოკიზმ-cancel culture-ს ოხრებს უნდათ ევროპის ”საზიზღარი” წარსულის და მისი დღევანდელი ნაშთების მოსპობა და ომი დასავლურ საზოგადოებებთან , სისტემურ რასიზმთან და ქალების, ჰომოსექსუალების, ტრანსსექსუალების, ფერადკანიანების მჩაგვრელ არამზადა ქედმაღალ,თავხედ თეთრკანიანებთან.

ენა, ისტორია, სახვითი ხელოვნება, მუსიკა, ლიტერატურა, სკოლა უნდა გაიწმინდოს შეშლილი აგრესიული უმცირესობებისთვის არასასიამოვნო რამეებისგან.

ახალი სიტყვებით ,გამოთქმებით ცვლიან შეშლლილი აგრესიული უმცირესობების შეურაცხმყოფელ რამედ გაოცხადებულ სიტყვეს და გამოთქმებს. ისეა როგორც ჯორჯ ორუელის ”1984”-ში, მიზანია ლექსიკონის შეცვლით ხელის შეშლა კრიტიკული აზრის გამოთქმისთვის.

სიტყვა ”ქალი” უნდა შეიცვალოს გამოთქმით ”ინდივიდი რომელსაც აქვს თვიური”, სიტყვა ”დედა” უნდა შიცვალოს გამოთქმით ”მშობელი რომელიც აჩენს”, და ა.შ.

მრავალი უწყობს ხელს აქტიურად woke-მორალური კონფორმიზმის გავრცელებას უნივერსიტეტებში, კულტურულ სექტორში სადაც ხელოვანები და მათი ქმნილებები აადვილებენ მათი იდეების, აკრძალვების და წყევლა-შეჩვენების გავრცელებას. გავრცელებას.

მასობრივი ინფორმაციის მრავალი დასავლური წყარო დაუფიქრებლად უწყობს ხელს ამ იდეების გავრცელებას.

S

Et, récemment, la politique s’est impliquée, avec des allusions au Big Brother orwellien. Pour Humza Yousaf, ministre écossais de la Justice et militant local contre le racisme, les mots interdits dans la vie publique devraient également être interdits dans la sphère privée. Son “Hate Crime and Public Order (Scottish) Bill”, qui vise à défendre les victimes de crimes haineux fondés sur le handicap, la race, la religion, l’orientation sexuelle ou l’identité transgenre a été adopté à une large majorité le 21 avril 2021. Alors qu’il abolit l’infraction de blasphème, il n’assure pas un équilibre entre liberté d’expression et protection contre la haine, introduisant une grande insécurité dans son application. Des délits peuvent désormais être commis en privé, et un système de dénonciation est également prévu pour toute contestation de l’orthodoxie de la diversité,ces défis étant considérés comme une incitation à la haine. En Espagne (la loi Montero) et en Italie (la Zan DDL), des lois similaires sont en discussion au Parlement.

Cependant, la fin ne peut jamais justifier les moyens. Surtout quand, par des actions coordonnées, par des dénonciations amplifiées par la large résonance offerte par les réseaux sociaux, ces formes de « fatwa » permettent de censurer, boycotter ou humilier publiquement des individus – passés ou présents – dont les opinions ou les comportements sont jugés offensants, embarrassants ou jugés divergents de cette nouvelle idéologie intolérante et belliqueuse de la justice sociale ; lorsque la militarisation des médias sociaux conduit à saper la carrière ou la réputation des voix dissidentes, comme le démontrent des centaines de cas en cours.

Les distinctions inébranlables entre ce qui est juste et ce qui ne l’est pas provoquent des réactions inverses de la part des citoyens conservateurs ou des partis politiques. Par exemple, au parlement tchèque, un amendement à la loi pénale qui criminaliserait les médias sociaux s’ils interdisent des contenus jugés d’intérêt public vient de passer en première lecture. En Pologne et en Hongrie (comme en Russie et dans de nombreux autres pays), les droits des minorités de genre sont allègrement bafoués. Le racisme et les discours de haine sont plus fréquents et la violence continue de se propager.

Malheureusement, les deux extrêmes contribuent à radicaliser les débats publics, mettant en danger nos démocraties déjà fragiles, alimentant un climat social de plus en plus violent. C’est le contraire de ce à quoi devraient conduire la culture Woke et l’objectif de vivre ensemble en paix dans la diversité, un luxe que malheureusement seules les sociétés occidentales peuvent encore s’offrir.

Thierry Vissol est le Directeur du Centre Euro-Méditerranéen LIBREXPRESSION, Fondation Giuseppe Di Vagno.

4 juin 2021

Matthieu Bock-Côté: «Le concept de “racisme systémique” en délire»

 Réservé aux abonnés

LE FIGARO. 4 juin 2021

CHRONIQUE – Cette inquisition vient d’atteindre son sommet aux États-Unis avec l’université Princeton qui s’en prend au «racisme systémique» en abolissant, dans son département d’études classiques, l’obligation de maîtriser, et même d’étudier, le grec et le latin.Par Mathieu Bock-CôtéPublié il y a 36 minutes, mis à jour il y a 36 minutes

Plus rien ne résiste au concept de «racisme systémique». Ses promoteurs parviennent à trouver sa trace dans les moindres replis de l’organisation sociale. Toutes les institutions, même les plus improbables, sont appelées à s’y soumettre et à s’en reconnaître coupables, à travers un rituel public où chacun raconte le moment de sa prise de conscience et annonce un grand programme pour s’arracher à sa logique et à la structure sociale dans laquelle il serait encastré.À découvrir

Ainsi, ces derniers jours, on apprenait que l’Association des diététistes du Canada s’accusait de «racisme systémique» et annonçait vouloir réviser sa pratique professionnelle à la lumière de l’antiracisme révolutionnaire de Ibram X. Kendi. Les recommandations alimentaires des diététistes n’étant pas adaptées aux populations nouvelles s’étant installées au Canada au fil des dernières années, elles seraient donc discriminatoires et systémiquement racistes. Il fallait y penser.

Quelques jours plus tard, Justin Trudeau, le premier ministre canadien, a annoncé un programme de prêts réservé aux entrepreneurs noirs, en faisant ici de la discrimination raciale un principe explicite, revendiqué, sous le signe du progrès et de l’inclusion. Autrement dit, selon la couleur de votre peau, vous aurez plus ou moins de chance de bénéficier des prêts gouvernementaux. C’est seulement ainsi que sera vaincu le «racisme systémique» apparemment inscrit dans la structure même de la fédération canadienne.

On se rappellera aussi qu’en mai, la ville de Hamilton, en Ontario, a décidé, dans la lutte contre le Covid-19, de prioriser la vaccination des populations «racisées», encore une fois, au nom de la lutte contre le «racisme systémique» pour enfin renverser la «suprématie blanche», qui serait le véritable fondement des sociétés occidentales. Ce narratif, comme on dit aujourd’hui, peut s’appliquer à n’importe quelle situation, comme s’il avait une portée universelle.

Mais cette inquisition vient d’atteindre toutefois un sommet aux États-Unis avec la volonté de l’université Princeton de s’en prendre au «racisme systémique» en abolissant, dans son département d’études classiques, l’obligation de maîtriser, et même d’étudier, le grec et le latin. Cette obligation serait discriminatoire. Traduisons: pour ouvrir grandes les portes des études classiques, il faut désormais réduire drastiquement les exigences qui y étaient associées. L’excellence n’est plus qu’un résidu aristocratique à pulvériser, au nom de la démocratisation du savoir, qui justifie tous les massacres.Derrière cette guerre contre les discriminations se cache en fait une guerre contre la culture

Sans surprise, Princeton justifie cette réforme au nom des événements ayant secoué les États-Unis suite à la mort tragique de George Floyd. Encore une fois, cette dernière est traitée à la manière d’une révélation religieuse, dévoilant l’intime nature d’une civilisation qui devrait désormais se repentir pour renaître, lavée enfin de son péché originel colonial. Ceux qui l’évoquent dans des formules psalmodiées ne sont pas loin de transformer son malheur en sacrifice christique pour qu’enfin s’affaisse le «racisme systémique».

Mais derrière cette guerre contre les discriminations se cache en fait une guerre contre la culture. En dissociant les études classiques des langues anciennes, comme s’il s’agissait de vieilles béquilles ou de colifichets discriminatoires, c’est aux sources mêmes de la civilisation occidentale qu’on s’en prend. C’est ce qu’avait reconnu Dan-el Padilla Peralta, qui enseigne l’histoire antique à Princeton et qui soutenait, il y a quelques mois, dans le New York Times qu’il fallait en finir avec son champ d’études pour en finir avec la «suprématie blanche» – à tout le moins, il fallait l’affranchir pour de bon de la «blanchité». Autrement, on détruira la civilisation occidentale en détruisant ses fondements, ce qui, techniquement, n’est pas si mal vu. 1492 ne suffit plus: il faut toujours remonter plus loin pour retrouver le péché originel de la civilisation maudite.

Allan Bloom l’avait noté parmi les premiers, ce sont les institutions censées conserver la culture et la garder vivante qui aujourd’hui, l’annihilent et l’empoisonnent. L’héritage qui devait être enrichi y est répudié, presque maudit, déconstruit par des militants qui n’ont comme culture que leur idéologie. C’est une authentique névrose raciale qui s’empare des sociétés occidentales, désormais traversée par le désir de s’anéantir, comme si leur disparition pouvait rédimer l’humanité, et lui permettre d’enfin de se délivrer du mal, associé à la figure luciférienne de l’homme blanc. Si les études classiques doivent y passer et le grec et le latin sacrifiés, c’est pour effacer jusqu’à ses premières traces, pour recouvrir ses origines du mythe d’une grande noirceur, qui le condamnera à jamais.

cancel culture- რეალობის სიძულვილი

გვიახლოვდება ახალი ტოტალიტარიზმი

ქრისტიანობამ გვასწავლა რომ ჩვენმა კეთილმა მამაზეციერმა შექმნა კარგი და ადამიანებისთვის სასარგებლო ლამაზი სამყარო. რომ ადამიანის სხეული არის ღვთაებრივი სულის, ღმერთის ტაძარი რომელსაც უნდა გაუფრთხილდე. მაგრამ სამოთხეში მყოფმა ადამიანმა ცუდად გამოიყენა თავისუფალი ნება, დაუჯერა ეშმაკს და სამოთხიდან გაგდებული აღმოჩნდა ბოროტებაში მწოლიარე და ტკივილით,ძალადობით, ტანჯვით და სიკვდილით სავსე სამყაროში. გადარჩება ის ვისაც უყვარს ღმერთი და მოყვასი და რომელიც მიბაძავს მოწყალე სამარიტელს ვინც გადაარჩინა და ფეხზე დააყენა ყაჩაღების მიერ მისიკვდილებული, ცხოვრებით ნატანჯი მისთვის უცნობი ადამიანი, ვინც მოუვლის ღმერთის მიერ შექმნილ ლამაზ და სასარგებლო ბუნებას, არდაუშვებს მის მოსპობა-გაჩანაგებას.

რადიკალურად სხვა რამეს ამბობდა ა.წ. პიველ საუკუნეებში ქრისტიანობის დიდი მეტოქე გნოსტიციზმი. ის ამბობდა რომ ბოროტებით სავსე ხილული მატერიალური სამყარო არის სულელი ან ბოროტი დემიურგის ქმნილება და ამ დემიურგმა ადამიანის ღვთაებრივი სული დაამწყვდია ამ უვარგის, ხილულ მატერიალურ სამყაროში. ქრისტიანობამ დაამარცხა გნოსტიციზმი და დედამიწა დაიფარა ულამაზესი კათედრალებით. იყო დანტეს, ფრანჩესკო ასიზელის ,მეფე არტურის და ა.შ. დიდი კულტურა.

მაგრამ მე-18 საუკუნის შემდეგ რაციონალისტურ-ათეისტურ-ჰედონისტურმა, ნიჰილისტურ-სექსუალურმა რევოლუციამ დატოვა დიდი ქრისტიანული კულტურის უბადრუკი ლანდი. ევროპაში ორ დღეში ერთხელ ცეცხლს უკიდებენ და არბევენ კათედრალებს და ეკლესიებს.

სამაგიეროდ წელში გაიმართნენ და წამოყოჩაღდნენ ხილული მატერიალური სამყაროს, რეალობის სიძულვილით შეპყრობილი ნეო-გნოსტიკური ძალები.

ერთ-ერთი ასეთი ძალაა 1970-ან წლებში გაჩენილი პოსტჰუმანიზმი ,რაც არის ტრანსჰუმანიზმის რადიკალიზაცია.

ორივეს სძულს მათი აზრით უვარგისი, სისუსტეებით და მანკიერებებით სავსე ხილული მატერიალური სამყარო და მასთან ერთად ადამიანის სხეული.

პოსტჰუმამიზმი არის ტრანსჰუმანიზმის მეორე სახელი და რადიკალიზაცია.

ტრანსჰუმანიზმი კი მიზნად ისახავს ადამიანის ნაკლთა და სისუსტეთა დაძლევას მისი მანქანასთან ჰიბრიდიზაციით, ადამიანის დამანქანის შერწყმით…

ტრანსჰუმანიზმის მოძრაობა დაიწყო აშშ-ში 1950-1960-ან წლებში. ეს იყო მეცნიერების და ტოტალური თავისუფლების მსურველი ლიბერტარების შეხვედრა. განსაკუთრებით Marvin Minsky-ს პიონერული ნაშრომების წყალობით იმ დროიდან მთავარ თემად დამკვიდრდა ადამიანის ხელოვნურ ინტელექტთან ურთიერთობის საკითხი.

ფართო საზოგადოება ტრანსჰუმანიზმზე ალაპარაკდა 1980-ან წლებში.

ტრანსჰუმანისტური მოძრაობის ცენტრალურ ადგილად იქცა კალიფორნიის უნივერსიტეტი ლოს ანჟელესში. ტრანსჰუმანისტები გაერთიანდნენeFM-2030Max More ou Natasha Vita-More-ის ირგვლივ.

 1986 წელს შეიიქმნა კვლევის პირველი ცენტრი  Foresight Institute,რომლის მთავარი თემებია ნანოტექნოლოგიები და კრიოგენიზაცია.

En 1998 წელს ფილოსოფოსებმაles  David Pearce-მა და   Nick Bostrom-მა დააფუძნეს მსოფლიო ტრანსუმანისტური ასოციაცია-  World Transhumanist Association (WTA), არასამთავრობო ორგანიზაცია,რომლის მიზანიცაა ტრანსჰუმანიზმის აღიარება მეცნიერთა და სახელმწიფო ხელისუფალთა მიერ. 2008 ერლს ის გახდა Humanity Plus (H+) en და დღეს არის პირველი მსოფლიო მასშტაბის ტრანსჰუმანისტური ორგანიზაცია.

ტრანსჰუმანისტური მოძრაობა ეფუძნება მეცნიერების და ტექნოლოგიების პროგრესს,ნანოტექნოლოგიებს, ბიოტექნოლოგიებს, გენეტიკურ ინჟინერიას, ინფორმაციის და კოგნიტიურ მეცნიერებს. ეხლა ლაპარაკობენ ცოდნის, ტექნოლოგიის და საზოგადოების გაერთიანებაზე. შემოიღეს ტექნოლოგიური პროგრესის სოციალური მოგების განზომილება.

ფიქრობენ იმაზე თუ ადამიანის საქმიანობის რა სახეობები უნდა გადაეცეს ხელოვნურ ინტელექტს მომავალ ათწლეულებში.

ეხლა ტრანსჰუმანიზმის მეცნიერული, ტექნოლოგიური და ონტოლოგიური დაპირებები უფრო და უფრო მჭიდროდაა დაკავშირებული გიგანტურ ეკონომიკურ ინტერესებთან ინოვაციებში არის ინვესტიციები და დიდი მოგებები.

მრავალი საწარმო დაადგა ტრანსჰუმანიზმის გზას. ტრანსჰუმანიზმში ჩართულები არიან GAFAM (Google, Amazon, Facebook, Apple და Microsoft), ჩინური BATX (Baidu, Alibaba, Tencent, Xiaomi) ისევე როგორც NATU (Netflix, Airbnb, Tesla, Uber). Google, მათი ინჟინერიის დირექტორია ხელოვნური ინტელექტის სპეციალისტი და d Singularity University-ს თანადამფუძნებელი Ray Kurzwell…

ტრანსჰუმანიზმ-პოსტჰუმანიზმის თანახმად ადამიანის ბუნება ბუნების მიერ მისთვის დადგენილი საზღვრების დაძლევა გადალახვაა და არა ეს საზღვრები.

არაა საზღვრები და არაა დასასრული, განუსაზღვრელია. საზღვრის დადგენა უკვე არის მისი შესაძლო დარღვევა-გადალახვის ნიშანი.

Ray Kurzweil ამბობს რომ იქნება ადამიანის სხეულის ვერსია 3.0, სხეული რომელსაც ექნება პაწაწიინა ნანოკომპიუტერები რომლებიც დაიჭერენ ვირტუალური გარემოდან მომავალ სიგნალებს. ვირტუალური გარემო მათთვის ისეთივე რეალურია როგორც ფიზიკური.

ტვინი განმარტავს ამ სიგნალებს როგორც სენსორულ სტიმულებს.

ამ პირობებში ძალიან ადვილია ფიზიკური გარეგნობის შეცვლა და ვინმე სხვად გადაქცევა.

სხეული 3.0 შეძლებს სურვილისამებრ სხვადასხვა პორმის მიღებას და ტვინი აღარ იქნება უმთავრესად ბიოლოგიური.

პოსტჰუმანიზმი არის ბუნების,მათ შორის ადამიანის ბუნების ნგრევა და არა მისგან განთავისუფლება ან მისი დაძლევა.

კანონის დამრღვევი მის უკან ხელუხლებლად სტოვებს კანონს. საზღვრის იქით წასვლა არ სპობს იმას რაც რჩება საზღვრის აქეთ.

პოსტჰუმანისტური პროექტი კი მიზნად ისახავს ადამიანის ბუნების მოსპობას ისე როგორც ბუნების ექსპლუატაცია სპობს ბუნებას….

ტრანსჰუმანიზმმა თვიდანვე დაისახა მიზნად არასრულყოფილი, სუსტი,მოკვდავი ადამიანური ფორმის უარყოფა და სრულყოფილი ფორმის ძიება. იყო 2 ერთდროული გზა: ადამიანური გაუმჯობესება სხეულის ტექნოლოგიური ელემენტების დამატებით ანუ კიბორგიზაცია და ადამიანური გონიერებისგან განსხვავებული სხვა გონიერების, ხელოვნური ინტელექტის შექმნა.

ამიტომ ლაპარაკობენ ხოლმე პოსტ-ჰუმანიზმზეც.

ტრანსჰუმანიზმი არაა მკაცრი დოქტრინა გენშტაბით და ცენტრალიზებული სტრატეგიით. ესაა თანავარსკვლავედი მკვლევარებისა რომელთაც სწამთ რომ ახალი ტექნოლოგიების დახმარებით შეიძლება ადამიანთა პოტენციალის შთამბეჭდავად გაძლიერება, ავადმყოფობების, ნაკლების, ტკივილის და,შეიძლება, სიკვდილის დაძlეvq:

https://www.cairn.info/revue-ecologie-et-politique-2017-2-page-95.html

ტრანსჰუმანიზმი ეყრდნობა იმას რასაც უწოდებენ NBIC-ს : ნანოტექნოლოგიებს, ბიოლოგიას // განსაკუთრებით გენეტიკას//, ინფორმატიკას, კოგნიტიურ მეცნიერებებს რომელთა დაახლოება და ადამიანისადმი მიყენება გვპირდება არნახულ პროგრესს.

