ფრანკფურტის სკოლა

 თანამედროვე სიგიჟის ფესვებთან

https://lesobservateurs.ch/2019/03/03/lecole-de-francfort-aux-sources-de-la-folie-contemporaine/

 

1920 წელს კომუნისტები მიხვდნენ რომ რევოლუცია ვერ გასცდებოდა რუსეთის ფრაგლებს და მათ მიიღეს ახალი სტრატეგია.  რევოლუცია უნდა დაპირისპირებოდა უფრო დასავლურ კულტურას ვიდრე კაპიტალისტებს.

 

  საჭირო იყო ადამიანთა გონებაზე და ზნე-ჩვეულებებზე ზემოქმედება რათა  დასავლეთი დამხობილიყო თვითონ, ომის და რევოლუციის გარეშე.

 

 რუსეთში ბატონობდა სტალინიზმი, მაგრამ დასავლეთში ავრცელებდნენ ტროცკიზმს.

 

კარლ მარქსმა ეს დაინახა 1846 წელს კომუნისტური პარტიის მანიფესტის გამოქვეყნებამდე.

„ უნდა ვაკრიტიკოთ ყველაფერი არსებული“, ამბობდა ის. ლაპარაკი იყო სინამდვილის, რეალობის და არა კაპიტალიზმის კრიტიკაზე.

მარქსი უფრო პლატონის იდეალიზმს ემხრობოდა ვიდრე არისტოტელეს რეალიზმს.

პლატონიკოსების აზრით რეალობა თავისთავად არ არსებობს, ის არსებობს მარტო იდეების მედიაციით.

სუბიექტური ნება, მაშ, ობიექტურ რეალობაზე უფრო მაღლაა.

LGBTQ2-ის აბსურდული თეორია გამომდინარეობს აქედან.

 

კულტურული რევოლუციის იდეოლოგებმა 1923  წელს გერმანიაში, ფრანკფურტში დააარსეს  სოციალურ კვლევათა ინსტიტუტი.  მათი „ კრიტიკული თეორია“ ანგრევდა ცივილიზაციის, მეტიც, მეცნიერების ყველა საფუძველს.

   ყოველგვარი განცხადება ხდებოდა რელატიური, ფარდობით.  ფრანკფურტის სკოლის თეორეტიკოსები აკრიტიკებდნენ მათ საკუთარ თეორიებს. კლასიკური მარქსისტ ლენინისტები მათ უძახდნენ დეკადენტ ბურჟუებს, მაგრამ აფასებდნენ იმას რომ ისინი ინტელექტუალურად რყვნიდნენ დასავლეთს.

 

ფრანკფურტის სკოლის მთავარი ფიგურები არიან Georg Lukas //“კლასის ისტორია და შეგნება“,1923//;

Walter Benjamin // „ხელოვნების კრიტიკის კონცეფცია“,1928//;Max Horkheimer //“ტრსდიციული თეორია და კრიტიკული თეორია“,1937//;Theodor Adorno //“ გამოკვლევები ავტორიტარულ პიროვნებაზე“,1950//;

 Herbert Marcuse // „ეროსი და ცივილიზაცია“,1955//;Jürgen Habermas //“კომუნიკაციური ქმედების თეორია,1981//.

ისინი ებრაელები და ნაცისტურ რეჟიმს გაექცნენ ამერიკაში, მაგრამ ისინი ფრანკფურტში დაბრუნდნენ ომის შემდეგ. მათი ნაშრომები დაწერილია ძნელად გასაგებ ფროიდო-მარქსისტულ ენაზე. ისინი კვებავენ თვითმკვლელურ ნიჰილიზმს.

მაგრამ რევოლოლუცია ჭამს თავის შვილებს. 1968 წელს მაოისტი სტუდენტები შეცვივდნენ Theodor Adorno-ს კლასში და მოსთხოვეს მას „ თვითკრიტიკა“. პოლიციამ დაუძახა პოლიციას მაოისტ მუტრუკთა გასაყრელად და ასე მოცვდა „ რეაქციონერთა“ ბანაკში.

ყოველი რევოლუციონერის მსგავსად ადორნო უარყოფდა ღმერთს და მეფეს, მაგრამ ვერ იტანდა თავისი საკუთარი ავტორიტეტის შელახვას,

 

 

ფრანკფურტის სკოლა — თანამედროვე (ინდუსტრიული) საზოგადოების კრიტიკული თეორია, ნეომარქსიზმის ერთერთი განხრა. ტერმინიფრანკფურტის სკოლაწარმოადგენს კრებით სახელს, რომელიც გამოიყენება ფრანკფურტის სოციალური ინსტიტუტის მოაზროვნეთათვის.

სკოლის წარმომადგენლები თვლიდნენ, რომ ბურჟუაზიული კლასის საზოგადოება გადაიქცა ტოტალიტარულ სისტემად, რომელშიც პროლეტარიატის არ არსებობის შედეგად, რევოლუციური როლი საზოგადოების გარდაქმნაში, ინტელიგენციის ხელში გადავიდა. თანამედროვე საზოგადოება ტექნოკრატიულია და მედიის ცრუ ინფორმაციული ცნობიერებით, ასევე მასობრივი კულტურით და თავსმოხვეული კულტებით არსებობს. ფრანკფურტის სკოლამ ასევე მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინა სხვადასხვა სახის მემარცხენე რადიკალურ იდეოლოგიებზე.

ფრანკფურტის სკოლა წარმოიქმნა სოციალური კვლევების ინსტიტუტის საფუძველზე, თუმცა ის სათავეს 1930 წლიდან იღებს, როდესაც ინსტიტუტის ხელმძღვანელი მაქს ჰორკხეიმერი გახდა. მარქსისტული კვლევები ჯერ კიდევ უნივერსიტეტის დაარსებიდან, 1923 წლიდან ხორციელდებოდა. უნივერსიტეტის პირველი ხელმძღვანელი, ისტორიკოსი და ავსტრომარქსისტული იდეის სამართალმცოდნეკარლ გიუნბერგი იყო, მან ინსტიტუტში სამუშაოდ მთელი რიგი ნიჭიერი, კომუნისტური და სოციალდემოკრატიული იდეოლოგიის შეხედულებების მქონე, ინტელექტუალური ახალგაზრდები მოიზიდა, მანვე დააარსა პირველი მსხვილი ჟურნალი ევროპის მუშათა მოძრაობის ისტორიის შესახებ და ახლო ურთიერთობები დაამყარა მოსკოვის მარქსენგელსის უნივერსიტეტთან. 1930 წლისთვის ფანკფურტის ინსტიტუტში უკვე კარგად იყო ჩამოყალიბებული სამომავლო მიმართულებები. 1930 წელსმაქს ჰორკხეიმერმა, უნივერსიტეტის ხელმძღვანელად დანიშვნის შემდეგ, საკუთარ მიზნად დაისახასოციალური ფილოსოფიისჩამოყალიბება.

 

პოლიტიკური სისწორე  ანუ კულტურული მარქსიზმი, მოკლე ინტელექტუალური ისტორია

http://quebecoisdesouche.info/rectitude-politique-ou-marxisme-culturel-une-breve-histoire-intellectuelle/
 
 Political Correctness / Cultural Marxism 

 

 

 დასავლეთის ქვეყნებში, როგორც მათ ჩვენ დღეს ვიცნობთ, ბატონობს რწმენათა,მიდგომათა და ღირებულებათა სისტემა რომელსაც ჩვენ ვუწოდებთ „პოლიტიკურ სისწორეს“ //«rectitude politique»// მრავალი ადამიანის აზრით ესაა მავნე რამე, ფილტრი , სავალდებულო რამ რახ ადამიანებს აძალებს მათი აზრების დაშეხედულებების შესუსტებული ვერსიის წარმოდგენას.

 

    პოლიტიკური სისწორის პოლიტიკის მიზანი ცხადია, ყველა დასავლელისთვის აზრის და ქცევის ერთგვაროვნების დაძალება. ის, მაშ, ბუნებით ტოტალიტარულია.

 

ზოგს გაუკვირდება იმის დანახვა რომ ამ უბედურების ღრმა ფესვები არის მარქსიზმის ვერსიაში რომელმაც კლასთა ბრძოლის ცენტრში დააყენა კულტურა და არა ეკონომიკა.

 

მარქსისტული ეკონომიკური თეორიის თანახმად გასული საუკუნის ჩაგრულ მუშებს უნდა მოეწყოთ სოციალური რევოლუცია რომელიც მათ აიყვანდა ხელისუფლების სტრუქტურის მწვერვალზე.

 

არადა როდესაც ინდუსტრიალიზამ და ეკონომიკურმა კრიზისებმა შექმნეს რევოლუციისთვის ხელსაყრელი პიროები მუშები არ აყვნენ მოწოდებას აჯანყებისკენ.

 

 რევოლუციონერი მარქსისტები არ დაფიქრდნენ იმაზე თუ რამდენად სწორი იყო მათი თეორია,მათ ყველფერი გადააბრალეს მმართველ კლასს რომელმაც მათი თქმით მუშებისთვის მეტი უფლებების და გასაქანის მიცემით  „მოისყიდა“ და მოატყუა მუშები რათა მუშებს ისევ დაეჭირათ მხარი მთავრობისთვის და ლიბერალური დემოკრატიისთვის.

 

მარქსისტ ინტელექტუალთა ჯუფმა   გამოსავლის ძიებაში დაიწყო საზოგადოების კულტურული „სუპერსტრუქტურის“ და არა ეკონომიკური „ბაზისის“ ანალიზი.

 

ამ ახალი კულტურული მარქსიზმის წინამორბედები იყვნენ იტალიის კომპარტიის გენერალური მდივანი,აქტიური ინტელექტუალი ჟურნალისტ, ჟურნალი „უნიტას“ შემქნელი, დეპუტატი ანტონიო გრამში რომელიც 1926 წელს დააპატიმრეს ფაშისტებმა და Georg Lukacs.

 

გრამშიმ შექმნა კულტურული ჰეგემონიის ცნება. მისი თქმით კულტურული ჰეგემონია არის სოციალური კლასების ბატონობის აბსოლუტური იარაღი.

 

ანტონიო გრამშის თქმით მუშები არ ჯანყდებიან კაპიტალიზმის წინააღმდეგ იმიტომ რომ მათ გაიზიარეს და გაითავისეს დომინანტური იდეოლოგიის ბურჟუაზიული ღირებულები, იმიტომ რომ ბურჟუაზია მუშების ცნობიერებას წამლავს მის მიერ გაკონტროლებული სკოლით და მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით.

 

ბურჟუაზიამ ის მიერ გაკონტროლებული სკოლის, მასობრივი ინფორმაციის საშუალებების და კულტურის გამოყენებით დაამკვიდრა და გააბატონა აზრი რომ მისი გემოვნება, ღირებულებები და ინტერესები ნორმალური და ბუნებრივი რამეა.

 

ანტონიო გრამშის თქმით აუცილებელია ამ წარმოდგენის მოსპობა და შეცვლა კულტურის ღრმა ცვლილებით.

 

  ახალი „კომუნისტი ადამიანი“ უნდა შექმნილიყო კულტურის ღრმა ცვლილებით და მხოლოდ ამის შემდეგ იქნებოდა შესაძლებელი რევოლუცია.

 

ამან მარქსისტი ინტელექტუალების ყირადღების ცენტრში მოაქცია სკოლა, განათლება და მასობრივი ინფორმაციის საშუალებები.

კულტურულმა მარქსისტებმა მიზნად დაისახეს წამყვანი ადგილების დაკავება ჟურნალ-გაზეთებში, რადიო-ტელევიზიებში, უნივერსიტეტებში, დაწყებით და საშუალო სკოლებში რათა იქ და იქიდან გაეწიათ მარქსისტული იდეების პროპაგანდა.

 

ყველაფერი უნდა გაკეთებულიყო იმისთვის რომ მარქსისტული იდეები ღმად ჩაჭედებული ყოფილიყო მასების ტვინში.

 

 

Georg Lukacs-ს თქმით იმისთვის რომ შესაძლებელი იყოს ახალი მარქსისტული კულტურის გავრცელება არსებული კულტურა უნდა მოისპოს.:

 

„ საზოგადოების რევოლუციურ ნგრევას მე ვხედავდი როგორც ეპოქის კულტურული წინააღმდეგობების გადაწყვეტის ერთადერთ საშუალებას…ღირებულებათა ასეთი გადატრიალება მსოფლიოში შეიძლება მარტო ტრადიციულ ღირებულებათა მოსპობით, და ეს ახალ ღირებულებათა შექმნით.“

 

Georg Lukacs-მა და გერმანიის კომუნისტურ პარტიასთან დაკავშირებულმა სხვა მარქსისტმა ინტელექტუალებმა 1923 წელს დააარსეს ფრანკფურტის უნივერსიტეტის სოციალური კვლევის ინსტიტუტი. ამის კეთებისას ისინი შთაგონებული იყვნენ მოსკოვის მარქს-ენგელსის ინსტიტუტის მაგალითით.

 

ერთად ამ ინტელექტუალებმა შექმნეს ძალიან გავლენიანი მიმდინარეობა რომელიც დღეს ცნობილია ფრანკფურტის სკოლის სახელით.

 

მაგრამ 1933 წელს ხელისუფლებაში ნაციონალ-სოციალისტური პარტიის მოსვლის შემდეგ ფრანკფურტის სკოლა წავიდა გერმანიიდან  ამ სკოლის იდეოლოგთა უმრავლესობა გადასახლდა ამერიკაში და მათ დიდ ამერიკულ უნივერსიტეტებში დაიკავეს პროფესორთა გავლენიანი თანამდებობები.

 

ფრანკფურტის სკოლამ მარქსისტული ანალიზი შეუერთეს ფროიდის ფსიქოანალიზს და შექმნეს ის რასაც ეხლა უწოდებენ „კრიტიკული თეორიის „ მიმდინარეობას.

 

ეს კრიტიკული თეორია არსებითად ეფუძნება დასავლური კულტურის მთავარი ელემენტების//ქრისტიანობა,კაპიტალიზმი,ხელისუფლე-ავტორიტეტი,ოჯახი,პატრიარქატი,იერარქია, მორალური წესრიგი,ტრადიცია, სექსუალური თავშეკავება, ერთგულება, პატრიოტიზმი, ნაციონალიზმი, მრმკვიდრეობითობა, წესიერება, კონსერვატიზმი…// სასტიკ კრიტიკას

 

  ეს კრიტიკული თეორია მიზნად ისახავს ტრადიციული მორალის „დეკონსტრუქციას“ ანუ ნგრევას იმიტომ რომ კულტურულ მარქსისტთა აზრით ტრადიციული მორალია ბურჟუაზიის ბატონობის იარაღი.

 

ამ კრიტიკული თეორიის იდეოლოგთა აზრით ტრადიციული შეხედულებები და არსებული სოციალური სტრუქტურა უნდა მოისპოს  და ისინი უნდა შეცვალოს „ ახალმა აზრმა“ რომელიც ჩაჭედებული იქნება ადამიანთა ელემენტარულ ცნობიერებაში.

 

 

ეს თეორია დიდად პოპულარული გახდა არეულ-დარეულ 1960-ან წლებში როდესაც გამოსვლებმა ვიეტნამში ომის წინააღმდეგ გზა გაუხსნეს დიდ ალიაქოთს და სოციალურ ტრანსფორმაციებს.

 

იმდროინდელი რადიკალი სტუდენტები მოხიბლა კრიტიკული თეორიის რევოლუციურმა „სურნელებამ“. ეს თეორია კი მოუწოდებდა საზოგადოების საფუძვლების ერთბაშად აფეთქებისკენ,

 

სხსლგაზრდა სტუდენტების ერთ-ერთი მთავარი გურუ-მოძღვარი იყო ფრანკფურტის სკოლის წევრი

Herbert Marcuse, რომელიც ქადაგებდა „ დიდ უარყოფა“- ფრანგულად Grand Refus-ს, ე.ი.  ყველა დასავლური კონცეფციის ინტეგრალურ, მთლიანად უარყოფას, ქადაგებდა სექსუალურ განთავისუფლებას.

 

მისი მთავარი დებულება იყო ის რომ ეხლა რევოლუციურ ძალას,მომავალი რევოლუციის მამოძრავებელ ძალას, წარმოადგენენ სტუდენტები, გეტოს ზანგები, შეშლილები. ასოციალურები, მესამე სამყაროს მოქალაქეები და არა პროლეტარიატი. აქედანაა  ნამეტანი გატაცება სექსუალური უმცირესობების, ტრანსგენდერების,და ა.შ. უფლებების დაცვით. ეხლა ამათ მოაწყონ რევოლუცია ისტორიული ეროვნული საზოგადოების დასამხობად

 

გაჩაღდა დიდი ნიჰილისტური რევოლუცია.

კულტურული მარქსიზმი

ევროპული კულტურის შინაგანი მტრები

https://blogs.mediapart.fr/michael-lowy/blog/141018/andre-breton-et-leon-trotsky-aux-pieds-du-volcan-popocatepetl

ლევ ტროცკის და ანდრე ბრეტონის დუეტი:

   1938 წლის ზაფხულში მექსიკაში ვულკანები Popocatepetl-ის და Ixtacciualtl-ს ძირში ერთმანეთს შეხვდნენ არწივი და ლომი.  ეს იყო ერთის შეხედვით ანტიპოდებზე მყოფი პიროვნებების საოცარი შეხვედრა:

ერთი იყო განმანათლებელთა მრმკვიდრე რევოლუციონერი, მეორე იჯდა რომანტიკული კომეტის კუდზე, ერთი იყო ლენინის ბოლშევიკთა წითელი არმიის შემქმნელი, მეორე იყო სიურეალისტთა თავგადასავლის ინიციატორი.

მათი ურთიერთობა საკმაოდ უთანაბრო იყო: ანდრე ბრეტონი უზომოდ იყო აღფრთოვანებული ოქტომბრის რევოლუციონერით, მაშინ როდესაც პოეტის სითამამის და ნათლად ხილვის პატივისმცემელ ლევ ტროცკის ცოტა უჭირდა სიურეალიზმის გაგება. …. დიდ რევოლუციონერს უფრო მოსწონდა მე-19 საუკუნის დიდი რეალისტი კლასიკოსები.

 და მიუხედავად ამისა მათ მოეწნათ ერთმანეთი. რუსმა და ფრანგმა იპოვეს საერთო ენა: ინტერნაციონალიზმი, რევოლუცია.

ამ ორი ვულკანური ქვის შეხვედრიდან ამოვიდა დღესაც ელვარე ნაპერწკალი, მანიფესტი დამოუკიდებელი რევოლუციური ხელოვნებისთვის. ლიბერტარული, ანტიფაშტური და ანტისტალინისტური დოკუმენტი რომელიც აცხადებს ხელოვნების რევოლუციურ მოწოდებას და მის აუცილებელ დამოუკიდებლობას სახელმწიფოებისგან და პოლიტიკური აპარატებისგან.

ეს იყო ტრადიციული ქრისტიანული საზოგადოების 2 დიდი მტრის შეხვედრა.

http://hommelibre.blog.tdg.ch/archive/2015/12/13/revolvers-aux-poings-tirer-au-hasard-dans-la-foule-272537.html

რევოლვერები ხელში, ბრმად სროლა ბრბოში. ეს არ უთქვამს ბენ ლადენს ან რომელიმე მის ჯიხადისტს. ეს თქვა  ლევ ტროცკის მეგობარმა, სიურეალისტური სკოლის დამფუძნებელმა.

აი მთლიანი ციტატა სიურეალიზმის მეორე მანიფესტიდან:

„ უმარტივესი სიურეალისტური აქტია  რევოლვერების აღება ორივე ხელში, ჩასვლა ქუჩაში და ბრმად სროლა ბრბოში რამდენადაც ეს შესაძლებელია“// « L’acte surréaliste le plus simple consiste, revolvers aux poings, à descendre dans la rue et à tirer au hasard, tant qu’on peut, dans la foule. »//

https://dicocitations.lemonde.fr/citations/citation-113436.php

Tout est à fairetous les moyens doivent être bons à employer pour ruiner les idées de famille, de patrie, de religion.

Second manifeste du surréalisme (1929) de 

André Breton

   დადაიზმის და სიურეალიზმის მიზანი იყო დასავლური კულტურის ინტელექტუალური, მხატვრულ-კულტურული, კონცეპტუალური და სოციალური საფუძვლების ნგრევა.

” ყველაფერი გასაკეთებელიაყველა საშუალება კარგია ოჯახისსამშობლოსრელიგიის იდეების მოსასპობად” თქვალევტროცკის მეგობარმასიურალიზმის შემქმნელმა ანდრებრეტონმა სიურეალიზმის მეორე 

მანიფესტში//1929//. 

Tout est à faire, tous les moyens doivent être bons à employer pour ruiner les idées de famille, de patrie, de religion.
Second manifeste du surréalisme (1929)

de
André Breton

 

შავადა საქმე სანამასეთიხალხი არსებობს და სანამ ასეთ ხალხს პატივს 

სცემენ.

T

სიურეალიზმი იყო თავდასხმა დასავლეთის ცივილიზაციაზე:

https://lesmaterialistes.com/tract-surrealiste-lettre-ouverte-m-paul-claudel

   სიურეალისტური პროკლამაცია ღია წერილი ბატონ კპოლ კლოდელს

// Lettre ouverte a m. Paul Claudel,Tract surrealiste,1925 წლის 1 ივლისი//:

“რაც შეეხება თანამედროვე მოძრაობებს, ვერც ერთი ვერ მიგვიყვანს ნამდვილ განახლებამდე თუ შემოქმედებამდე. ვერც დადაიზმი და ვერც სიურეალიზმი, რომელთაც აქვთ მარტო პედერასტული

// pédérastique// აზრი .ბევრს უკვირს არა ის რომ ვარ კარგი კათოლიკე, მაგრამ უკვირთ რომ ვარ მწერალი, დიპლომატი, საფრანგეთის ელჩი და პოეტი. მაგრამ მე ვერ ვხედავ ამაში ვერაფერ უცნაურს. ომის დროს მე ვიყავი სამხრეთ ამერიკაში ჯარებისთვის პურის, კონსერვის ხორცის, ღორის ქონის საყიდლად. მე ჩემს ქვეყანას მოვაგებინე 200 მილიონი.“

.

« Il Secolo »,  პოლ კლოდელის ინტერვიუ რომელიც 1925 წლის 17 ივნისს გაიმეორა par «Comœdia»-მ.//

სიურეალისტების პასუხი:

Monsieur,  ბატონო,  ჩვენს საქმიანობას პედერასტული მარტო ისა აქვს ტვინს ურევს იმათ ვინც არ მონაწილეობს ამ საქმიანობაში.

 ჩვენ დიდად არ გვაინტერესებს შემოქმედება.  ჩვენ მთელი სულით და გულით გვინდა რომ რევოლუციებმა,ომებმა და აჯანყებებმა მოსპონ ის დასავლური ცივილიზაცია რომელსაც თქვენ იცავთ აღმოსავლეთშიც  და მოვუწოდებთ ამ ნგრევას როგორც მდგომარეობას რომელიც ყველაზე ნაკლებადაა მიუღებელი სულისთვის.

ჩვენთვის ვერ იქნება ვერც წონასწორობა და ვერც დიდი ხელოვნება. უკვე დიდი ხანია რაც სილამაზის, მშვენიერების იდეა მოძველდა, დარჩა  ერთადერთი მორალური იდეა, კერძოდ ის შეუძლებელია ერთდროულად საფრანგეთის ელჩად და პოეტად ყოფნა.

   ჩვენ ვსარგებლობთ ამ შემთხვევით და საჯაროდ ვაცხადებთ რომ  არც სიტყვით და არც საქმით არ ვართ სოლიდარულნი არაფერი ფრანგულის მიმართ.

ჩვენ ვაცხადებთ რომ ღალატი და ყველაფერი ის რამაც ასე თუ ისე შეიძლება რამე დაუშავოს სახელმწიფოს უშიშროებას ბევრად უფრო ახლოა პოეზიასთან ვიდრე „ ბევრი ღორის ქონის“ გაყიდვა ღორების და ძაღლების ერის სასარგებლოდ.// ანუ ფრანგები ღორების და ძაღლების ერიაო//.

სულის უნარების და შესაძლებლობების განსაკუთრებული არცოდნაა ხსნის პერიოდული ძიება თქვენი ჯიშის სიუხეშე-თავხედობებში, კათოლიკურ თუ ბერძნულ-რომაულ ტრადიციაში.

ჩვენთვის ხსნა არაა არსად.  ჩვენ რემბოს ვთვლით ადამიანად რომელმაც დაკარგა ხსნის იმედი და მისი თხზულებები და ცხოვრება არის ამ დაღუპვის წმინდა მოწმობები.

კათოლიკობავ, ბერძნულ-რომაულო კლასიციზმო, მიგატოვებთ თვენს შერცხვენილ მეტისმეტ რელიგიურობასთან, დაე გამოგადგეთ ყველანაირად; გასუქდით კიდევ; გაწყდით თქვენი თანამოქალაქეებით აღფრთოვანებით და მათი პატივისცემით. წერეთ, ილოცეთ და სწამეთ ცილი.

ჩვენ, უღირსებმა ერთხელ და სამუდამოდ გამოგაცხადეთ ახირებულ თავხედად და ავარად“.

1925 წლის 1 ივლისი, ხელმომწერები:

 

Maxime Alexandre, Louis Aragon, Antonin Artaud, J.-A. Boiffard, Joë Bousquet, André Breton, Jean Carrive, René Crevel, Robert Desnos, Paul Eluard, Max Ernst, T. Fraenkel, Francis Gérard, Éric de Haulleville, Michel Leiris, Georges Limbour, Mathias Lübeck, Georges Malkine, André Masson, Max Morise, Marcel Noll, Benjamin Péret, Georges Ribemont-Dessaignes, Philippe Soupault, Dédé Sunbeam, Roland Tual, Jacques Viot, Roger Vitrac.

Louis Aragon 1925 წელს:

 

„ ჩვენ მოვსპობთ თქვენთვის ძვირფას ამ ცივილიზაციას… დასავლურო სამყაროვ, შენ სიკვდილი გაქვს მოსჯილი. ჩვენ ვართ ევროპის დამარცხების მომხრეები….ნახეთ რა გამხმარია და რა კარგია ყველა ხანძრისთვის  ეს მიწა. დაე ნარკოტიკით ვაჭრები ეცნენ ჩვენს შეძრწუნებულ ქვეყნებს. დაე დაემხოს ამერიკა თავისი თეთრი შენობებიდან…“ //ანდრე ბრეტონი,  La Révolution surréaliste, N° 4, 1925-„ სიურეალისტური რევოლუცია“,1925 წლის N° 4//.

 Aragon en 1925: «Nous ruinerons cette civilisation qui vous est chère… Monde occidental tu es condamné à mort. Nous sommes les défaitistes de l’Europe… Voyez comme cette terre est sèche et bonne pour tous les incendies.» Ne manque pas même à la péroraison sa dimension oraculaire, ou plutôt «pythique» comme aurait dit Breton, si féru d’occultisme: «Que les trafiquants de drogue se jettent sur nos pays terrifiés. Que l’Amérique au loin croule de ses buildings blancs…» .

 ავანგარდების სიძულვილით სავსე ასეთმა სიტყვებმა მოამზადეს პიროვნებათა სიკვდილი

La Révolution surréaliste-ს მესამე ნომერს  ყდაზე აწერია : „ 1925: ქრისტიანული ხანის დასასრული“

https://jcdurbant.wordpress.com/2010/06/18/expo-crime-et-chatiment-les-paroles-de-haine-des-avant-gardes-ont-prepare-la-mort-des-individus-from-breton-to-ben-laden-an-aesthetic-genealogy-of-terror/

: Fin de l’ère chrétienne, an I du surréalisme ?

Résumé 

Si le titre qui orne la couverture du n° 3 de La Révolution surréaliste, « 1925 : FIN DE L’ÈRE CHRÉTIENNE »,

  ბოროტება რომ გინდოდეს მამაცი უნდა იყო და ამისთვის პირველ რიგში უნდა  უარი თქვა უხეშად ჰუმანიტარულ ქცევაზე რაც არის ქრისტიანული კულტურის ნაწილი….ჩვენ ვართ მკვლელებთან ერთად
//ბრეტონი///
//. Il faut avoir le courage de vouloir le mal et pour cela il faut commencer par rompre avec le comportement grossièrement humanitaire qui fait partie de l’héritage chrétien. (..) Nous sommes avec ceux qui tuent. Breton

 

ცეცხლი  ! მადრიდში, კორდოვაში, სევილიაში… ბრბომ დაწვა ეკლესიები, 

მონასტრები,რელიგიური უნივერსიტეტები… ღრიალით გააძევა მღვდლები და ბერ-მნაზვნები რომლებიც ჩქარ-ჩქარა გარბიან 

საზღვარგარეთ… ბრბომ დამწვარი ეკლესიების დიდი  მატერიალისტური სინათლე დაუპირისპირა 

ესპანეთის სამღვდელოების მიერ ოდესღაც დანთებულ კოცონებს.

მასები დამწვარ ეკლესიების განძში იპოვიან შეიარაღებისთვის, ბრძოლისთვის, ყველა საშუალებით რელიგიის მოსპობისთვის საჭირო ოქროს. // რსიურეალისტთა ჯგუფის პროკლამაცია, 1931 წლის მაისი//.

//feu ! A Madrid, Cordoue, Séville… La foule a incendié les églises, les couvents, les universités religieuses… chassé sous les huées les prêtres, les moines, les nones qui passent en hâte les frontières… Opposant à tous les bûchers jadis dressés par le clergé d’Espagne, la grande clarté matérialiste des églises incendiées, les masses sauront trouver dans les trésors de ces églises l’or nécessaire pour s’armer, lutter… détruire par tous les moyens la religion.”
(Trac du groupe surréaliste / mai 1931)
//

დასავლეთის, როგორც ქრისტიანული ისე ჰუმანისტური კულტურის დასავლეთის მტრებს შორისაა კულტურული მარქსიზმიც.

 

 

https://libertyconservative.com/cultural-marxism-is-the-greatest-threat-to-liberty-and-needs-to-be-crushed/
 

T J Roberts ; კულტურული მარქსიზმი არის უდიდესი საფრთხე თავისუფლებისთვის და ის უნდა მოისპოს,Philosophie, 2017 წლის 28 ოქტომბერი

 

კომუნიზმის მიერ ადამიანთა გატანჯვა 1970-ან წლებში იმდენად ცხადი გახდა რომ არც ერთ მემარცხენეს აღარ უნდოდა კავშირი ეკონომიკურ მარქსიზმთან თუ მარქსთან საზოგადოდ. მათ ეშინოდათ ძველი ავტორიტეტის დაკარგვისა.

 

ბრალდებებისთვის თავის ასარიდებლად ფრანკფურტის სკოლის მემარცხენეებმა და პოსტმოდერნისტმა მოაზროვნეებმა შექმნეს სოციალური თეორიები რომელთა ცენტრში იყო სხვადასხვა ჯგუფის ბრძოლა ძალაუფლებისთვის.

 ამ „ კულტურულმა მარქსისტებმა“ ეკონომიკა განზე გადასდეს  და მარქსის „ კლასთა ბრძოლა“ გაშალეს ბურჟუა-პროლეტარების დაპირისპირება გაავრცელეს   მჩაგვრელ კლასად გამოცხადებული ყოველი ჯგუფის ჩაგრულ კლასად გამოცხადებულ ყოველ ჯგუფთან დაპირისპირებაზე.

 

ამ „ კულტურულმა მარქსისტებმა“ ეკონომიკური მარქსიზმი შეცვალეს კულტურული მარქსიზმით.

 

კულტურულმა მარქსიზმმა, ფრანკფურტის სკოლის მოაზროვნე Herbert Marcuse-მ ყველაფრიც ცენტრში დააყენეს უმცირესობები.  უნდა დავეხმაროთ ძალაუფლების არმქონე პატარა უმცირესობებს . უმთავრესია ამ უმცირესობათა ინტერესების და მათი უწყვეტი არსებობის დაცვა.

 

სხვა სიტყვებით თუ ხართ რომელიმე უმრავლესობის წევრი თქვენი პოზიცია ბუნებით „მჩაგვრელია“ რის გამოც თქვენ შეიძლება ეგალიტარული მიზნის მისაღწევად დაარღვიოთთქვენი უფლებები.

კულტურული მარქსისტებისთვის არაა საკმარისი არც თავისუფლების და არც შანსების თანასწორობა. მათ უნდათ შედეგების თანასწორობა.

მაგრამ კულტურული მარქსისტის მიზანია ძალაუფლება და არა თანასწორობა. პოსტმოდერნისტისთვის ძალაუფლების მეტი არაფერია.

 

კულტურული მარქსისტი ქმნის მსხვერპლთა კლასს, იგებს გულს იმათი ვინც თავს თვლის საზოგადოების მსხვერპლად და ასე იპყრობს ძალაუფლებას.

კულტურული მარქსისტი ხალხს, ერს, საზოგადოებას ყოფს ჯგუფებად. ზოგ ჯგუფს ის აცხადებს მჩაგვრელებად, ზოგ ჯგუფს აცხადებს ჩაგრულებად, აჩხუბებს მათ ერთმანეთთან და ასე იპყრობს ძალაუფლებას. კულდტურული მარქსისტი ქმნის საფრთხეს, დიტომიას, რომლითაც ის იღებს ტოტალიტარული რეჟიმის შექმნის საშუალებას.

Ron Paul-ის თქმით კულტურული მარქსიზმი არის ერთგვარი „კულტურული ტერორიზმი“ დასავლეთის ქვეყნების წინააღმდეგ.

მემარცხენე პროფესორები გაიძვერები არიან და არა იდიოტები. „ თუ კი დასავლეთი უარყოფს კომუნიზმს ჩვენ უნდა მოვსპოთ დასავლეთი.ასეთია კულტურული მარქსისტის მენტალობა.

 

კულტურული მარქსიზმი ბევრად უფრო სახიფათოა ვიდრე ეკონომიკური მარქსიზმი ვინაიდან სუბიექტური პოსტმოდერნისტული თვალსაზრისით ნებისმიერი შეიძლება გამოცხადდეს ბეჩავ ღატაკად.

მაშ როგორ სპობს დასავლეთს კულტურული მარქსიზმი?

  კულტურული მარქსიზმის მიერ დასავლეთისთვის მიყენებული უძლიერესი დარტყმა ალბათ იყო ინდივიდუალური თავისუფლების ცნების მოსპობა და ამის მაგივრად ადამიანების ჩათვლა ჯგუფის წევრებად.

ეს იდეა საშიში ხდება მაშინ როდესაც კულტურული მარქსისტი არწმუნებს ამ ჯგუფებს იმაში რომ ისინი

ამით კულტურული მარქსისტი ამართლებს  ინდივიდთა უფლებების გათელვის მცდელობას. ის აცხადებს რომ ესაა მეტი თანასწორობის მისაღწევად, მაგრამ ჩვენ ვიცით რომ მისი ნამდვილი მიზანია ძალაუფლება.

 ვინ არიან კულტურული მარქსიზმის მჩაგვრელები და ჩაგრულები? მოკლედ, მჩაგვრელი არის წარმოშობით დასავლელი პიროვნება და ჩაგრულია წარმოშობით არადასავლელი პიროვნება.

.კულტურული მარქსიზმის მტკიცებით მჩაგვრელია მშობლობა, ოჯახი, სქესების ტრადიციული როლები, ტრადიციული შეხედულება სექსზე, ერის, საზოგადოების, ჯგუფის //თუ ჯგუფი ეკუთვნის დასავლურ უმრავლესობას // მჩაგვრელია, მამაკაცობა და თეთრკანიანობა მჩაგვრელია, ქრისტიანობა და ა.შ. მჩაგვრელია.

Theodor Adorno-მ The Authoritarian  Personality-ში სულ სხვანაირად განიხილა ეს საკითხი.

მან თქვა რომ ასეთი შეხედულებები ანუ ქრისტიანობა, პატრიოტიზმი, ოჯახის სიყვარული, და ა.შ. ავადმყოფობებია, პათოლოგიებია და ყველა პროდასავლური იდეალი ფობიურია, ქსენოფობიურია,ისლამოფობიურია, ჰომოფობიურია, ტრანსფობიურია….

საკუთარ ჯგუფში დარჩენის სურვილი ადორნოს თქმით ავადმყოფობაა.

მაგრამ თუ ასე ვთქვათ ჩაგრული გამოეყოფა ერს ამას უწოდებენ მულტიკულტურალიზმს .

არსებითად თუ ხართ თეთრკანიანი მონოგამიური ქრისტიანი რომელსა თითქოს გეამაყებათ დასავლური კულტურა ხართ ოხერი და მოსასპობი მჩაგვრელი. ესაა კულტურული მარქსიზმი.

საბოლოო ანგარიშით თუ მისდევთ დასავლურ ტრადიციებს ხართ მჩაგვრელი და უნდა იყოთ მარგინალიზებული, განდევნილი არსებობიდან, ესაა კულტურული მარქსიზმი.

კულტურული მარქსიზმის მიზანია სამოქალაქო საზოგადოების, ერის, ოჯახის, ეკლესიის, ტრადიციის მოსპობა.

 

საით მიგვაქანებს დინება? 3

მიდის-მოდის ეს სოფელი, ქარტეხილთა,ზღვისებრ ღელავს,უკან დასდევს დრო და ჟამი,

ნაქსელავს ქსოვს და სთელავს.

მჭლე კაცი ცელს რას აქნევს,რასა სთიბავს, რასა სცელავს?

ამად ვსწუნობ საწუთროსა,სულ ბნელია რასაც ელავს. //დავით გურამიშვილი//.

 

დავდივარ მარტო უმისამართოდ
მტანჯავს ნაღველი
ლანდივით დამდევს შენი სახელი
შენ ერთადერთი ხარ ჩემი ღმერთი
ლოცვად მინდიხარ საით მიდიხარ
საით მიდიხარ., საით მიდიხარ?

რაზე უხდება ჭკვიან ევროპელს ლაპარაკი-ასეთია დღევანდელობა

 

1947 წელს დაბატებული Chantal Delsol-შანტა დელსო არის ფრანგი ფილოსოფოსი, პოლიტიკური იდეების ისტორიკოსი და მწერალი.  2007 წელს ის გახდა  მორალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა აკადემიის

//l’académie des Sciences morales et politiques// წევრი. მან 2016 წელს გამოაქვეყნა წიგნი „ სამყაროს სიძულვილი. ტოტალიტარიტარიზმები და პოსტთანამედროვეობა“-La haine du monde. Totalitarismes et postmodernité (éd. Cerf, 2016).

 

https://www.chantaldelsol.fr/pourquoi-je-suis-catholique/

 

ეს ქალბატონი ქრისტიანია, კათოლიკეა და არა რაღაც ექსცენტრული უმცირესობის წარმომადგენელი და ამას პირში ეუბნება ნიჰილისტური დღევანდელობის ცინიკოს იდეოლოგებს და ლიდერებს. ამიტომ ის განსაკუთრებით იმსახურებს პატივისცემას და ყურადღებას. აი რას ამბობს ის:

„ დღეს მოდაში არაა საკუთარი რელიგიის ქება, მაგრამ მე ვაქებ. ქრისტიანობა ჩემთვის არ დაუძალებია არავის. მე ჩემი ცხოვრების ათიოდე წელი გავატარე მისგან შორს და ამ კითხვებზე დაფიქრების გარეშე.

საბოლოო ანგარიშით მე ის ავირჩიე.

მე მწამს რომ სახარება არის ყველაზე გუმანური და ყველაზე ცივილიზებული სულიერი მოწოდება.

ქრისტე არ აჩაღებს ომებს, ის არაამფლანგველი და არ აგროვებს ქალების კოლექციას. მისი ქადაგება შეუდარებელი  მორალური სიმაღლისაა.

და ვერც ძველ აღთქმაში და ვერც ყურანში ვერ ვხედავთ ესოდენ გამორჩეულ ზნე-ჩვეულებათა სითბოს, პაროქსიზმამდე მიყვანილ მიმტევებლობას კაცობრიობის მიმართ.

ქრისტე ჩემის აზრით არის ერთადერთი ღვთაებრივი მოდელი რომლის არსებობაც შეიძლება გვინდოდეს.

სხვა სიტყვებით ურწმუნოც რომ ვიყო მაინც ვიფიქრებდი რომ საუკეთესო ეთიკური შინაარსი არის სახარებებში.

მე რა თქმა უნდა ვიცი რომ ეკლესიას დაუშვია შეცდომები და ჩაუდენია დანაშაულები.

 

მიუხედავად ამისა ქრისტიანობამ შექმნა ბრწყინვალე ცივილიზაციის კუნძული სადაც ადამიანებს პატივს სცემენ უბრალოდ იმიტომ რომ ისინი ადამიანები არიან. აქ ღმერთის ყველა შვილი უყვარს მათ მამას და ამას ვერ ვხედავ ვერსად სხვაგან.

ამას გარდა ყველაფერი რაც გვიყვარს სამართლებრივი სახელმწიფოდან ადამიანის უფლებებამდე შესაძლებელი გახდა მხოლოდ ქრისტიანულ ატმოსფეროში.

არალოღიკურია პატივისცემა შედეგებისა და მათი წყაროს უარყოფა. სახარების არჩევით ვარ საზოგადოების არჩევანის ერთგული.

 

მოკლედ  თანამედროვე  ჭკვიანი ევროპელი ქალბატონია, ხოდა მასაც დავუგდოთ ყური.

 

შანტა დელსო პესიმიზმით აღწერს დასავლურ მატერიალისტურ და ინდივიდუალისტურ საზოგადოებას რომელსაც აღარ უნდა შვილები. ეს საზოგადოება, მაშ, გაქრება ერთგვარი კოლექტიური და სოციალური თვითმკვლელობით. , ამბობს ფილოსოფოსი Fribourg-ში 2017 წლის 12-13 ოქტომბერს მოწყობილ კოლოკვიუმზე თვითმკვლელობის თაობაზე.

„ დასავლეთის ქვეყნებში ბავშვების გაჩენის დონე უკიდურესად დაბალია და ეს აუცილებლად გამოიწვევს დასავლური საზოგადოების გაქრობას“ უთხრა Chantal Delsol-მ ასიოდე ადამიანს, ძირითადად სტუდენტებს.

ფილოსოფოსი საუბრობდა თემაზე „ უნაყოფო საზოგადოებები ანუ ცხოვრებით დაქანცულობა“.

ფილოსოფოსმა პესიმისტურად დახატა პორტრეტი მატერიალისტურ-ჰედონისტური და კომფორტის საზოგადოებისა რომლის წევრებსაც აღარ უნდათ შვილების ყოლა და რომელიც დაადგა ერთგვარი კოლექტიური და სოციალური თვითმკვლელობის გზას.

 საზოგადოება რომელსაც წარმოუდგენია თავისი დასასრული

„ ბევრი ნანობს ამქვეყნად გაჩენის გამო. მართალია რომ მათ არ აურჩევიათ ამქვეყნად გაჩენა და მათ არ უნდათ შვილები იმიტომ მათმა შვილებმა არ გადაიტანონ ის რაც მათ თავს გადახდა.“, ამბობს Chantal Delsol.

„ინდივიდები ვეღარ ხედავენ თავის მომავალს,მათ არ სურთ არსებობა სამყაროში სადაც ვერ პოულობენ თავის ადგილს დას სადაც ბოროტების გარდა ვერაფერს ხედავენ. „

 

ჟიულ ვერნის მეცნიერული ფანტასტიკა პროგრესისტული იყო, დღევანდელი მეცნიერული ფანტასტიკა აპოკალიპტურია, ხსნის ის, საზოგადოება რომელსაც ეზიზღება საკუთარი თავი ხედავს თავის დასასრულს, მასზე გავლენას ახდენს კავშირების, მისი პროექტების და დროის დაქუცმაცება.

1960-70-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალურმა რევოლუციამ  დააუძლურა რელიგიური რწმენა და გაავრცელა კონტრაცეფცია. „ სულიერებამ ადგილი დაუთმო მეცნიერებას და ამან ხელი შეუწყო შვილების ყოლის სურვილის მოსპობას. „. არის სასოწარკვეთილება ადამიანის სისუსტით.

„ რელიგია ადამიანს აძლევს მის ირგვლივ არსებული ღარიბი და არასრულყოფილი სამყაროს სიყვარულის უნარს.,მაგრამ ჩვენ აღარ გვაქვს ამის უნარი“.

„ ჩვენ ვართ პასუხისმგებლები ადამიანის იდეაზეც“, ამბობს ფილოსოფოსი.

საზოგადოების სიკვდილის შემდეგ ვეღარავინ მოყვება რომ ჩვენ ვარსებობდით.

საზოგადოებამ თავი რომ არ მოიკლას საჭიროა რელიგიური არგუმენტების სიმამაცე და უნდა გვიყვარდეს სამყარო ისეთი  როგორიც ის არის.

„ ჩვენს წინ არსებულმა სამყარომ ბევრი მოგვცა და ჩვენ ყველაფერი უნდა გავაკეთოთ რომ საზოგადოებამ განაგრძოს არსებობა“.

შანტალ დელსოლი: უშვილო საზოგადოებები ანუ დაქანცულობა ცხოვრებით

https://www.chantaldelsol.fr/societes-infecondes-ou-la-fatigue-de-vivre/

 

 მე მინდა ლაპარაკი კოლექტიურ თვითმკვლელობაზე, საზოგადოების თუ კულტურის თვითმკვლელობაზე. ეს აღარაა ინდივიდის თვითმკვლელობა.  ესაა შვილების ყოლის სურვილის არარსებობა,დაკარგვა.

როდესაც საზოგადოებაში ბევრი ადამიანი უარს ამბობს შვილების გაჩენაზე შეიძლება ლაპარაკი კულტურულ და სოციალურ თვითმკვლელობაზე. ეს ჯერ დემოგრაფის და შემდეგ ფილოსოფოსის საქმეა.