ნოკლედ ძირს ადამიანობა, დიდება ნიცშე-ჰიტლერის ზეადამიანობა-პოსტადამიანობას. ესაა დღევანდელობის სულისკვეთება.

https://www.ombres-blanches.fr/philosophie/philosophie-moderne-et-contemporaine/livre/contre-le-totalitarisme-transhumaniste/michel-weber/9782364051720.html

Contre le totalitarisme transhumaniste

Contre le totalitarisme transhumaniste

Michel Weber– ტრანსჰუმანისტური ტოტალიტარიზმის წინააღმდეგ

Editeur : Fyp

გამოქვეყნების თარიღი : 21/11/2018

ბრიუსელის პრაქტიკული ფილოსოფიის ცენტრის დირექტორმა Michel Weber-მა, გამოაქვეყნა 30-ზე მეტი ფილოსოფიური ნაშრომი, 6 მონოგრაფია…

Résumé- მოკლე შინაარსი. ტრანსჰუმანიზმი დამკვიდრდა როგორც ახალი რწმენა.

ის გვთავაზობს ტეკნიკურ-სამედიცინო ინოვაციების გამოყენებას ფიზიკური და მენტალური უნარების და შესაძლებლობების გასაუმჯობესებლად.

მკურნალობა, გაუმჯობესება, ბუნებით დადგენილი საზღვრების გადალახვა, ესაა მისი მიზნები.

მაგრამ როგორია მისი იდეოლოგიური საფუძვლები ?

როგორია მისი მომხრეების ინტერესები და მოტივაციები?

ბუნებისგან და ბუნებრივი სისუსტეებისგან განმანთავისუფლებელი ლოზუნგების უკან იმალება სულ სხვა რეალობა:

იმალება ყველაფრის წინასწარ განჭვრეტის, დასწრების, ყველაფრის გაკონტროლების სურვილი. ჰიპერკონტროლის საზოგადოება კიდევ უფრო გვფლობს ჰიპერინდივიდუალიზმში.

ტანსჰუმანიზმი ჩანს ტექნოკაპიტალისტური დოქტრინის, ნამდვილი ცხოვრების პირობების და დემოკრატიის ნგრევის ხანგრძლივი პროცესის განსრულებად…

L’Homme désincarné: Du corps charnel au corps fabriquéPoche – Livre grand format, 27 juin 2019

პროფესორი  Sylviane Agacinski , ”სხეულის წარმოება”, 2019

თანამედროვე ადამიანს უნდა ბუნებაზე ბატონობა და ხორცისგან, თავისი სხეულისგან, სიკვდილისგან და შვილის სექსუალური ურთიერთობით გაჩენისგან განთავისუფლება. ზოგი ოცნებობს მეცნიერული და ტექნიკური ძალით სხეულის შეცვლაზე და მათი შთამომავლების ლაბორატორიაში წარმოებაზე.

მომავლის ადამიანი იქნებ განურჩეველი ? ვის ხარჯზე ?

პარლამენტში განხილვის წინ და მაშინ როდესაც ”ბიოეთიკამ” თითქოს სულ დაკარგა წაროდგენა დაშვებულზე და დაუშვებელზე ეს ნაშრომი ტეხს განგაშს ულტრალიბერალიზმის გამო. ამ ულტრალიბერალიზმის მოდელი ამ სფეროში არის კალიფორნია.

https://www.franceculture.fr/oeuvre/lhomme-desincarne-du-corps-charnel-au-corps-fabrique

L’Homme désincarné : du corps charnel au corps fabriqué


De Sylviane Agacinski
Gallimard, collection Tracts, 2019Description

«Notre corps charnel nous est propre, mais il ne nous appartient pas comme un bien, autrement dit une propriété aliénable, que l’on peut donner ou vendre, comme un vélo ou une maison. La confusion fatale entre les deux est délibérément entretenue par l’idéologie ultralibérale qui veut nous persuader que, puisque notre corps “nous appartient”, nous sommes libres de l’aliéner. Admirons le paradoxe.

ჩვენი სხვეული ჩვენია, მაგრამ ისაა ცოცხალი ორგანიზმი და არა ქონება. მას ვერ მივცემთ და ვერ მივყიდით ვერავის ისე როგორც ვაძლევთ და ვყიდით ველოსიპედს, ან სახლს.

გონებას გვირევს ულტრალიბერალური იდეოლოგია რომელიც გვარწმუნებს იმაში რომ ჩვენი სხეული ჩვენ გვეკუთვნის და შეგვიძლია მას ვუქნათ ყველაფერი რაც თავში მოგვიფრიკინებს.


Sylviane Agacinski. 

ქალად არ იბადებიან. იბადებიან ვაგინას მქონე ჯერ უტვინო ჩვილი ბავშვები და მათ ქალებად ხდის საზოგადოება. იკაცებად არ იბადებიან. იბადებიან პენისის მქონე ჯერ უტვინო ჩვილი ბავშვები და კაცებად მათ ხდის საზოგადოება.

ამ საზოგადოებამ ვაგინას მქონე უტვინო ჩვილი ბავშვი შეიძლება აქციოს თამარად, ჟანა დარკად, ანა კალანდაძედ, ძმები ზუბალაშვილების ,ილიას, დავითის აღმზრდელ დედად ან უშვილო დებილად რომელსაც სექსის, ნარკოტიკების და როკენროლის მეტი არაფერი აინტერესებს.

”’ ჩემს ტვინს და სხეულს უნდა სექსი, ნარკოტიკები, როკენროლი და მეტი არაფერი”, მღეროდა 1977 წელს Ian Dury.

“Sex and drugs and rock and roll, is all my brain and body need”. ასეთების თაობები აღზარდა 1950-80-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალურმა რევოლუციამ და ასეთების წრიდანაა,მაგალითად, უღრმესად პატივცემული ევროპარლამენტარი, პედოფილიის ნასამართლები. დანიელ კონ ბანდიტიც

BraveNewWorld FirstEdition.jpg
Олдос Хаксли
https://www.ledevoir.com/societe/le-devoir-de-philo-histoire/105216/le-devoir-de-philo-huxley-et-notre-societe-hypersexualisee
Le Devoir de philo – Huxley et notre société hypersexualisée

დიდმა ბრიტანელმა მწერალმა ოლდოს ჰაქსლიმ 1931 წელს მან დაწერა და 1932 წელს გამოაქვეყნა თხზულება Brave new world-”ყოჩაღი ახალი სამყარო” რომელშიც აღწერა სექსით ,ნარკოტიკით და როკენროლით და არა გერმანული მაუზერით დამყარებული ტოტალიტარიზმი.

ეს ნაწარმოები მომავლის, ეხლა უკვე დღევანდელობის  იმდენად ზუსტი პროგნოზი,იმდენად პროფეტული აღმოჩნდა რომ ანალიტიკოსები და ცხოვრებაზე დამკვირვებლები მას დღემდე და დღესაც ითხულობენ და უკირკიტებენ.

  • ოლდოს ჰაქსლის კოშმარული ხილვა თანდათან ხორცს ისხამს. ის აღწერს გლობალური ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციით გამოთაყვანებულ საზოგადოებას.
  • ჩვენი ჰიპერსექსუალიზებული საზოგადოება მუდამ ყველა მხრიდან აღიზიანებს ადამიანს. აღიზიანებს რეკლამით, მუსიკით, ვიდეოკლიპებით, ჟურნალებით, ტანისამოსის მოდით, ტელეგადაცემებით და ,რა თქმა უნდა, ინტერნეტით.
  • სექსოლოგი Jocelyne Robert-ის თქმით დღევანდელ საზოგადოებაში ყველაფერი უბიძგებს ბავშვებს განსაკუთრებით სექსუალურად ნაადრევი მომწიფებისკენ.
  • Marie-Andrée Chouinard-მა ერთ წერილში თქვა რომ სკოლებში გაჩნდა fuck friend-ის მოდა. fuck friend კი არის მეგობარი უსიყვარულოდ და უგულოდ ხვევნა- კოცნა-პროშტნა მტლაშა მტლუშისთვის.  და უსიყვარულოდ საკოცნელ-საპროშტნელი მეგობარი შეიძლება ბევრი იყოს.  შეიძლება საკოცნელი და საჩქმეტი დაქალ-ძმაკაცების რაოდენობის ზრდა ყოველგვარი ფიცის,პირობის,ერთგულების და სიყვარულის და მით უმეტეს დაქორწინების გარეშე. 
  • სამ-სამი ახალგაზრდა მოზარდის საკოცნელად-საპროშტნელად შეკრება უკვე ჩვეულებრივი ამბავია . „ 9 წლის გოგონამ იკითხა შეუძლია თუ არა მას თავისი ახალი მეგობრისთვის თავისი სექსუალური ორგანოს ფოტოს გაგზავნა“
  • სპეციალისტების თქმით ასეთ რამეებში არაფერია ანეგდოტური.
  • ქალის შიშველი სხეულის ყველგან გამოფენა, აზრს მოკლებული სექსუალობა. ბავშვობის სექსუალიზაცია რეალობაა. როგორ არ უნდა ვიფიქროთ ოლდოს ჰაქსლის წიგნზე „ყოჩაღი ახალი სამყარო“?
  • ოლდოს ჰაქსლის ყოჩაღ ახალ სამყაროში კი ბავშვების სექსუალური აქტივობა ითვლება ნორმალურ, მეტიც, სასურველ რამედ.
  • იქ მძინარე ბავშვებს ჰიპნოზით // ჰიპნოპედიით// ასწავლიან „ელემენტარულ სექსს“
  • ასე გაწვრთნილი 7 წლის ბიჭუნა და 8 წლის გოგონა ერთობიან „რუდიმენტარული სექსუალური თამაშით“  შეკრებილი ასობით ბავშვითამაშობს მშენებლობა-მოდელირების და ეროტიკული თამაშებით.
  • ჩვენი სამყარო ბავშვს წარმოიდგენს და წარმოადგენს „ მინიატურულ სექსუალურ სრულწლოვანად“.  ოლდოს ჰაქსლი ყირამალა ატრიალებს ამ წარმოდგენას. მისი თქმით ხელოვნურად პროვოცირებული ნაადრევი სექსუალური სიმწიფე და სექსუალობის იოლი ხელმისაწვდომობა  სრულწლოვანებს ტოვებს ბავშვობაში, ბავშვებად ემოციურ და მორალურ დონეებზე.
  • „ სრულწლოვანებად ინტელექტუალურად და სამუშაო საათებში… პატარა ბავშვებათ გრძნობების და წადილის საკითხებში. ”
  • ნაადრევი სექსუალზაცია, მაშ , სიმწიფეს და ავტონომიას ძნელად მისაწვდომ ან მიუწვდომელ რამედ უნდა ხდიდეს.
  • Huxley და მომავალიHuxley-ოლდოს ჰაქსლი  (1894-1963)  პესიმისტურად უყურებდა მომავალს. ის იყო მოხმარების საზოგადოების დაბადების მოწმე.
  • მოხმარების საზოგადოება კი ბედნიერებას უკავშირებდა კომფორტს და ყველანაირი სიამოვნების ძიებით გართული უარყოფდა ტრადიციულ ღირებულებებს და იდეალებს.
  • ინდუსტრიალიზაციის, სერიული წარმოების დაწყებამ, ტექნოლოგიის პროგრესმა  ოლდოს ჰაქსლის აფიქრებინა რომ  კაცობრიობა შეიძლებოდა გადაქცეულიყო მონად იმისა რისგანაც ის ელოდა თავისუფლებას, მეცნიერების მონად.
  • უზომო ძალაუფლება რომელსაც მეცნიერება აძლევს ადამიანს შეიძლება გამოყენებული იქნეს ადამიანის შესაცვლელად, მისი მოდიფიკაციისთვის, მის გასაკონტროლებლად და დასამონებლად.
  • ოლდოს ჰაქსლიმ 1931 წელს რომანში Brave New World-„ ყოჩაღი ახალი სამყარო“ აღწერა შეშლილი სამყარო რომელიც მისი აზრით უნდა განხორციელებული ყოფილიყო 600 წელზე მრტი ხნის შემდეგ.
  • მაგრამ უკვე 15 წლის შემდეგ, 1946 წელს, ახალ წინასიტყვაობაში მან განაცხდა რომ ბოლო დროინდელმა ისტორიამ დაადასტურა მისი მთავარი პროგნოზები და რომ მისი მთავარი შეცდომაა დროის პროგნოზი. ამ ყოჩაღი ახალი სამყაროს მთავარი დამახასიათებელი ნიშნები განხორციელდება ასიოდე წელში.
  • ყოჩაღ ახალ სამყაროში ადამიანები ბედნიერები არიამ, მაგრამ თავისუფლება არაა მათი ბედნიერების წყარო. ისინი ბედნიერები არიან იმიტომ რომ არ არიან თავისუფლები.
  • ყოჩაღი ახალი სამყაროს გაწვრთნილ-დამონებულ მკვიდრთა მონობა იმდენად სასიამოვნოა რომ მათ უყვართ ეს მონობა.
  • ეს გაწვრთნილ-ნასიამოვნები მონები აკეთებენ ზუსტად იმას რასაც მათგან ელიან. ისინი აწარმოებენ და მოიხმარებენ.
  • ყოჩაღ ახალ სამყაროში ადამიანებს აკეთებენ ლაბორატორიაში წარმოების საზოგადოების საჭიროებათა შესაბამისად. გენეტიკით მანიპულატორები ლაბორატორიაში გაკეთებულ ადამიანის ჩანასახებს აძლევენ ზუსტად იმ უნარებს რაც აუცილებელია შრომისთვის რომლისთვისაც არიან ისინი დანიშნულნი.
  • ლაბორატორიაში სტანდარტულად წარმოებულ ადამიანებს ართმევენ ძლიერ გრძნობათა განცდის უნარს.
  • ბუნებრივი მშობლები, დედ-მამა აღარ არსებობენ, აღარ არსებობს ოჯახური კავშირებიც.
  • აღარაა შუამავალი, დაბრკოლება, მმართველი ელიტის გავლენასა და ინდივიდს შორის.
  • ლაბორატორიაში გაკეთებული ადამიანის ჩანასახებს მომწიფების შემდეგ წვრთიან პავლოვის მეთოდებით. ინდივიდებს წვრთნით ასწავლიან ზოგი რამის სიყვარულს და სხვა რამეების სიძულვილს.
  • ადამიანს უნდა უყვარდეს ის რისთვისაც გააკეთა ის მმართველმა ელიტამ და რაც ემსახურება საზოგადოებას.
  • ავიდან მძინარე ადამიანებს წვრთნიან ჰიპნოზით, ჰიპნოპედიით.:
  • ჩაძინებულ ბავშვს ჰიპნოზით თავში უტენიან მორალურ აღზრდას „უაზრო სიტყვების“ ფორმით. ბავშვი იმახსოვრებს ამ სიტყვებს მაგრამ არ იფიქრებს მათზე.  ასე უტენიან ბავშვს თავში აზროვნების რეფლექსებს რომლები წარმართავენ უკვე სრულწლოვანის წადილებს, განსჯებს და მოქმედებებს.
  • წვრთნას განასრულებენ პრესით, ტელევიზიით, კინემატოგრაფით, ხმით და მუსიკით.
  • როდესაც ყოჩაღი ახალი სამყაროს მკვიდრი არ მუშაობს ის ერთობა. ეს გართობები მოითხოვს რაღაც ობიექტების მოხმარებას; მაგრამ უბრალო გართობები რომლებსაც შეუძლიათ ადამიანის ინტერესის მიმართვა ობიექტების მოხმარებაზე და უაზრო აქტივობაზე უფრო მაღალი რამეებისკენ არაა.
  • მუზეუმები, ისტორიული ძეგლები, ხელოვნების, ლიტერატურის და ფილოსოფიის დიდი ნაწარმოებები დაანგრიეს და მოსპეს ვინაიდან ისიანი იაფი სიამოვნების გარდა ადამიანებს აძლევენ მშვენიერების, ჭეშმარიტების, სიდიადის იდეებს რამაც ადამიანები შეიძლება დააეჭვოს ყოჩაღ ახალ სამყაროში.:
  • „ სილამაზე იზიდავს და ჩვენ არ გვინდა რომ ადამიანებს იზიდავდეს ძველი რამეები. ჩვენ გვინდა რომ ადამიანს უყვარდეს ახალი რამეები.“

ადამიანი სრულყოფილი მომხმარებელი რომ იყოს ის სხვა ადამიანსაც უნდა უნდა უყურებდეს როგორც სახმარ, მოხმარების ობიექტს. მოგინდება და სტაცე ხელი, როგორც ბავშვი სტაცებს ხელს კამფეტს.

მაგრამ  ოლდოს ჰაქსლის აზრით სიმწიფე არის სურვილი და ლოდინი. მაშინ იღვიძებს სიყვარული და აზრს აძლევს სექსუალურ აქტს.  სიყვარული რომ შეუძლებელი გახდის საჭიროა შემცირება ინტერვალისა წადილს და მის დაკმაყოფილებას შორის. ასე არ იქნება ძლიერი ემოციები.

 ბავშვებს საგანგებოდ წვრთნიან და ასწავლიან „ ელემენტარულ სექსს“ იმიტომ რომ გენიტალურ სიამოვნებას მიჩვეულები ისინი დაზღვეულები არიან წადილისგან რომელიც ბუნებრივად უჩნდებათ მოზარდებს.  სექსუალობაც ორიენტირებულია, გარკვეულ კალაპოტშია მოქცეული. ის წმინდა გენიტალურია იმიტომ რომ მოსპეს სხვისი წადილის, მღელვარების, სხვის წინაშე ღელვის ეტაპი, აუცილებელი ეტაპი იმისთვის რომ სექსუალობა განცდილი იქნეს როგორც პრივილეგირებული ურთიერთობა სხვასთან.

ამასთან, ინტიმურობა არის 2 შინაგანი სამყაროს შეხვედრა და შინაგანი სამყარო იგება სიმშვიდეში და განმარტოებაში, აზრებით და ზმანება-ოცნებებით. არადა ყველაფერს აკეთებენ იმისთვის რომ ხელი შეუშალონ ადამიანის შინაგანი სამყაროს აგებას.

პარიზელი ინტელექტუალი მიშელ ონფრე ამბობს რომ gender theory რომლის თანახმადაც ბუნება, ბიოლოგია არაფერია და დებილ ბავშვს ქალად თუ კაცად აქცევს საზოგადოება ამზდებს ტრანსჰუმანისტს, კაპიტალიზმის საბოლოო მიზანს.


 

a théorie du genre prépare le transhumaniste, objectif final du capitalisme

Né en 1959, Michel Onfray est docteur en philosophie, et auteur de plus de cent livres traduits dans plus de vingt-cinq pays.

pour partie :  interview de Michel Onfray sur familleschrétiennes.fr

საჭიროა დაფიქრება პოსტნაცისტური და პოსტსტალინური დიქტატურის შესაძლობაზე და იმაზე თუ როგორი შეიძლება იყოს ის.

ახალი ტიპის დიქტატურის მიზნებია თავისუფლების მოსპობა< ენის გაღარიბება, ისტორიის გაუქმება, ბუნების უარყოფა, სიძულვილის გავრცელება, იმპერიაზე ოცნება.

Gender theory არის პროდუქტი ბუნებისა რომლის მიზანიცაა ტოტალური ომი ბუნებასთან რათა ყველაფერი, აბსოლუტურად ყველფერი გადაიქცეს ხელოვნურ ნაკეთობად, პროდუქტად, ობიექტად, სხვაგვარად იმსდ რისი გყიდვაც და ყიდვაც შეიძლება.

ბავშვის გაჩენა სამედიცინო დახმარებით ქალთა წყვილებისთვის არის ბუნებრივის ხელოვნურ რამედ გადაქცევა. უარყოფენ, სპობენ, აბუჩად იგდებენ, აბინძურებენ,აოხრებენ, ექსპლუატაციას უწევენ ბუნებას, ბუნებრივს ცვლიან ხელოვნურით.

ასე მაგალითად სხეული: მეტი ჰორმონები, მეტი ჯირკვალი ენდოკრინი, მეტი ტესტოსტერონი….ჰორმონების შეშხაპუნება იმათთვის ვისაც უნდა სქესის შეცვლა. .. ბუნების ეს სიძულვილი, მნგრეველი ომი ბუნების წინააღმდეგ. ესაა ტრანსჰუმანისტური პროექტის მომზადება.

L’homme artificiel : Essai sur le moralement correct Broché – 1 avril 2006-Jean-Pierre Dickes,

”ხელოვნური ადამიანი: ნარკვევი მორალურად კორექტულზე”, 2006

ხდღევანდელობა გადიქცა ბიზნეს-აფერისტობის, სციენტისტური იდეოლოგიის და ვარსკვლავ-სტარ სისტემის ვინეგრეტად.

ღმერთის სიკვდილი გაოაცხადეს ადამიანი გადააქციეს უსულო ბიოლოგიურ მასალად რომელსაც ეპყრობიან როგორც ნაკეთობას რომელიც შეიძლება იყიდო და ფაყიდო. 40 წელია რაც ხდება მორალის დაუჯერებელი ევოლუცია რომელსაც აქვს ერთადერთი მიზანი: ხელოვნური ადამიანის და მისი მეშვეობით ახალი კაცობრიობის გაკეთება. მაგრამ როგორია ამ ახალი კაცობრიობის მოდელი?

docteur Dickès აქ ხატავს მის ”ანტიქრისტულ” კონტურს


ექიმი  Jean-pierre Dickès არის ექთნების და ექიმების კათოლიკური ასოციაციის თავმჯდომარე, ფილოსოფიის დოქტორი.

მან ასევე დაწერა წიგნი ” ადამიანის სახეობის დასასრული”

La fin de l'espèce humaine

La fin de l'espèce humaine

Dr Jean-Pierre Dickès,ადამიანის სახეობის დასასრული ახალი ტექნოლოგიები: რობოტიკა, ბიონიკა, ბიოლოგია, გენეტიკა

La fin de l’espèce humaine

Technologies nouvelles : robotique, bionique, biologie, génétique

En stock (1)      

მწერალი და ექიმი ean-Pierre Dickès თავის ბოლო ნაშრომში ”ადამიანის სახეობის დასასრული ლაპარაკობს ბოლო აღმოჩენებზე გენეტიკის სფეროში და საფრთხეზე რომელსაც ისინი წარმოადგენენ ადამიანის მომავლისთვის. ის განსაკუთრებით ამხელს და გმობს ტრანსჰუმანისტულ მოძრაობას რომლის მიზანიცაა ე.წ. გაზრდილი ადამიანი, გაზრდილი მისი სულიერების რობოტში გადატანით და, პირიქით, ადამიანის ტვინში მიკროპროცესორების ჩანერგვა რაც ადამიანს გადააქცევს მანქანად,

Le Dr Jean-Pierre Dickès წლების მანძილზე იკვლევს მეცნიერების ევოლუციებს როგორც ბიონიკაში ისებიოლოგიაში და გენეტიკაში. მან უკვე დაწერა 2 ნაშრომი ამ საკითხებზე // ”ხელოვნური ადამიანი” და ”უმაღლესი უკანონობა”

ის ჩვენი დროის უდიდეს მეცნიერ Stephen Hawking-თან ერთად ფიქრობს რომ ”სრული ხელოვნური ინტელექტის შექმნამ შეიძლება ბოლო მოუღოს ადამიანის სახეობას”

ბოლო ოთხ წელიწადში ისეთი პროგრესია ბიოლოგიაში, გენეტიკაში, ბიონიკაში და რობოტიკაში რომ ამან შეიძლება ძირფეშვიანად გარდაქმნას ადამიანის ბუნება და წაგვიყვანოს პოსტადამიანური და შემაშფოთებელი კონტურების მქონე სამყაროსკენ. იქნება ბუნებრივი წესრიგის მუდმივი დარღვევა.

ტრანსჰუმანისტებს უნდათ ახალი კაცობრიობა და ისინი ამიტომ სპობენ ადამიანს მისი მანქანად გადაქცევით.

დოქტორი ჟან-პიერ დიკესი გვაფრთხილებს რომ გიჟები პროგრესის სახელით სპობენ ადამიანს, კაცობრიობას. უნდა დავუფიქრდეთ ამ ამბავს სანამ მეტისმეტად გვიან იქნებ

Michel de Pracontal, ხელოვნური ადამიანი გოლემები, რობოტები, კლონები, კიბორგები, 2002 წლის აპრილი

 M

L’homme artificiel

Michel de Pracontal (Auteur) Golems, robots, clones, cyborgs Paru en avril 2002 

L'homme artificiel_0
L'homme artificiel

” გონიერი ” კომპიუტერები, ვირტუალური რეალობა, ტრანსგენური ცხოველები, კლონები. ჩვენი ცხოვრება უფრო და უფრო ემსგავსება მეცნიერულ ფანტასტიკას. ხვალე ჩვენ ქუჩებში შევხვდებით ჰოლივუდის ყველაზე პოპულარული მეცნიერულ-ფანტასტიკური ფილმების პერსონაჟებს. ტექნიკურ სიახლეთა უმაგალითო დაგროვება შლის საზღვარს ბუნებრივს და ხელოვნურს, ცოცხალს და უსულოს, ადამიანს და მანქანას შორის. შემდეგი ეტაპი იქნება მოაზროვნე რობოტები?

გადაგვაქცევენ კიბორგებად, ბიონიკურ ადამიანებად, ცოცხალი სხეულის და ნაკეთობების ჰიბრიდებად? გალატეას მითიდან ჰოლემის მითამდე დასავლეთის აჩემებული იდეაა ადამიანის ხელახლა შექმნა.

ხელოვნური ადამიანის ძველი მითი დღეს იქცა აქტიურ ბიზნესად.ის იშლება ელექტრონიკის,ინფორმატიკის,ფიზიკის, ქიმიის, ბიოლოგიის შეხვედრის ადგილას. ეს ფეთქებადსაშიში კოქტეილი პოულობს ადამიანის სხეულში და გარემო ბუნებაში ჩარევის ახალ-ახალ საშუალებებს. არის მანქანის მოდელზე აწყობილი საზოგადოების გაჩენის საფრთხე. ავაგოთ ოლდოს ჰაქსლის ”ყოჩაღი ახალი სამყარო” თუ ნამდვილად განმანთავისუფლებელი პროგრესი. აი გადამწყვეტი არჩევანი რომლის წინაშეც გვაყენებს ხელონური ადამიანის თანამედროვე უტოპია.

L'homme artificiel

L'homme artificiel
L'homme artificiel

Dr Jean-Pierre Dickès

L’homme artificiel-” ხელოვნური ადამიანი ნარკვევი მორალურად კორექტულზე

Essai sur le moralement correct

 Préface de Michel De Jaeghere

LECTURE ET TRADITION

Bulletin littéraire et contrerévolutionnaire


უკანასკნელი და უმაღლესი უკანონობა : ადამიანის გადაკეთება.

ჩვენ ვლაპარაკობთ კანონზე რომელიც უშვებს ჰომოსექსუალთა კავშირს // ჩვენ არ ვღვლით ამას ქორწილად. ვლაპარაკობთ ამ ” წყვილების” მიერ ბავშვების აყვანაზე. მაგრამ ეს უფერული დასაწყისია იმასთან შედარებით რასაც აღწერს J.P. Dickes თავის ნაშრომში.

ის აღწერს კონტურებს მომავალი კაცობრიობისა რომელიც მალე შემდგარი იქნება ხელოვნურად დამზადებული, გაწვრთნილ-გადაკეთებული თუ რობოტიზებული ინდივიდებისგან. ხელოვნურად წარმოებული ასეთი ინდივიდებისგან შემდგარი კაცობრიობა რადიკალურად შორს იქნება ბუნებრივი ქმნილებისგან.

ხვალე ადამიანის ტვინის შიგთავსს გადატვირთავენ გარეშე მაგარ დისკზე, ხელახლა დააპროგრამებენ ყველაფერს მეხსიერების ჩათვლით, ამას უკვე უშვრებიან თაგვებს. ხვალე სხვისთვის დაფეხმძიმება წარსული იქნება.

ხვალე კაცებისთვის, ქალებისთვის, ტრანსგენდერებისთვის სექსი იქნება დასვენება-გართობა-დროისტარება და არა შვილის გაჩენის ხერხი.

შვილების გაჩენის სპეციალისტი ტექნიკოსებისთვის იქნება შერჩევა-გადარჩევის პროცედურები, ხელოვნური განაყოფიერების და ხელოვნურად გაკეთებული ემბრიონების ჩანერგვა ხელოვნურ საშოებში.

ეს არაა მთვრალის ჰალუცინაცია თუ მეცნიერული ფანტასტიკა. მეცნიერები ნაბიჯ ნაბიჯ უახლოვდებიან ყველაფერი ამის განხორციელებას.

შეშლილი პროგრესისტები უარყოფენ ბუნებას, მის კანონებს და ქმნიან ხელოვნურ სამყაროს რომელშიც არ იქნება ადგილი ელემენტარული ადამიანური გრძნობებისთვის..

ეს წიგნი სასწრაფოდ და ყურადღებით წასაკითხი და გასავრცელებელი რამეა….

« 


Homme artificiel (L')

ჩვენს ნაკლოვანებებს ვასწორებთ ან ვძლიერდებით პროტეზებით და აი უკვე ცოტა კიბორგები ვართ, ვართ ცოცხლების და მანქანების ნაერთები, მეცნიერული ფანტასტიკის მიერ აღწერილი რამეები. კეთდება ადამიანის ხელოვნური ორგანოები, არის გენური თერაპიაც. ჩვენს ცხოვრებაში ძვრებს იწვევს ელექტრონული მედიცინა და ინფორმატიკული სამართალი. სინთეტური ბიოლოგია შექმნის ცოცხალ უჯრედს.

ეს წიგნი არის College de France-ში 2006 წლის 13 ოქტომბერს მოწყობილი ინტერდისციპლინარული კოლოკვიუმის შრომათა ნაყოფი.

Pa

ადამიანის ფაბრიკაცია, მომავლის მედიცინა და ეთიკა

https://www.cairn.info/revue-tumultes-2005-2-page-11.htm

  1. abrication de l’humain, la…

2005/2

ღმერთი მოკვდაო და დღეს ადამიანს არ თვლიან მის მიერ შექმნილ არსებად. დღევანდელი ცინიკოსი მატერიალისტი მეცნიერი აპირებს მისი გემოვნების შესაბამისი ადამიანის გაკეთებას და აკეთებს კიდეც.

ბირთვი შეიძლება გადაიკეთო სხვაგან და გააკეთო დედის ან მამის კლონი

.ბოლო წლებამდე ცხადი იყო რომ ადამიანი არაა ბაზარზე გასატანი და გასაყიდი თუ საყიდი საგანი. დღეს ვითარება გაბუნდოვანდა.

დღეს ადამიანის გენები შეაქვთ არა-ადამიანი ცოცხალი არსებების ორგანიზმში.

მეორეს მხრივ ადამიანის სხეულის ნებისმიერ ელემენტს უფრო და უფრო იყენებენ ინდუსტრიული ლოღიკით, თითქოს ის უბრალო ნაწარმი იყოს

.ხდება სახეობათა შორის არსებული ბარიერების გადალხვა, რაზეც მოწმობს ადამიანისთვის გიჟი ძროხის ავადმყოფობის გადადება.

ამ ბარიერების გადალახვა სამეცნიერო თუ სამედიცინო მიზნით შეიძლება ნებაყოფლობითი და შეგნებული იყოს. ამას უწოდებენ « transgénèse »-ს.

ამ ტექნიკას უდრო და უფრო უკეთესად ფლობენ.

პორტლენდის ამერიკელების თქმით თქვეს რომ ესაა ძუძუმწოვარათა ”ჰუმანიზება” რათა მათ შეასრულონ კვლევისთვის და მედიცინისთვის სასარგებლო ფუნქციები.

მოახდინეს თაგვების გენეტიკური მოდიფიკაცია რათა მათ შეყარონ ადამიანის ავადმყოფობა და ისე შისწავლონ ეს ავადმყოფობა.

იყენებენ ტრანსგენურ ცხვრებსაც და ბატკნებსაც მათ რძეში ადამიანური სუბსტანციების დასამზადებლად და შემდეგ ამ სუბსტანციების სამკურნალოდ გამოსაყენებლად.

არის ორგანოების გადანერგვაც. როდესაც ადამიანის ორგანოების მწვავე ნაკლებობაა ახდენენ ცხოველების, განსაკუთრებით ღორების, ჰუმანიზაციას რათა მძიმედ ავადმყოფი ადამიანის ორგანიზმმა იოლად მიიღოს გადანერგილი ღორის ორგანო.

5Dans le cadre de l’opération de déconstruction/ reconstruction inhérente à la démarche scientifique, en l’occurrence celle des sciences de la vie, les éléments du corps humain — qu’il s’agisse d’organes et tissus, de gènes et séquences de gènes, de cellules souches ou non souches, ou encore de protéines — sont les objets privilégiés d’une recherche dont le matériau premier est l’Homme. Les débats sur la brevetabilité des gènes humains qui font rage aux Etats-Unis, en Europe et au Japon, montrent combien ce matériau est devenu précieux, non pas seulement dans une perspective thérapeutique, mais sur le plan financier dès lors qu’on a le sentiment que la plupart des progrès médicaux seront fondés sur la valorisation des résultats des recherches en génétique.

6L’embryon humain, que l’on peut maintenant détacher du corps de la femme, apparaît lui aussi comme la source possible de ces progrès. La recherche sur l’embryon humain n’est plus uniquement regardée comme un moyen d’améliorer ce qui touche aux débuts de la vie humaine, contraception ou reproduction. Cette recherche voit soudainement ses finalités s’étendre à la quête de nouveaux traitements destinés à éradiquer les maladies les plus répandues dans nos sociétés modernes, c’est-à-dire les maladies généralement associées au vieillissement et encore pas ou peu curables (cancers, Alzheimer, Parkinson, maladies cardio-vasculaires, diabètes, etc.). L’embryon humain devient un objet de recherche non pas en lui-même, mais comme pourvoyeur de ces précieuses cellules souches qu’on espère pouvoir, un jour ou l’autre, transformer en tissus et organes de rechange. Au moment où le Royaume-Uni — avant d’autres pays qui suivront son exemple — se dote d’une nouvelle législation ouvrant la voie à la production par clonage d’embryons humains, uniquement conçus pour faciliter l’obtention de ces précieuses cellules souches, on se rend bien compte que le statut de la vie biologique humaine est en train de changer [3][3]Voir « Europe Confronts the Embryonic Stem Cell Research…. Et que ce changement est créateur de tension. D’un côté, le souci demeure de protéger l’idée de l’humain représenté par l’embryon, mais d’un autre côté, le désir est grand d’exploiter au maximum les formidables potentialités thérapeutiques des cellules de l’embryon humain. Des notions juridiques comme celles de « personne potentielle [4][4]Notion retenue par le Comité Consultatif National d’Ethique… » ou de « préembryon [5][5]Notion utilisée dans les débats sur la loi britannique de 1990… », pour désigner l’embryon aux tout premiers stades de son développement, ne parviennent pas à masquer l’ampleur du dilemme. Elles semblent difficilement pouvoir servir de guide pour l’action. Outre le fait que ces concepts éludent le choix à opérer, au regard du droit civil, entre le statut de personne et celui de chose, à accorder aux premières cellules composant l’embryon, ils n’indiquent nullement ce qu’il faut faire ou ne pas faire par rapport au respect dû à l’humain. D’où un certain désarroi à peine voilé chez le législateur et le juge confrontés aux progrès de la biologie et de la génétique humaine. Un tel désarroi n’est apparemment pas absent de la décision prise en juillet 1994 par le Conseil constitutionnel [6][6]DC n° 94-343/344 du 27 juillet 1994 sur la loi relative au… sur les lois françaises de bioéthique. Dans ce jugement, le Conseil s’est en effet rapporté à la volonté du Parlement en se bornant à constater à propos du tri d’embryons lié à la fécondation in vitro, que le législateur avait « estimé que le principe du respect de tout être humain dès le commencement de sa vie ne leur était pas applicable et que par suite, le principe d’égalité ne leur était pas non plus applicable »). Le Conseil constitutionnel s’est donc limité à un contrôle restreint des lois de bioéthique [7][7]Pour des raisons analogues, le Conseil avait rendu en 1975 une… tout en saisissant l’occasion donnée par les recours portés devant lui pour affiner pour la première fois la valeur constitutionnelle du respect de la dignité de la personne humaine, auquel fait allusion le Préambule de la Constitution de 1946.

7Sans doute n’est-il pas question de sacraliser le vivant humain. Mais comment ne pas insister sur les responsabilités historiques écrasantes qui sont les nôtres face à la capacité qu’a aujourd’hui la science de peser sur l’évolution des espèces, dont l’espèce humaine ?

8Ces responsabilités ne doivent pas être minimisées. Loin de moi l’idée de soutenir que les développements de la génétique amèneront nécessairement le retour de l’eugénisme au sens où on l’entendait naguère. Dans des pays comme la France, l’eugénisme est à mille lieux de la réalité politique et sociale actuelle. En tant que théorie politique, l’eugénisme n’est d’abord plus revendiqué comme il a pu l’être à certaines époques, non seulement par les nazis dans leur logique raciste d’élimination, mais encore par des scientifiques parmi les mieux disposés à faire le bien de l’humanité, et y compris dans les années qui ont suivi la dernière guerre mondiale [8][8]Voir le chapitre sur l’eugénisme écrit par Jean Gayon, dans…. N’étant prôné par aucune voie officielle, l’eugénisme est au contraire expressément banni en tant que violation grave des droits de l’homme. Dernière en date, la Charte des droits fondamentaux des citoyens européens, adoptée en décembre 2000 par le Sommet des chefs d’Etat et de gouvernement de l’Union Européenne à Nice, condamne par exemple toutes « pratiques eugéniques, notamment celles qui ont pour but la sélection des personnes » [9][9]Article 3. La Charte peut être consultée sur internet :… ; une formule analogue figure dans l’une des lois françaises de bioéthique de 1994 [10][10]Article 16-4 du code civil.. De la même façon, la Déclaration universelle sur le génome humain et les droits de l’homme de l’UNESCO, avalisée en 1998 par l’Assemblée Générale des Nations Unies, pose en principe dans son préambule que « la reconnaissance de la diversité génétique de l’humanité ne doit donner lieu à aucune interprétation d’ordre social ou politique de nature à remettre en cause la dignité inhérente à tous les membres de la famille humaine et leurs droits égaux et inaliénables ». Enfin, notons que le Statut de la future Cour Pénale Internationale permanente qualifie de crimes de guerre ou contre 1’humanité plusieurs agissements à visées eugénistes. Au-delà des exactions du type de celles qui ont été condamnées par le Tribunal militaire de Nuremberg (expérimentations sur des êtres humains pris comme cobayes), les « grossesses forcées » ainsi que les mesures « visant à entraver les naissances au sein d’un groupe » qu’il s’agit de détruire, sont identifiées comme crimes contre l’humanité [11][11]Voir Noëlle Lenoir, « Le droit international de la bioéthique….