ის ვისაც არ უნდა შვილების ყოლა როგორც წესი არის ის ვინც ნანობს იმის გამო რომ ამქვეყნად გაჩნდა.

ეს არაა უახლესი, პოსტ-თანამედროვე, დღევანდელი ისტორია. ის ალბათ ყოველთვის იყო და პასუხობს ადამიანის ტრაღიკულ მდგომარეობას.

ეცოდებათ ბავშვები ამ ქვეყანაზე გასაჩენად და ამიტომ არ აჩენენ მათ.

Calderon-კალდერონმა თხზულებაში „ ცხოვრება სიზმარია“ დაწერა: „ ადამიანის უდიდესი დანაშაულია გაჩენა“; XIX საუკუნეში აღარ ითვლიან პესიმისტებს რომლებიც ნანობენ რომ არიან ამქვეყნადTaine, Schopenhauer, les Goncourt-ები].

Cioran-მა, ჩორანმა თავის ერთ-ერთ ნაშრომს დაარქვა „ ამქვეყნად გაჩენის მოუხერხებლობაზე,უსარგებლობაზე-“De l’inconvénient d’être né.

ეს ცხოვრებით დაქანცულობა // დავარქვათ მას ასე// აწუხებს ეპოქის დასასრულის თაობებს. ასეთები იყვნენ, მაგალითად,  XIX საუკუნის რუსეთის „ ზედმეტი ადამიანები“

// ივან ტურგენევი: „ მაგრამ მე…ჩემს თაობაზე სხვა არაფერია სათქმელი: ედმეტი,წერტილი,სულ ესაა. შტატგარეშე ინდივიდი…მთელი ჩემი ცხოვრება მუდამ ვხედავდი რომ ჩემი ადგილი დაკავებულია“.

შტატგარეშე ინდივიდის იდეა მოდის უსარგებლობის, სიცარიელის, უაზრობის განცდიდან.ღრმა ეს ცუდ რამედ აქცევს უამისოდაც მერყევ და ხანმოკლე არსებობას.

არსებობას აზრი რომ მისცე უნდა გქონდეს ადგილი სადაც განახორციელებ განსაკუთრებულ მოწოდებას ან ამდენად შორს წასვლის გარეშე გექნება რაღაც როლი ამქვეყნად //და არა უბრალოდ ფუნქცია//.

კულტურაც შეიძლება შტატგარეშე და ზედმეტი გახდეს, მისი არსებობაც შეიძლება უაზრო გახდეს:

„ ჩემთვის რუმინეთი უკვე საინტერესო იყო  მარტო იმდენად რამდენადაც ის შესძლებდა სხვა რამედ გადაქცევას…იმიტომ რომ მე არ მინდა დაგლეჯილი სამოსი, არ მინდა რომ დამშალოს რაღაც დამპალ-წამხდარმა რაღაცამ რაზეც პასუხისმგებელი არა ვარ“.

თუ კი ინდივიდს მისი უსარგებლობის //მისი შტატგარეშე ხასიათის// გამო შეიძლება გაუცნდეს ცხოვრების, სიცოცხლის უარყოფის სურვილი, რას შეიძლება ნიშნავდეს ეს საზოგადოებისთვის?

ადამიანმა შეიძლება უარი თქვან შვილის გაჩენაზე იმიტომ რომ მათი აზრით მათმა კულტურამ დაკარგა უპირატესობები , იმიტომ რომ მათი კულტურა დაკნინდა და დაეცა, საზოგადოდ იმიტომ რომ მათი კყლტურა ვეღარაფერს ან მარტო ცუდს აძლევს მსოფლიოს. 

ადამიანებმა შვილის გაჩენაზე უარი შეიძლება თქვან კიდევ იმიტომ რომ  მათი აზრით მთელი კაცობრიობა დაეცა და აღარაა მისი საშველი.

პრობლემას ართულებს  კერძოს, პირადის და კოლექტიურის ერთმანეთში ჩახლართვა.

კულტურა კვდება როდესაც მისი წევრები აღარ აჩენენ შვილებს, მაგრამ ყოველი ადამიანი მოქმედებს ინდივიდუალური მოსაზრებებით და მიზეზებით….მიუხედავად ამისა ინდივიდუალური მიზეზები და მოსაზრებები არსებობენ კოლექტიურ ატმოსფეროში და იკვებებიან ამ კოლექტიური ატმოსფეროდან.

მე ვერ ვიქნები კარგად საზოგადოებაში რომელიც ცუდად გრძნობს თავს.  მემართება და მტანჯავს საერთო დეპრესია.

 რატომ და რისთვის აჩენენ შვილებს ადამიანები? ბიოლოგიური მიზეზებით // სექსუალური ინსტინქტი// და სულიერი მიზეზებით:

უნდათ ოჯახი/ტომის, საზოგადოება//სამშობლოს, კულტურა/ცივილიზაციის,რწმენა/ რელიგიის დღეგრძელობა.

  მოკლედ იმიტომ რომ ჩვენი აზრით რაღაც იმსახურებს მარადისობას, ჩვენს შემდეგ არსებობას.

ჩვენ შვილებს ვაჩენთ იმიტომ რომ მათ ჩვენს მაგივრად ატარონ ის რისი ტარებაც ჩვენ არ შეგვიძლია ჩვენი დღემოკლეობის გამო.

ის რაც იმსახურებს დღეგრძელობას იცვლება ეპოქების, კულტურების,საზოგადოებათა შესაბამისად. ის არაანამდვილად ცნობიერი, ყოველ შემთხვევაში ის არაა ან იშვიათადაა კონცეპტუალიზებული.

ძველ ხანებში ის ყოველთვის არის საზოგადოება:ტომი, სახელმწიფო, სამშობლო. შემდეგ რელიგია, სარწმუნოებები, პრინციპები.

ადამიანებმა იციან რომ ისინი ვერ იცხოვრებენ მხოლოდ მათი ხანმოკლე ცხოვრების პერსპექტივაში. ისინი ფესვგადგმული არიან წარსულში და მომავალში. ბავშვი არის ამის მოწმობა და გამოხატულება.

რა ეფემერულებიც არ უნდა ვიყოთ ადამიანები ჩვენ გვინდა მარადისობა და ბავშვი არის გადასვლის სიმბოლო.

პლატონის ამბობდა ბავშვის გაჩენა არის უკვდავის შემოჭრა მოკვდავში.

მაგრამ ყოველ შემთხვევაში ამ თემაზე კერძოს და კოლექტიურის შედარება სწრაფად ჩერდება.

სიკვდილის სურვილი უფრო მნიშვნელოვანია საზოგადოებისთვის ვიდრე ინდივიდისთვის ვინაიდან ინდივიდი ყველა შემთხვევაში უნდა მოკვდეს და თვითმკვლელობა მხოლოდ დასწრებაა და მეტი არაფერი. თვითმკვლელი არ უღებს ბოლოს არაფერს, ის უბრალოდ აჩქარებს თავის სიკვდილს. საზოგადოებამ კი „მუდამ“ უნდა იცხოვროს, არა მუდამ ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით, ვინაიდან ცივილიზაციები მოკვდავები არიან, მაგრამ იარსებოს ბუნების მიერ მისი არსებობისთვის საზღვრის დაუწესებლად მაშინ როდესაც ბუნება საზღვარს უწესებს ინდივიდთა არსებობას.

ციცერონმა დაწერა შესანიშნავი ტექსტი რომელსაც დიდი ხნის მანძილზე ვიცნობდით მხოლოდ წმინდა ავგუსტინეს მიერ მოყვანილი ციტატით:

იმ ტანჯვა-ტკივილებს რომლებსაც გრძნობენ ყველაზე სულელებიც: სიღატაკე,ლტოლვილობა,ბორკილები, მათრახის დარტყმები, უბრალო კერძო პირები თავს არიდებენ, გაურბიან სწრაფი სიკვდილით;

სახელმწიფოსთვის კი სიკვდილი რომელიც თითქოს ანთავისუფლებს ინდივიდებს სასჯელისგან,ყველაზე უარესი სასჯელია.  სახელმწიფო უნდა იყოს აგებული ისე რომ მუდამ იარსებოს.

ადამიანისგან განსხვავებით სახელმწიფოსთვის, მაშ, არაა ბუნებრივი ბოლო.

ადამიანისთვის სიკვდილი არაა მხოლოდ გარდაუვალი რამ, სიკვდილი ადამიანისთვის ხშირად ძალიან სასურველია.

 მაგრამ სახელმწიფოს ნგრევა და გაქრობა არის მცირე მასშტაბით სამყაროს დასასრული.“

მაშ უნდა ვირწმუნოთ რომ საზოგადოების, განსაკუთრებული კულტურის სიკვდილს, გაქრობას უფრო მძიმე შედეგები აქვს ვიდრე ყველა შემთხვევაში მოკვდავი ინდივიდის სიკვდილს,გაქრობას.

საზოგადოების სიკვდილის სურვილი ნამდვილად მისი სიკვდილის სურვილი, მაშინ როდესაც ინდივიდის სიკვდილის სურვილი მისი გარდაუვალი სიკვდილის დაჩქარებაა.

თუ კი მართალია რომ ადამიანებს შვილები ყავთ ბიოლოგიური ინსტინქტით და/თუ  სულიერი მოტივაციებით  კონტრაცეფციის და ღმერთების სიკვდილის ხანაში დაბადებათა, ბავშვების გაჩენათა ოდენობა შემცირდება.

შიში იმისა რომ კაცობრიობა იმდენად გამრავლდება რომ დედამიწა ამას ვერ აიტანს უსაფუძვლო შიშია.

დემოგრაფიული გადასვლა თავიდან ნიშნავს სიკვდილიანობის შემცირებას, შემდეგ კი იქნება დაბადებათა, შვილების გაჩენათა ოდენობის შემცირე.

მოკლე დროის მანძილზე მოსახლეობა გაიზრდება, მაგრამ ამ გადასვლის იქით  დასავლეთის ქვეყნებში ბავშვების გაჩენის დონე იმდენად დაბალია რომ თუ მდგომარეობაეობა შემდეგაც ასე იქნება დასავლეთის ქვეყნები გაქრებიან როგორც კულტურა.

დასავლეთის საზოგადოებებში გავრცელებულია საკუთარი თავის ზიზღი რა ამართლებს თვითმოსპობა-l’auto-anéantissement-ს, ე.ი. განუახლებლობას.

ამის დამფუძნებელი ბირთვი ალბათ არის 1960-70-ანი წლების ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის დიდი ფიგურას, ნიცშეს და მარკიზ დე სადის საქმის გამგრძელებელი  მიშელ ფუკოს ანტიჰუმანიზმი

მიშელ ფუკო (ფრანგ. Michel Foucault [miˈʃɛl fuˈko]),15 ოქტომბერი1926პუატიე — .25 ივნისი 1984პარიზი)

ფრანგი ფილოსოფოსიკოლეჟ დე ფრანსის შემეცნებათა სისტემების ისტორიის კათედრის გამგე.

„ დღეს მთავარი მიზანი უეჭველად არის უარყოფა იმისა რაც ვართ“ დაწერა ამ ბუმბერაზმა ინტელექტუალმა ვაჟბატონმა თავის ტექსტში „ სუბიექტი და ხელისუფლება“-  « le sujet et le pouvoir». შენ მოიკალი თავი თუ გინდა და მე გამანებე თავი ვაჟბატონო, ეგაა დემოკრატია.

ადამიანური არასრულყოფილებით ასეთი სასოწარკვეთილება  არის სამყაროს ერთგვარი სიძულვილი რომელსაც ვხედავთ Gunther Anders-თან რომელიც ლაპარაკობს მარტო ადამიანის, ისტორიის მოძველუბოლობის, უსარგებლობის, სიძულვილის,და ა.შ. ცნებებით.

და არის ყველაფერი ამისთვის ბოლოს მოღების სურვილი.  დღეს არის ყველაფრის პოსტ-ით დანახვის მანია // პოსტისტორია, პოსტ-დემოკრატია,პოსტ-პოლიტიკა…//.

ეს სასოწარკვეთილება გამოიხატება მოძრაობებით მოსახლეობათა შემცირებისთვის //ნებაყოფლობითი გაწყვეტის- d’extinction volontaire-ს მოძრაობები, ეკოლოგიური ფანატიზმი თუ ეკოფაშიზმი// და სიცოცხლის და სიკვდილის მიმართ ახლებური ქცევით //კრემაცია, კლონაჟი, ევტანაზია//.

 ჟიულ ვერნის ეპოქის მეცნიერული ფანტასტიკა პროგრესისტული იყო, ეხლა ის აპოკალიპტურია //რაც აღარაა ციკლური//, ყველაფერს აქვს ბოლო, დასასრული, როგორც ამბობდა კანტი. დღევანდელობა ამაზე ბევრს ფიქრობს.

მიზეზები იმისა რაც შეძლება გაგებული იქნეს როგორც საზოგადოების სიკვდილის სურვილი მრავალია. დავიწყოთ მეოცე საუკუნის ტოტალიტარიზმთა უარყოფიდან, რაც ჩვენი ხანის უნივერსალური მიშანია.

ფაშიზმი იყო ნატალისტური, ხელს უწყობა შვილების გაჩენას, თავისი ხალხების  გამრავლებას, დემოკრატია კი მოითხოვს მალთუსიანიზმს.//მალთუსიანელობა  თომას რობერ მალთუსიდან (1766–1883) მომდინარე თეორია, მიდგომა, რომელშიც მოსახლეობის ზრდა არსებობის საშუალებების (საკვების რაოდენობის) ზრდასთან მიმართებაშია განხილული. მალთუსის თანახმად, მოსახლეობის რაოდენობა გეომეტრიული პროგრესიით, ხოლო არსებობის საშუალებები (საკვების რაოდენობა) არითმეტიკული პროგრესიით იზრდება. ნაშრომში ,,ნარკვევები მოსახლეობის შესახებ“ (Essay on Populiation, 1798, მე–2 გამოცემა – 1803) მალთუსი მოსახლეობის ზრდის ტემპების შეჩერების, მოსახლეობის ზრდასა და არსებობის საშუალებით მის უზრუნველყოფას შორის ბალანსის შენარჩუნების საქმეში ხაზს უსვამდა ისეთი ფაქტორების მნიშვნელობას, როგორიცაა ავადმყოფობა, შიმშილი, ძალადობა (მოსახლეობის ზრდაზე ,,პოზიტიური კონტროლი“), თავშეკავება სექსუალური ცხოვრებისაგან, გვიანი ქორწინება, ზნეობრივი შეზღუდვები (“პრევენციული კონტროლი“). მალთუსი ცდილობდა მოსახლეობის ზრდის პროცესების ბიოლოგიური და სოციალური ფაქტორები “მოსახელობის კანონის“ სახით ჩამოეყალიბებინა. მალთუსის ამ მოსაზრებების განახლება და განვითარება XX ს–ის 50–იან წლებში სცადა გ. მაკენროტმა (1903–1955).

Source: სოციალურ და პოლიტიკურ ტერმინთა ლექსიკონიცნობარი / [სარედ.: ჯგუფი: ედუარდ კოდუა და სხვ. ; გამომც.: ლაშა ბერაია] – თბ. : ლოგოს პრესი, 2004 – 351გვ. ; 20სმ. – (სოციალურ მეცნ. სერია/რედ.: მარინე ჩიტაშვილი). – ISBN 99928-926-9-2 : [..]//

პოსტთანამედროვე- post-moderne დასავლურ საზოგადოებებში ყველაფრის დაქუცმაცება // რასაც Baumann უწოდებს თხევად საზოგადოებას//- პასუხისმგებლობათა, კავშირების, დროის, პროექტების დაქუცმაცება უარყოფს ყველაფერ ხანგრძლივს და გრძელვადიანს

არადა თუ კი რამე გრთავთ ხანგრძლივობაში ესაა ბავშვის, შვილის გაჩენა.

გვარის, ოჯახის სახელის უკვდავების უზრუნველყოფას აღარა აქვს აზრი როდესაც ოჯახი არის ხანმოკლე დროებითი მოვლენა და არა გრძელვადიანი ფენომენი, ეთიკური პრინციპების გადაცემას და ასე უწყვეტობის უზრუნველყოფას არა აქვს აზრი როდესაც ეთიკურ პრინციპები // „ღირებულებები“// იცვლება ეპოქის შეცვლასთან ერთად // ყოველ შემთხვევაში ასე სწამთ//.

მაგრამ 1960-70 წლების ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის შემდეგ  გაჩნდა უამრავი პათოლოგია და ევროპული ცივილიზაციის სიკვდილის საფრთხე. დავაკვირდეთ.

 

https://www.irishtimes.com/news/world/europe/two-men-jailed-in-germany-for-decades-of-child-abuse-1.4009268

 

Thu, Sep 5, 2019

 

  გერმანიაში დააპატიმრეს 2 მამაკაცი იმიტომ რომ ისინი ათწლეულების მანძილზე აუპატიურებდნენ ბავშვებს.

 

Two men jailed in Germany for decades of child abuse

Judge calls men’s tactics, befriending single parents online to get closer to their children, ‘perfidious’

Derek Scally in Berlin

 გერმანულმა სასამართლომ პატიმრობა მიუსაჯა ორ ადამიანს იმიტომ რო მათ გააუპატიურეს 30-ოდე ბავშვი. ყველაზე ახალგაზრდა გაუპატიურებული ბავშვი 4 წლისაა. ეს ხდებოდა ერთ კემპინგში ათ წელზე მეტი ხნის მანძილზე.

„ ძნელია ამ საშინელებათა სიტყვებით გადმოცემა“, განაცხადა მოსამართლე Anke Grudda-მ  Detmold-ის დასავლეთი გერმანიის რეგიონალური სასამართლოს წინაშე. „ თქვენ გააფუჭეთ 32 ბავშვი და ახალგაზრდა როგორც თქვენი სექსუალური ჟინის ობიექტები, თქვენ მოსპეთ 32 ბავშვი.

სიტყვები „საშინელი“ და „საზიზღარი“ არაა საკმაოდ ძლიერი, თქვა მან, ამ სიტყვებით ვერ აღიწერება  10-კვირიან სასამართლოზე გასამართლებული ამ 2 ადამიანის გარყვნილების სიღრმე.

ბავშვთა გაუპატიურებების უმრავლესობა ხდებოდა Andreas V-ს საცხოვრებელ ავტომობილ caravane-ში. ამ Andreas V-ს ჰქონდა სოციალური დახმარება.  მას ბრალად დაედო 223 ავკაცობა.  მის უფრო სხალგაზრდა კომპანიონს ბრალად დაედო 48 ავკაცობა.

ტიპების კომპიუტერებში იპოვეს ბავშვური პორნოგრაფიის მასალები.

ტიპები ინტერნეტით უმეგობრდებოდნენ მარტოხელა მშობლებს და შემდეგ გასაგებია თუ რასაც უშვრებოდნენ მათ პატარა შვილებს.

ტიპები ამ პატარა ბავშვებს დაატარებდნენ კომერციულ ცენტრებში,საცურაო აუზებში, ჩუქნიდნენ ამ ბავშვებს მობილურ ტელეფონებს და პორტატულ კომპიუტერებს.

ახალგაზრდა ოხერმა ბწშვებს დაურიგა ნამცხვრები, ნაყინი და სამაგიეროდ მოსთხოვა მათ გატიტვლება და ორალური სექსი. მან ტიტველ ბავშვებს ფოტოებიც გადაუღო.

გამოძიების დროს პოლიციის არქივებიდან გაქრა სამხილები და სხვა საბუთები. d’Andreas V-ს პედოფილურ ტენდენციებზე მითითებების მიუხედავად  სოციალური დახმარების ხელმძღვანელებმა მას მისცეს პატარა გოგონას შვილად აყვანის უფლება და საშუალება. d’Andreas V კი ამ გოგონას იყენებდა „ სექსუალურ ობიექტად“ და თავის საცხოვრებელ ავტომობილში პატიჟებდა და იღებდა სხვა ბავშვებს.

როდესაც ძალადობები გამჟღავნდა გამომძიებლებმა გაარკვიეს რომ  საქმეზე პასუხისმგებელმა გააქრო საბუთები.

ამ ტიპების ადვოკატებმა შეწყვიტეს მათი დაცვა.

 

პორნოგრაფია, 13 წლის ბიჭმა გააუპატიურა თავისი 4 წლის დისშვილი  ინგლისურ საიტ LifeSiteNews-ზე 2018 წლის 13 დეკემბერს გამოქვეყნებული ამბავი

 

https://www.avenirdelaculture.info/pornographie-un-garcon-de-13-ans-viole-sa-cousine-de-4-ans/
 NATHALIE BURCKHARDT 13/05/2019 PORNOGRAPHIE

დედის მონაყოლი იმაზე თუ რა უქნა პორნოგრაფიამ მის შვილს და მის ოჯახს:

 

ყველაფერი დაიწყო სმარტფონი- smartphone-ს ყიდვით.“ჩვენი შვილი 13 წლის რომ გახდა მას ვაჩუქეთ iPhone  ეს იყო პირველი შეცდომა, ნანობს დედა

ბავშვს იმდენად უნდოდა ტელეფონი რომ  ჩემმა ქმარმა და მე ვიფიქრეთ რომ მისი სკოლაში კარგი ქცევისთვის კარგი იქნებოდა მისი დასაჩუქრება ტელეფონით“, ყვება  ის.

« ცოტა ხნის შემდეგ შევამჩნიე რომ ჩემი შვილი მეტისმტად იყენებდა ტელეფონს“, იხსენებს დედა. „ მე არ ვიცოდი რომ ის უყურებდა პორნოგრაფიას. მას შემდეგ მდგომარეობა გაუარესდა.“

„ ს პასუხისმგებელი ბიჭი იყო  და მისი დაქორწინებული დები მას უტოვებდნენ თავის შვილებს როდესაც ისინი რაღაცის საყიდლად მიდიოდნენ.

ერთხელ მივედი სტუმრად და დავრეკე კარზე. ჩემთან მოვიდა ჩენი 4 წლის შვილიშვილი გოგონა და თამამად მითხრა რომ ჩემმა შვილმა ის გააუპატიურა.  ნე მაშინვე დავიჩოქე და ვთხოვე მას გაემეორებინა ნათქვამი.  მაშინ დაიწყო კოშმარი.  ჩემი ქალიშვილი და მე ვიყავით შოკში, ზიზღით სავსე.“

„ ეს იყო ძალიან ხანგრძლივი ბრძოლა, პოლიციის გამოძიებასთან შევითყვეთ რომ ჩემმა ვაჟიშვილმა გააუპატიურა ჩვენი 2 სხვა შვილიშვილიც, იხსენებს ის შეძრწუნებული.

„პორნოგრაფია ბოროტებაა რომელმაც დაანგრია ჩემი ოჯახი. ის ისევე აკრძალული უნდა იყოს როგორც ალკოჰოლი, ნარკოტიკი და ა.შ.  ის სპობს ადამიანებს და ამაზე არ ლაპარაკობენ“, ამბობს ის სამართლიანად.

 

 და უბედურმა ქალმა დაამთავრა ამ მოწოდებით:  „ ვამბობ და ვიმეორებ რომ თუ ჩვენი კულტურა არ დაუპირისპირდება პორნოგრაფიის კულტურას ის მოგვსპობს.  ის მთელ თაობას ასწავლის ძალადობით სავსე სექსუალურ იდეოლოგიას და გარდაქმნის მილიონობით ადამიანის დამოკიდებულებას სექსის, ურთიერთობათა მიმართ.

პორნოგრაფია სპობს ქორწინებებს, ოჯახებს, ადამიანებს, ჩვენ უბრალოდ არ გვაქვს არჩევანი, ამ პრობლემას უნდა მოეაროს ვინაიდან ის ყველგანაა.“

 

დღევანდელობის მამები  ჰოლანდიელი, ნიდერლანდელი ბერნარდ მანდევილი თუ დე მანდევილი// Bernard Mandeville თუ de Mandeville // 1670-1733, ლეიდენის უნივერსიტეტში სწავლის შემდეგ ის გახდა მედიცინის დოქტორი და 1693 წლიდან ცხოვრების ბოლომდე ცხოვრობდა ინგლისში. უმთავრესად ცნობილია თავისი პირველად 1705 წელს გამოქვეყნებული  თხზულებით „“ფუტკართა ზღაპარი“- The Fable of the Bees.

 

ეგოიზმი უბიძგებს მოქმედებისკენ, მორალი იწვევს ლეთარგიას, ძილს,  მაშ კერძო ეგოისტური ინტერესების დინამიკა ამდიდრებს საზოგადოებას და ქმნის მის კეთილდღეობას. ნოდერლანდელი თეორეტიკოსის ამ იდეამ შთააგონა ადამ სმიტი და ეკონომიკური ლიბერალიზმი.

პირველ რიგში  უნდა იფიქრო საკუთარ თავზე და არა ოჯახზე, ქვეყანაზე, სამშობლოზე თუ ხალხზე და დანარჩენი მოვა. ესაა დედააზრი.

 

https://www.philomag.com/les-idees/phrases-choc/les-vices-prives-font-la-vertu-publique-bernard-mandeville-la-fable-aux

 

  წარმოიდგინეთ ფუტკრების დიდი და კომფორტული სკა. ფუტკრები ცხოვრობენ სიუხვეში,მდიდრები არიან. მაგრამ ისინი საშინლად იმორალურები არიან, ყოველ ნაბიჯზე არღვევენ მორალის წესებს.

ზოგიერთმა ვერ აიტანა გაბატონებული კორუფცია,გარყვნილება და მათ ღმერთს სთხოვეს ჩარევა. ღმერთიც ჩაერია, ფუტკრები გადაიქცნენ უმანკო წესიერ და პატიოსან არსებებად და სკა წახდა, ის ჩავარდა ინერციაში და გაღატაკდა.

ბერნარდ დე მანდევილის მტკიცებით საზოგადოების კეთილდღეობას ქმნის ეგოიზმი და პირადი მანკიერებები, წესიერება და პატიოსნება კი უბედურებაა ქვეყნისთვის.

ბერნარდ დე მანდევილის ზღაპრის ქვესათაურია „ კერძო უზნეობები ქმნიან საზოგადოებრივ კეთილდღეობას“

ბერნარდ დე მანდევილი რადიკალურად უპირისპირდება ღმერთის და მოყვასის სიყვარულის მქადაგებელ ქრისტიანობას.  სიყვარული კი არა ყოველი ინდივიდის ეგოიზმი და უწესობა-უზნეობა მოიტანს ბედნიერებას ესაა ბერნარ დე მანდევილის დედააზრი.

ის ხოტბას სიხარბე-გაუმაძღრობას, ექსპლუატაციას, უპატიოსნობას, აბუჩად იგდებს ალტრუიზმს, ზომიერებას, თავშეკავებას.

 

ბერნარდ დე მანდევილის წიგნი დაწვეს მთელ ევროპაში როგორც ეშმაკის ნაბღაჯნი, როგორც Man Devil-ის ნაწერი.

 

ბრნარდ დე მანდევილის ზღაპარი იძლევა საბაზრო ეკონომიკის პრინციპს რომელიც ცოტა მოგვიანებით დაამუშავა Adam Smith-მა „უხილავი ხელის“ ფორმით.

 

ბერნარდ დე მანდევილიც და ადამ სმიტიც იყვნენ ინგლისელ-შოტლანდიელ განმანათლებელთა მოძრაობის მონაწილეები. მათი თქმით სოციალური წყობა-წესრიგი, მაგ. სკა, არაა რაციონალური და მორალური ჩანაფიქრის შედეგი, ისაა ერთმანეთთან შეუთანხმებელ უზნეო მანკიერ ინდივიდუალურ ქმედებათა სიმრავლის ნაყოფი.

 

 ბერნარდ დე მანდევილის თქმით საზოგადოება ვერ პოულობს თავის წონასწორობას პოლიტიკური თუ რელიგიური ხელისუფლების ჩარევით. 

საზოგადოებას აბედნიერებს  ყოველი ინდივიდის ჟინის და ვნებების თავისუფალი გაცხადება და  ვნებების მრავალფეროვნება და ინტერესების კონკურენცია სტიმულს აძლევენ კომერსანტების გენიას, ავითარებენ ინდუსტრიას და ასე აუმჯობესებენ მილიონობით ღარიბთა ხვედრს.

 

წესიერება და პატიოსნება მიაძინებს აზრს და მოქმედებას, უზნეობა და მანკიერება კი აღვიძებს ადამიანს და მოუწოდებს მას აქტიურობისკენ. სახელმწიფომ არ უნდაამკვიდროს წესიერება და პატიოსნება, პირიქით,მან უნდა წაახალისოს ეგოისტური ინტერესები.

 

ბერნარ დე მანდევილის თქმით მდიდარი და კეთილდღეობით სავსე საზოგადოების ასაგებად საჭიროა უღირსი და საზიზღარი თვისებები, მაგრამ ბერნარდ დე მანდევილის აზრით მაინც არსებობს რაღაც საზღვარი.უწესობა და უზნეობა სასარგებლოა, მაგრამ ის არაა თვითმიზანი. კერძო, ინდივიდუალურ უზნეობას თავისი წვლილი შეაქვს საზოგადოებრივ კეთილდღეობაში.

და ბერნარდ დე მანდევილი საჭიროდ თვლის ყველაზე მავნე და საზოგადოებისთვის უსარგებლო უზნეობათა და უწესობათა დასჯას.

 

ასე არაა მარკიზ დე სადი, ის ბევრად უფრო შორს მიდის.

 

ამისთვის საზოგადოება, საზოგადოებრივი სფერო  სულ არ არსებობს. არის ინდივიდი. მთავარია ძლიერი ინდივიდის ჟინის დაკმაყოფილება ნებისმიერ ფასად.

 

 

 დონატიე ალფონს ფრანსუა დე სადი (ფრანგ. Donatien Alphonse François de Sade; 2 ივნისი1740პარიზი — 2 დეკემბერი1814შარანტონ-სენ-მორისი) — ფრანგი მწერალი, ფილოსოფოსი, ჰედონისტი, ათეისტი, ლიბერტინაჟის მიმდევარი. საყოველთაოდ ცნობილია მარკიზ დე სადის სახელით. იგი განსაკუთრებით ცნობილი გახდა თავისი ნაწარმოებებით, რომლებშიც შედის ძალმომრეობისა და პორნოგრაფიის ამსახველი პასაჟები, რასაც, ისევე როგორც თავის აღვირახსნილ ცხოვრებას, ავტორი ფილოსოფიურ გამართლებას აძლევს. თავისი რომანებისა და ცხოვრების სტილის გამო სადმა 30 წელი ციხეში გაატარა. სადის სახელიდან გამომდინარე ფსიქიატრმა რიჩარდ ფონ კრაფტებინგმა შემოიღო სიტყვა სადიზმი, რაც ნიშნავს სიამოვნებას სხვისი ტანჯვა-წამებით

 

შესავალი მარკიზ დე სადის ბოდიში  ფილოსოფიაში

 

https://www.herodote.net/Donatien_de_Sade_1740_1814_-synthese-1907.php
 

„ ბუნებისგან მივიღე ჩემი მიდრეკილებები და მე გავაბრაზებ ბუნებას თუ კი წინააღმდეგობას გავუწევ ჩემს მიდრეკილებებს;

  თუ კი ბუნებამ მომცა ცუდი მიდრეკილებები მან ეს ქნა იმიტომ მან ისინი ჩათვალა საჭიროდ,აუცილებლად.

მე ვარ მხოლოდ მანქანა ბუნების ხელში, ის მამოძრავებს ისე როგორც მას უნდა და ჩემს მიერ ჩადენილი ყოველი დანაშაული ემსახურება ბუნებას; რაც უფრო მიბიძგებს ბუნება დანაშაულის ჩადენისკენ მით უფრო სჭირდება ეს მას; იდიოტი ვიქნები თუ კი წინააღმდეგობას გავუწევ ბუნებას.

ჩემს წინააღმდეგაა მარტო კანონები, მაგრამ მე არაფრად ვაგდებ და ვარღვვ კანონებს;

 

   ჩემი ოქრო და ჩემი კრედიტი მაყენებს მე  მხოლოდ ხალხისთვის საშიშ ვულგარულ ჭირზე უფრო მაღლა“//მარკიზ დე სადი//

 

https://www.histoireduntroudememoire.com/2019/03/12/introduction-a-la-philosophie-sadienne/

 

„ ულმობლობა, სისასტიკე, სულაც არაა მანკიერება, ესაა პირველი გრძნობა რომელიც ჩაბეჭდა ჩვენში ბუნებამ; ბავში ტეხავს თავის ჩხარუნას, კბენს ძუძუზე თავის ძიძას, ახრჩობს თავის ჩიტს ბევრად უფრო ადრე გონების ასაკში შესვლამდე.“ // მარკიზ დე სადი, „ ფილოსოფია ბუდუარში//.

 

„ ქალის ხვედრი ისაა რომ ის უნდა იყოს როგორც ძუკნა, როგორც ძუ მგელი: ის უნდა ეკუთვნოდეს ყველას ვისაც ის მოუნდება…ქალის დაქორწინება ბუნების შეურაცხყოფაა.“// მარკიზ დე სადი//.

 

მარკიზ დე სადი იყო ფსიქოანალიზის წინამორბედი. მან ნიცშეზე უფრო ადრე თქვა რომ

„ ღმერთი მკვდარია“, ის იყო ველური კაპიტალიზმის და დღევანდელი პორნოგრაფიული და ჰიპერინდივიდუალისტური საზოგადოების მაუწყებელი.

 

მისი ბოდიში ფილოსოფია შეიძლება დახასიათდეს მის მიერ მოგონილი 1 სიტყვით „ იზოლიზმი“- isolisme.

 

 მარკიზ დე სადის აზრით ადამიანი დაიბადა მარტო სხვებთან შეჯიბრში გადარჩენისთვის. ადამიანი არის ტყვე მისი გაუცნობიერებელი მხეცური ვნებებისა რომლებიც მან უნდა დააკმაყოფილოს ნებისმიერ ფასად.

.მარკიზ დე სადი ცხოვრობდა გარდამტეხ ხანაში რომელმაც შეძრა მსოფლიოს სახე, საფრანგეთის რევოლუციის ხანაში, დემოკრატიის გაჩენის ხანაში,. დემოკრატია დარჩა უნივერსალურ,საყოველთაო მოდელად რომელიც უნდა იყოს ადამიანთა თავისუფლების გარანტია.

მარკიზ დე სადი არის განმანათლებელთა შავი მზე.

რუსოს თანამედროვე მარკიზ დე სადის ფილოსოფიის საფუძვლები ასევე არის ბუნების კანონებში. მაგრამ მისი ბუნება სასტიკი და ულმობელია. ამ ბუნებაში მგელი ჭამს კრავს.

მარკიზ დე სადი სოციალ-დარვინისტია სოციალ-დარვინიზმის გაჩენამდე.

ამ ქვეყნის ძლიერები არსებობენ მათი სიამოვნებისთვის.მათ უნდა ისიამოვნონ ნებისმიერ ფასად, მათ შორის სუსტების ტანჯვა-წამების ფასად.

მარკიზ დე სადის აზრით ცა ცარიელია, ღმერთი კი არის ქიმერა რომელიც მოიგონა სამღვდელოებამ ხალხთა დასამონებლად, ძმობა კი არის ქრისტიანული გამოგონება რომელიც არ არსებობს ბუნებაში.

მარკიზ დე სადისთვის ლოღიკურად აზროვნების ერთადერთი ფორმაა ათეიზმი. სვინდისიც არის ჩვენი ცუდად აღზრდის შედეგი. სინანული სისუსტეა. ერთადერთი ბედნიერებაა უზნეობა და უწესობა ვინაიდან ყველა შემთხვევაში გველის უბედურება.

 მარკიზ დე სადის ’isolisme, მაშ, არის ალტრუიზმის საწინააღმდეგო რამ.

მარკიზ დე სადის თეორიების საფუძველია დევიზი „ ტკბობა დაუბრკოლებლად“- jouir sans entrave

სხვა ადამიანი ღირებული და მნიშვნელოვანია მხოლოდ იმდენად რამდენადაც მანიჭებს სიამოვნებას. ამის იქით სხვა ადამიანის სიცოცხლე არ ღირს არაფრად.

ამიტომ მე არ უნდა მაწუხებდეს სვინდისი, არ უნდა ვთვლიდე თავს დამნაშავედ თუ კი სხვა ადამიანის გაგლეჯა მსიამოვნებს.

გაუპატიურება, წამება, მკვლელობა კარგია თუ კი ეს მანიჭებს სიამოვნებას.

 

მარკიზ დე სადის აზრით მკვლელობა არაა დასაგმობი ბუნების თვალსაზრისით.

დანაშაული ლეგიტიმურია სოციალური თვალსაზრისითაც:

„ რესპუბლიკური სიამაყე მოითხოვს ცოტა მძვინვარებას, სიმძაფრეს, თუ კი ის დარბილდება და განაზდება,თუ კი მისი ენერგია დაიკარგება, მას მალე დაიმონებენ“. სიკვდილით დასჯა ანუ სამართლებრივი აქტი უნდა შეცვალოს მკვლელობამ. ვნებათა რეგულაცია უნდა მიენდოს ბუნებას.მარკიზ დე სადი ანტიეტატისტია, სახელმწიფოს მოწინააღმდეგეა.

მარკიზ დე სადის მთავარი ღირებულებებია აბსოლუტური ეგოიზმი, პირადი მოგება, სიამოვნების იმპერატივი.

 მარკიზ დე სადის საოცნებო საზოგადოებაა ანარქიული და მოძალადე მხეცობის საზოგადოება სადაც ინდივიდია ყველაფერი და არაფერმა უნდა შეაკავოს მისი მხეცური ვნებებიც.

 

 „ ტკბობა, სიამოვნება დაუბრკოლებლად“ – Jouir sans entraves, მარკიზ დე სადის ეს დევიზი იყო 1968 წლის პარიზული მაისის ნიჰილისტური რევოლუციის ერთ-ერთი მთავარი დევიზიც და აი მისი შედეგებიც:

 

ნობელის პრემიის ლაურეატი გორბაჩოვისთვის და მისი თაყვანისმცემლებისთვის სასურველი ახალი მსოფლიო წესრიგი ჭრიალებს, ალაგ-ალაგ სკდება და ფეთქდება, მაგრამ ახალი სექსუალური წესრიგი კი ბატონო,ინებეთ. არც ისე ახალია, ჯანდაბაში წასული რომის იმპერატორი ნერონის დროს უკვე იყო ასე, მაგრამ მაინც. დავაკვირდეთ.

.

https://www.20minutes.fr/monde/90036-20060606-monde-ventes-aux-encheres-de-prostituees-dans-les-aeroports-britanniques

    ბრიტანეთის აეროპორტებში კახპებს როგორც საქონელს ყიდიან აუქციონებზე

2006 20 minutes

06/06/06  პროსტიტუციისთვის დანიშნულ  ახალგაზრდა უცხოელ ქალებს  აეროპორტებში მოწყობილ აუქციონებზე ყიდიან როგორც პირუტყვს, როგორც საქონელს.  ეს განაცხადა კვირას საღამოს პროკურატურის, Crown Prosecution Service (CPS)-ის წარმომადგენელმა. 

ასეთი აუქციონი-გაყიდვა, მაგალითად ეხლახანს იყო ორგანიზებული ლონდონის სამხრეთით Gatwick-ის აეროპორტის ერთ-ერთ დარბაზში კაფეს წინ,  ქალების და ქალიშვილების სხვა გაყიდვა-აუქციონებიმოეწყო  ლონდონის აეროპორტებში Heathrow და Stansted.

 

CPS-ის თანახმად ქალებით და საზოგადოდ ადამიანებით ვაჭარი არამზადები ახალგაზრდა ქალებს ყიდიან მათ ბრიტანეთში ჩასვლისთანავე.  ეს ქალები ხშირად არიან აღმოსავლეთი ევროპიდან, მაგრამ არიან აზიიდან თუ ბრაზილიიდან ჩასული ქალებიც.

ბრიტანეთის შინაგან საქმეთა სამინისტროს 5 წლის წინანდელი ციფრების თანახმად 1400 ქალს უნდა ეცხოვრა სექსუალური მონობის მდგომარეობაში. სპეციალისტების აზრით მათი რაოდენობა გაორმაგდა.

 

https://www.monde-diplomatique.fr/1999/02/GERY/2733
 

 მრავალი ათასი  ქალი აღმოსავლეთი ევროპიდან და ყოფილი საბჭოთა კავშირიდან არის ევროკავშირში იძულებითი პროსტიტუციის მსხვერპლი.  რკინის ფარდის გაქრობის შემდეგ გაჩენილი ეს ფენომენი ბოლო ხანს გავრცელდა მოსახლეობათა გაღატაკების გამო.

ბელქიაში Anvers არის ქალებით ვაჭრობის ადგილი.  საერთაშორისო ორგანიზაცია მიგრაციებისთვის უკვე დიდი ხანია რაც შფოთავს ამის გამო.

 

1998 წლის დეკემბერში ამის გამო განგაში ატეხა ევროკომისიამ. მაგრამ პრობლემა ჯერ ჯერობით რჩება პრობლემად.

 .

 

https://www.nouvelobs.com/rue89/rue89-monde/20100613.RUE7029/jana-kidnappee-en-europe-pour-esclavage-sexuel-temoigne.html

 

თავიდან Le Nouvel Observateur, რომელსაც მოფერებით უძახიან Le Nouvel Obs-ს არის 1964 წელს Claude Perdriel-ის და Jean Daniel-ის მიერ შექმნილი ფრანგული ყოველკვირეული ჟურნალი.

ისიც საინტერესო რამეებს წერს.

ლაპარაკობს ევროპაში სექსუალურ მონად გატაცებული Jana, 2010 წლის 13 ივნისი

სლოვენიაში მოსწავლე Jana Kohut გაიტაცა ადამიანებით ვაჭრობის ქსელმა. 6 წლის შემდეგ ის ლაპარაკობს ადამიანის უფლებათა საბჭოს გაეროს დიპლომატების წინაშე.

„ მე მქვია Jana Kohut, დავიბადე ბბოსნიაში, 2004 წლის სექტემბერში რათა მესწავლა უნივერსიტეტში გადავედი ლუბლიანაში, სლოვენიაში.

ერთ-ერთმა ჩემმა ახალმა ნაცნობმა Romana-მ შემომთავაზა მისი ბინის გაზიარება. ზრდილობიანი, თავაზიანი Romana მალე გახდა ჩემი მეგობარი, ჩემი სანდო პირი.


მე სწავლის გარდა ვეძებდი სამუშაოს და ერთხელ Romana-მ მითხრა რომ ის მოელაპარაკა ბუღალტრულ, ანგარიშმწარმოებელ საზოგადოებას სამსახურში მიღების თაობაზე შეხვედრაზე. მე მიცდიდა ვიღაც ქალი.

 

 10-წუთიანი საუბრის შემდეგ გამოჩნდა 2 კაცი, მათ შემათრიეს მანქანაში. მე წინააღმდეგობას ვწევდი. მათ ამიკრეს თვალები, სადღაც მივედით და მათ მცემეს და გამაუპატიურეს. შემდეგ მათ ნემსით გამიკეთეს ჰეროინი და ძალით ჩამაცვეს პორნოგრაფიული აქსესუარები. მე აღარასოდეს მინახავს Romana.“
 4-თვიანი ჯოჯოხეთი

 

2004 წლის ოქტომბრის იმ დღეს Jana დაუყოვნებლად მიხვდა რომ მოხვდა ადამიანებით ვაჭრობის ქსელის მიერ დაგებულ ხაფანგში. 

4 თვის მანძილზე მას დღე და ღამე ძიძგნიდნენ „ყველა ასაკის და ყველა სოციალური კატეგორიის ტიპები: ინტელექტუალები, მუშები, უმუშევრები, პოლიციელები ფორმაში, კრიმინალები.“

„ ჩემი მედილეგეები ჩემი უფრო დამორჩილების მიზნით მაშიმშილებდნენ, ნარკოტიკით მწამლავდნენ, თუ კი წინააღმდეგობას გავუწევდი მცემდნენ და მაუპატიურებდნენ, მემუქრებოდნენ რომ იგივეს უზავდნენ ჩემ 10 წლის პატარა დას. მაიძულებდნენ დამერეკა დედასთან რათა დამემშვიდებინა ის. განუწყვეტლად მატარებდნენ ერთი ადგილიდან მეორეზე, ტიტველს მახვევდნენ ტილოში, თვალებს მიკრავდნენ და მაგდებდნენ მანქანაში.“

ერთხელ მას კარებს ქვეშ შეუცურეს მისი პასპორტი და  Jana-მ მოახერხა გაქცევა

6 წლის შემდეგ, 2010 წლის 2 ივნისს Jana მიიწვიეს ჟენევაში რათა მას მოეყოლა თავისი ისტორია  ადამიანის უფლებათა საბჭოს დელეგაციების წინაშე. გაეროს ინიციატივას  Global Initiative to Fight Human Trafficking-გლობალური ინიციატივა პიროვნებებით ვაჭრობის წინააღმდეგ ბრძოლისთვის  თან ახლდა პიროვნებებით ვაჭრობაზე საგანგებო მომხსენებელი Joy Ngozi Ezeilo-ს  გამოსვლა.იყო უშუალო ჩვენებებიც.

ამ საშინელმა მოწმობებმა და ჩვენებებმა შესძრეს მრავალი რამის მნახველი გაეროს დიპლომატები.

შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის ვარაუდით მსოფლიოში ყოველ წელს საქონელივით ყიდიან და ყიდულობენ 2,4 მილიონ ქალს,მაკაკაცს და ბავშვს. რეალურად ციფრი უფრო დიდი უნდა იყოს.