9Exorciser les vieux démons et stigmatiser comme il se doit les pratiques barbares qui hélas accompagnent les conflits ethniques qui se développent dans le monde d’aujourd’hui, en Europe et ailleurs, n’est toutefois pas suffisant. En dehors de tous conflits et de toute atteinte majeure aux droits de l’homme, les démocraties doivent être en mesure de faire face aux interrogations inédites que suscitent les progrès de la génétique. Trois grandes questions doivent en particulier retenir l’attention.

10La première, de prime abord éternelle, se pose en fait en des termes entièrement nouveaux. Elle concerne la place de l’Homme dans la nature. Par opposition à d’autres civilisations qui se réclament d’une vision plus cosmogonique de l’univers, la conscience européenne repose sur l’idée de la supériorité morale de l’Homme, « bourgeon terminal » de l’évolution du vivant [12][12]ln L’Homme et l’Evolution par Albert Vandel, coll. L’avenir de…. Cette idée est toujours valable. Mais elle ne permet pas de faire l’économie d’une réflexion plus approfondie sur l’impact social et humain de la génétique. Quelles conséquences doit-on tirer de la constatation par exemple que nous possédons en commun avec d’autres espèces vivantes, animales et végétales, un large pool de gènes absolument identiques ? Quelles limites éthiques, et non pas simplement scientifiques, faut-il fixer pour encadrer le pouvoir de la génétique d’intervenir directement dans les processus vitaux ? Que penser en particulier des expériences récemment menées aux Etats-Unis et qui ont conduit à fabriquer des chimères selon la technique du transfert du noyau de cellules humaines dans des ovules bovins énucléés, ceci dans le but de prélever des cellules souches sur les embryons ainsi conçus [13][13]Voir E. Marshall, in Science Magazine, 282, 1014 (1998) et 282,… ? Sans aller jusque-là, la tentation sera de plus en plus forte de transposer à l’homme, des pratiques vétérinaires comme celles mises en œuvre notamment dans le domaine de la reproduction. L’unicité des mécanismes du vivant est à la fois source d’émerveillement et d’interrogations éthiques majeures. Et il serait temps d’être au clair sur l’avenir vers lequel on se dirige. Le débat sur le clonage reproductif humain a été quelque peu escamoté en Europe, dès lors qu’un consensus s’est rapidement dégagé pour le condamner. Mais des débats de ce genre mériteraient d’être relancés au niveau politique [14][14]Ce qui ne manquera pas d’être le cas à l’occasion de la….

11La deuxième grande interrogation a trait au contrôle de la reproduction, dans un contexte médical radicalement transformé par l’apparition des techniques de procréation dites « artificielles », de diagnostic prénatal et de diagnostic préimplantatoire. En Europe, tout au moins, il existe un consensus sur la nécessité de maintenir des interdits fondés sur l’idée que tout ce qui est faisable n’est pas obligatoirement souhaitable. Ces interdits, qui figurent aussi bien dans les législations nationales que dans le droit communautaire ou du Conseil de l’Europe, sont principalement : le clonage reproductif, la modification de la germinale humaine ou encore la sélection du sexe de l’enfant à naître pour des raisons de pure convenance. Toutefois combien de temps de tels tabous survivront-ils ? La question est d’autant plus cruciale qu’il n’y a pas d’accord sur leurs justifications. Deux thèses s’affrontent. Il y a ceux pour qui la fin ne justifie en aucun cas les moyens. Par exemple, ils estiment que s’il est vrai que la thérapie germinale peut permettre à terme de garantir la naissance d’un enfant exempt de tare génétique, elle n’en est pas moins, du fait de la manipulation de l’embryon qu’elle implique, éthiquement inacceptable. D’autres considèrent que l’Homme ne peut refuser le progrès médical et que toute pratique suffisamment sûre et dont la vertu thérapeutique est avérée est acceptable dès lors que les individus ou les couples concernés y consentent. D’où par exemple, le principe de neutralité du conseil génétique, lequel est censé ne pas interférer dans la décision libre des parents de recourir à l’lVG en cas d’anomalie du fœtus révélée par un diagnostic prénatal. De même, pour certains, l’interdiction de la thérapie germinale n’est que provisoire et devra être levée aussitôt qu’elle sera techniquement au point. La réponse diffère selon que l’accent est mis sur la responsabilité individuelle ou sur des préoccupations plus existentielles. Dans la société pluraliste qui est la nôtre, la bioéthique, dont la vocation est d’aider à faire des choix, est un art délicat… Dans le passé même récent, le discours officiel était moins incertain, c’est-à-dire surtout plus moralisant que de nos jours. Un Jean Rostand pouvait ainsi écrire, par exemple, à propos de la parthénogénèse, qu’il n’y voyait « rien de monstrueux, ni d’inquiétant », et qu’au contraire, elle était « capable de rendre quelque service moral, en donnant le moyen d’enfanter soit à des filles célibataires, qui sans elle, eussent dû achever leur vie dans la solitude, soit à des femmes mariées dont l’époux fût stérile [15][15]Voir « La Génération sans Mâle », in Instruire sur l’Homme, La… ». La société d’aujourd’hui est moins paternaliste que celle d’hier. Elle se réclame davantage d’un paradigme libéral. Aussi l’une des questions essentielles est-elle de déterminer les limites de l’intervention de la science et de la médecine lorsqu’elles sont appelées à régler des situations de détresse humaine, en dehors de l’hypothèse strictement thérapeutique. Un exemple récent est de ce point de vue éclairant. Aux Etats-Unis et en Grande-Bretagne, des juges viennent d’autoriser des couples, dans le cadre de la FlV, à faire trier leurs embryons afin de garantir que leur futur enfant naîtra avec un génome parfaitement compatible avec celui de son frère ou de sa sœur malade dont le traitement passe par une greffe de moelle osseuse [16][16]Voir par exemple « Baby created to save sister », par Rick…. Voilà le type de situation qui sera le lot commun de la médecine de demain.

12La troisième interrogation porte sur la finalité même de la génétique, à savoir le contrôle de l’hérédité. Ce contrôle paraît devoir être d’autant plus étendu que le parti retenu par les grands laboratoires publics et privés de séquençage du génome est d’appréhender l’ensemble du savoir sur la génétique humaine. Jamais dans l’histoire des sciences de la vie, un programme de recherche n’a été plus ambitieux que celui du décryptage du génome humain dans son entier. Le 15 février 2001, la première étape de ce programme, présenté lors de son lancement comme l’équivalent dans le domaine de la génétique humaine du projet Apollo dans le domaine de l’espace [17][17]Voir le très intéressant chapitre consacré à l’historique du…, sera franchie. Sera en effet publiée la première version d’un génome humain entier. Cette publication réserve bien des surprises. D’abord, contrairement aux idées reçues, chaque individu ne serait porteur que de 30 000 gènes au lieu de 100 000, comme on l’imaginait jusqu’à la période récente. Ensuite, il s’avère qu’à côté des gènes fonctionnels — à l’origine des différentes fonctions d’un organisme — les séquences génétiques qu’on croyait dénuées de tout caractère fonctionnel pourraient tout de même avoir une utilité ou en tous les cas, en ont eu dans le passé. Au-delà de ces interrogations scientifiques, bien des questions plus fondamentales encore se posent quant aux implications de ce nouveau savoir. A qui va appartenir cette masse inégalée de connaissances génétiques ? Qui y aura accès et à quel prix éventuel ? Qui en maîtrisera l’application en médecine, dans le monde du travail, dans celui des assurances ou encore dans l’enseignement, par exemple ? Comment concilier l’établissement plus ou moins systématique du bilan génétique des individus avec la reconnaissance de leurs droits à l’égale dignité ? Comment éviter qu’un tel bilan génétique ne fasse naître de nouvelles formes de discrimination à l’encontre de ceux qui ont la malchance d’avoir plus de faiblesses biologiques que d’autres ? La Charte européenne des Droits Fondamentaux, déjà évoquée, traite la question en interdisant toute pratique discriminatoire fondée sur « les caractéristiques génétiques [18][18]Article 21. ». Mais beaucoup d’incertitudes demeurent et la régulation est presqu’inexistante en Europe en ce qui concerne l’utilisation des tests génétiques dans l’emploi ou dans le secteur des assurances. De plus, le contrôle de l’hérédité peut prendre d’autres formes. Il est frappant à cet égard de voir combien est animé outre Atlantique le débat sur la génétique du comportement (« behavorial genetics »), alors qu’il est à peine esquissé en Europe. Or cette discipline peut faire peser des risques sur les droits et libertés des individus dès lors qu’elle entend déceler l’origine génétique des comportements de chacun, qu’il s’agisse des maladies mentales, de l’intelligence ou de l’homosexualité, par exemple. Enfin comment ne pas être préoccupés par les développements prévisibles des manipulations de l’embryon dans le but d’améliorer certains traits du futur enfant (« genetic enhancement ») ? Un récent sondage cité dans un quotidien américain révèle que 43% des couples interrogés seraient prêts à recourir à la thérapie germinale pour améliorer les capacités physiques de leur enfant. Le même sondage indique que 42% des mêmes couples seraient disposés à utiliser cette technique pour augmenter les capacités mentales de l’enfant [19][19]Ce sondage est cité par Lori Andrews, professeur de droit et….

13« Nous ne pouvons plus être les jouets passifs d’une évolution, nous devons diriger les destins du monde » a écrit le biologiste français Paul Chauchard dans un article paru en 1953 [20][20]« Evolution de la conscience et conscience de l’évolution», in…. A l’époque, le propos pouvait paraître incantatoire. La génétique n’était pas encore suffisamment avancée pour permettre de peser directement sur l’hérédité. A présent, nous y sommes. Mais y sommes-nous réellement préparés ? La biologie et la génétique sont en train de faire faire des pas de géants à la médecine. On ne peut que souhaiter que ces progrès soient le plus rapides et efficaces possible. A condition seulement que la folie de la pureté des gènes ne succède pas à la « folie de la pureté de la race », soit à une « peste … plus fatale à notre monde que la véritable peste dans les siècles passés », comme a écrit Stefan Sweig [21][21]ln « Souvenirs d’un Européen, le monde d’hier » traduit en…. C’est-à-dire à condition qu’on ne juge pas les individus en fonction d’un illusoire déterminisme génétique et que chacun ait sa chance égale dans la société.

Michel Onfray

Le Meilleur des mondes : le corps comme instrument de domination politique (2)

Bruno BonnefoyBy BRUNO BONNEFOY1 mars 2018Aucun commentaire5 Mins ReadFacebookTwitterPinterest

SHARE

Introduction

Présentons brièvement ce fameux roman d’Huxley : il s’agit d’une dystopie mettant en scène une société futuriste dans laquelle la techno-science a atteint un degré de développement tel qu’elle permet l’organisation la plus rigoureuse de la société dans chacune de ses sphères, procréation, relations entre les sexes, production, consommation, divertissement, etc.

Or, ce contrôle total, et c’est là toute l’originalité du roman, n’est pas réalisé par un système de contraintes, mais au contraire par un système de récompenses : il s’agit de récompenser les conduites conformes plutôt que de châtier les conduites non conformes. Le premier système s’apparente à celui des totalitarismes « durs », comme le stalinisme ou le nazisme, tandis que le second relève de ce qu’on peut appeler le « totalitarisme doux » : doux précisément parce qu’il se fait obéir avec le consentement même de ceux qu’il domine. Nous allons voir comment le corps se trouve au cœur de ce dispositif de contrôle par la récompense.

Flatter le corps : le plaisir corporel compense la perte de la liberté économico-politique

Le contrôle du corps, quoique déjà largement assuré par la généralisation d’un eugénisme de pointe, se poursuit tout au long de la vie des individus du meilleur des mondes, essentiellement par la garantie d’un accès facile au plaisir sensible qui fait oublier la perte de la liberté économico-politique. On lit souvent à ce sujet la fameuse citation suivante, qui se trouve à la fin de la préface du roman :

« À mesure que diminue la liberté économique et politique, la liberté sexuelle a tendance à s’accroître en compensation. Et le dictateur […] fera bien d’encourager cette liberté-là. Conjointement avec la liberté de se livrer aux songes en plein jour sous l’influence des drogues, du cinéma et de la radio, elle contribuera à réconcilier ses sujets avec la servitude qui sera leur sort. »

Dans le meilleur des mondes en effet, le plaisir sexuel et le plaisir corporel en général ont un double rôle : celui d’éloigner les individus de toute vie spirituelle et intellectuelle qui les pousserait à la remise en cause de l’ordre social établi, et celui de maintenir leur consentement à cet ordre en dispensant des récompenses faciles.

La vie conjugale est donc violemment rejetée par la morale commune, rejet d’autant plus facile que la procréation n’a plus lieu par le moyen des relations sexuelles. Celles-ci perdent donc leur finalité naturelle pour prendre un rôle plus politique : elles sont encouragées pour plusieurs raisons, dont la principale est que la jouissance sexuelle facile agit comme un sédatif politique : plus les individus jouissent et moins l’ordre social est menacé. La liberté sexuelle est l’une des facettes d’une morale hédoniste politiquement utile.

L’autre grande facette de cette hédonisme qui incite à la satisfaction constante des plaisirs du corps, c’est le divertissement de masse. Dans le meilleur des mondes, toute forme de « grand art » est remplacée par un divertissement de masse particulièrement axé sur le plaisir sensible : la musique est jouée par des « orgues à parfum » qui mêle le plaisir olfactif au plaisir auditif, et il existe de même un cinéma « sentant ». Par ailleurs, à échéances régulières, les individus sont récompensés de leur travail par une dose de « soma », drogue euphorisante sans effet secondaire. Remarquons que le terme « soma » signifie « corps » en grec : Huxley a très probablement voulu signifier par là que le soma du meilleur des mondes, et plus largement les plaisirs corporels, sont une manière de river l’individu à la vie corporelle en atrophiant toute forme de vie spirituelle, source potentielle de révolte politique. Cette drogue euphorisante est le symbole d’une domination politique de l’individu par les plaisirs corporels, et de l’abandon de la culture de l’âme qui en résulte.


Notre société hypersexualisée soumet ses membres à une pression constante qui vient de partout: la publicité, la musique, les vidéoclips, les magazines, la mode vestimentaire, les émissions de télévision, le cinéma et, bien entendu, Internet. Selon la sexologue Jocelyne Robert (Le Devoir, 4 et 5 mars 2006), «tout dans la société conduit les enfants à prendre des raccourcis vers l’âge adulte, et ce, en particulier sur le plan de la sexualité». 
Un article de Marie-Andrée Chouinard (Le Devoir, 16 et 17 avril 2005) nous apprend que «dans les écoles, la mode est au fuck friend et [que] ce copain de baise n’a pas besoin d’être unique: on peut le multiplier sans engagement amoureux». On mentionne que les trips à trois sont monnaie courante chez les jeunes adolescents et qu’on a rencontré «une fillette de neuf ans s’interroger candidement sur la pertinence d’envoyer à son nouveau petit copain une photo… de sa vulve». Ces phénomènes n’auraient rien d’anecdotique, selon les spécialistes.

Surexposition du corps féminin, sexualité dépourvue de signification, sexualisation de l’enfance: comment ne pas penser au livre Le Meilleur des mondes d’Aldous Huxley? Dans ce monde, les activités sexuelles des enfants sont considérées non seulement normales mais également souhaitables. Ils reçoivent un enseignement hypnopédique de «sexe élémentaire», on rencontre un petit garçon de sept ans et une petite fille de huit «s’amusant à un jeu sexuel rudimentaire» et des centaines d’enfants rassemblés prenant part «à des jeux de construction et de modelage, au zipfuret et à des jeux érotiques».

Si notre monde représente l’enfant comme un «adulte sexuel miniature», Huxley, lui, pousse cette image jusqu’à la renverser. Selon lui, la précocité sexuelle provoquée ainsi que l’accès facile à la sexualité font en sorte que les adultes demeurent des enfants aux niveaux émotif et moral: «Des adultes, intellectuellement et pendant les heures de travail, […] des bébés en ce qui concerne le sentiment et le désir.» La sexualisation précoce rendrait donc la maturité et l’autonomie, sinon impossibles, du moins très difficiles et du coup extrêmement rares.

Huxley et l’avenir

Huxley (1894-1963) voyait s’organiser le Nouveau Monde d’un oeil pessimiste. Il assistait à la naissance de la société de consommation qui associe bonheur et confort et met de côté les valeurs traditionnelles pour rechercher le plaisir sous toutes ses formes. 

L’avènement de l’industrialisation, de la production en série, des progrès de la technologie le conduisaient à appréhender un univers où l’humanité deviendrait l’esclave de ce dont elle attendait la liberté: la science. L’immense pouvoir que la science mettait entre les mains de l’homme risquait, selon Huxley, d’être utilisé pour modifier, contrôler et asservir les individus et la vie humaine elle-même. 

En 1931, il dépeint un monde dément, qu’il projette dans un avenir de plus de 600 ans. Quinze ans plus tard, en 1946, dans une nouvelle préface, il affirme que l’histoire récente confirme ses principales prévisions et que son erreur majeure en est une de prédiction temporelle: la plupart des caractéristiques de ce monde devraient apparaître à l’intérieur d’une centaine d’années… 

1947 წელს პარიზში დაბადებული 6 შვილის დედა,ფილოსოფოსი,კათოლიკე, ლიბერალ-კონსერვატორი, უნივერსიტეტების პროფესორი, 15 ენაზე თარგმნილი თხზულებების და ნაშრომების ავტორი,მორალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა აკადემიის წევრი შანტალ დელსოლი როგორც ხვდებით ვერ იქნება სულელი და მისი გაფრთხილება და განგაში ანგარიშგასაწევია.

Chantal Delsol, philosophe

Chantal Delsol

https://www.nonfiction.fr/article-8236-lhorizon-totalitaire-du-progressisme-ultraliberal.htm

ულტრალიბერალური პროგრესიზმის ტოტალიტარული ჰორიზონტო

  Yoann COLIN

  • 05 avril 2016

La haine du monde : Totalitarismes et postmodernité 
სამყაროს სიძულვილი: ტოტალიტარიზმები და პოსტთანამედროვეობა

Chantal Delsol

2016

განგაში აღვირახსნილი პროგრესისტული აზრის წინააღმდეგ.

ეს აღვირახსნილი პროგრესიზმი ამბობს რომ ადამიანს აქვს საკუთარი ხუშტურების შესაბამისად სამყაროს გადაკეთების უფლება ბუნებაზე ზრუნვის გარეშე.

წიგნი იწყება ძალიან პესიმისტური დიაგნოზით:

” მეოცე საუკუნე ააოხრა არსებული მსოფლიოს მოსპობა-გადაკეთების მსურველმა ტოტალიტარიზმებმა. შევცდებით თუ ვიფიქრებთ რომ ეს ილუზიები აღარაა.