ევროპაშიც ყოველწლიურად ძალით აკახპებენ ასობით ქალს და ქალწულს. ფენომენი უფრო და უფრო ვრცელდება, მსხვერპლთა რაოდენობა იზრდება.

შუაგულ ევროპაში გატაცებული და ცემა-ტყებით გაკახპებული ევროპელი სტუდენტი გოგონას, მეტიც, ადამიანის უფლებათა დაცვის არასამთავრობო ორგანიზაციის აქტივისტი Jana-ს ამბავმა აჩვენა პრობლემის სირთულე.

„ მე ვიცოდი რომ ასეთი ვაჭრობა არსებობდა, მაგრამ არ მეგონა რომ ეს შემეხებოდა პირადად მე, ახსნა მან. დაგებული ხაფანგისთვის თავის არიდება ძნელია, საკმარისია სისუსტის წუთი. Romana-ს მსგავსები ყველაფერს აკეთებენ რომ დაიმსახურონ თქვენი ნდობა.“

 

Jana დღეს ცხოვრობს ბერლინში, საქმიანობს ხელოვნების სფეროში, მაგრამ ასევე იბრძვის ამ ჭირის წინააღმდეგ:

 „  ამისთვის საჭიროა საზოგადოების ყველა კარზე დარახუნება, არ უნდა დარჩეს ცარიელი სივრცე. საჭიროა იურისტების, მოსამართლეების, ექიმების აღზრდა და მათთვის პრობლემის სიმწვავის გაცნობა.საჭიროა ქსელების შექმნა.

ბერლინში როცა გატაცებულია ძაღლი ყველა მობილიზებულია მის საპოვნელად. ადამიანები ერთმანეთს უკავშირდებიან ინტერნეტით.  გატაცებულ ძაღლს დაეძებენ კვარტალების ბრიგადები.

იგივე სოლიდარობაა საჭირო როდესაც იტაცებენ ადამიანებს, პიროვნებებს.“

Jana-ს დღემდე არ უჩივლია.

„ მე ვერ ვახერხებ პოლიციაში მისვლას. მე მაუპატიურებდნენ პოლიციელებიც, მაგრამ მე ვიცი რომ ოდესმე უნდა გადავდგა ეს ნაბიჯი.

 

არის ბულგარელ-ამერიკელი ფოტოგრაფი და კინორეჟისორი მიმი შაკაროვა //ბულგარულად Мими Чакърова//. მისი ყველაზე გახმაურებული დოკუმენტური  ფილმი The Price of Sex-„ სექსის ფასი“ ლაპარაკობს ქალებით და ქალიშვილებით ვაჭრობაზე.

 

ადამიანებით ვაჭრობა და სექსის საშინელი ფასი

 

https://www.npr.org/templates/transcript/transcript.php?storyId=137372838
 Human Trafficking And The Terrible ‘Price Of Sex’
June 23, 20111:00

NEAL CONAN, წამყვანი : 1989 წლის 9 ნოემბერი,  ბერლინის კედლის ორივე მხარეს შეკრებილმა ექსტაზში ჩავარდნილმა ბრბოებმა დაიწყეს აღმოსავლეთი ევროპის დამატყვევებელი ბეტონის ფილების ნგრევა.

მილიონობით ადამიანი განთავისუფლდა და განთავისუფლების ტალღა მივიდა მოსკოვამდე.

ეს იყო არაჩვეულებრივი მომენტი, მაგრამ ზოგ ადგილას კომუნიზმის დამხობამ გამოიწვია სოციალური ქაოსი, ანარქია, გააჩინა კორუფცია და დიდი სიღარიბე.

ახალი მსოფლიო წესრიგის ბნელი მხარე მოიცავს  ზანგებით, მონებით ვაჭრობის მსგავს თანამედროვე რამეში გამქრალ ასობით ათას ქალს აღმოსავლეთი ევროპიდან.

ნამდვილი ციფრები უცნობია. გაეროს ვარაუდით მოტყუებული, გაყიდული, გაუპატიურებული, გაკახპებული უნდა იყოს 1,5 მილიონი აღმოსავლეთ ევროპელი ქალი.

დღეს ჩვენ ვხურავთ ჩვენს სერიას American Film Institutes-ის Silver Docs Film Festival-ზე წარმოდგენილი ფილმების შესახებ  ახალი ფილმით , “The Price of Sex”-„სექსის ფასი“ რომელიც გვიჩვენებს ამ ფარულ სამყაროს.

რეჟისორია პრემიით დაჯილდოებული და კალიფორნიის უნივერსიტეტის Berkley Graduate School of Journalism-ის პროფესორთა კორპუსის წევრი ფოტოჟურნალისტი Mimi Chakarova

ის გვიერთდება აქ studio 3A-ში. დიდი მადლობა მობრძანებისთვის და მოლოცვები ფილმისთვის.

 

MIMI CHAKAROVA:  გმადლობთ, გმადლობთ.

CONAN:    ერთგვარად საინტერესოა რომ ისტორიები ქალებისა რომლებსაც ყვებით შეიძლებოდა ყოფილიყო თქვენი ისტორიაც.

CHAKAROVA: დიახ, ეს შეიძლებოდა ყოფილიყო ჩემი ისტორიაც.  ჩვენ მოვდივართ ერთი და იგივე ადგილიდან. მა გავიზარდე ბულგარეთის ერთ სოფელში კომუნიზმის დროს.  ჩვენ ვსუნთქავდით ერთი და იგივე ჰაერით, ჩვენ ვცხოვრობდით ერთსა და იმავე პირობებში და ჩვენ გვქონდა ერთი და იგივე გზა.

კომუნიზმი დამხობის შემდეგ ზოგი ჩვენგანი წავიდა ბულგარეთიდან და მათ მოახერხეს ლეგიტიმური სამუშაოს პოვნა. სხვები კი იქცნენ მიგრაციის მსხვერპლებად.

CONAN:  თქვენ ჩადიხართ ქალაქში სადაც გაიზარდეთ და ეს გავს ბომბას?

CHAKAROVA: დიახ, ასეა

CONAN: იქ აღარავინაა.

CHAKAROVA: მოხუცები მარცხნივ არიან.

 

CONAN: საინტერესო იყო მათი მოსმენა. მათ თითქოს ნაკლებად აინტერესებთ მათი შვილების ბედი.

CHAKAROVA: ეეჰ, უნდა იცოდეთ რომ კიმუნიზმის დროს ჩვენ ძალიან უცნაური წარმოდგენა გვქონდა დასავლეთზე.  ჩვენ ვცხოვრობდით ბუშტში და ვერ წარმოგვედგინა რომ ადამიანებს შეიძლებოდა დამართოდა ასეთი რამე.

ვიცი რომ ეს გავს  საშინელ  გულუბრყვილობას, მაგრამ გაიხსენეთ თუ რა სისტემაში გვიხდებოდა ცხოვრება.

ინფორმაცია არ ყოფილა მისაწვდომი და კომუნიზმის დამხობის შემდეგ გაგვანთავისუფლეს ჯუნგლში.

CONAN: თქვენ აქ ესაუბრებით სოფლელი გოგონების ჯგუფს რომლებმაც თითქოს იციან რომ მათი მსგავსი ქალები იყვნენ მტაცებელთა მსხვერპლები, მაგრამ მათ თითქოს მაინც აქვთ ნდობა.

CHAKAROVA:  მათ აქვთ ნდობა ვინაიდან რა არის ალტერნატივა? როდემდე უნდა თოხნონ? იქ არაა სამუშაო.

CONAN: თქვენ აჩვენებთ რომ  ბევრ აღმოსავლეთ ევროპელ ქალს ყიდიან თურქეთში.

CHAKAROVA: ასეა.

CONAN: და ეს არ ნიშნავს იმას რომ სექსით ვაჭრობა შემოიფარგლება თურქეთით. თქვენ ნახეთ დუბაიში გაყიდული აღმოსავლეთ ევროპელი ქალი. არის ბევრი სხვა ადგილიც.

CHAKAROVA: საბერძნეთიც.

CONAN:  და ამ გოგოების მდგომარეობა არაჩვეულებრივია. ისინი ყვებიან რომ მათ შესთავაზეს ოფიციანტის თუ სასტუმროში დამლაგებლის ადგილი თუ რაღაც მსგავსი.

და თქვენ ხვდებით ერთ არაჩვეულებრივ ქალს, რომელიც არის თქვენი ფილმის დასაწყისში და ბოლოს. ის საკუთარ თავს საყვედურობს თავისი გულუბრყვილობის გამო.

CHAKAROVA: დიახ, მას ჰქვია Vika ის იყო დუბაიში გაყიდვის მსხვერპლი.

CONAN: რგორ ნახეთ ის?

CHAKAROVA: მე ის ვნახე მოლფავეთის დედაქალაქი კიშინიოვის ერთ თავშესაფარში. მე ვიცნობდი ქალს ვისთანაც ერთად ცხოვრობდა ის ოთახში. ამ ქალმა მითხრა რომ მე უნდა შევხვდე Vika-ს და მოვისმინო მისი ისტორია.

როდესაც მე შევხვდი Vika-ს მან მითხრა რომ მე უნდა გადავუხადო მას 125 $ მის ისტორიაში. მე ვუპასუხე რომ მე მომისმენია ბევრი ქალის საშინელი ისტორია და მე არ ვიხდი ფულს ინტერვიუებისთვის. ამის შემდეგ დავაპირე წასვლა, მაგრამ მან გამაჩერა და მითხრა ჯობდა დაჯდომა და მისი მოსმენა. მას ამის შემდეგ აღარ უხსენებია ფული.

Vika მრავალი ამ ქალის მსგავსად დამსხვრეული იყო. მათ გადაიტანეს ცუდი რამეები. მათ დაპირდნენ ლეგიტიმურ სამუშაოს. ისინი ფიქრობდნენ რომ იქნებოდნენ ოფიციანტები ან აღმზრდელები სხვა ქვეყანაში.

ზოგი ქალი ფიქრობდა რომ მიდიოდა მოსკოვში და აღმოჩნდა სტამბოლში. მათ ისიც კი არ იციან თუ სად მიდიან. ისინი ხვდებიან ქვეყანაში რომლის ენაც არ იციან. …

 

 

https://www.npr.org/2011/06/23/137372838/human-trafficking-the-terrible-price-of-sex

Human Trafficking And The Terrible ‘Price Of Sex’
June 23, 20111:00 PM ET

18 წლის მაია გაყიდეს სექსუალურ მონად.  ესაა Mimi Chakarova-ს ფილმში The Price of Sex- სექსის ფასი, მოყოლილი ერთ-ერთი ისტორია.

Mimi Chakarova:  1989 წელს ბერლინის კედლის დამხობამდე აღმოსავლეთ ევროპელები დამწყვდეულები იყვნენ ციხეში ღია ცის ქვეშ.

და როდესაც ეს კედელი დაემხო მრავალი ქვეყანა არ იყო მზად ახალი ცხოვრებისთვის.

განთავისუფლებამ დატოვა  ანარქიით და დიდი სიღარიბით სავსე სიცარიელე.

ყველაზე უარეს შემთხვევებში იყო ადამიანებით ვაჭრობის,გაუპატიურებათა და იძულებითი პროსტიტუციის ეპიდემია.  ასობით ათასი ქალი იძულებით ჩაითრიეს პროსტიტუციაში

ფოტოჟურნალისტმა Mimi Chakarova-მ მონახა ადამიანებით ვაჭრობით მონებით კომერციაში დანთქმული ქღმოსავლეთ ევროპელი ქალები და  ჩაიწერა მათი ნაამბობი.

მისი დოკუმენტური ფილმი The Price of Sex-„სექსის ფასი“ წარმოდგენილი იქნა l’American Film Institute-ს festival Silverdocs-ზე.

 

Chakarova -მ თქვა რომ მასაც შეიძლებოდა გადახდომოდა ის რაც გადახდა მისი ფილმის ქალებს.

„ მე დავიბადე ბულგარეთის ერთ სოფელში კომუნიზმის დროს. ჩვენ ვსუნთქავდით ერთი და იგივე ჰაერით, ჩვენ ვიყავით ერთსა და იმავე პირობებში.“

მან დაუმატა რომ ქალები ბულგარეთიდან, მოლდავეთიდან და აღმოსავლეთი ევროპის სხვა ქვეყნებიდან ხშირად აღმოჩნდებიან ხოლმე თურქეთში და საბერძნეთში სადაც Chakarova-მ ნახა თავისი სიუჟეტები.

ქალები ყვებიან რომ მათ სთავაზობდნენ კაფე-რესტორნებში მიმტანების თუ სასტუმროს დამლაგებლის სამუშაოებს, მაგრამ ისინი იძულებით გააკახპეს

 

https://thecrimereport.org/2011/04/25/2011-04-exposing-the-sex-traffickers/

 

Exposing the Sex Traffickers
April 25, 2011

17 აპრილს წარმოადგინეს კალიფორნიელი ჟურნალისტი და კინემატოგრაფისტი Mimi Chakarova-ს შემზარავი დოკუმენტური ფილმი იმაზე თუ როგორ ყიდიან აღმოსავლეთი ევროპის პატარა გოგოებს სექსუალურ მონებად.

  წარმოიდგინეთ რომ ხართ მოლდავეთის თუ ბულგარეთის ღარიბ სოფელში მცხოვრები ქალი და ვიღაც გთავაზობთ მშვენიერ ცხოვრებას დასავლეთში.

პოსტკომუნისტური ევროპის ათასობით ქალი ვერ გაუწევს წინააღმდეგობას ასეთ ცდუნებას.

მაგრამ ამ მაცდურ წინადადებაზე დათანხმება მათ ქცევს ქალებით ვაჭრობის ქსელების ტყვეებად. ისინი ხდებიან 21-ე საუკუნის სექსუალური მონები.

34 წლის კალიფორნიელმა ჟურნალისტმა Mimi Chakarova-მ 8 წელი იკვლია სექსით ვაჭრობა. ამ კვლევამ ის ცენტრალური ევროპის სოფლებიდან მიიყვანა თურქეთამდე და დუბაიმდე.

ძიების დროს ის გახდა კახპა სტამბულის ცხელ კვარტალში.

მისი 73-წუთიანი ფილმის The Price of Sex-„ სექსის ფასის“ მსოფლიო პრემიერა იყო 17 აპრილს Sarasota-ში და თვითონ შაკაროვას უნდა მიეღო ფესტივალი Human Rights Watch 2011-ის Nestor Almenderos-ის პრემია კინემატოგრაფიული რეალიზაციის სიმამაცისთვის.

 

Chakarova-მ The Crime Report-ის მთავარი რედაქტორი Stephen Handelman-ის კითხვების საპასუხოდ ახსნა თუ რატომ გადაიღო მან ეს ფილმი, რატომ ხუჭავენ თვალს მომხდარზე პოლიცია და სხვა ხელმძღვანელები და რა მოხერხებულად ცვლიან თავის მეთოდებს სექსუალური ალიანსები.

ქალებით და ქალიშვილებით ვაჭრობა დღეს გავრცელებულია მთელ მსოფლიოში.

1989 წელს დაწყებულმა კომუნიზმის დამხობამ ახალი გეოგრაფიული და ადამიანური რესურსები მისცა სექსით კომერციას.  დაიწყეს აღმოსავლეთი ევროპის ქალიშვილების და ქალების ყიდვა-გაყიდვა.

 

ბერლინის კედლის დამხობის შემდეგ ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი სანახობა იყო საავტომობილო გზების გასწვრივ ჩამწკრივებული ქალები რომლებიც გამვლელ-გამომვლელებს სთავაზობდნენ ფასიან სექსუალურ მომსახურებას.

პოლიტიკურმა და ეკონომიკურმა ლიბერალიზაციამ, შიდა საერთაშორისო მილიტარიზმთან ერთად  და სასოწარმკვეთმა ეკონომიკურმა მდგომარეობამ, აღმოსავლეთ ევროპაში ქალთა და ქალიშვილთა ლეგიონები გადააქციეს კარგად გამოცდილ სექს-მუშაკებად.

ეს უბედურები შრომობენ არასრული დატვირთვით თავისი შემოსავლის გასაზრდელად, სრული დატვირთვით  სექს-კლუბებში ან მათ ყიდიან და ყიდულობენ როგორც შინაური პირუტყვის ფარას.

პროსტიტუცია არის სერვისების მსოფლიო რკონომიკის სტაბილური ნაწილი და ის ვრცელდება.

მაგრამ ქალებით და ქალიშვილებით ვაჭრობის მსხვერპლების დიდი ნაწილი  უხილავია.

 

ევროპის ქვეყნების საზღვრები უფრო გამჭვირვალე და შრომა უფრო დრეკადი// flexible// და სექსით ვაჭრობა და ექსპლუატაცია გავრცელდა როგორც შრომის ფორმა.

კომუნიზმის დამხობამ ყოფილი სოციალისტური ქვეყნები შეაგდო მსოფლიო ეკონომიკაში.

 იაფი მუშახელის და პოტენციური ბაზრების არსებობამ რეგიონში მიიზიდა მულტინაციონალური საზოგადოებები, ბანკები და ფაბრიკანტები.

რკინის ფარდის გაუქმებით სასწრაფოდ ისარგებლეს და ყოფილ სოციალისტურ სახელმწიფოებს მასობრივად „ესტუმრნენ“ პორნოგრაფიული ჟურნალების რდაქტორ-გამომცემლები და სექსუალური ტურიზმის სააგენტოები. პოსტსაბჭოეთში მათ არ ემუქრებოდათ რეგლამენტაცია და დიდი თუ არც ისე დიდი  უსიამოვნებები.

 ბერლინის კედლის დამხობის შემდეგ მანძილების შემცირებამ უფრო ადვილი და უფრო იაფი გახადა აღმოსავლეთი ევროპის ქალების გარეკვა დასავლეთისკენ. აფრიკიდან, სამხრეთი ამერიკიდან თუ აზიიდან ქალების გარეკვა უფრო რთული და უფრო ძვირია.

მთელ აღმოსავლეთ ევროპაში გავრცელდა ადამიანებით ფარული იატაკქვეშა ვაჭრობა, ნარკოტიკით, იარაღით, ორგანოებით ვაჭრობა.

    ადამიანებით ვაჭრობას ხელს უწყობს ეკონომიკური დაკნინება და მზარდი სიღარიბე. პოსტსოციალისტური ცვლილების მთავარი ელემენტია შრომის ბაზრის გადაწყობა-რესტრუქტურაცია და სოციალური უთანასწორობები. /// გეგმიანი ეკონიმიკიდან საბაზრო ეკონომიკაზე უხეშად გადასვლისას სახელმწიფომ უარი თქვა მოქალაქეებისთვის დახმარების გაწევა, დატოვა თავის მოქალაქეები სოციალური დახმარების გარეშე და მით უმეტეს უმუშევრად დარჩენილები გაღარიბდნენ და გაღატაკდნენ//

 

Gail Kligmanის თქმით საზღვარი ქალებით და ქალიშვილებით ვაჭრობასა და პროსტიტუციას შორის ხშირად ბუნდოვანია

Gail Kligmanის თქმით პროსტიტუცია არის „ სექსუალური სერვისების, სექსუალური მომსახურების გაცვლა ფულში ან სხვა მატერიალურად ღირებულ რამეში“.

 

ქალებით, ქალიშვილებით, საზოგაადოდ ადამიანებით ვაჭრობა კი არის  „ პიროვნებათა დაქირავება, გადაყვანა, დაბინავება თუ მიღება ძალის, ძალადობის გამოყენების  მუქარით, ძალის, ძალადობის   გამოყენებით ან გატაცებით, თღლითობით, ტყუილით, ხელისუფლების თუ ადამიანის სისუსტის ბოროტად გამოყენებით…“.

პროსტიტუცია იქცა პოსტსოციალისტური აღმოსავლეთი ევროპის ცენტრალურ ელემენტად.

ამის მიზეზი კი არის ქალაქების და სოფლების სიღარიბე. პროსტიტუცია, მაშ, შეიძლება იყოს ნაწილი ეკონომიკური სტრატეგიისა რომლის მიზანიცაა ცხოვრების დონის გაუმჯობესება.

 

 

 

The Crime Report: ესაა უაღრესად პირადი თხრობა და ჟურნალისტური ძიება. რამ გიბიძგათ ამ დოკუმენტური ფილმის გადაღებისკენ?

Mimi Chakarova:  ჩემი მოტივაცია შეიცვალა დროთა მანძილზე. თავიდან მე მინდოდა ნახვა იმისა მართალი იყო თუ არა ის  რასაც ვკითხულობდი პრესაში, მაღელვებდა ამ საკითხის ირგვლივ არსებული სენსაციონალიზმი.

მე მიზნად დავისახე უკეთესად გაგება იმისა თუ რატომ გაყიდეს სექსუალურ მონებად ქალები  კომუნიზმის დამხობის შემდეგ.

დროთა მანძილზე ვიგრძენი რომ ამ მოგზაურობის სიძნელის მიუხედავად ჩემი მოვალეობა იყო საქმის გაგრძელება.

მე გავიზარდე ბულგარეთის სოფელში. მეც წავედი საზღვარგარეთ და ჩემს ოჯახს უნდა გადაეტანა სიღარიბის იგივე პრობლემები რაც სხვებს.

ჩემი მოვალეობა იყო დავბრუნებულიყავი და წარმომედგინა ის რისი ცოდნაც ბევრს არ უნდოდა თუ ეშინოდათ მისი როგორც ჩვენს საზოგადოებაში პოსტკომუნისტური ჭირის დანახვა.

 

Il TCR: თქვენ ფილმს იწყებთ ბულგარული ანდაზით, ამბობთ რომ შედიხართ „მგლის ხახაში“. რისი თქმა გნებავთ?

 

MC:მე მინდოდა იმის თქმა რომ პასუხების ძიება ცხელი კვარტალების იატაკკქვეშ, მაფიით და კორუმპირებული ფუნქციონერებით დაწამლულ ზონებში მოგკლავთ ბალკანეთში და სხვა ადგილებში სადაც ადამიანის სიცოცხლეს ეპყრობიან როგორც ვაჭრობის, ყიდვა-გაყიდვის ობიექტს.

 

TCR: რა აგდებს ქალებს სექსუალური მიზნით ქალებით ვაჭრების კლანჭებში?

MC: სასოწარკვეთილება. თქვენ რომ გქონდეთ არჩევანი თქვენს სოფელში შიმშილით სიკვდილსა და საზღვარეთ სამუშაოს ძებნას შორის თქვენც წახვიდოდით.

ქალებით ვაჭრები თავს ესხმიან ყველაზე სასოწარკვეთილებს, ყველაზე სუსტებს.  პროსტიტუციისთვის მათი გაყიდვის შემდეგ არავინ დაიწყებს მათ ძებნას.

სისტემა ულმობელი და დაუნდობელია. კიდევ უფრო შემაშფოთებელი ისაა რომ  უკეთესი ცხოვრების და თავისი შანსის მაძიებელი ქალების რაოდენობა დიდია.

LTCR:  თქვენს დოკუმენტურ ფილმში ამბობთ ქალებით ვაჭრებისთვის მოლდაველი გოგო, 1 კილო კოკაინი და AK47 ერთი და იგივეა. რისი თქმა გინდოდათ?