ჩვენ უარვყავით ტოტალიტარიზმი როგორც ტერორი მაგრამ ისევ ვცდილობთ ამ არასულყოფილი სამყაროს გარდაქმნა-გადაკეთებას.”

მსოფლიოს გარდამქმნელი ამ გიგანტური ძალის პირისპირ არიან ისინი ვინც ცდილობენ სამყაროს გადარჩენას.

ერთის მხრივ არიან ისინი ვინც თვლიან რომ საჭიროა ადამიანისგან და ბუნებისგან რაღაცის გადარჩენა. შანტალ დელსოლი მათ ადარებს მებაღეს რომელიც ზრუნავს მისთვის მინდობილ ბაღზე.

და მეორეს არიან ისინი ვინც თვლიან რომ ადამიანს და მის მოქმედებას არ უნდა ჰქონდეს არანაირი საზღვარი ,რომ ადამიანმა უნდა გადააკეთოს და გააუმჯობესოს საკუთარი თავი და სამყარო მისი იდეალის შესაბამისად. შანტალ დელოსოლი ამ რწმენას აკავშირებს დემიურგის ხატთან.

ემანსიპაცია როგორც კრედო

შანტალ დელსოლი ვიჩვენებს თუ რითია ” პოსტთანამედროვე-პოსტმოდერნული” ანუ დღევანდელი წარმოდგენები დემიურგულის მხარეს და ამ დენად ტოტალიტარიზმის მემკვიდრეები.

ულტრალიბერალ პროგრესისტებს უნდათ ახალი ადამიანის შექმნა. ისინი არაფრად აგდებენ მოცემულს,რეალობას, ბუნებას, ადამიანების დაყოფას მამაკაცებად და დედაკაცებად, სიკვდილის გარდაუვალობას, და ა.შ.

პოსტმოდერნული წარმოდგენების მთავარი იდეაა ემანსიპაცია-განთავისუფლება.

ულტრალიბერალ პროგრესისტებს ადამიანის განთავისუფლება ბუნებისგან, როგორც ბუნებრივი ისე იურიდიული კანონებისგან.

” პროგრესი ემანსიპაციაში მუდამ გაიგივებულია სიკეთესთან, ის გაადაიქცა სიკეთედ. ემანსიპაციის მომხრეები გამოაცხადეს ბუნებით უბიწოებად, ათასნაირად ამართლებენ მათ მიერ ჩადენილ დანაშაულებს”, ამბობს შანტალ დელსოლი.

ემანსიპაციის ფილოსოფოსი ამბობს რომ ჰოლიზმიდან //ის საზოგადოებას თვლის ერთ მთლიანობად// ინდივიდუალიზმზე გადასვლისას მოვიდა მეორე ”ღერძული ხანა”.

  .

K. Jaspers-მა ”ღერძული ხანა” დაარქვა დროს როდესაც თითქმის ერთდროულად გაჩნდნენ დიდი ფილოსოფიურ-რელიგიური დოქტრინები რომლებმაც კვებეს ცივილიზაციები // კონფუციუსი, ბუდა, ბიბლიის წინასწარმეტყველები// და ამ დროიდან შეუძლებელი იყო უკან დაბრუნება იმიტომ რომ ვერ დატოვებდნენ უყურადღებოდ დასმულ ეგზისტენციალურ საკითხებს.

შანტალ დელსოლი ფიქრობს რომ განმანათლებლების შემდეგ შეუძლებელია ინდივიდუალური ემანსიპაციის როგორც ღირებულების გავრცელების შეკავება. ამის ოპონენტები მუდამ დიაბოლიზებულები არიან. ეს პროცესი შეუქცევადი და გარდაუვალია. ემანსიპაცია დაუმარცხებელი პროგრესია.

ამას თან ახლავს განსაკუთრებულობის უნივერსალობასთან კავშირის სიწმინდისთვის ბრძოლის სახელით ყოველგვარი თავისებურების და ყოველგვარი საზოგადოების უარყოფა. ” ჩვენს თანამედროვეებს სწამთ რომ ინდივიდი ვისი კუთვნილების ჯგუფებიც // გვარი, ოჯახი,…ერი// დანგრეული იქნება, მის განსაკუთრებულობაში იზოლირებული ინდივი უშუალოდ მიწვდება უნივერსალურს, საყოველთაოს, ე.ი. ის იგრძნობს რომ უშუალოდაა დაკავშირებული ყველა ადამიანთან. მას არ დასჭირდება გავლა ყველა შუალედურ წრეში რომლებმაც ამდენი ბოროტება გვიქნეს.”, წერს შანტალ დელსოლი.

: « Nos contemporains croient qu’un individu dont les groupes d’appartenance auront été détruits, un individu isolé dans sa singularité intrinsèque, accédera directement à l’universel, c’est-à-dire qu’il se sentira directement relié à tous les humains, sans passer par tous les intermédiaires qui nous ont fait tant de mal. »    .

https://clio-cr.clionautes.org/les-annees-1930-la-fabrique-de-lhomme-nouveau.html

ხშირად ეგოიზმში გარდამავალი ინდივიდუალიზმის დამახასიათებელია ადამიანის იზოლირება მისი წრისგან, ოჯახისგან, საზოგადოებისგან ,ერისგან, ტოტალიტარული რეჟიმების საწინააღმდეგოდ ეს არაა მიზანი, მაგრამ არის თავისებურებათა უარყოფის ლოღიკური და გარდაუვალი შედეგი.

”დემიურგთა”, არსებულის მოსპობის და მათ ჭკუაზე გადაკეთების მსურველ ულტრალიბერალ პროგრესისტთა მთავარი იარაღია დაცინვა, მასხრად აგდება.

იქ სადაც გუშინ ტოტალიტარიზმში მეფობდა ტერარორი ეხლა ბატონობს ცინიზმი და მასხრად აგდება.

წმინდა პავლე ლაპარაკობდა ღმერთის და მოყვასის სიყვარულით, რწმენით გახალ ადამიანად გარდაქმნაზე. მაგრამ ნიცშემ თქვა რომ ღმერთი მოკვდა, და ნაციზმმა და ბოლშევიზმმა ახალი ადამიანის ცნებას მისცეს სხვა მნიშვნელობა. მათ სწამდათ რომ ახალ კაცობრიობას შექმნის მეცნიერება და ტექნოლოგია.

დღესაც ასე სწამთ ტრანსჰუმანისტებს რომლებიც ახალი ყოვლისმცოდნე და ყოვლისშემძლება უკვდავი ახალი ადამიანის გასაკეთებლად ადამიანს აჯვარებენ მანქანასთან, აკეთებენ კიბორგებს.

ასე სწამთ ულტრალიბერალ პროგრესისტ ”დემიურგებსაც”.

მაგრამ ამათი იარაღია დაცინვა, მასხრად აგდება და გაუფასურება ყველაფრისა რაც წმინდა და საკრალური იყო ჩვენი წინაპრებისთვის და ჯერ კიდევ წმინდა და საკრალურია ჩვენთვის.

ისინი დაცინვით და მასხრად აგდებით სპობენ ყველაფერს რაც შეიძლება მნიშვნელოვანი იყოს ადამიანებისთვის, ირონიით ანგრევენ მათ რწმენას საკრალურის ყველაფორმის მოსასპობად და ახალი ფორმების დასამკვიდრებლად.

ტდღევანდელმა ულტრალიბერალმა პროგრესისტებმა დამარცხებული ტოტალიტარიზმებისგან მემკვიდრეობით მიიღეს უსასრულო განუსაზღვრელი პროგრესისკენ სწრაფვა, პრინციპი რომლის თანახმადაც ადამიანისთვის ყველაფერი შესაძლებელია.

ესაა ის რაც ძველი ბერძნებისთვის იყო უდიდესი ცოდვა, უბრისი, ადამიანის ღმერთთან გაიგივება, ქედმაღლობა-თავხედობა, ზომიერების, სამყაროში საკუთარი ადგილის შეგრძნების დაკარგვა.

ტოტალიტარიზმებმა ვერ მოახერხეს ადამიანის შეცვლა და ჩვენმა გვიანმა თანამედროვეობამ იფიქრა რომ სახელმწიფო არ უნდა ცდილობდესადამიანის შეცვლა, ყოველმა ადამიანმა უნდა შეცვალოს საკუთარი თავი. ყოველმა ადამიანმა უნდა განახორციელოს საკუთარი თავი. ყოველმა ადამიანმა უნდა შეარჩიოს თავისი ღირებულებები და თვითონ უნდა ააგოს თავისი მეობა.

ყოველ ადამიანს მოუწოდებენ საკუთარი თავის დემიურგად ყოფნისკენ და მისი წადილების დაკმაყოფილების მოთხოვნისკენ დაბრკოლებებისგან დამოუკიდებლად.

დროების შესაბამისად შეიცვალა კანონის ფუნქციაც:

ის აღარ იცავს საერთო, საზოგდოებრივ კეთილდღეობას.

ის ემსახურება ”მეფე ინდივიდს” რომელიც თვითონ ადგენს თავის ნორმებს.

სიახლის მნიშვნელობის დასამტკიცებლად არსებულის მოსპობა-გადაკეთების მსურველები ებრძვიან ყველა ეგზისტენციალურ საკითხს რომელთა მეშვეობითაც ადამიანი ცდილობდა თავისი არსებობის მართვას, იღებდა თავისი მდგომარეობის ”ბუნებრივ” საზღვრებს.

მეოცე საუკუნეში უტოპიებმა ადამიანს წაართვეს მისი არსებობის პატივისცემა. …
.

” ნუთუ არ იცით რომ ღმერთის ტაძარი ხართ და ღმერთის სული ცოცხლობს თქვენში? თუ ვინმე დააზიანებს ღმერთის ტაძარს ღმერთი დააზიანებს მას, რამეთუ წმინდაა ღმერთის ტაძარი, და ეს თქვენ ხართ //1 კორინთელთა მიმართ 3,16//.

მოკლედ ქრისტიანობა გვეუბნება რომ ადამიარის ღმერთის ტაძარი და არა ტრანსჰუმანისტების და ულტრალიბერალი პროგრესისტების მიერ გადასაკეთებელ გადმოსაკეთებელი ხარახურა. ამიტომ ვერ იტანენ ეგენი ქარისტიანობას, ამიტომ უნდათ მათ ქრისტიანობის დაეკლესიის მოსპობა.

ამიტომ აძევებენ და დევნიან ისინი ქრისტიანობას და ეკლესიას საზოგადოებრივი ასპარეზიდან, კეტავენ მათ კერძო, პირად სფეროში და მასხრად იგდებენ. ამიტომ იწვის ევროპის დიდებული კათედრალები.

შანტალ დელსოლი გვიჩვენებს რომ პროგრესის ეს იდეოლოგია არღვევს დემოკრატიის წესებს. ის თავის ოპონენტებს აცხადებს ბნელ პოპულისტებად.

ასე ამბობენ ევროპელი ელიტები რომ თუ კი ხალხი // მათი აზრით// არასწორად აძლევს ხმას არჩევნების დროს საჭიროა არჩევნების ხელახლა ჩატარება და ასე უნდა იყო მანამდე სანამ ხალხი არ მისცემს ხმას ”კარგად” ანუ ელიტების შეხედულებათა შესაბამისად.

როდესაც ხალხი დაიწყებს ელიტების ჭკუაზე სიარულს მათ აღარ უარყოფენ მათი ცუდი მანერების, უწიგნურობა-უვიცობის თუ სიღატაკის გამო. მათ უკვე ისწავლეს თუ რა არის სიკეთე.

ისინი ვინც არ იზიარებენ ოფიციალურ იდეოლოგიას ცხოვრობენ ძნელად ასატანი ოსტრაკიზმის პირობებში.

ასე იყვნენ ნაციზმის ოპონენტები და ასე არიან ჰომოსექსუალთა ქორწინების ოპონენტები მიუხედავად იმისა რომ უკანასკნელებს ჯერ არ ჟლეტენ სიკვდილის ბანაკებში.

ეს ნადირობა კუდიანებზე, სხვაგვარად მოაზროვნეებზე ძლიერდება ხის ხელოვნური ენით რომელიც მის მსმენელებს ტენის გაბატონებულ იდეოლოგიაში.

შანტალ დელსოლი გვიჩვენებს განმანათლებელთა იდეოლოგიის კავშირს კომუნისტურ პროექტთან და ჩვენს თანამედროვეობასთან როგორც ის წარმოდგება პოსტჰუმანიზმ ტრანსჰუმანიზმში რომლებსაც უნდათ უხეირო რეალობის, ნამეტანი არასრულყოფილი ადამიანის გადაკეთება იდეალურად სრულყოფილ კიბორგად უახლესი მოწინავე ტექნოლოგიების მოშველიებით.

ფრანგი ფილოსოსი შანტალ დელსოლი ამხელს და დღევანდელ უბედურებას, რეალობის ,არსებულის შეძულებას.

მეოცე საუკუნე ააოხრეს სამყაროს გარდაქმნის მსურველმა ტოტალიტარიზმებმა რომლებმაც მხოლოდ დაამახინჯეს ეს სამყარო.

მაგრამ ტოტალიტარული ილუზიები არსად წასულა და არ დაკარგულა.

ჩვენ უარვყავით ტოტალიტარიზმი როგორც ტერორი, მაგრამ გავარგძელეთ ჩვენი აზრით უვარგისი რეალური სამყაროს გარდაქმნა.

იმათ ვისანც უნდათ მათი აზრით უვაღგისი რეალური სამყაროს გადაკეთება და შეცვლა უპირისპირდებიან იმათ ვისაც უნდათ ამ სმყაროს დაცვა-შენარჩუნება. დემიურგები უპირისპირდებიან მებაღეებს.

ფრანგი ფილოსოფოსი შანტალ დელსოლი ამხელს და გმობს გვიანი თანამედროვეობის პროექტს რომლის არსიცაა რეალობისგან განთავისუფლება, როგორც რეალობის ისე წარსულის უარყოფა.

ულტრალიბერალმა პროგრესისტებმა გააგრძელეს მაიმუნობა რომელიც უკვე მთელ თაობებს უმწარებს ცხოვრებას. მათ ეხლა მოიგონეს ახალი ”სახარება”-სასიხარულო ამბავი-Gender Theoryრომლის თანახმადაც მამაკაცი და დედაკაცი არ არიან მამაზეციერი ღმერთის თუ ბუნების ამნილებები. ისინი არიან კონსტრუქციები რომლებიც შეიძლება დაშალო და ხელახლა ააწყო.

ანუ ვთქვათ ბრიტანეთის დედოფალი შეიძლება გადააკეთო მის ქმრად და მისი ქმარი ბრიტანეთის დედოფლად.

მთელი კულტურა აწყობილია გალანტურობა ჯენტლმენობაზე,თავაზიანობაზე, ფილემონ და ბავკისის, აბესალომ და ეთერის სიყვარულზე რაინდის მიერ ქაჯეთის ციხეში დატყვევებული ასულის განთავისუფლებაზე. ასეთ ლამაზ სამყაროს კლავს ეს ოხერი თეორია.

https://www.lemonde.fr/livres/article/2014/11/13/question-de-genre_4522954_3260.html

La théorie du genre ou Le monde rêvé des anges

CHRONIQUE

Roger-Pol Droit


0Donner mon avis

La théorie du genre ou Le monde rêvé des anges : l’identité sexuée comme malédiction

Bérénice Levet, ”სქესის თეორია ანუ ანგელოზების საოცნებო სამყარო: სქესობრივი მეობა როგორც წყევლა და შეჩვენება”

Bérénice Levet est une philosopheuniversitaire et essayiste française née en 1971.

Image dans Infobox.

B

ფრანგ ფილოსოფოსს და პროფესორ ქალბატონ Bérénice Levet-ს გალანძღავენ,გათათხავენ და ათრევენ როგორც ბნელ რეტროგრად რეაქციონერს, ქალების მტერს და ჰომოფობს, ძლიერების სუსტებზე და უმცირესობებზე ბატონობის მომხრეს. ამ 1971 წელს დაბადებული მშვენიერი ფრანგი ქალბატონი ფილოსოფოსი და ესეისტი ბერენის ლევეს საშინელი დანაშაული ისაა რომ მან გაბედა და დაწერა რომ Gender Theory არსებობს და გააკრიტიკა თუ გნებავთ ღვთაებრივ და თუ გნებავთ ბუნებრივ წყობასთან მებრძოლი ეს ოხრობა. ეთანხმებით თუ არა მის ანალიზს შეუძლებელია მისი უგულვებელყოფა.

უნივერსიტეტებში და Sciences Po-ში გავრცელებული gender studies  რეგულარულად იწვევს საჯარო დებატებს.

Bérénice Levet ხაზს უსვამს ამ ოხრობის ფუნდამენტალურ პრინციპებს: არა აქვს მნიშვნელობა ბუნებას, იმას თუ რა სქესობრივი ორგანოებით გაგაჩინეს მშობლებმა. საზოგადოება ქმნის კაცს და ქალს, მამაკაცს და დედაკაცს და არა ბუნება.

თავისუფალი და ნეიტრალური ინდივიდებისთვის დაძალებული ეს შეზღუდვები ახალისებს-აძლიერებს დომინაცია-ბატონობას, იერარქიებს და უთნასწორობებს.

gender studies-ბის ულტრალიბერალი პროგრესისტები იბრძვიან სამყაროსთვის სადაც არაა სქესები, ახალი სამყაროსთვის რმელიც სავსე იქნება ბუნდოვანი, ცვალებადი, ორაზროვანი, მრავალფეროვანი სექსუალობებით, უფრო თავისუფალი, უფრო თანასწორი, უფრო ბედნიერი კაცობრიობისთვის.

მაგრამ ამ მშვენიერებას აქვს მეორე მხარე რომელსაც არც ახსენებენ.

უსქესო საზოგადოების ახალი უტოპია ისევე საშიშია როგორც უკლასო საზოგადოების ძველი უტოპია.

ოცნებობენ ნეიტრალურ, განურჩეველ, ყოველ წუთში საკუთარი სქესის შეცვლის უნარის მქონე სუბიექტზე. მაცდური მაგრამ საშიში ბოდვაა.

.

Esquiver Eros

Le bon chic, désormais, c’est ­effectivement de vouloir tout ­refaire, sans limites – du sexe au cerveau, des gènes aux organes, des filiations à

la procréation. A l’opposé, des penseurs rappellent constamment l’humanité à sa finitude, ses bornes, son ­ancrage au moins partiel dans le corps, dans la vie terrestre. Il ­paraît qu’ils ont mauvais genre.

La Théorie du genre ou le monde rêvé des anges, de Bérénice Levet, Grasset, 206 p., 18 €.

 5 августа 1919 года Троцкий пишет: “Путь на Париж и Лондон лежит через города Афганистана, Пенджаба и Бенгалии. Он предлагает начать подготовку военного удара на Индию, на помощь индуской революции, чтобы вымыть копыта красных коней в теплых водах Индийского океана”. В отличие от Жириновского, от которого почти ничего не зависит, от Троцкого в 1919 году зависело очень многое. 

 Должность председателя исполкома Коминтерна – это была должность как бы заведующего Мировой революцией. На нее Ленин выдвинул своего любимца – Григория Зиновьева, с которым они вместе скрывались в шалаше у озера Разлив. Все семь лет пока Зиновьев возглавлял Коминтерн, он твердил, что в Европе непосредственная революционная ситуация, что Гражданская война не окончена, она продолжается. А еще он заявлял: “СССР занимает одну шестую часть суши. Нам еще предстоит завоевать пять шестых земной суши, чтобы во всем мире был СССР”. Заметьте, завоевать. Это говорилось не в 1919 году, а уже после смерти Ленина в 1924 году. Вообще, что за человек был Зиновьев? Активный сторонник Красного террора. После убийства Улицкого, он предлагал разрешить рабочим расправляться прямо на улицах с интеллигенцией. Это был один из главных борцов с религией. Инициатор вскрытия мощей святых. Именно он предложил переименовать Петроград в Ленинград и.т.д. По словам известного географа Вениамина Петровича Семенова-Тяньшанского, который слышал выступление Зиновьева в Академии наук, тот говорил таким тоном владыки мира, каким никогда не говорили еще никакие монархи на свете. 

იკულის გიგანტები -GAFAM, და ა.შ… 

მაშ, რომ არ დამყარდეს გლობალური სუპერკლასის აბსოლუტური ჰეგემონია საჭიროა ამის გაცნობიერება.https://oparleur.fr/serge-carfantan-sagesse-et-revolte-etouffer-toute-revolte-de-maniere-non-violente/embed/#?secret=YxJRUlpFxT

საზოგადოების ტოტალური კონტროლის მეთოდები

CITATION ~ SERGE CARFANTAN -სერჟ კარფანტა

-ხალხი რომ მორჩილებაში და მონობაში გყავდეს აღარაა საჭირო ბოლშევიკური ჩექმა და მაუზერი.

Méthodes pour un contrôle total de la société

ხალხის დასამორჩილებლად ისე რომ ადაამიანებს არ მოუნდეთ აჯანყება არაა საჭირო ჰიტლერის თუ ძერჟინსკინსკის მხეცობის ნაირი რამ. საკმარისია ხალხის კოლექტიური გაწვრთნა ისე რომ არავის არ მოუვიდეს აზრად აჯანყება. 

იდეალური იქნება ადამიანების გაწვრთნა მათი დაბადების დღიდან მათი თანდაყოლილი ბიოლოგიურიუნარების შეზღუდვით. 

შემდეგ წვრთნა უნდა გაგრძელდეს სწავლა-განათლების მკვეთრად შეზღუდვით, შისი პროფესიული სწავლების დონეზე დაყვანით. 

უკულტურო უსწავლელი ტიპის აზროვნება შეზღუდულია, რაც უფრო შემოფარგლული მისი საზრუნავი უმნიშვნელო ყოველდღიური პრობლემებით მით უფრო ნაკლებად მოუნდება მას აჯანყება. 

ცოდნა უფრო და უფრო ძნელად მისაწვდომი და ელიტისტური უნდა გახდეს. 

უფსკრული უნდა გაითხაროს ხალხსა და მეცნიერებას შორის. 

ფართე საზოგადოებისთვის განკუთვნილ ინფორმაციაში არ უნდა იყოს მავნე შინაარსი. და არავითარ შემთხვევაში ფილოსოფია. ფილოსოფია უნდა დაივიწყონ.

.აქაც არ უნდა იყოს არავითარი ძალადობა: 

ტელევიზიით მასობრივად უნდა გავრცელდეს ემოციურის და ირაციონალურის გამაღვიძებელი ინფორმაციები და გასართობები. ადამიანები უნდა გავართოთ უაზროთი და მხიარულით. 

უწყვეტი ყბედობით და მუსიკით უნდა შევუშალოთ ხელი აზროვნებას. 

ადამიანთა ინტერესების ცენტრში და პირველ პლანზე უნდა დადგეს სექსუალობა. სექსი არის საუკეთესო სოციალური გამაყუჩებელ-დამამშვიდებელი. 

და საზოგადოდ არსებობიდან უნდა განიდევნოს სერიოზულობა, მასხრად უნდა იყოს აგდებული ყველა ამაღლებული ღირებულება და იდეალი. 

უნდა იყოს სიმსუბუქის მუდმივი აპოლოგია. ისე რომ რეკლამის ეიფორია იქცეს ადამიანის ბედნიერების სტანდარტი და თავისუფლების მოდელი. 

ადამიანთა წვრთნა გააჩენს ერთადერთ შიშს, სისტემიდან განდევნის და ბედნიერებისთვის აუცილებელი პირობების ხელმიუწვდომელობის შიშს. 

ასე მოზელილ მასობრივ ადამიანს უნდა მოექცე ისე რაც ის არის, უნდა მოექცე მას როგორც ექცევი ხბოს. მას უნდა უყურო და თვალყური უნდა ადევნო ისე როგორც თვალყურს ადევნებ ნახირს. 

სოციალურად კარგია ყველაფერი რასაც შეუძლლია მისი სიფხიზლის მოდუნება. 

მასხრად აგდებული, მოგუდული და უკუგდებული უნდა იყოს ყველაფერი რასაც შეუძლია ადამიანის გამოფხიზლება. 

მავნებლურად და ტერორიზმად უნდა გამოცხადდეს ყველა დოქტრინა რომელიც ეჭვს ქვეშ აყენებს სისტემას და ასეთი დოქტრინების მიმდევრებს უნდა მოვეპყრათ როგორც მავნებლებს და ტერორისტებს. 

მიუხედავად ამისა ძალიან იოლია მავნებლის მოსყიდვა. შევთავაზოთ მას ფული და ხელისუფლება და ის დამშვიდდება. 

// ამ, ფრწყინვალე ტექსტის ავტორია ფრანგი ფილოსოფოსი Serge Carfantan, 2007/

https://www.svoboda.org/a/24204593.html

Policiers de Philadelphie loin de la tradition

Policiers de Philadelphie se mettant à genoux lors d’une marche pour la justice, en juin 2020 – Matt Rourke / AP / SIPA

Accusant les blancs d’être responsables d’un système de domination millénaire, la « révolution racialiste » submerge la France. Comment comprendre cette idéologie qui pousse à interdire de pièces de théâtre, censurer des universitaires, déboulonner des statues ? Réponses avec le sociologue Mathieu Bock-Côté.<img src=”https://www.famillechretienne.fr/sites/default/files/dpistyles/ena_16_9_extra_big/node_36468/49152/public/thumbnails/image/bock-cote.jpg?itok=evtq1-YC1620209677&#8243; alt=”

Le sociologue québécois Mathieu Bock-Côté vient de publier La Révolution racialiste (Presses de la Cité). – DRPublié le 5/05/2021 à

https://www.franceculture.fr/emissions/le-tour-du-monde-des-idees/le-tour-du-monde-des-idees-du-mardi-27-avril-2021

Le “racialisme” est un antiracisme qui a radicalement changé de sens. A l’époque de Martin Luther King, être antiraciste signifiait le refus de conférer une quelconque valeur sociale à l’appartenance ethnique d’un individu. La célèbre pasteur noir assassiné exigeait que “l’on juge ses enfants sur leur caractère et non sur leur couleur de peau”, selon sa célèbre expression. A présent, comme l’explique le sociologue Mathieu Bock-Côté dans La révolution racialiste et autres virus idéologiques, “c’est au nom de l’antiracisme qu’on invite désormais les hommes à se départager selon la couleur de leur peau.”Comment les Etats-Unis en sont-ils arrivés là ? C’est l’objet de cette seconde chronique consacrée à l’essai du sociologue et essayiste québécois qui vient de paraître aux Presses de la Cité.

13:00Société

 Ils déboulonnent les statues, interdisent des pièces de théâtre, empêchent des personnalités de s’exprimer dans les universités, dénoncent ceux qui ne se soumettent pas à leurs oukases. Ce sont les « racialistes ». Ce phénomène américain atteint la France, prévient le sociologue québécois, qui vient de publier La Révolution racialiste (Presses de la Cité).

Vous parlez d’une « révolution racialiste » qui se déploierait massivement des Etats-Unis jusqu’en France. De quoi s’agit-il ?

On y verra une forme d’antiracisme perverti, poussant à définir les sociétés occidentales et l’ensemble des relations sociales qui les structurent selon le critère racial. Chacune se clive alors entre une majorité « blanche », d’un côté, et des minorités « racisées », de l’autre. La première serait dominante, les secondes seraient dominées. Les Blancs doivent faire pénitence, et sont racistes du simple fait de leur couleur de peau, et les racisés sont la nouvelle catégorie messianique.

L’étude de l’Antiquité est nocive. Voilà ce qu’affirment aujourd’hui des professeurs d’histoire de l’Antiquité, de latin et de grec, dans certaines universités américaines. Un mouvement parti de Stanford est, en effet, en train de remettre en cause l’existence de ces disciplines (les «classics») sur les campus, au motif qu’elles imposeraient dans l’éducation un «suprémacisme blanc d’inspiration néocoloniale» (comme l’a exposé Raphaël Doan sur FigaroVox le 11 mars dernier). S’ajoute à cela qu’en France, un débat naît sur l’abandon par les musées nationaux des chiffres romains dans les cartels d’exposition, car le public est supposé ne pas ou plus savoir les lire. Au lieu d’apprendre les chiffres romains, supprimons-les!

À LIRE AUSSIRacistes, nos représentations des statues grecques? Non! Une leçon d’histoire de l’art par Michel De Jaeghere

Les auteurs grecs et latins, esclavagistes et hostiles aux barbares, étaient donc racistes, conservateurs, guerriers, impérialistes et misogynes? Ce n’est pas entièrement faux, mais ils sont loin d’être les seuls dans l’Histoire et cela ne justifie nullement qu’on les efface

Etats-Unis : latin et grec sont racistes, on les supprime donc des études de lettres classiques !!!

A ne pas manquer Ecole et laïcité Racisme Publié le 2 juillet 2021 – par Christine Tasin– 28 commentaires

Ou comment anéantir 2500 ans d’histoire, de civilisation, de philosophie, de théâtre, de science…

Adieu Socrate, adieu Homère et la guerre de Troie, adieu les aventures d’Ulysse, adieu les prophéties de la Pythie, adieu le Parthénon et le palais de Minos, adieu l’histoire d’Alexandre le Grand, adieu les oeuvres d’un des plus grands philosophes, qui a été le précepteur d’Alexandre, Aristote ; adieu Platon, Sophocle, Eschyle, Euripide,…

Adieu Plaute, Térence, Salluste, Tacite, Suétone, César, la guerre des Gaules, le stoïcisme avec Sénèque, l’épicurisme avec Lucrèce… Adieu Rémus et Romulus….

Nous assistons en direct à une régression jamais vue dans l’histoire de l’humanité, même quand les musulmans ont conquis les pays chrétiens car ils utilisaient des esclaves lettrés qui continuaient de faire connaître notre civilisation et de la transmettre un minimum.

Ce sont les nôtres, même pas des envahisseurs qui détruisent nos fondements, nos fondamentaux dans un accès de haine de soi jamais vu. Et Freud n’est plus là, non plus que Lacan… Et, surtout, on n’a ni Trump aux manettes des USA ni un Orban aux manettes dans nos pays…pour le moment.

.

Ces criminels sont en train de détruire leur maison. Ils vont bientôt se retrouver à l’état de nature cher à Rousseau, ce philosophe qui ne supportait pas le théâtre et la civilisation… Il en a fait des dégâts ! La haine de l’homme, de l’intelligence… de la civilisation qui est la nôtre est un sale virus qui se répand partout et qui est bien plus dangereux que la covid-19.

Ce virus est mortel, sauf à pouvoir, très vite, changer ceux qui sont aux manettes en France et aux Etats-Unis…

Princeton juge le latin et le grec racistes et les raie de son cursus classique

A la prestigieuse Université de Princeton, aux Etats-Unis, le latin et le grec ne seront plus étudiés obligatoirement dans le cursus… latin-grec. Le motif? La culture antique serait «raciste» et «colonialiste». Mais encore?

Les «woke» ne sont plus à un délire près. Très présents dans les facs américaines, où leur mouvement est né, ces activistes littéralement «éveillés» et progressistes auto-proclamés étendent leur influence idéologique dans les sphères académiques, intellectuelles et sociales, jusqu’au plus haut niveau. Après le déboulonnage de statues, la censure d’œuvres et le lynchage de personnalités, place à la mise au pilori de nos bonnes vieilles langues mortes.

Voilà qu’à la très «renommée» Université de Princeton, rivale de Harvard et de Yale, il n’est plus obligatoire depuis le mois dernier pour les étudiants en lettres classiques d’étudier… les lettres classiques. Non seulement plus besoin de s’y être formé avant d’entrer dans la filière, mais plus besoin non plus de les choisir comme cours au sein de cette filière. En même temps, l‘Université annonce la création d’une filière «sur la race et l’identité» au département de politique.

Cette décision sur les études classiques, prévue dans un premier temps pour des motifs de flexibilité, a été «rendue plus urgente», écrit l’institution, par des revendications appuyées de militants. Selon eux, la culture antique serait la source, ou l’une des sources, du caractère structurellement raciste, esclavagiste et colonialiste de l’Occident. Le présupposé de cette idée absconse étant que l’Occident serait – et encore maintenant – raciste, esclavagiste et colonialiste.

Cette manière de penser, si elle ne me surprend pas, m’étonne par son simplisme. Qui de mieux d’ailleurs pour l’illustrer que le professeur agrégé de lettres classiques de l’Université de Princeton lui-même, j’ai nommé Dan-el Padilla Peralta? Dans un article fleuve que lui consacre Le New York Times, on apprend que le professeur souhaite en finir avec la «blanchité» («whiteness») de son champ d’étude. Quitte à ce que sa propre discipline soit jetée aux oubliettes. Selon lui, le racisme serait partie prenante des humanités classiques:

«Loin d’être extrinsèque à l’étude de l’Antiquité gréco-romaine, la production de la blanchité se révèle, à y regarder de plus près, résider dans la moelle même des humanités»
Dan-el Padilla Peralta

Le professeur en études classiques Dan-el Padilla Peraltaimage: université de princeton

Concrètement, les langues d’Homère et de Cicéron et le monde révolu qu’elles racontent sont notamment accusés:

  • d’avoir contribué à justifier les pratiques coloniales des 19eet 20e siècles
  • de favoriser une sous-représentation des «personnes racisées» dans l’enseignement supérieur
  • de faire de l’ombre aux autres langues antiques

Il est vrai que les langues paléo-hispannique, osque, prakrite et nahualt classique sont moins connues que le latin et le grec. Mais pour le reste, que dire?

On pourrait voir dans cette diatribe un sain exercice d’auto-critique, d’autant plus sain qu’il est le fait d’universitaires pratiquant pour certains la branche qu’ils remettent en question. Or, c’est ici le contenu de la critique qui est dangereux, et sa conclusion qui est absurde. Plus encore qu’au premier abord.

Commençons par le contenu dangereux. Réduire la culture antique au terreau d’une entreprise «blanche» d’impérialisme et d’esclavagisme, c’est calquer sur le passé des valeurs contemporaines (on pourrait faire le contraire en estimant que, selon les Anciens, le 21e siècle ne voue pas un culte aux dieux de l’Olympe – mais quel intérêt?).Et c’est surtout passer sous silence l’esclavagisme noir pratiqué par les Arabes, qui est sans doute le plus important de l’histoire en chiffres. Un jeu dangereux, quand on sait la facilité avec laquelle les communautés s’enflamment aujourd’hui. Pourquoi, encore une fois, remettre sur le devant de la scène la couleur de peau et l’essentialiser de la sorte?

Vient ensuite la conclusion absurde. Le fait de ne pas étudier les langues antiques dans un cursus qui leur est consacré se prêterait à merveille au monde sans queue ni tête des comédies d’Eugène Ionesco. Mais le plus grotesque n’est pas là: si c’est la «culture antique» dans son ensemble qui est à bannir, pourquoi l’université ne supprime-t-elle «que» les langues, en mettant l’accent sur la civilisation qui est justement honnie? Les langues ne permettent-elles pas de regarder avec plus d’acuité une histoire critiquable?

Ayant goûté pendant cinq ans aux délices inspirantes des études classiques, au secondaire II, je ne peux m’empêcher de songer à l’expression latine «litterae humaniores». Ces doux mots désignaient à la Renaissance les enseignements profanes et expliquent pourquoi, depuis lors, on parle des «humanités»: les lettres, antiques en l’occurence, nous rendent plus humains.

Il se trouve que nous n’accédons véritablement aux civilisations grecque et romaine qu’en pratiquant leur langue et donc leur littérature. Et il se trouve que celles-ci sont à la base de notre démocratie, de notre tradition philosophique, de nos arts, de nos lois et, justement, de nos langues et littératures.

Découvrir cet univers, c’est nous découvrir un peu plus nous-mêmes. Et cela n’a rien d’excluant, bien au contraire. Mais sommes-nous sûrs que l’inclusion soit la vraie motivation des adeptes de la critical race theory, des decolonial studies et de la cancel culture?

https://www.watson.ch/fr/international/absurdie/332196225-princeton-juge-le-latin-et-le-grec-racistes-et-les-raie-de-son-cursus

Cet article est réservé aux abonnés.  Il vous reste 89% à découvrir.

MENACE SUR L’OCCIDENT : LA CANCEL CULTURE

 | ÉgliseAline LIZOTTE2 Juil 2021

Tradition du figuier

https://srp-presse.fr/index.php/2021/07/02/tradition-et-enracinement/

L’Occident est en train de perdre les fondements de la Tradition qui l’avait fait naître. De ce fait, il suscite une haine féroce, qui se concentre sur «l’homme blanc». Celui-ci doit se sentir coupable de sa «blanchéité» et doit détruire lui-même sa culture. Tel est le programme de la génération woke et de la cancel culture : changer l’ordre social de tout l’Occident dans ses valeurs les plus profondes et abolir toute transmission. Tout autre est le programme de l’IKW, qui vit de sa foi en la Tradition chrétienne et selon la culture occidentale.

Lorsque mon emploi du temps me donne quelque espace de liberté, je regarde mon jardin. Sur la gauche, à un mètre du mur qui le sépare des bâtiments de la mairie et du chemin qui mène vers l’église et l’abbaye, se trouve un petit arbuste. C’est un figuier ! Il m’a été offert par la première promotion IKW, la promotion Raphaël, à la fin de son cursus (en 2016). Ce n’était qu’un petit bout d’arbre avec trois branches. Chaque automne, les feuilles tombent, et chaque printemps, le figuier grandit : les trois premiers rameaux ont produit d’autres rameaux, les feuilles atteignent leur maturité. Mon petit bout d’arbre est devenu un bel arbuste qui donnera peut-être un jour quelques figues. Les feuilles se renouvellent et sont de plus en plus abondantes ; chaque année, en enfonçant ses racines dans le sol, mon petit bout d’arbre grandit. Sans cet enracinement, pas de croissance, sans lumière, pas de feuilles, sans pluie, mon figuier se desséchera. À chaque printemps, mon arbre est nouveau ; chaque automne, il se dépouille et me laisse l’espoir qu’au renouveau de juin, il sera encore plus beau.

L’histoire de mon petit bout d’arbre illustre l’histoire de l’Institut Karol Wojtyla. À l’automne 2012, nous ouvrions notre première promotion à Paris, pour moitié chez les Lazaristes avenue de Sèvres et pour moitié à la paroisse Notre-Dame-du-Travail, l’ancienne paroisse du Père François Potez. Chaque année, l’arrivée de l’été nous plonge dans la joie d’une année féconde et dans l’espérance d’une prochaine rentrée. Les rentrées sont venues les unes après les autres, apportant leurs demandes, leurs exigences et leurs fruits. Aujourd’hui, comme le figuier de mon jardin, la semence a donné son fruit, et l’enracinement devient réel. Demeure le redoutable devoir de grandir.