 

MC:  ეს თქვა ერთმა ხორვატმა მწერალმა რომელსაც მე 2009 წელს შევხვდი სტამბულში. მან თქვა ძალიან მარტივად:

„ არ ვთქვათ ეომ არ ვიცნობთ სისტემას. მრავალ ქვეყანაში არიან კორუმპირებული ხელმძღვანელები ჯარში, პოლიციაში, კორუმპირებული მინისტრები, გავლენიანი პირები….პროსტიტუციის მიზნით ქალებით ვაჭრებისთვის თქვენ ართ არაფერი, ხართ არარაობა. 1 კილო კოკაინი, 1 AK47, მოლდაველი გოგო, ყველაფერი ეს ერთი და იგივეა მათთვის.“

TCR: თქვენ ამბობთ რომ  ლოკალური პოლიციის და ხელისუფალთა კორუფციაა პროსტიტუციის მიზნით ქალებით ვაჭრობის ძრავა და კატალიზატორი. მაგრამ გარკვეულ როლს თამაშობენ დიდი ტრანსნაციონალური კრიმინალური კარტელებიც?

 

MC: რა თქმა უნდა, მაგრამ  თამაშობენ დიდ ტრანსნაციონალური კრიმინალური კარტელებს ბევრად უფრო გაუჭირდებოდათ თავისი მიზნის მიღწევა  პოლიცია და ხელისუფლების მოხელეები ხელს რომ არ უწყობდნენ მათ ან მთლიანად არ იყვნენ ჩართულნი მათ საქმიანობაში.

 

მეორე საკითხი ისაა რომ პროსტიტუციის მიზნით ქალებით ვაჭრები მუდამ ცვლიან მათ მეთოდებს და სქემებს.

თავიდან, 1990-ან წლებში, ისინი მიმართავდნენ უხეშ ძალას, აწყობდნენ კოლექტიურ გაუპატიურებებს, აშიმშილებდნენ და აწამებდნენ ქალებს.

ბოლო წლებში  ისინი იყენებენ ახალ მეთოდს, „ბედნიერ ვაჭრობას“- traite heureuse.

ესაა ფსიქოლოგიური ზეწოლა, მუქარები, რათა ქალი არ გაიქცეს, რათა მან არ იჩივლოს. კრიმინალებმა იციან რომ რაც უფრო ახალგაზრდაა ქალიშვილი მით უფრო ადვილია მისი ტვინის რეცხვა, წვრთნა, ფსიქოლოგიური დათრგუნვა.

 

ადამიანის უფლებებისთვის ამდენი ბრძოლის და ამდენი დავიდარაბის შემდეგ ბრიტანული

The Guardian-დან ისმის ასეთი ხმები:

 

https://www.theguardian.com/commentisfree/belief/2010/nov/06/human-rights-kind-of-tyranny

 

Adrian Pabst, at 6 Nov 2010 

ადამიანის უფლებები: ერთგვარი ტირანია

  მოწოდებები  ადამინის უფლებათა უნივერსალობისკენ წარმოადგენენ პოლიტიკური აბსოლუტიზმის და კულტურული რელატივიზმის უკანონო ხშირად ფარულ  შეთანხმებას

ადამიანის უფლებები არსებობს?

თანამედროვე შეხედულებები ადამიანის უფლებებზე ეფუძნება ჰიპოთეზას რომ ინდივიდუალური და განუსხვისებელი უფლებები უნივერსალურია.

ამას ემატება განცხადება რომ მარტო მოწოდებები ადამიანის უნივერსალური უფლებებისკენ დაიცავს ადამიანს ტირანული ხელისუფლებისგან და ძალადობის, მაგ, არარსებული თნიკური უზენაესობის თუ სექტანტური რელიგიური შეუწყნარებლობის კულტურული გამართლებებისგან.

მაგრამ სხლო დაკვირვებას ეს განცხადენები შეიძლება აღმოჩნდეს მითებად რომლებიც ნიღბავენ ბევრად უფრო სამწუხარო რეალობას: პოლიტიკური აბსოლუტიზმის და კულტურული რელატივიზმის უკანონო ხშირად ფარულ  შეთანხმებას

აშშ-ს დამოუკიდებლობის დეკლარაციის და საფრანგეთის რევოლუციის შემდეგ  ორი უდიდესი უფლებაა არჩევანის თავისუფლების და ბედნიერების ძიების უფლებები.

მაგრამ არჩევანის თავისუფლების განხორციელებისას და სიამოვნების ძიებისას ინდივიდები განსხვისებულები არიან ან აუცილებლად ემორჩილებიან სახელმწიფოს ან უსაფრთხოების თუ თვითმკმარობის მსგავსი ბუნებრივი უფლებების ბაზარს.

პარადოქსია მაგრამ  ინდივიდუალური თავისუფლების და კერძო საკუთრების უფლებები მხარს უჭერენ აბსოლუტისტურ რეჟიმს რომელსაც ყოველი ინდივიდი გადასცემს სუვერენიტეტს სწორედ იმიტომ რომ ეს რეჟიმი იცავს უფლებებს  ყოველგვარი შიდა თუ გარე საფრთხისგან.

ამ ლოღიკას აჩვენებს თომას ჰობსის ლევიათანის აბსოლუტური ხელისუფლება რომელშიც იგულისხმება რომ თანამედროვე სრულიად სუვერენულ სახელმწიფოებში „ შიშველი ინდივიდები“ ექვემდებარებიან ცენტრალიზებულ ხელისუფლებას.

საკუთარი თავის ფლობის განუსხვისებელი უფლებაც // რომელსაც იცავს ჯონ ლოკი// პარადოქსულად უთავსდება  ბაზარზე მონობის ყოველ რეალურ ფორმას.

მართლაც, იდეა რომლის თანახმადაც სხეული და სული კერძო საკუთრებაა ახდენს თავისუფალი წარმოების და პროდუქციით თავისუფალი ვაჭრობის, მათ შორის ძალადობით სავსე ინფორმატიკული თამაშების და პორნოგრაფიის თავისუფალი წარმოების და ყიდვა გაყიდვის ლეგიტიმაციას იმ პირობით რომ არის თანხმობა.

მაგრამ არჩევანის ინდივიდუალური თავისუფლების გაიგივება პირად თანხმობასთან სვამს კითხვას ვინაიდან ორივე ეფუძნება სუვერენული ნების იდეას.

 

მაგრამ იქ სადაც არის მარტო ნება და არაა საერთო საზოგადო ნორმები და ნორალური კოდექსები კონფლიქტებს ან სახელმწიფო ან ბაზარი ათეისტებისთვის აბ მინიშნება აბსოლუტურ ღვთაებრივ ნებაზე რელიგიური ფანატიკოსებისთვის.

აგრესიული ათეიზმი და რელიგიური ფუნდამენტალიზმი არის ერთი და იგივე აბსოლუტისტური პოლიტიკის 2 ვარიანტი.

 

მოხედებები ადამიანის უფლებებისკენ სრულებით უთავსდება კულტურულ რელატივიზმის.

ან საერო სახელმწიფოს მიერ სვინდისის თავისუფლების დაცვის გარანტია გადაიქცა მარტო უნივერსალურ ღირებულებას და მნიშვნელობას მოკლებულ კერძო გემოვნებად და პირად აზრად მიჩნეული რწმენის თუ რელიგიის შეწყნარებად  და ყველაფერი საბოლოოს უარმყოფელი და უმაღლეს მიზნად მარტო საკუთარი ეგოს და წადილების მქონე  რელატივიზმის დიქტატურად

ან საერო სახელმწიფო თავის საკუთარ ნორმებს და სტანდარტებს აძალებს ყველა ჯგუფს და რწმენის სისტემებს, მაშინ ლიბერალთა მიერ თანასწორობის დაპირება არის მსგავსების საერო დაძალება.

ბავშვთა აყვანის ბრიტანული კათოლიკური სააგენტო ხელისუფლებამ დააყენა არჩევანის წინაშე: სააგენტოს უნდა დაეშვა ბავშვების აყვანა ჰომოსექსუალთა წყვილების მიერ ან სააგენტო უნდა დახურულიყო.

ორივე შემთხვევაში ლაპარაკს ადამიანის უფლებებზე არ შეუძლია რელიგიების აღიარება და მათთვის ავტონომიის მიცემა.

 

ადამიანის უფლებებზე თანამედროვე აზრის ფუნდამენტური პრობლემა ისაა რომ მას ყველა უფლება დაჰყავს მინიჭებულ სუბიექტურ უფლებებზე რომლებსაც ინდივიდები ახორციელებენ თავისუფალი არჩევანით. ესაა მთლიანად ცირკულარული ლოღიკა რომელიც უყურადღებოდ სტოვებს უფლებების წყაროს და უფლებების რეალიზაციისთვის საჭირო ეთიკური დირექტივების საკითხებს.

 

სამაგიეროდ ქრისტიანობა და სხვა ტრადიციული რელიგიები გვთავაზობენ ალტერნატიულ აზრს

თუ კი უფლებები ითვლება რეალურად ობიექტურ და არა მხოლოდ სუბიექტურ ფენომენად ისინი არ არიან უბრალოდ დაფუძნებულნი ინდივიდებზე.

ისინი დაკავშირებული არიან ობიექტური სინამდვილის ამსახველ უფრო ფართო პოლიტიკურ, სოციალურ-ეკონომიკურ და კულტურულ წესრიგთან.

ასეთი წესრიგი უმთავრესად შედგება ჯგუფებად და ასოციაციებად ორგანიზებულ ინდივიდებად და არაა მართული საბაზრო წყობით თუ თეოკრატიული რეჟიმით.

 

ეს ასევე ნიშნავს იმას რომ არსებობს ობიექტრი „ უფლებები და დანაშაულები,ბრალები,შეცდომები“ რომლებიც ეხეა პიროვნების და საგნების ურთიერთობას მაშინაც კი როდესაც „ უფლებები და დანაშაულები“ მუდამ ღიაა დებატისთვის და პროტესტისთვის.

ასე მაგალითად, პოლიტიკური დისკუსიები უფლებებზე უპირატესობას ანიჭებენ ცალმხრივ უფლებას, რაც ხდება ორმხრივი და მრავალმხრივი პასუხისმგებლობის და მოვალეობის საზარალოდ.

სახელმწიფოს, ადმინისტრაციის და ეკონომიკური თუ კონტრაქტული ურთიერთობების მაგივრად ქრისტიანობა ურთიერთქმედებას უკავშირებს საჩუქრების გაცვლას, გულმოწყალება-ქველმოქმედება-სიყვარულს და უნივერსალურ საყოველთაო საზოგადოებას სოციალური, ეთნიკური თუ ეროვნული დაყოფების მიღმა.

ობიექტურ უფლებათა რეალიზაცია არაა მარტო ინდივიდუალური უნარის საკითხი. ეს ასევე არის საერთო მიზნების, საერთო კეთილდღეობის ძიების კოლექტიური უნარის საკითხიც. მარტო ინდივიდუალური კეთილდღეობის თუ ძალუფლების ძიების კი არა საერთო კეთილდღეობის ძიების კოლექტიური უნარი.

მართლმსაჯულების მთავარი მიზანი უნდა იყოს საზოგადოებაში ურთიერთობათა კარგი წესრიგი და არა აბსტრაქტული ფუნდამენტური პრინციპების დაძალება თუ სამართალზე დაფუძნებული პოზიტიური მითითებების განხორციელება.

 

და სამართალი არაა უბრალოდ სოციალურ-ეკონომიკური სამართლიანობის თუ შანსების თანასწორობის საკითხი როგორც ამას ამბობს პოლიტიკოსთა უმრავლესობა.

სამართალი უფრო არის მატერიალური და არამატერიალური რესურსების სამართლიანი განაწილება რაც შეიძლება იყოს ურთიერთობათა ადექვატური მოდელი.

საჯარო დებატები აბორტზე თუ წამების ლეგიტიმურ გამოყენებაზე ვერ გადაწყდება უბრალოდ ადამიანის უფლებათა მოხმობით. ასევე საჭიროა საკრალურის გრძნობა, სიცოცხლის აბსოლუტურად საკრალური ხასიათი და მკაცრი აკრძალვები დარღვევათა წინააღმდეგ.

ბიბლია გვეუგნება რომ ჩვენ შექმნილი ვართ „ ღმერთის ხატად და სახედ“. ეს შეიძლება დაგვეხმაროს სიცოცხლის საკრალური ხასითის დაკავშირებაში ობიექტურ უფლებებთან და მათ რეალიზაციასთან საერთო მიზნებით.

რელიგიის გარეშე მინიშნებები ადამიანის უნივერსალურ საყოველთაო უფლებებზე უფრო და უფრო ცარიელი იქნება.

მაგრამ ეხლა არის ვილჰალმ რაიხის და ჟან-პოლ სარტრის სექსუალური რევოლუციის რელიგია და ამან შავ დღეში ჩააგდო ქალები.

 

 

1960-1970-ანი წლების სექსუალურ-ლიბერტალურმა რევოლუციებმა მოსპო ქალთა პატივისცემა

 

http://www.realwomenofcanada.ca/pornography-the-collapse-of-respect-for-women-reality/

 

Pornography – The Collapse of Respect for Women – REALity
REALity – Volume XXIV issue No.10 October 2015

 

Pornography –  პორნოგრაფია, ქალთა პატივისცემის მოსპობა-რეალობა

http://emile.hennart.pagesperso-orange.fr/doc_social/ds_bib_at.htm

 

ისაია- Isaïe 1, 1-20: რათ მინდა თქვენი მსხვერპლი, ვერძების შეწირვა, ხბოეების ქონი, მე მაძღარი ვარ, არ მინდა კრავების და თხების სისხლი.

როდესაც წარმოდგებით ჩემს წინაშე შეწყვიტეთ ამაო შემოსაწირავის მოტანა….ვეღარ ვიტან თქვენს ბოროტმოქმედებებს და თქვენს დღესასწაულებს.

 ტყუილად გაამრავლებთ ლოცვებს, თქვენი ხელები სისხლიანია…განიბანეთ, განიწმინდეთ, გეყოფათ ბოროტების ჩადენა, ისწავლეთ სიკეთე და ა.შ. მოდით და ვისაუბროთ…

 ისაია Isaïe1,17; 23: დაიცავით ობოლი და ქვრივი… მოდით და ვისაუბროთ:

ქალაქო იერუსალიმ, შენი ბელადები გაურიგდნენ ქურდებს. მათ უნდათ საჩუქრები და ჯილდოები. ისინი არ იცავენ ობოლს და ქვრივს….მე დავაბრუნებ შენს მრჩევლებს და შენს ბელადებს ისე როგორც ძველად; მე მოვსპობ მთელ ნაგავს და შენ ისევ გახდები

„ქალაქი-სამართალი“ და „ერთგული ქალაქი“. ნაგავს კი მოვსპობ.

 

იერემია Jérémie 22,3: ასე ლაპარაკობს უფალი: დაიცავით სამართალი და მართლმსაჯულება, გაანთავისუფლეთ გაძარცული ექსპლუატატორის ხელიდან, არ დაჩაგროთ იმიგრანტი, ობოლი და ქვრივი, ცუდად არ მოეპყრათ მათ, არ დაღვაროთ ამ ადგილას უდანაშაულო, უმანკო სისხლი.

 

ასეთია ბიბლიის ღმერთის, შემოქმედი ღმერთის ნება.

მაგრამ ამას არაფრად აგდებენ ვილჰელმ რაიხის ლიბერტარულ-სექსუალური რევოლუციონერები. მაგათ კამა სუტრას და მარკიზ დე სადის კითხვა ურჩევნიათ ბიბლიის კითხვას და ამას ცუდი შედეგები აქვს.

 

 

 ქალებს როგორც მეუღლეებს დედებს აღარ სცემენ პატივს და აღარ იცავენ თუნდაც ისე როგორც ეს იყო არც ისე დიდი ხნის წინ. 

  მათ მეტისმეტად ხშირად უყურებენ როგორც სექსუალურ ობიექტებს რომლებიც არსებობენ მამაკაცის სასიამოვნოდ და მისი ჟინის დასაკმაყოფილებლად.

უნივერსიტეტებში ქალს ხშირად  აფასებენ მაშინ თუ კი ის მოინდომებს ორალურ სექსს თუნდაც ძლივს ნაცნობ ტიპთან. არაფრად აგდებენ ქალის ადამიანობას და ღირსებას.

რატო მოხდა ასე?  ასეა იმიტომ რომ ჩვენი საზგადოება წალეგა პორნოგრაფიამ. მისი ყურება იქცა საყოველთაო გატაცებად.

გამოკვლევების თსმსხმად 18-30 წლის კაცების 79% პორნოგრაფიას მიშტერებულები არიან სულ მცირე თვეში ერთხელ.  იგივეს შვრება 31-49 წლის კაცების 67% და 50-60 წლის კაცების 49%.

 

ამას გარდა პორნოგრაფიის 88%-ში არის ძალადობა ქალების წინააღმდეგ.

სინამდვილეში პორნოგრაფია გადაიქცა ვირტუალურ გაუპატიურებად და სექსუალურ აგრესიად და დიდი მოგების შესაძლებლობა უბიძგებს  ძალადობის და ქალთა დამცირების გადაღებისკენ და გადაღებულის გავრცელებისკენ.

 სხვა სიტყვებით პორნოგრაფია არის წმინდა კომერციული წამოწყება, ბიზნესი რომელიც უმიზეზოდ, გართობის და ვიღაცეების ჟინის დაკმაყოფილების მიზნით აუპატიურებს და რყვნის ქალებს და გოგოებს //პერიოდულად მამაკაცებსაც//.  პორნოგრაფიით დაკავებული ბიზნესმენები შოულობენ უზომო ფულს.

ეს იწვევს სქესთა ურთიერთობის გადაგვარებასმ ქმნის ბოდიში კულტურას რომელშიც სექსუალური აგრესიები ბანალური ჩვეულებრივი რამეა და ქალები წარმოდგენილი არიან როგორც მარტო მამაკაცის მხეცური ინსტინქტების დაკმაყოფილებისთვის ვარგისი არსებები.

 პორნოგრაფია ქმნის შთაბეჭდილებას რომ სექსუალური ძალადობით საცსე ცხოვრება ნორმალური რამეა და რომ ქორწინება მეტისმეტად ზღუდავს მამაკაცებს.

პორნოგრაფია ცვლის მაყურებელთა ტვინის ქიმიას ისე რომ სექსს აღარა აქვს არანაირი კავშირი რეალურ

 

ახალგაზრდობა და პორნოგრაფია

პორნოგრაფია იოლადაა ხელმისაწვდომი ახალგაზრდებისთვის . დღეს თითქმის ყოველ მოზარდს აქვს მობილური ტელეფონი თუ iPod ინტერნეტით.

მაშ სულ არაა გასაკვირი რომ 5000-ზე მეტი ახალგაზრდა კანადელის ზონდაჟმა (Mediasmarts, 2014) აჩვენა რომ  მე-7 კლასის მოწაფეთა 10%, მე-8 კლასის მოწაფეთა 33%, ,ე-9 კლასის მოწაფეთა 50%, მე-10-მე-11 კლასის მოწაფეთა დაახლოებით 66% ათვალიერებენ პორნოგრაფიულ საიტებს და მათი 40% ამას აკეთებს ყოველ დღე.

პორნოგრაფია იქცა სექსუალურ აღზრდად. ამის შედეგები ბიჭებისთვის კატასტროფულია.

პორნოგრაფია ანგრევს ბიჭების ცხოვრებას და მათ მომავალ ურთიერთობებს ქალებთან. ის სპობს ქორწინებას და ოჯახურ ცხოვრებას როგორც ამაზე მოწმობს ის რომ გაყრათა 50% ამიერიდან განპირობებულია იმით რომ პარტნიორი მეტისმეტად დაჩვეულია პორნოგრაფიით გაშტერებას.

სკოლაში სექსუალური აღზრდის პროგრამები კი ძალიან საშიშია. პორნოგრაფიის მენტალობის ნაწილი ისაა რომ არსებობს სექსის უფლება და რომ სექსი არანაირად არაა დაკავშირებული სხვა პიროვნებასთან, რომ სექსი არის მხოლოდ სექსუალური ჟინის დასაკმაყოფილებლად.

მეტიც, სექსუალური აღძრდის სასკოლო პროგრამები ბავშვებს უმალავენ რომ სექსი დაკავშირებულია მნიშვნელოვან ხანგრძლივ ურთიერთობებთან, ქორწინებასთან. ეს პროგრამების სექსს აღწერენ როგორც მხოლოდ ინდივიდუალური სიამოვნება-კმაყოფილების და სექსუალური აყვავება-გაფურჩქვნის იზოლირებულ მოვლენას.

მბობენ რომ პორნოგრაფია დაცული უნდა იყოს  იმიტომ რომ ამას მოითხოვს გამოხატვის და გამოთქმის თავისუფლების უფლების  ქარტია, მაგრამ ეს თავისუფლება არაფრად აგდებს იმათ უფლებებს ვისაც ვნებს ეს პორნოგრაფია.

     არადა პორნოგრაფია ვნებს ყველას იმიტომ რომ მას წვლილი შეაქვს ადამიანთა გადაგვარებაში და ანგრევს ოჯახს, ქორწინების ინსტიტუტს.

ადამიანთა ასეთი ზიზღი და აბუჩად აგდება როგორც დღესაა წარმოუდგენელი იყო რამოდენიმე თაობის წინ.  ამას უბედურებას  დიდად შეუწყო ხელი პორნოგრაფიამ.

 

   ახალგაზრდების სექსუალიზაცია გადაიქცა საზოგადოების კიბოდ

 

https://www.smh.com.au/politics/federal/sexualisation-of-the-young-is-becoming-societys-cancer-20130225-2f1y4.html
Sexualisation of the young is becoming society’s cancer

 

Steve Biddulph  წერს რომ ჩვენი ღიად სექსუალური გარემო აჩენს დეპრესიაში ჩავარდნილ მარტოსულებს.

2013 წლის 26 თებერვალი

1992  წლის ხამთარში მე და ჩემი მეუღლე ვიყავით მელბურნის აეროპორტში. ვუცდიდით  ფრენას.

მოვიდა ასაკოვანთა წყვილი და დაჯდა ახლოს.  მათთან ერთად იყო დაახლოებით 4 წლის გოგო.  რომელიც თითქოს უცნაურად აღელვებული იყო, თუმცა ძნელი გასაგები იყო თუ რატომ.

მოულოდნელად პატარა გოგონა დადგა იქვე ახლოს მჯდომი კაცის წინ. გოგონამ აიწია კაბა, ჩაყო ხელი თავის ნიფხავში და დაიწყო ცეკვა ,ფეხებს აქეთ იქნევდა და თან თვალებში უყურებდა მის წინ მჯდომ კაცს.კაცი გაწითლდა.  ასაკოვანმა წყვილმა სხვა მხარეს გაიხედა.

 

 ბავშვებზე ძალადობის საკითხებზე გვაფხიზლებს და ზოგჯერ პარანოიაკებადაც  გვაქცევს დს მე მაშინვე გამიჩნდა კითხვა ხომ არ უჩვენებდნენ ამ 4 წლის გოგონას პორნოგრაფიას.

პედოფილები ხშირად ასე ამზადებენ ბავშვებს სექსისთვის.- იყო შეშფოთების მიზეზი.

ამ დროს გამოაცხადეს ფრენა. ვერაფერი გავაკეთე. ვერ დაუძახებთ აეროპორტის უშიშროებას იმის სათქმელად რომ ვიღაც გოგონა უცნაურად ცეკვავს.

20 წლის შემდეგ ჩვენ სხვა ხანაში ვცხოვრობთ, დღეს  ამ ბავშვს უბრალოდ მეტისმეტად ეყურებინა MTV-სთვის,მუსიკალური ვიდეოკლიპების მჩვენებელი ამერიკული ტელეარხისთვის.

ცნება სექსუალიზაცია მოიგონეს ბავშვობის მცველებმა.  ეს ნიშნავს ბავშვისთვის დაძალებულ სექსუალურ ქცევას.

მთელ მსოფლიოში გამოქვეყნდა მრავალი ანგარიში ამ ფენომენზე რომელიც უფრო და უფრო შემაშფოთებელი გახდა.

ლაპარაკია გოგონების და ბიჭუნების ანვითარების მძიმე პრობლემაზე. ადამიანთა უმრავლესობა ფიქრობს რომ ეს უბრალოდ ნიშნავს იმას რომ გოგონები მეტისმეტად სექსუალურები და მეტისმეტად ახალგაზრდები არიან.

ტანისამოსის მწარმოებლები და მაღაზიები პატარა ბავშვებს აცმევენ პორნოვარსკვლავის ბოდიში სამოსის თარგზე შეკერილ ძონძებს.

 

უნივერსიტეტი Latrobe რეგულარულად იკვლევს მოზარდების სექსუალობას და ამ გამოკვლევების თანახმად ირგვლივ ისეთი ეროტიკულ-პორნოგრაფიული ჟუილია რომ ბევრი გოგონა სექსუალურ ცხოვრებას იწყებს 14 წლის ასაკში და სკოლაში იცვლის მრავალ პარტნიორს. //დაახლიებით 1 გოგონა 5-დან//.

დიდი ბრიტანეთის სკოლების მრჩევლები მეუბნებიან არაა იშვიათი სექსუალური ცხოვრების დაწყება 11-12 წლის ასაკში.  შემაშფოთებელი პროპორციაა უფრო ასაკოვან ბიჭებში.

მაგრამ ყველაზე უარესი შედეგებია ნორმალურ ოჯახებში: 8 წლის ბავშვები მისდევენ რეჟიმს და მილიონობით გოგონა ამბობს რომ მათ ეჯავრებათ თავისი სხეული.

 

სექსუალიზაცია ღრმა, მეტიც ენდემური და მავნე რამეა სქესთა ურთიერთობისთვის.

 

 სექსუალობის ბუნება ცვლილებას განიცდის ყოველი ჩვენგანისთვის.

ასე მაგალითად ლონდონის Tavistock Clinic-ში მიიყვანეს ბიჭები რომლებმაც სკოლაში გააუპატიურეს დები თუ გოგონები. ბიჭები წლების მანძილზე ავადმყოფურად იყვნენ მიჩვეულნი პორნოგრაფიას. ამ ბიჭებიდან ზოგიერთი 12-13 წლის იყო.

 

 მაგრამ ეს არ ეხება მარტო ბავშვებს. დღეს მთელი გარემო ღიად სექსუალურია.და  ის ოდესღაც კერძო ინტიმურ აქტივობას დიდი ემოციური ინტენსივობით გარდაქმნის მოხმარების უაზრო აქტივობად.

 ნორმალური განვითარების დროს ახალგაზრდები მათ სექსუალურ გრძნობებს იძენენ მოზარდობის დასაწყისში ჰორმონალური სტიმულაციით.

და ახალგაზრდათა უმრავლესობა დარცხვენით და დიდი თავშეკავით ეკიდება ამ თემას.

ნახევრად მოზარდ გოგონებს -// filles mi-adolescentes// ხშირად იზიდავენ გამოკვეთილ სექსუალობას მოკლებული ბიჭები ალბათ იმიტომ რომ ეს ქმნის უსაფრთხოების დონეს.

ბიჭებიც გრძნობენ ძლიერ რომანტიულ გრძნობებს რომლებმაც შეიძლება გააკვირვოს ისინი ვისი აზრითაც  ბიჭები „ ფიქრობენ მარტო ერთ რამეზე“

ახალგაზრდა წყვილები აღმოაჩენენ რომ ხელიხელჩაკიდულობა იმდენად ტკბილია რომ უფრო შორს წასასვლელად საჭიროა თვეები.  დროთა მანძილზე კი ახალგაზრდებს შორის ჩნდება ნდობა და პატივისცემა.

ეს ,მიშვნელოვანია იმიტომ რომ ocytocine-ის განთავისუფლება სექსუალური აქტივობისას აჩენს კავშირებს რომელთა გაწყვეტამაც შეიძლება გვატკინოს გული.

 

დღეს ყველაფერი შეიცვალა. ბევრი ბიჭი სექსუალობას სწავლობს პორნოგრაფიით და პორნოგრაფიით აღზრდილები არ არიან კონცენტრირებულნი ღრმა კავშირზ  ნაზ სიყვარულზე, ისინი გოგოებს დაათრევენ აქეთ-იქით როგორც ხორცით სავსე ტომრებს.

დაღონებული გოგოები ამბობენ რომ ნორმალური ბიჭები უცბად ხდებიან სქელკანიანები და უგრძნობლები იმიტომ ფიქრობენ რომ ასეთი უნდა იყოს სექსი.

აქ იკარგება რაღაც მნიშვნელოვანი. მრავალი ახალგაზრდისთვის სექსი გახდა ღელვით დაფარული ერთგვარი სპორტული მიღწევა: „როგორ ვხედავ? რა ილეთებს ელიან ჩემგან? როგორ შეიძლება შევადარო ჩემი თავი სხვებს? „

სექსუალიზაცია არის სექსის გამოყოფა პიროვნებისგან. ამიტომ სიახლოვე ქრება.

არაა გასაკვირი რომ  ეხლანდელი ახალგაზრდების თაობა არის ყველაზე დეპრესიული და ყველაზე მარტოსული ისტორიაში.

მაგრამ პორნოგრაფიით შტერდებიან სრულწლოვანებიც და ეს უფრო ამძიმებს მდგომარეობას.

 

Wendy Maltz: პორნოგრაფიას მიჩვევა საფრთხეა საზოგადოებრივი ჯანმრთელობისთვის.

https://www.psychotherapynetworker.org/blog/details/677/pornography-on-the-rise-a-growing-mental-health-problem

Wendy Maltz on the Need to Address Porn Addiction as a Public Health Threat

1970-ან წლებში მძაფრი და ყველაფრის შიშვლად წარმომდგენი  o hardcore პორნოგრაფია ძნელად საშოვნელი რამე იყო, მაგრამ ბოლო ათწლეულებში ახალმა ელექტრონულმა ტექნოლოგიებმა, მაგ. საკაბელო ტელევიზიამ, კომპიუტერებმა და   iPhones-ებმა ის ყველასთვის, ყოველთვის, ყველგან და ხშირად იაფად თუ უფასოდ ხელმისაწვდომი გახადა.

პორნოგრაფია გახდა ჩვენი ეკონომიკის მნიშვნელოვანი ნაწილი. აშშ-ში ის ყოველწლიურად იძლევა 13 მილიარდ დოლარზე მეტს და მსოფლიოში ას მილიარდ დოლარს.

 

ხელმისაწვდომობის რევოლუციამ გამოიწვია რეკორდული მოხმარება. Filter Rewew-ს ინტერნეტ საიტის სტატისტიკის თანახმად 40 მილიონი ამერიკელი  შტერდება ინტერნეტის პორნოგრაფიული საიტებით სულ მცირე თვეში ერთხელ. პორნოს  ზოგი მომხმარებელი ერთ ჯერზე რამოდენიმე წუთით გაშტერებით კმაყოფილდება. სხვები კი ყოველდღე არიან მიშტერებულნი და პორნოს  ყოველ კვირაში 15 საათზე მეტს უძღვნიან.

 ყოველთვე ყველა ტელეგადატვირთვათა მესამედი და ყოველ დღე ინტერნეთში ძიებათა მეოთხედი პორნოგრაფიას ეძღვნება. Nielsen Online-ს მიერ 2008 წელს ჩატარებული ზონდაჟის თანახმად აშშ-ში მოსამსახურეთა  25%-მა მიაღწია რეკორდს, ისინი სამსახურიდან გაგდების  რისკის მიუხედავად სამუშაო დროს უყურებდნენ პორნოგრაფიას.

და 2008 წელს

მაშ სულ არაა გასაკვირი რომ გაძლიერდა  პორნოგრაფიის ზემოქმედება ინდივიდებზე და მათ ურთიერთობებზე.

2004 წელს Men’s Health-ის მიერ ჩატარებული გამოკითხვის თანახმად გამოკითხულთა 70%-მა ნახა პორნოგრაფია ინტერნეტის გამოჩენის შემდეგ დამათი ნახევარი ღელავდა პორნოგრაფიის გამოყენების გამო.

ამერიკულმა Academy of Matrimonial Lawyers და  ბრიტანულმა ორგანიზაციამ Nielsen NetRatings თქვეს რომ პორნოგრაფიაა გაყრის და ურთიერთობათა გართულების მთავარი მიზეზი.

არაა გასაკვირი რომ ტოქსიკომანიის ექსპერტებმა, მაგ.  Patrick Carnes-მა პორნოგრაფიას უწოდა მენტალური ჯანმრთელობის ჩვენი ყვალაზე ბოლო და ურთულესი პრობლემა.

 

პორნოგრაფიის წვდომის და გამოყენების ახალმა ფორმებმა და შესაძლებლობებმა დააბნია ექიმები.

 

პორნოგრაფიით გაშტერების უზომოდ გავრცელება მოხდა იმდენად სწრაფად რომ მრავალ ექიმს ჯერ არ ესმის თუ რა მძიმე პრობლემები შეიძლება მოყვეს ამას.

პორნოგრაფია  უშავებს  ინდივიდებს და მათ ინტიმურ პარტნიორებს. იზრდება მოუსვენრობით, მწუხარებით, სევდით, დეპრესიით , სექსუალური პრობლემებით, გაფუჭებული ურთიერთობებით,და ა.შ. შეწუხებულთა რაოდენობა რაც ჩვეულებრივი ამბავია პორნოგრაფიით გაშტერების შემდეგ, მაგრამ ექიმებს უჭირთ  პორნოგრაფიასთან დაკავშირებული უბედურებებისთვის პასუხის გაცემა.

 

პორნოგრაფია ნარკოტიკის მსგავსად მოქმედებს სხეულზე და სულზე. ის მოქმედებს ტვინზე, ზრდის dopamine-ის გამოყოფას. Dopamine კი დაკავშირებულია სექსუალური გაღიზიანების დონეებთან.

ამას გარდა პორნოგრაფიის გამოყენება სექსუალური სტიმულაციისთვის  ზრდის სხვა ქიმიური სუბსტანციების, ადრენალინის, ენდორფინების,ტესტოსტერონიდ და სეროტონინის გამოყოფას. . ამათ ქვიათ „კეთილდღეობის“ სუბსტანციები. გამოიყოფა სხვა ძლიერი ნივთიერებებიც.// ocytocine და vasopressine//.

მოკლედ პორნოგრაფია და პორნოგრაფიზაცია იმდენად საშიში რამეა რომ აუცილებელია ყვირილის ატეხვა.

მიხაილ გორბაჩოვის და მის თაყვანისმცემელთა უტვინო ცუნდრუკის მერე  აღმოვჩნით სწორედ სექსუალური რევოლუციით და პორნოგრაფიზაციით გამოთაყვანებულთა პირისპირ. ესენი კი არ არიან ბოლშევიკებზე უფრო სასიამოვნო ხალხი. დავაკვირდეთ:

     სოციოლოგიის პროფესორი, ევროპული და ევრაზიული კვლევებისცენტრის დირექტორი, კალიფორნიის უნივერსიტეტი ლოს ანჟელესი Gail Kligman

I am a Professor of Sociology at UCLA and currently Director of the Center for European and Eurasian Studies (CEES). My research and teaching focus on ethnographic and historical-comparative studies of politics, culture, and gender in eastern Europe, during and after communism. CEES presents a broad multi-disciplinary array of offerings on Europe and the former Soviet Union, including a book talk series, public lectures, symposia, and films, and reaches out to the broader LA educational, professional, and consular communities in addition to the general public.

ამ Gail Kligman-მა დაწერა ნარკვევი „ ვაჭრობა ქალებით აღმოსავლეთ ევროპაში.“

 

https://childhub.org/en/system/tdf/library/attachments/kligman_ucla_2004_trafficking_women_after_socialism.pdf?file=1&type=node&id=16883

 

 

 

ქალებით და ქალიშვილებით  ვაჭრობამ მათი გაკახპების მიზნით ეხლახანს მიიპყრო სახელმწიფოს ხელმძღვანელთა, აქტივისტთა და მეცნიერთა ყურადღება, მაგრამ ის  ვერ ჩაითვლება ახალ ფენომენად. გვიან მე-19 საუკუნეში და ადრეულ მეოცე საუკუნეში გლობალიზაციის გაძლიერებამ. მოსახლეობის ზრდამ, ურბანიზაციამ, საერთაშორისო მიგრაციამ, კოლონიზაციამ და პოლიტიკურმა ძვრებმა დიდად შეუწყვეს ხელი პროსტიტუციის გავრცელებას და ქალებით და ქალიშვილებით ვაჭრობას მთელ მსოფლიოში.

ევროპულმა ქვეყნებმა, ჩინეთმა და იაპონიამ კახპებით მოამარაგეს სხვა ქვეყნები.

ასე მაგალითად ფრანგი, პოლონელი, რუსი და იტალიელი ქალები დადიოდნენ სხვა ევროპული ქვეყნების,არგენტინის და ბრაზილიის საროსკიპოებში, მაშინ როდესაც ჩინელი, იაპონელი, წარმოშობით კორეელი ქალები დადიოდნენ ბრიტანული ჰონ კონგის, ჰოლანდიური აღმოსავლეთი ინდოეთის, ფრანგული ინდოჩინეთის,მანჯურიის, სინგაპურის და შანხაის საროსკიპოებში.

ქალებით ვაჭრობის მასშტაბი და მისი გეოგრაფიული გზები შეიცვალა ბოლო ას წელში, მაგრამ მისი სტრუქტურული მიზეზები და ორგანიზაცია სტაბილური დარჩა.

ძველადაც და ეხლაც ქალებით და ქალიშვილებით ვაჭრები ქალთა და ქალიშვილთა დასაქირავებლად იყენებენ ქორწინებას, ქორწინების დაპირებას.  სხვები ქალებს და ქალიშვილებს პირდებიან საშინაო სამუშაოს ან მუშაობას გართობის სფეროში საზღვარგარეთ.

სხვებმა კი აცდუნეს უკვე გაკახპებულები და ეს კახპები საკუთარი სურვილით წავიდნენ სამუშაოდ საროსკიპოებში საზღვარგარეთ.

როგორიც არ უნდა იყოს ქალების და ქალიშვილების დაქირავების თავისებურებები  ქალების და ქალიშვილების ხელმისაწვდომობით სარგებლობის მსურველთა ნაკლებობა არაა: არიან პროკურორები რომლებმაც ქალები და ქალიშვილები მიყიდეს  პროსტიტუციის ორგანიზატორ proxénètes-ებს რომლებიც იღებენ კახპების შემოსავლის ნაწილს. არიან მადამები რომლებიც ქალებს და ქლიშვილებს იტოვებენ მონებად ვალების გულისთვის.  არიან ლოკალური პოლიციელები რომლებიც ფინანსურად თუ სხვა მიზნით დაინტერესებულები არიან საროსკიპოების შენარჩუნებით.

საზღვრები ვაჭრობას, პროსტიტუციას და შრომის იძულებით მიგრაციას შორის ხშირად ბუნდოვანია, მაგრამ ვაჭრობა გულისხმობს ტყუილს და იძულებას ან თავიდან, ქალების დაქირავებისას, ან ქალების დანიშნულების ადგილზე ჩასვლისას.

 

 

 

https://www.hypnose-ericksonienne.org/Societe-hypersexualisee-les-consequences-sur-la-sexualite-Par-Evelyne-JOSSE-Janvier-2013_a487.html

Evelyne JOSSE  ჰიპერსექსუალიზებული საზოგადოება, შედეგები სექსუალობაზე, 2013 წლის იანვარი


სექსუალური თავისუფლება

 

  დასავლურ სამყაროში სექსუალობა, რომელსაც დიდი ხნის მანძილზე გარკვეულ საზღვრებს უწესებდა რიგორისტული მორალი, თანდათანობით განთავისუფლდა 1960-ანი წლებიდან.

ამ სექსუალურ რევოლუციას ხელი შეუწყო 1940-ან წლებში აღმოჩენამ ანტიბიოტიკებისა რომლებიც იძლევა ადრე მკვლელი ვენერიული ავადმყოფობებისგან განკურნების საშუალებას, მეორე მსოფლიო ომის ბოლოდან პრეზერვატივების გავრცელებამ,1960-ან წლებში კონტრაცეფციული აბის კომერციალიზაციამ და აბორტის მედიკალიზაციამ და დაშვებამ 1970-ან წლებში.

ზოგი მნიშვნელოვანი თარიღი:

1855 წელს გამოგონილი პრეზერვატივის მასობრივი წარმოება დაიწყო 1930-ანი წლებიდან. მისი გავრცელება დაიწყო მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ. აშშ-ს სამხედრო იერარქიას არ უნდოდა რომ ამერიკელ ჯარისკაცებს დამართოდათ ვენერიული ავადმყოფობები, როგორც ეს ეს იყო პირველი მსოფლიო ომის დროს, და ამ იერარქიის რჩევით ამერიკელმა ჯარისკაცებმა ევროპელ ქალებს გააცნეს პრეზერვატივიც.

1955 წელს მოგონილი კონტრაცეფციული აშშ-ში კომერციალიზებული იქნა 1960 წელს და ევროპაში-1961 წელს.  აბი გავრცელდა 1960-ანი წლების ბოლოს და 1970-ანი წლების დასაწყისში.
ის საფრანგეთში ნებადართული იყო 1967 წელს. ბელგიაში 1973 წელს გაუქმდა კანონი რომელიც კრძალავდა კონტრაცეფციის საშუალებებზე ლაპარაკს და მათ რეკლამას.

 

ბელგიაში გდამწყვეტი იყო 1973 წლის ტეხილი.

 

მობილიზაცია მოხდა 300-ზე მეტი აბორტის უკანონოდ გამკეთებელი გინეკოლოგი Willy Peers-ის დაპატიმრების შემდეგ.

ამის მიუხედავად საავადმყოფოების გარეთა ცენტრები აგრძელებდნენ აბორტების კეთებას და ბრძოლას აბორტის დაკანონება-ლეგამიზაციისთვის.

საფრანგეთში მობილიზაცია დაიწყო 1971 წელს,მას შემდეგ რაც Le Nouvel Observateur-ში გამოქვეყნებული მანიფესტით ცნობილმა მსახიობებმა, მწერლებმა და პოლიტიკოსებმა განაცხადეს რომ მათ გაიკეთეს აბორტი. 1974 წელს მიიღეს Weil-ის კანონი რომლითაც აბორტი არ ითვლება დანაშაულად.

 

პორნოგრაფიაც გავრცელდა. Playboy-ს პირველი ნომერი გამოვიდა 1953 წლის დეკემბერში, Penthouse გამოვიდა 1965 წელს და Hystler-1974 წელს.

1980-ანი წლების ბოლოს ინტერნეტის გამოჩენის შემდეგ  პორნოგრაფია შევარდა ყველგან.

და მოხდა დასავლური საზოგადოების პორნოგრაფიზაცია

 

 მეოცე საუკუნის ბოლო ათწლეულში გაჩნდა ის რასაც ოტავას უნივერსიტეტის პროფესორმა, სოციოლოგმა
Richard Poulin
-მა დაარქვა პორნოგრაფიზაცია ანუ პორნოგრაფიული სტერეოტიპების გამოყენება რეკლამაში // ქალის დაყვანა მის სექსუალურ ატრიბუტებზე პირის,ტუჩების, მკერდის და დუნდულების ხაზგასმით და გამოკვეთით//.

ლიტერატურაში რომელიც არ ითვლება ეროტიკულად და პორნოგრაფიულად არის ნატურალისტურად,შიშვლად  აღწერილი სექსუალური სცენები. ასეთივე სცენებია ფართო საზოგადოებისთვის განკუთვნილ ფილმებში რომლებსაც ტელევიზიითაც უჩვენებენ. სატელევიზიო სერიებში იყენებენ sex toys-სექსუალურ სათამაშოებს.  მუსიკალურ ვიდეოკლიპებში და ა.შ არის ძალადობით და მორჩილებით შეფერელი მამაკაცის და ქალის ურთიერთობები.

წერილობითი პრესა, ქალთა ჟურნალები თავის მკითხველ ქალებს მოუწოდებენ კომპლექსების თავიდან მოშორებისკენ, ლიბერტინაჟისკენ ანუ სიყვარულისგან, ქორწინებისგან, შვილების გაჩენისგან მოწყვეტილი თავისუფალი სექსუალური ცხოვრებისკენ, ეწევიან კაი თუნთულა მკერდისთვის, კაი საჩქმეტი დუნდულებისთვის და კაი ჩასაპროშტნი ტუჩებისთვისთვის ხაზის გამსმელი მოდის, სტრინგების და cuissardes-ების ნაირი ნამეტანი სექსუალური ბოდიში სამოსის პროპაგანდას.

არის სექსუალური მინიშნებიანი ლოზუნგებით „დამშვენებული“ მაისურები, და ა.შ. და ა.შ.

ეს პორნოგრაფიზაცია უფრო და უფრო ვრცელდება და იმდენადაა ყველგან რომ გადაიქცა ლამის ნორმალურ ჩვეულებრივ რამედ.  პორნომსახიობების გავლენით 1980-ანი წლების ბოლოდან მოდაში შემოვიდა ქალის სხეულის პორნოგრაფიზატორებისთვის განსაკუთრებით საინტერესო ადგილის ტოტალური ეპილაცია.

ინტერნეტით პორნოგრაფიის გავრცელებამ ლამის სულ გამოათაყვანოს  პატარა გოგონებიც, ქალიშვილებიც და მწიფე ქალებიც. ბიჭუნები,ვაჟკაცები და ბერიკაცები ცალკე.

 

პორნოგრაფიული ბოდიში კულტურის გამუდმებით თავში ჩაჭედება გავლენას ახდენს სექსუალურ ქცევაზე.