TRANSMISSION OU TRADITION

La transmission n’est pas la tradition. La transmission est le passage du travail d’un agent à un autre agent. L’employé qui vérifie les tickets des spectateurs à l’entrée d’une salle de spectacle le fait pendant un certain temps ; une fois qu’il a terminé, il transmet les instruments de son travail à un collègue. Tout professeur transmet sa charge d’enseignant à celui qui le remplace et qui donnera le même sujet de cours, peut-être d’une façon très différente.

Il y a des réalités dans la vie, des charges qui ne se transmettent pas. Les parents ne transmettent pas la vie – leur vie – à l’enfant qu’ils engendrent ; ils procréent, c’est-à-dire qu’ils donnent, dans l’acte créateur de Dieu, la vie à une autre personne. C’est une nouvelle vie. Le fondateur d’une entreprise ou d’une œuvre ne transmet ni sa créativité ni son génie, ni son charisme à celui qui lui succède. Son successeur recueille ce qui lui est confié, et il doit mettre toute son énergie non seulement à continuer ce qui a été créé dans le même esprit, mais il doit le faire dans des conditions nouvelles, à travers des difficultés nouvelles. Quant aux finalités, ce sera la même œuvre, mais quant aux réalisations concrètes, ce sera autre chose et souvent quelque chose de plus grand que ce qui est né. C’est comme l’enfant qui grandit ou le petit arbre qui pousse.


Au sens strict et solennel, l’Écriture et la Tradition ont été confiées à une seule autorité, l’Église, fondée par le Christ lui-même.


La tradition n’est pas uniquement une transmission ou un enseignement. Le mot se réfère au verbe latin «dicere», qui signifie originairement «montrer, faire connaître par la parole, dire». Il a un «caractère solennel et technique, c’est un mot de la langue du droit ou de la religion1». Le préfixe «trans» signifie «par-delà», «au-delà de». Ainsi, comme l’enseigne la constitution dogmatique de Vatican II Dei Verbum, «la Sainte Tradition et la Sainte Écriture constituent un unique dépôt sacré de la Parole de Dieu confié à l’Église2». Au sens strict et solennel, l’Écriture et la Tradition ont été confiées à une seule autorité, l’Église, fondée par le Christ lui-même.

Si solennelles soient-elles, les paroles du Christ confiées à des hommes pour être transmises au-delà des siècles, au-delà des civilisations, des cultures, des histoires particulières des sociétés humaines, ont été reçues par un groupe issu de la foi d’Abraham, d’Isaac et de Jacob : les Apôtres. Très rapidement, elles ont été prises en charge par une culture dont les élites étaient, pour la force morale et politique, romaines et latines, et grecques pour le rayonnement intellectuel. Profitant de la Pax romana et de cette culture, la Tradition et l’Écriture, fondements de la foi, se sont répandues d’abord dans tout le pourtour du bassin méditerranéen, y compris dans les régions côtières de l’Afrique et de l’Asie. Peu à peu, cette nouvelle force surnaturelle, spirituelle, humaine a apporté avec elle des changements notables dans les mœurs : un plus grand respect pour tout être humain, avec la disparition progressive de l’esclavage, une plus grande attention portée à la femme, à l’enfant, à l’orphelin, à la veuve. Rien n’était parfait, tout était à la fois présent et à venir. L’Empire était à la fois celui de l’Occident et celui de l’Orient.

L’Empire d’Occident disparut le 4 septembre 476, lorsque Odoacre déposa Romulus Augustule. L’invasion de ceux que les Romains appellent les Barbares commença à menacer l’empire d’Occident vers la fin du IIe siècle, sous l’empereur Marc-Aurèle, et ne se termina pas avec la chute de Rome, mais avec l’intégration des Lombards en Italie à la fin du VIe siècle. Cette invasion changea profondément les populations de l’Occident. Une nouvelle histoire commençait, celle de l’Occident, où ne demeurait qu’une seule force unificatrice, l’Église, laquelle force se brisa avec le grand schisme d’Orient en 1054 et la Réforme protestante en 1535. Ce fut le lent début de la fragmentation de l’Occident. La découverte d’un nouveau monde en 1492 aiguisa l’appétit de pouvoir des monarchies. Aux guerres des puissances politiques succédèrent les guerres de conquête.

La perte des possessions coloniales des Amériques (la Nouvelle France) en 1763 et la Déclaration d’indépendance américaine de 1776, suivies de l’effondrement de l’empire espagnol en 1880, obligèrent les 18 pays de langue espagnole et le Brésil, comme le Canada et les USA, à se prendre en charge. La géopolitique changea considérablement. En Europe, la chute de l’empire des Romanov en 1917, la Grande Guerre de 1914-1918 sont autant de défaites des gouvernements traditionnels. Au-delà des mers, on voit apparaître un nouvel «empire» auquel on s’attendait peu : les États Unis d’Amérique. La victoire du plus sanglant des conflits, la guerre 1939-1945, arracha à l’Europe la primauté politique en Occident. Il lui resta la priorité culturelle, et encore ! Et – pour combien de temps ? – la primauté de l’Église catholique.

Dès lors commencèrent partout les guerres pour l’indépendance et les libertés politiques. Elles se terminèrent toutes par le retrait des gouvernements européens. On entra – on y est encore – dans les «négociations» des accords commerciaux et dans la lutte, dissimulée, pour l’hégémonie des influences. C’est notre état actuel.


L’Occident est en train, dans la plus grande insouciance, de perdre les fondements de la Tradition qui l’avait fait naître.


Ce que l’on ne veut pas voir ce, dont on ne veut pas entendre parler, c’est la fragmentation de l’Occident. L’Occident est en train, dans la plus grande insouciance, de perdre les fondements de la Tradition qui l’avait fait naître. L’Occident n’a plus rien à dire, à part les performances techniques de la Silicon Valley, les solutions «miracles» des manipulations systémiques, l’effrayante montée de l’enfant victime (62 000 000 d’enfants avortés depuis cinquante ans aux USA), les pressions des féministes qui tenteront, au nom du syndrome de la femme battue, d’obtenir le «droit» de tuer leur mari, comme elles ont obtenu le droit de tuer leur enfant. L’Occident peut toujours nous faire part des fluctuations des bourses de Londres, de Wall Street, d’Hambourg, de Paris, il semble devenu un lieu stérile d’hommes et de femmes politiques incapables de gouverner. Il a perdu son enracinement. Parce qu’il l’a perdu, il suscite la haine la plus féroce, celle qui se concentre sur «l’homme blanc».

LA GÉNÉRATION «WOKE» ET LA CANCEL CULTURE

Vient de paraître aux Presses de la Cité un ouvrage de Mathieu Bock-Côté, La Révolution racialiste et autres virus idéologiques3. Ce travail est sidérant et devrait être lu par tous ceux qui veulent comprendre ce qui se passe aujourd’hui. Je m’en inspirerai pour traiter les problèmes du «woke» et de la cancel culture.

On a eu une génération X, puis une génération Y ; on a maintenant une génération «woke». La révolution racialiste, écrit Bock-Côté, est une révolution contre les «Blancs4». Elle cible une grande partie de la jeunesse dite «woke» ; elle les aide, et même les enjoint, à sortir de leur endormissement pour devenir des «éveillés» (c’est le sens du mot anglais woke), c’est-à-dire des révolutionnaires. Des révolutionnaires en quoi ? Non pas contre les gouvernements, ni contre les riches, ni contre les puissants, mais spécifiquement contre l’homme blanc. L’homme d’abord, dont les féministes ont fait une cible, mais ensuite le Blanc. Car cet homme s’est emparé des terres de l’Amérique. Il est non seulement le vilain, mais le spoliateur, l’envahisseur, l’esclavagiste. Il a tiré parti de ses avantages pour détruire toutes les cultures qui n’étaient pas la sienne, pour envahir tous les territoires qui ne lui appartenaient pas, pour s’installer sur des terres qui ne lui appartenaient pas.

Cet «homme blanc» doit avoir une honte profonde de sa blancheur, il doit se sentir coupable de sa «blanchéité». Il faut l’amener à répudier toutes ses œuvres, sa culture, sa technique, sa science. Il faut qu’il s’agenouille, il faut qu’il demande pardon. Il faut l’amener à cette nouvelle culture diversitaire, où les autochtones de partout reprendront leurs terres et vivront de leur propre culture. Il faut qu’il subisse l’outrage des haineux, lui qui a répandu sa propre haine sur tous les non-Blancs du monde.

Policiers de Philadelphie loin de la tradition

Policiers de Philadelphie se mettant à genoux lors d’une marche pour la justice, en juin 2020 – Matt Rourke / AP / SIPA


Il faut que l’homme blanc subisse l’outrage des haineux, lui qui a répandu sa propre haine sur tous les non-Blancs du monde.


Que faut-il faire ? Il faut envahir ces terres dont il s’est, sans aucune honte, emparé sans le consentement des populations locales. D’où, dans l’ombre, une politique d’immigration dont on ne mesure aucunement les tactiques et les stratégies. Cette politique d’immigration dont certains tirent les ficelles a comme but d’envoyer des autochtones qui «reviendront chez eux». Dans ces terres qui les reçoivent, ils ne sont pas des inférieurs. Ils sont chez eux. Ils retournent à leurs anciennes possessions. Ils reprennent les biens dont ils ont été spoliés.

L’Amérique n’est pas née en 1492. Christophe Colomb n’a rien découvert. Il s’est infiltré au sein d’une population existant des milliers d’années avant que l’homme blanc ne mette les pieds sur un sol qui ne lui appartenait pas. Cet homme blanc a amené une société discriminatoire, raciste, sexiste, hétérosexiste, cisgenre, capacitiste et spéciste5.

Que faut-il faire ? Inverser toutes les œuvres de la culture occidentale. Considérer, par exemple, comme esclavagistes le grec et le latin, comme discriminatoires les films de Disney, Peter Pan, Aladin, Dumbo. Si on ne les détruit pas, il faut les réserver aux adultes avec une bande qui avertit que «ce programme comprend des représentations datées et/ou un traitement négatif de personnes ou de cultures. Ces stéréotypes étaient déplacés à l’époque et le sont encore aujourd’hui. Plutôt que de supprimer ce contenu, nous tenons à reconnaître son influence néfaste afin de ne pas répéter les mêmes erreurs, d’engager le dialogue et de bâtir un univers inclusif tous ensemble». Autrement dit, ces films n’auraient jamais dû exister, ils auraient dû faire honte à l’époque ; aujourd’hui, ils font honte, et personne ne devrait avoir du plaisir à les regarder6.

Il ne faut pas s’y méprendre. Ce mouvement «woke» n’est pas un sursaut de la population noire de l’Amérique qui n’en pourrait plus de se faire traiter comme elle le fut dans la première partie du XXesiècle. C’est un mouvement politique profond qui veut changer l’ordre social de tout l’Occident, y compris dans ses valeurs les plus profondes, pour atteindre une culture dite «diversitaire» universelle. Une culture dans laquelle, il n’y a plus l’homme et la femme – qui n’existent pas, c’est une invention des Blancs –, l’enfant et l’adulte, dans laquelle toute transmission des valeurs blanches sera abolie. En un mot, tout ce qui fait encore aujourd’hui la prospérité du monde occidental, l’économie, la technique, la santé, la culture, la famille, tout ce sur quoi repose la supériorité de l’homme blanc, doit être aboli.


Le mouvement woke est un mouvement politique profond qui veut changer l’ordre social de tout l’Occident, y compris dans ses valeurs les plus profondes.


Mais il y a pire : ce travail de démolition doit être fait par les Blancs eux-mêmes. Ce sont eux qui doivent reconnaître qu’ils sont des esclavagistes ; ce sont eux qui doivent se repentir, eux qui doivent demander pardon, eux qui doivent s’humilier. Eux qui doivent détruire l’Occident. Et l’on pourrait ajouter, le pire du pire : beaucoup d’entreprises entrent dans cette dialectique. On donne aux équipes dirigeantes des leçons de langage «inclusif», des mots nouveaux à employer, des nouvelles attitudes non de respect, mais de honte. Il faut éviter de se comporter en conquérant, en homme blanc. Il faut n’avoir aucune couleur ! Il faut devenir «daltonien». C’est cela l’homme nouveau !

Ainsi, au Québec, des descendants d’immigrés arrivés à partir des années 1970 dans une société qui a fait preuve de la plus grande hospitalité à leur endroit se réclament par identification raciale de la mémoire de l’esclavage américain pour faire le procès de la société qui les accueille, en allant même jusqu’à instrumentaliser les luttes amérindiennes pour transformer la Nouvelle France en une entreprise prédatrice illégitime. C’est par résistance à la suprématie blanche et par solidarité avec les Amérindiens que les jeunes militants racialistes qui se revendiquent de la croisade décoloniale refusent explicitement leur intégration au peuple québécois7.

Dans la dernière partie de son livre, Mathieu Bock-Côté, élargit le débat. La cancel culture, comme on la nomme actuellement, n’est pas une réaction à courte vue et une exaspération face aux échecs d’une société qui a de la difficulté à admettre les différences. Bien au contraire, c’est un système construit, c’est l’idéologie des idéologies, qui voit dans toute différence, qu’elle soit naturelle ou culturelle, la possibilité d’une prédation. Et qui traite par avance l’exploitation de l’inférieur. Toute personne qui n’admet pas que la différence peut cacher une déficience morale réelle est systématiquement quelqu’un qui s’inspire des théories esclavagistes de la Grèce antique. Toute personne qui pense que l’homosexualité ne constitue pas une sexualité vraiment humaine est homophobe. Toute personne qui combat le transgenre est transphobe, toute personne qui n’admet pas la dysphorie du genre est cisgenre. Toutes ces personnes doivent sinon être conduites dans les camps de concentration des Ouïghours comme en Chine, du moins être repérées, forcées à une rééducation, interdites de paroles et socialement mortes.

L’UNIVERSITÉ, FOYER DE LA CANCEL CULTURE


Les révolutions naissent dans les sociétés de pensée, que ce soit celles des salons poudrés ou celles des universités.


Aucune révolution n’a comme foyer les frustrations et les souffrances du peuple. Les peuples n’engendrent pas les révolutions. Les révolutions naissent dans les sociétés de pensée, que ce soit celles des salons poudrés ou celles des universités. La dernière partie du livre de Mathieu Bock-Côté montre clairement le rôle des universités, et principalement celui des facultés de Sciences sociales.

Si effectivement la lutte contre l’idéologie identitaire doit être vaincue par l’idéologie diversitaire, la lutte dialectique ne prend place que dans le cerveau des intellectuels, principalement ceux des Sciences sociales, affirme avec raison notre auteur. Mais pour que la nouvelle société imaginée prenne corps et imprègne tout un mode de vie si contraire à celui qu’elle prétend combattre, il faut trouver les moyens pour que cet ancien monde se détruise lui-même. Et c’est ce qui arrive, analyse Mathieu Bock-Côté. C’est ce pour quoi militent les nouveaux idéologues de la révolution racialiste en détruisant radicalement tous les points d’appui et toute les valeurs de cet État-nation affecté par ce que Bock-Côté appelle une névrose, en citant Toqueville qui, s’il devait écrire aujourd’hui, devrait plutôt parle de la «névrose raciale américaine en Occident8».

Ces nouveaux identitaires commettent cependant une grave erreur d’analyse : la situation raciale des Noirs américains à l’instant où on la photographie n’est plus du tout la même que celle des immigrés arrivant des bateaux depuis l’Afrique et vendus par leurs propres chefs indigènes. Il n’est pas si évident que le Noir américain se prête si facilement aux revendications de cette jeunesse woke et qu’il soit si enclin que cela à se vouer aux déconstructions qu’exigent les théoriciens de la cancel culture. Ce qui se passe dans les têtes enfiévrées des étudiants de Princeton et d’ailleurs ne reflète pas nécessairement ce qui se passe à Memphis.

Au terme de cet article, on pourrait me demander pourquoi j’ai traité de ce sujet alors qu’on attendait de moi un papier qui devait présenter l’Institut Karol Wojtyla. La réponse est simple : l’IKW n’est pas une bouteille que l’on jette à la mer en espérant qu’un jour, un quidam trouvera la bouteille, lira le message et en sera ébloui. Et ce sera tout. L’IKW vit de sa foi en la Tradition chrétienne et selon la culture occidentale. Mais il vit. Il ressemble plutôt à ce pêcheur qui a tiré son filet de la mer, qui a ramené des poissons de toute sorte et, s’étant assis, a recueilli les bons dans des paniers et rejeté les mauvais (cf. Mt 13, 48).

საწყალი ჰომეროსი

CULTURE

La sagesse d’Homère est-elle immunisée contre l’annulation de la culture ? 

Par VICTOR DAVIS HANSON

  •  
  •  

7 janvier 2021 06h30

Détail d’ Aristote au buste d’Homère , par Rembrandt (1653) (Domaine public / Metropolitan Museum of Art)

Seuls les ignorants afficheraient leur refus de lire le premier – et toujours aussi éclairant – poète de l’Occident.

UNEAu milieu de l’hystérie actuelle consistant à renverser des statues et à renommer des choses, nous continuons à étendre sans réfléchir la culture de l’annulation.

Nous voyons maintenant des efforts visant à interdire les classiques de la littérature occidentale et américaine. Ces textes sacrés sont soudainement déclarés racistes ou sexistes par des moralistes lissants.

Ou, comme un professeur de lycée du Massachusetts s’en est récemment vanté sur les réseaux sociaux : « Je suis très fier de dire que nous avons retiré l’Odyssée du programme cette année !

Fier?

PLUS DANS ANNULER CULTURE

Il y a plus de 20 ans, John Heath et moi avons co-écrit Who Killed Homer ? Nous avons averti que les théories postmodernes à la mode de la race, des classes et du genre – associées à une spécialisation académique étroite – tuaient la discipline formelle des classiques dans les universités.

Nous craignions que sans gardiens, l’attrait de la grande littérature grecque et romaine ne diminue également dans les lycées. Et c’est apparemment le cas.

Mais pourquoi devrions-nous encore lire des classiques tels que l’ Odyssée d’ Homère en premier lieu ?

Les classiques nous enseignent les grands défis de l’expérience humaine – grandir, apprendre de l’adversité, ne jamais abandonner et accepter tragiquement que nous sommes souvent à la merci de forces plus grandes que nous-mêmes. Tous ces essais sont des thèmes de l’ Odyssée d’ Homère .

Parfois, Ulysse a besoin de plus que de la cervelle et des muscles – comme la chance et l’aide divine. En quoi le vieil Ulysse, après dix ans d’errance pour rentrer chez lui à Ithaque, diffère-t-il de son jeune héroïque sur le champ de bataille de Troie ? Quelles anciennes compétences et quelles nouvelles lui permettent de vaincre les forces humaines et inhumaines de l’univers qui tentent d’empêcher son retour chez lui ?

REGARDER MAINTENANT : « L’économie s’effondre en août, le rapport sur l’emploi est loin des attentes »https://imasdk.googleapis.com/js/core/bridge3.479.1_en.html#goog_2116405852Volume 0% 

La grande littérature occidentale interroge, voire ébranle, le paysage même qu’elle crée. Pourquoi Athéna, le dieu féminin coriace, est-elle tellement plus astucieuse que les Olympiens masculins tels que le vantard Poséidon ?

Comment une Penelope prétendument docile et épouse surpasse-t-elle les prétendants masculins prétendument les meilleurs et les plus brillants d’Ithaque ?Tous nos avis dans votre boîte de réception

NR Daily vous est livré directement tous les après-midi. Gratuit.

Pourquoi des esclaves comme le pauvre Eumée sont-ils plus avisés, plus généreux et plus loyaux que les libres et riches ? L’ Odyssée ne présente pas seulement le soi-disant patriarcat blanc ; il l’interroge en même temps.

Homère offre également des archétypes et des points de référence durables – pas seulement pour la création littéraire future, mais pour nous tous à mesure que nous mûrissons et vieillissons, et que nous cherchons des exemples pour nous avertir ou nous encourager.

L’esprit intrépide d’Ulysse, les menaces à son retour et les compétences nécessaires pour surmonter ces menaces deviennent des modèles pour les chefs-d’œuvre ultérieurs, du roman Ulysse de James Joyce et du poème « Ithaca » de Constantine Cavafy au film 2001 de Stanley Kubrick : A Space Odyssey , Kenneth Grahame’s Le vent dans les saules et le film des frères Coen O Brother, Where Art Thou ?

Quand on s’inquiète de la fragilité de la civilisation, imaginez la dystopie effrayante sur l’île des Cyclopes. Et si nous agissons comme des porcs avides, alors peut-être serons-nous transformés en eux – la façon dont la sorcière Circé a transformé l’équipage d’Ulysse.

Les grands artistes ne se contentent pas de créer de grandes histoires. Ils le font aussi très bien. Les poèmes épiques d’ Homère Iliade et Odyssée ont été composés oralement en hexamètre dactylique, un mètre qui offre un enrichissement mélodique du récit et du dialogue.

Le vocabulaire souvent archaïque des épopées, le style stéréotypé et les riches métaphores et comparaisons nous rappellent à quel point les compétences artistiques sont des multiplicateurs de force de l’intrigue et de la caractérisation.

Homère est peut-être le premier poète de la littérature occidentale, mais il nous offre un tutoriel magistral sur l’art d’utiliser les flashbacks, les conséquences imprévues, les personnages incognito et les erreurs d’identité.

Les grandes œuvres de la littérature tels que Homer Odyssey , de Virgile Enéide , la Bible et de Dante Inferno offre durable qui viennent enrichir les référents culturels de la manière même dont nous parlons et pensons. Lorsque nous ne connaissons pas les noms des personnes, des lieux et des choses de l’ Odyssée – tels que les Olympiens, le cheval de Troie, Calypso, Hadès, Scylla et Charybde – alors nous avons peu de bases pour comprendre la logique et le langage d’une grande partie du présent. monde.

Enfin, de la littérature classique nous apprenons des valeurs, à la fois rassurantes et troublantes. Souvenez-vous du sort du chevrier Melanthius et du prétendant Antinoüs. Les brutes arrogantes comme ces deux-là ne finissent pas bien dans Odyssey . Mais les humbles et gentils le font généralement.

Pour Homère, la loyauté, la responsabilité, le courage et la lucidité ne sont pas des vertus facultatives, mais plutôt des vertus salvatrices. Ulysse les possède et rentre donc chez lui malgré la perte de son équipage.

Pourtant, dans le monde païen pré-chrétien de la Grèce primitive, la moralité est également définie comme blesser les ennemis et aider les amis, sans tendre l’autre joue.

L’orgueil engendre la rétribution divine, pas le sermon sur la montagne le pardon de ses péchés. Mais pour apprécier les valeurs du Nouveau Testament, il faut connaître quelques-uns des principes les plus brutaux qu’il cherchait à remplacer.

Notre crise culturelle actuelle n’est pas due au fait de trop lire, mais de ne pas lire grand-chose du tout. La plupart des personnes qui dégradent les monuments et détruisent les statues ne savent presque rien des cibles de leur fureur.

Annuler Homer n’est pas un signal de vertu. C’est diffuser l’ignorance.

© 2021 Tribune Content Agency, LLC

უკვდავი ტრცკიზმი

http://www.timesofisrael.com/trotskys-day-out-how-a-visit-to-nyc-influenced-the-bolshevik-revolution/?fbclid=IwAR1IltwWg6_H3F7k2uNqgskFI_nuGgB0j07u7m0-37FH_covg_wBSz2fRG4

ლევ ტროცკი იყო სისხლისმღვრელი ტოტალიტარული ფსიქოპატი რომლის აზრითაც მასობრივი ძალადობა და წითელი ტერორი აუცილებელი იყო მარქსისტული უტოპიის განსახორციელებლად? თუ ლევ ტროცკი მთელი მისი ნაკლების მიუხედავად  იყო ადამიანური ინტელექტუალი რომელსაც სწამდა სოციალური სამართლიანობისა, ეგალიტარიზმისა და ძმობისა ?  

” რუსეთის რევოლუციის დასაწყისში ლევ ტროცკიმ დააფუძნა და დაამკვიდრა სტალინისტური დიქტატურისთვის საჭირო  ყველა ელემენტი”, ხსნის Ackerman.  

ლევ ტროცკი იყო ომის კომუნიზმის, ბოლშევიკურ კომუნისტურ პარტიაში ძალაუფლების ცენტრალიზაციის დიდი მომხრე. მან მონაწილეობა მიიღო ბოლშევიკური საიდუმლო პოლიცია ჩეკას შექმნაში, მან შექმნა ბოლშევიკების წითელი არმია.  ყველაფერმა ამან ხელი შეუწყო დიქტატორული კომუნისტური სახელმწიფოს

// ანუ მსოფლიოში პირველი ტოტალიტარული რეჟიმის// შექმნას.”

“In the early days of the Russian Revolution, Trotsky put all of the elements in place for the Stalinist dictatorship,” says Ackerman. “He was a strong supporter of war communism, the centralization of power in the Bolshevik Communist Party, and he helped create the secret police, the Cheka. All of these things helped to create a dictatorial-communist-state.” 

მიუხედავად ამისა მოდაშია ჯუღაშვილი სტალინის გინება და ლევ ტროცკის ქება. ვნახოთ რა ოხრობაა ეს ტროცკიზმი

La « révolution mondiale » américaine : les fondements néo-trotskystes de la politique étrangère américaine

Par  Kerry R Bolton  | 3 mai 2010 | Asie-Pacifique , Essais , États – Unis | 4 |     La « révolution mondiale » américaine : les fondements néo-trotskystes de la politique étrangère américaineLéon Trotsky

Les fondements idéologiques de la politique étrangère américaine ont des fondements néo-trotskistes. La haine de l’URSS depuis l’époque de Staline était la principale motivation des trotskystes au point qu’une faction importante considérait l’URSS et le stalinisme plutôt que l’Amérique et le capitalisme comme les principaux obstacles au socialisme mondial. Cette faction a été cooptée dans la guerre froide et a depuis fourni l’impulsion idéologique de la politique étrangère américaine.

Résumé

Léon Trotsky

L’Amérique est le centre de la « révolution mondiale » depuis l’époque des Quatorze Points de Woodrow Wilsonfaçonner le monde d’après-guerre dans une seule image de la démocratie libérale. La politique a été une politique d’internationalisme, et la description que Bush en a fait comme un « nouvel ordre mondial » en lançant la guerre contre l’Irak est le dernier nom. Alors que les conservateurs se souciaient beaucoup de l’URSS et de la Chine rouge, le cœur de la « révolution mondiale » se trouvait à Washington. Parce que les politiques des États-Unis et de l’URSS ont souvent coïncidé sur la scène mondiale, en particulier la promotion de la décolonisation afin de combler le vide avec leurs propres versions du néo-colonialisme, de telles politiques ont souvent été confondues avec le « communisme soviétique ». Alors que la « menace soviétique » est en cendres, l’hégémonie américaine progresse rapidement, détruisant les nations réticentes avec des bombes où la dette et l’aide étrangère ne fonctionnent pas.Les origines idéologiques de la politique étrangère mondialiste américaine ont reçu une impulsion et une direction idéologique de sources issues de la scission Trotsky-Staline. Les procès de Moscou continuent de résonner comme un événement historique majeur dans le monde entier. Quoi qu’on puisse dire des processus judiciaires des procès, l’accusation à l’époque que les trotskistes étaient des agents du capital étranger est devenue réalité quelques années après le procès, alors que la haine des trotskistes contre l’URSS devenait dévorante. Cet essai examine la manière dont le trotskysme s’est métamorphosé en un ingrédient principal de la doctrine de politique étrangère américaine.l’accusation à l’époque que les trotskistes étaient des agents du capital étranger est devenue réalité quelques années après le procès, alors que la haine des trotskistes contre l’URSS devenait dévorante. Cet essai examine la manière dont le trotskysme s’est métamorphosé en un ingrédient principal de la doctrine de politique étrangère américaine.l’accusation à l’époque que les trotskistes étaient des agents du capital étranger est devenue réalité quelques années après le procès, alors que la haine des trotskistes contre l’URSS devenait dévorante. Cet essai examine la manière dont le trotskysme s’est métamorphosé en un ingrédient principal de la doctrine de politique étrangère américaine.

« Révolution démocratique mondiale »

En 2003, le président George W Bush a embrassé la mission révolutionnaire mondiale des États-Unis, déclarant au National Endowment for Democracy que la guerre en Irak est le dernier front de la « révolution démocratique mondiale » menée par les États-Unis. « La révolution sous l’ancien président Ronald Reagan a libéré le peuple de l’Europe dominée par les Soviétiques », a-t-il déclaré, « et est désormais destinée à libérer également le Moyen-Orient. »[1]

Les origines de cette « révolution démocratique mondiale » américaine se trouvent dans une source improbable et lointaine : la scission Trotsky-Staline et les procès de Moscou de 1936-1938. Telle était la haine des trotskistes et de certains socialistes alliés envers l’URSS à partir de Staline, que cette “Opposition”, en est venue à considérer l’URSS comme le premier rempart contre le socialisme mondial et a vu dans les USA le seul moyen de résister à la puissance mondiale soviétique, dans la mesure où ces gauchistes ont finalement été trouvés soutenant l’Amérique en Corée et au Vietnam, et ont finalement présenté la politique étrangère américaine à travers le monde, y compris la guerre contre l’Irak.

  1. manence et métamorphoses du…

2004/1

https://www.cairn.info/journal-etudes-2004-1-page-43.htm

1Dans la décomposition historique du communisme, le trotskisme semble constituer une exception. La critique antitotalitaire qui porta dans les années soixante-dix des coups décisifs aux groupuscules maoïstes et au Parti communiste semble jusqu’à présent l’avoir épargné. Il est surprenant d’entendre des dirigeants actuels du Parti socialiste déclarer que le trotskisme fut pour eux une bonne école de formation, ou encore Edwy Pleynel, l’un des principaux dirigeants du Monde, s’enorgueillir de son passé militant trotskiste. Comment expliquer une telle complaisance ?

Imagerie trotskiste et réalités sanglantes

2Trotski a tout d’abord l’avantage de ne pas être « stalinien ». Ses écrits dénoncent la bureaucratie, les procès et la répression. Banni de l’URSS, il est pourchassé et assassiné sur ordre de Staline. Ces éléments ont fait de lui un héros et une victime incarnant la pureté révolutionnaire. Trotski a, en outre, bénéficié d’un courant de sympathie chez des artistes et des intellectuels : André Breton, Maurice Nadeau, Pierre Naville et bien d’autres constituent autant de références emblématiques. A sa façon, le trotskisme combine ainsi deux versants de la passion révolutionnaire du siècle dernier : le militant communiste, auréolé du prestige de la révolution russe, et l’artiste, en révolte contre l’ordre établi. Pour Edwy Pleynel, Trotski incarne la figure d’une révolte où « l’utopie politique rejoint l’ambition littéraire [1][1]Edwy Pleynel, Secrets de jeunesse, Stock, 2001, p. 130. ». Trotski s’intéresse à la littérature, il a rencontré Breton et montré quelque intérêt pour la psychanalyse : du même coup, il se voit paré des vertus d’une ouverture culturelle qui préfigure mai 68. Le trotskisme fournit à E. Pleynel le moyen d’ériger sa jeunesse et son parcours en figures de référence face au trotskisme honteux de Lionel Jospin. Ainsi recomposé et aseptisé, le trotskisme se voit paré des vertus de l’indignation et de la morale.

3La réalité historique et l’idéologie trotskiste sont loin de cette imagerie lénifiante. Contrairement au récit mythique qui a prévalu à gauche au siècle dernier, la révolution d’Octobre en Russie ne fut pas l’œuvre des masses guidées par leur avant-garde, mais un coup d’Etat soigneusement préparé et organisé par une minorité politique déterminée, qui a su profiter de la situation de guerre, d’anarchie et d’impuissance des institutions issues de la révolution démocratique de février 1917. Trotski a eu un rôle essentiel dans ce coup d’Etat, en mettant sur pied l’organisation militaire de l’insurrection ; et, en tant que créateur de l’Armée rouge, il est l’un des grands responsables de la répression, de la terreur et des massacres commis bien avant la période stalinienne. Immédiatement après leur prise de pouvoir, les bolcheviques ont réprimé sauvagement les révoltes et insurrections paysannes et ouvrières. Avec Lénine, Trotski fut un ferme défenseur de la Tcheka, qui fut l’un des principaux instruments de cette terreur. Il institua le décret sur les otages qui justifiait l’emprisonnement et l’exécution des familles des « blancs » ; il préconisa avec Dzerjinski, responsable de la Tcheka, l’enfermement des otages dans des « camps de concentration ». Trotski fut également un farouche partisan de la militarisation du travail, qui permettait à l’Etat « prolétarien » l’encadrement et la répression des ouvriers en vue de l’augmentation de la production, la subordination complète des syndicats et des comités d’usine au parti et à l’Etat bolchevique. Les grèves furent interdites et assimilées à une désertion en temps de guerre : les réfractaires furent arrêtés, jugés pour « désertion » et « sabotage », emprisonnés, envoyés dans les camps ou fusillés. Trotski fut enfin le superviseur de la répression sanglante des marins, ouvriers et paysans de l’île de Kronstadt en 1921, révoltés contre le pouvoir des bolcheviques : un millier de prisonniers et de blessés furent fusillés sur place, 2 103 furent condamnés à mort ; 6 459 jetés en prison et dans les camps [2][2]Nicolas Werth, « Un Etat contre son peuple. Violences,….

4Face à cette débauche de violence et de massacres, Trotski non seulement n’a jamais exprimé un quelconque remords ou l’ombre d’un regret, mais encore, parmi les dirigeants bolcheviques, il est celui qui les a le plus « théoriquement » justifiés dans ses écrits Terrorisme et Communisme (1920) et Leur morale et la nôtre (1938). A lire ces textes, on est frappé par le ton et le cynisme avec lesquels il traite de ces questions. Trotski parle avec froideur et détermination de guerre civile et de terreur, d’une histoire qui broie les hommes, comme s’il s’agissait de simples épisodes d’un mouvement historique dont il croit posséder les clefs de l’interprétation.

Amoralisme, terreur et monde nouveau

5Pour Trotski, la morale est le produit de l’évolution historique déterminée par la lutte des classes ; elle n’est qu’une « fonction idéologique » de cette lutte servant à imposer la domination des classes dominantes. « Qui veut la fin, ne peut pas répudier les moyens [3][3]Léon Trotski, Terrorisme et Communisme, Union Générale…. » « La fin se déduit tout naturellement du devenir historique [4][4]Léon Trotski, Leur morale et la nôtre, Les Editions de la…. » Est moralement juste ce qui favorise le mouvement historique de la lutte des classes, les formes et les degrés de la violence exercée étant une simple question de moyens adaptés aux circonstances en vue d’atteindre le but. Pour Trotski, comme pour Lénine, la guerre de 1914 a ouvert une nouvelle époque révolutionnaire. Lutte des classes et guerre civile sont désormais inextricablement liées. « Le prolétariat devra savoir mourir et savoir tuer [5][5]Léon Trotski, Terrorisme et Communisme, op. cit., p. 52. », et cette « lutte à mort » implique de tout mettre en œuvre pour écraser l’ennemi. Reconnaissant que la guerre civile est la plus cruelle des guerres, qui « ne se conçoit pas sans violences exercées sur des tiers et, tenant compte de la technique moderne, sans meurtre de vieillards et d’enfants », et évoquant la guerre d’Espagne, il écrit : « Qui veut la fin [la victoire sur Franco] doit vouloir les moyens [la guerre civile avec son cortège d’horreurs et de crimes] [6][6]Léon Trotski, Leur morale et la nôtre, op. cit., p. 38.. » A cet amoralisme qui légitime la barbarie répond la lucidité tragique de Georges Bernanos dans Les Grands cimetières sous la lune : « La guerre d’Espagne est un charnier. […] Il est inutile de prétendre garder le contrôle de certaines passions lorsqu’elles sont une fois déchaînées [7][7]Georges Bernanos, Les Grands cimetières sous la lune, Plon,…. » Chez Trotski et chez les bolcheviques, la « guerre civile », qui « abolit violemment tous les liens moraux entre les classes », est le moment ultime de vérité où se dévoile la réalité nue de l’antagonisme meurtrier entre la bourgeoisie et le prolétariat.

6Les méthodes sanglantes sont assumées et revendiquées comme telles, en même temps qu’est affirmé le caractère fondamentalement humain de cette révolution. La révolution est à la fois censée aider les « gens pauvres et sans défense » et préparer le monde nouveau du communisme. « Les chrétiens et tous les idéalistes qui font de la personne une fin en soi » ne comprennent pas cette subtilité dialectique : « Pour rendre la personnalité sacrée, il faut détruire le régime social qui l’écrase. Et cette tâche ne peut être accomplie que par le fer et par le sang [8][8]Léon Trotski, Terrorisme et Communisme, op. cit., p. 105.. »

7A leur façon, ces écrits de Trotski constituent une parfaite illustration de l’analyse de la loi du mouvement et de la terreur totalitaire faite par Hannah Arendt. Le totalitarisme, écrit-elle, entend « mobiliser la propre volonté de l’homme pour le forcer à entrer dans ce gigantesque mouvement de l’Histoire [9][9]Hannah Arendt, Le Système totalitaire, Seuil, 1972, p. 224. ». Toute action humaine ne prend sens qu’en s’insérant dans ce mouvement et en contribuant à son accélération. Dans ces conditions, ceux qui entravent le mouvement sont considérés comme des ennemis objectifs, et traités comme tels : « Culpabilité et innocence deviennent des notions dépourvues de sens : “coupable” est celui qui fait obstacle au progrès naturel ou historique [10][10]Ibid., p. 210.. » La terreur totalitaire est directement liée à cette conception : c’est par la terreur que le totalitarisme donne réalité à cette loi du mouvement historique. Celle-ci est le moyen de supprimer les obstacles et d’accélérer le mouvement, de créer une nouvelle humanité soumise à cette loi.

8Le trotskisme est marqué par cette étrange coexistence d’un amoralisme concernant la révolution et d’un lyrisme décrivant tous les bienfaits supposés du communisme. La haine entre les classes prépare, paradoxalement, les temps nouveaux où régneront « l’amitié, l’amour, la tendresse », où l’homme, libéré de l’égoïsme, travaillera pour le bien de tous, où sa personnalité « s’épanouira comme une véritable fleur, comme s