 

 პორნოგრაფიზაცია ქალიშვილებს და ქალებს უბიძგებს მამაკაცების მოხიბვლისკენ სექსუალური, სხეულის უფრო გამაშიშვლებელი ვიდრე დამფარავი სამოსით, მათი მკერდის და ტუჩების მოცულობის გაზრდით,ტატუირებით, სხეულის გაჭრით და ჭრილობაში სამკაულის გაყრით, და ა.შ.

 

პორნგოგრაფია ძირითადად ორიენტირებულია მამაკაცის სიამოვნებაზე და ქალის მორჩილებაზე. ის წარმოადგენს გაშიშვლებისკენ, სადიზმისკენ და მაზოხიზმისკენ მიდრეკილებებს, ის ამძაფრებს და ბანალურ, ჩვეულებრივ რამედ აქცევს ამ ტენდენციებს.

პორნოგრაფია მაყურებელთა უზომო არმიას არწმუნებს იმაში, უქადაგებს იმას რომ ქალიშვილების და ქალების სხეული შეიძლება იყოს გამოყენებული, ექსპლუატირებული, გაყიდული და აგრესიის ობიექტი.

პორნოგრაფია გავლენას ახდენს სექსუალურ ქცევაზე და ხშირად აყალიბებს მას.

ბუნდოვანი ხდება ან სულაც ქრება საზღვრები რეალურად განცდილსა და პორნოგრაფიასა თუ კოშმარში ნანახს, გარყვნილებას და არარყვნილებას შორის.

 

 18 წლის მანონს სექსუალური ურთიერთობები ჰქონდა უკვე 15-ზე მეტ პარტნიორთან.

ის ხსნის: „ მე მიყვარს როდესაც მამაკაცები ცოტა ბინძურები // salaud//. ჩემს ფეხებთან მყოფ მეტისმეტად ზრდილობიან და თავაზიან ბიჭთან მოწყენილი ვარ.  მეტისმეტად ზრდილობიანი და თავაზიანი ბიჭი არაა ნამდვილი კაცი.

 

თუ კი მე გავუგზავნი ბიჭს ბარათს და ის მაშინვე მიპასუხებს, მე არ მიყვარს ეს, მექმნება შთაბეჭდილება რომ ისაა ფორმო, უხერხემლო და შემიძლია მისთვის ყველაფრის ქნა რაც მინდა.

თუ კი ის არ მიპასუხებს მაშივე მიჩნდება კითხვა თუ რატომ, ხომ არაა ის სხვა გოგოსთან,ხომ არ მატყუებს, ხომ არ მიმატოვებს. მაშინ მე მაქვს სტრესი, ვგრძნობ თავს შეყვარებულად და მივდევ მას.
როდესაც ვარ მასთან თუ კი ცოტა აცდუნებს გოგოებს მე ძალიან მომწონს. ეჭვიანი ვარ, მაგრამ ვგრძნობ რომ ისაა ნამდვილი კაცი და მომწონს. მე მჭირდება გვერდით კაცი.

თუ ვთამაშობ მისი ფეხებით და ის არაფერს ამბობს ვნერვიულობ. მე მჭირდება რომ მან მითხრას: „ კარგი, გეყოფა, წადი“.
მე 1 წელი ვიყავი კვენტინთან ერთად. ის მღალატობდა ჩემს დაქალებთან. მე გიჟურად მიყვარდა ის.

და მოწყენილი ვიყავი მაქსიმთან ერთად, რომელიც ყველაფერს აკეთებდა ჩემთვის….დაგტოვებ. საწოლშიც მიყვარს ძლიერი რამეები.

 მეტისმეტად თავაზიანი ბიჭი, რომელსაც უნდა ჩემთვის სიამოვნების მონიჭება ჩემი აზრით არაა კაცური.

უხეშობა კარგია…“

ესა ჰიპერსექსუალიზებულ-პორნოგრაფიზებული 18 წლის ქალიშვილის მონოლოგიდან…

 

http://classiques.uqac.ca/contemporains/poulin_richard/apparence_hyperexualisation/apparence_hyperexualisation_texte.html

არის სოციოლოგი, ოტავას უნივერსიტეტის პროფესორი, UQAM-ის ფემინისტურ კვლევათა ინსტიტიტთან დაკავშირებული მეცნიერი Richard Poulin

. ისაა ავტორი მრავალი ნაშრომისა პროსტიტუციაზე  და ადამიანების ყიდვა-გაყიდვაზე ანუ

 

 ადამიანებით ვაჭრობაზე მათი სექსუალური ექსპლუატაციის მიზნით

 
„ გარეგნობა, ჰიპერსექსუალიზაცია და პორნოგრაფია“

გამოქვეყნდა ჟურნალში „ სოციალიზმის ახალი რვეულები“, 2009 წლის ზამთრის ნომერი 1, გვ.227-245.

Un article publié dans la revue Nouveaux cahiers du socialisme, n 1, hiver 2009, pp. 227-245. Numéro intitulé : “Les classes sociales aujourd’hui.”

 შესავალი


მოხიბვლა არის სიკვდილი რეალობისა და გარდაქმნა ტყუილად.

Séduire, c’est mourir comme réalité et se produire comme leurre.

Jean Baudrillard [1]

 


ქალთა პრესა

 

ტრადიციულად სენტიმენტალური ქალთა პრესა გადაიქცა „ სექსუალურ“ პრესად; წერილი  „ რომ დავწინდულიყავით“ გადაიქცა წერილად „ როგორ ჩავიწვინოთ მამაკაცი ლოგინში“.(Isa, mars 2001).

ეს ეხმაურება პორნოგრაფიულ სურათებს, ფანტაზიას. სექსუალური აქტი მოწყვიტეს გრძნობებისგან. ესაა პორნოგრაფიის სიყვარული.

ჟურნალმა Vingt ans-„ოცი წელი“, რომელსაც გატაცებით კითხულობენ პატარა,მოზარდი გოგონები და ქალიშვილები 2000 წლის მაისის ნომერში გამოაქვეყნა  „წამი სექსი, სწრაფი ინკოგნიტო სიყვარულის მეგზური“ // Instant sexe, le guide de l’amour rapido-incognito//.

 

არაა ლაპარაკი მარტო სიამოვნების გაძლიერებაზე და იმის დაჯერებაზე რომ ყველაფერი პორნოგრაფიული მაგარია.

 ქალურობას აწყობენ სექსუალური პირველობის და მოწინავეობის იდეის ირგვლივ.

 დგახარ ქუჩის განაპირას

 ვარდებს ჰყიდი… 

 – ჩემო კარგო

 არაბი ხარ

 – იეზიდი… 

 როგორც ია 

 თავდახრილი ბუჩქის ძირას

 მორცხვი ხარ და 

 როგორ გშვენის კდემა დიდი… 

 – თქვი, შავთვალავ

 არაბი ხარ

 – იეზიდი.

საქართველო, იყო მათი საოცნებო სახელი

ძველად თურმე, როცა მტრების უთვალავი ჯარებიმოდიოდნენ, რომ გაეღოთ საქართველოს კარები,მამაკაცებს გვერდით ჰყადათ, ვით ფოლადის ფარები,და მტრებს მათთან ერთად სცემდნენ საქართველოს ქალები. ისე მტკიცე იყვნენ თურმე, ვით მეტეხის კედელი,გმირი თამარ ვაშლოვნელი და მაია წყნეთელი. მათი ხმალი ცეცხლს აფრქვევდა, მტერი თრთოდა ვერანი,საქართველოს ცის ფერს ჰგავდა ფერი მათი მერანის.სადაც უნდა ყოფილიყვნენ, მარად დაუზრახველნი, _საქართველო იყო მათი საყვარელი სახელი. ბრძოლის ველზე მიდიოდნენ რაინდული ოცნებით,მიდიოდნენ და მიჰქონდათ ჩალისფერი დროშები,ბევრჯერ სისხლით შეღებილა მათი ავგაროზები. სადაც უნდა ყოფილიყვნენ, თუნდ სამარის კარამდის,ოსმალეთის მიწა იყო, თუ მინდორი მარაბდის, _საქართველო იყო მათი საყვარელი მარადის. სადაც უნდა აღემართათ სატევარი და გორდა,ვაჟკაცურად მიიწევდნენ, ვაჟკაცურად გაჰქონდათ _სპარსეთში თუ დაღესტანში, კრწანისთან თუ შამქორთან,საქართველოს ერთი მუჭა ცხელი მიწა თან ჰქონდათ. სიკვილის წინ რუსთაველის შაირების ძახილითმიწას გულში ჩაიკრავდა ქართლელი თუ კახელი, _საქართველო იყო მათი საოცნებო სახელი. შვილებს ომში აგზავნიდნენ წარბშეკრული დედები,აგზავნიდნენ, აბარებდნენ დედურ დაიმედებით;თუ ისარი ზურგში მოგხვდეთ, არ დაიჭრათ მკერდები, ხელმეორედ ნუ გენახოთ საქართველოს ედემი! ისე მტკიცედ იყვნენ თურმე, ვით მეტეხის კედელი,გმირი თინა წავკისელი და მაია წყნეთელი.მათი ხმალი ცეცხლს აფრქვევდა, მტერი თრთოდა ვერანი,საქართველოს ცის ფერს ჰგავდა ფერი მათი მერანის. მამულისთვის დაიღუპნენ ვაჟკაცობის მსახველნი,საქართველო იყო მათი უწმინდესი სახელი.

სექსუალური რევოლუციის, ვილჰელმ რაიხის ეპოქა კლავს და ამთავრებს მორცხვი, მოკრძალებული  კდემამოსილი ქალწულების და სამშობლოსთვის თავდადებული ქალების ხანას.

 

      ეხლა ქალებს და მოზარდებს მოეთხოვებათ, მათი პირველი  მოვალეობაა აყვავებულ-გაფურჩქნული სექსუალობა, სხეულის ტექნიკური ცოდნა, სხეულის მოწესრიგება, გარდაქმნა თუ არა, პორნოგრაფიული პრაქტიკების მიღება. „ გამოიყენეთ sexy toys-სექსუალური სათამაშოები“, „ და რა რა იქნებოდა რომ გამეკეთებინა სტრიპტიზი?“  „გქონდეთ ისეთი სხეული რომ მას შეშურდეს“, ასეთი მოწოდებებითაა სავსე 21-ე საუკუნის ქალთა ჟურნალები.

 

იყავით გაბედულები და გამორჩეულები, უყოყმანოთ გაიკეთეთ ტატუირება, გაიხვრიტეთ სხეული და ნახვრეტში გაიჩხირეთ სამკაულები- piercing, მეტიც, გაიკეთეთ scarification ანუ სხეულზე დაიტანეთ ჭრილობები რომლებიც ქმნიან რაღაც ნახატს. ეს დღეს პოპულარყლია. ასეთი თვითდასახიჩრებისკენ 21-ე საუკუნის ქალთა ჟურნალები, მაგ. ჟურნალი Adorable-ს 2005 წლის ნოემბრის ნომერი. იყავით ერთდროულად გამორჩეულები და როგორც ყველა.

მიიღეთ სხვა სექსუალური პოზიციები, ისწავლეთ პორნოგრაფიაში ნანახი სექსუალური აქტების სიყვარული, გაერთეთ სექსუალური სათამაშოებით და აყვავდებით და გაიფურჩქნებით სექსუალურად რასაც მოყვება პიროვნული აყვავება და გაფურჩქვნა.

ასეთ რამეებს ასწავლიან ცივილიზებულ-პორნოგრაფიზებული მსოფლიოს ქალთა ჟურნალები მკითხველ გოგონებს,ქალიშვილებს და ქალებს,

ცივილიზებულ-პორნოგრაფიზებული მსოფლიოს ქალთა ჟურნალები რეკლამას უკეთებენ sex-shops-ებს და მათ საქონელს.

ამ ჟურნალებში ქალთა ემანსიპაცია და ავტონომია დაყვანილია  ინდივიდუალური პიროვნული სექსუალური სრულყოფის პირველობაზე და პორნოგრაფიული წესების მიღებაზე.

ამ ჟურნალების მკითხველს სულ არ უკვირს რომ ქალები უფრო და უფრო ეტანებიან პორნოგრაფიას.

ესაა სიახლე. 20 წლის წინ პორნოგრაფიას ძირითადად მამაკაცები ეტანებოდნენ.

რეკლამა porno chic-პორნო-შიკი

 

ფუფუნება და სექსი კარგი წყვილია.  რეკლამაში იყენებენ საფიზმი-ლესბოსელობის, სადომაზოხიზმის, კოლექტიური გაუპატიურების, ფეტიშიზმის, ზოოფილიის, და ა.შ თემებს.

 

porno chic-პორნო-შიკი არის რეკლამის პრაქტიკა რომლის შტაგონების წყაროა უშუალოდ პორნოგრაფია.

ამ რეკლამის მთავარი მიზანია კლიენტთა წრის გაფართოება. საზოგადოების ყირადღების მიპყრობა,ფიქსაცია, გასაყიდ ობიექტზე მის აზრზე გავლენის მოხდენა.  რეკლამა porno chic-მა რეკლამირებული ობიექტის ყიდვის სურვილი უნდა გაუჩინოს მნახველს.

პროვოკაცია ძალიან სასარგებლოა ამ შემთხვევაში.

 

რეკლამის პორნოგრაფიზმი არ იყენებს მარტო ქალის სიშიშვლეს, არ ახდენს მარტო ქალურობის გაზვიადებას.

ის წარმოადგენს ქალების მორჩილებას, მათ სექსუალურ დამონებას.

რეკლამირებული პროდუქტი დაკავშირებულია ქალების სექსუალურ მისაწვდომობასთან.

 

ქალები გადაქცეულები არიან სექსუალურ ობიექტებად.

 « porno chic » თავს არიდებს და  სპობს  ყოველგვარ ტაბუ აკრძალვას, მათ შორის პედოფილიის ტაბუ-აკრძალვას:

მანეკენებად გამოყენებული სულ პატარა გოგონები დაჩოქილები არიან. ფეხები ერთმანეთისგან განზეა გაწეული, მკერდი მოშიშვლებულია, წუწნიან კანფეტს ან ხელში უჭირავთ დათვის ბელი.

ქალების დუნდულებით რეკლამას უწევენ ფოტოასლების მანქანას, ძუძუებით ყიდიან პარფიუმერიას, ბარძაყებით-ავტომობილებს. უტვინო ქერა მდედრები რეკლამას უწევენ ლუდს თუ სხვა პროდუქტებს. …

სექსისტური რეკლამა არსებობს დიდი ხანია, მაგრამ ის რადიკალურად გააძლიერა პორნოგრაფიული წესების მიღებამ.

რა არის პორნოგრაფიზაცია? , 2017 წლის 7 დეკემბერი

https://prevention-violencessexuelles.com/2017/12/07/pornographisation-quest-ce-que-cest/

 

პორნოგრაფია  უწყვეტად და მრავალი ფორმით  ავრცელებს, ყიდის  სექსუალურ ძალადობათა სანახაობას და  უკვე ახერხებს სოციალური ურთიერთობების, ახალგაზრდათა ურთიერთობის შეცვლას

გაშიშვლებული და გამოფენილი ჭიპი, შემოტკუცული და მკერდის გამომფენი პერანგი, დაბალწელიანი ჯინსიდან ამოსული სტრინგი, ასე ბოდიში  აცვიათ უკვე 7,9,12 ,14 წლის გოგონებს. მოდური სამოსით ვაჭრები ხიბლავენ, აცდუნებენ ტუტუც ბავშვებს და საჯაროდ ფენენ მათ სხეულს.

გოგონები გადააქციეს ნიმფეტებად  ანუ სექსუალურად მიმზიდველ პატარა არსებებად.

ცივილიზებულ-პორნოგრაფიზებულ მსოფლიოში ძალიან პოპულარული და რეკლამირული მწერალი ვლადიმირ ნაბოკოვის რომანში „ ლოლიტა“ მთავარი გმირი გუმბერტ გუმბერტი სიტყვით „ნიმფეტკა“ აღწერს გოგონებს რომლებიც მას იზიდავენ სექსუალურად:

„ 9-14 წლის გოგონებში არიან ისეთები რომლებიც მათზე ორჯერ თუ ბევრად უფრო უფროსების თვალში ავლენენ მათ არსს,  ნიმფურ //ანუ დემონურ// და არა ადამიანურ არსს; აი ამ პატარა რჩეულებს უნდა დავარქვათ ნიმფეტკები, პაწაწა ნიმფები.“

გუმბერტ გუმბერტის აზრით ყველა გოგონა არაა ნიმფეტკა. გუმბერტისთვის ნიმფეტკას განსახიერებაა დოლორეს გრეიზ, რომელსაც მან დაარქვა ლოლიტა.

დღეს სახელი „ ლოლიტა“ გადაიქცა ზოგად სახელად და ხშირად გამოიყენება როგორც სიტყვა „ნიმფეტკას“

სინონიმი. ამასთან ასაკოვანი საზღვრები ხშირად უფრო ფართოა ვიდრე ნაბოკოვთან. ხშირად ეს სიტყვა აღნიშნავს  გარკვეული ასაკის ჯგუფს.

 

  იმ-ნგლისურ ენაში სიტყვა nymphet პირველად 1612 წელს ახსენა შექსპირის თანამედროვე მაიკლ დრეიტონმა ლექსში „პოლი-ოლბიონ“, რომელიც პოეტურად აღწერს ინგლისის და უელსის გეოგრაფიას. იქ ეს სიტყვა ნიშნავს პატარა ნიმფას.//ვიკიპედიიდან//.

ცნობილია კიდევ ფატალური ქალის პერსონაჟი. ესაა ქალი რომელიც სექსუალობის ძალას იყენებს ვაჟაცის ,გმირის ხაფანგში მოსამწყვდევად.  ზოგჯერ მოამწყვდევს ხაფანგში და გაეცლება, დატოვებს ხახამშრალს. ფატალური ქალი დეკადენტურ ლიტერატურაში,შემდეგ კი კინოში არის ძალიან ქალური და მომხიბლავ-მაცდური ქალი.  ზოგ შემთხვევაში ის შარმზე, მომხიბლაობაზე უფრო იყენებს ტყუილს და იძულებას.

 სოციალურ ცხოვრებაში ფატალური ქალი აწამებს თავის საყვარელს გაუწონასწორებელ ურთიერთობაში, არასოდეს ადასტურებს მის გრძნობებს. ფატალური ქალის გადამკიდე მამაკაცი კარგავს რაციონალური გადაწყვეტილებების მიღების უნარს და ზოგჯერ კვდება ამიტომ,. 

 

ფატალური ქალის არქეტიპი არსებობს ყველა ხანის მრავალი კულტურის მითების და ფოლკლორში.

მისი პირველი მაგალითებია შუმერთა ქალღმერთი იშთარი, ბიბლიიდ ევა, დალილა და სალომე,. ძველბერძნულ ლიტერატურაში ფატალურ ქალს განასახიერებენ აფროდიტე, სირენა, სფინქსი,სცილა, კირკე, ლამია, ტროას ელენე, კლიტემნესტრა. რომის იმპერიის პროპაგანდა ფსტალურ ქალად აცხადებდა ეგვიპტის დედოფალ კლეოპატრას რომელსაც ჰქონდა რომის ძლიერი მამაკაცების მოხიბლვის უნარი. კლეოპატრა გადააქციეს საშიში ძლიერი ეგზოტიკური ქალის არქეტიპად.

 

 აზიური კულტურებიც იცნობენ ფატალურ ქალებს რომლებიც ხიბლავენ,თავბრუს ახვევენ და გზიდან აცდენენ მეფეებს რომლებიც ვეღარ ასრულებენ თავის მოვალეობებს.

მე-19 საუკუნეში ფატალური ქალი წარმოდგენილია სექსუალურ ვამპირად რომელიც ჭამს მისი საყვარლების კაცობას და დამოუკიდებლობას. ის კაცებისგან ტოვებს მარტო ცარიელ ქერქს.

ამერიკულ არგოში ფატალურ ქალს ჰქვია vamp, შემოკლებული vampiress //ვიკიპედიიდან. //

ჰიპერსექსუალიზებულ-პორნოგრაფიზებული ცივილიზებული საზოგადოება პატარა გოგონებს გადააქცევს სწორედ ასეთ ნიმფეტკა-ლოლიტებად თუ ფატალურ ქალ-ვამპირებად.

მშობლები უძლურები ან თანამზრახველები არიან.

ტანისამოსის მარკები ხაზს უსვამენ ამ ეროტიზაციას.

გოგონებს და ქალიშვილებს ეხლა აქვთ სპეციალიზებული მაღაზიები და მარკები (Jennyfer, Tammy by Etam, NoBoys,, Lulu Castagnette თუ  Miss LM ).

XXS-ის ახალი ხაზები წინ წამოსწევენ პატარა გოგონების ჯერ არარსებულ ატრიბუტებს.

პატარა გოგონები გარდაქმნილები არიან მუტრუკების წადილის ობიექტებად მაშინ როდესაც მათ ჯერ არა აქვთ წადილის ობიექტებად ყოფნის საშუალებები. ისინი არსებობისთვის ხდებიან სხვათა მზერის ტყვეები.პატარა გოგონებს არწმუნებენ იმაში რომ სიყვარული პირველ რიგში არის სექსი და მთავარია მოხმარება.

სრულწლოვანები რომლებსაც თითქოს ეჯავრებათ პედოფილები პატარა ბავშებს წარმოადგენენ სექსუალურ ობიექტებად.

ეროტიზებული ბავშვები, რომლებიც შეიძლება გადაიქცნენ ავხორცთა სახმარ ბავშვებად, კომერციის, ყიდვა-გაყიდვის ობიექტებად, ასევე არიან პორნოგრაფიის მომხმარებლები.

ეს სოციალური ტენდენციები უკვე ძალიან აღიზიანებს საზოგადოებას და რეაქციები ძლიერდება.  წუხან პატარა გოგონების ნაადრევი სექსუალიზაციის და ახალგაზრდებზე და მათი სექსუალური ცხოვრების განვითარებაზე პორნოგრაფიის გავლენის გამო.

მკვლევარები რომლებსაც აქვთ ურთიერთობა ბავშვებთან რომლებიც სექსუალურად იქცევიან როგორ  სრულწლოვანები იწყებენ ამ ბავშვებისთვის დახმარების პროგრამების შემუშავებას.

მონრეალის უნივერსიტეტის ფსიქოლოგიის დეპარტამენტის დოქტორანტი Mélanie M. Gagnon, რომელიც მონაწილეობს Outaouais-ში ერთ-ერთი ასეთი პროგრამის რეალიზაციაში ამბობს:

„ სკოლების ეზოებში  6-12  წლის ბავშვები სექსუალურად ეხებიან ერთმანეთსს. ასეთი შეხებები ზოგჯერ სიდომიამდე მიდის“

 

პორნოგრაფიზაცია

ჟურნალებიდან რეკლამამდე, ტელევიზიიდან ინტერნეტამდე, ფილმებიდან ფიქსირებულ გამოსახულებებამდე,დღევანდელ საზოგადოებას აწუხებს გამაყრუებელი „ სექსუალური აურზაური“ ისევე როგორც პორნოგრაფიის ბანალიზაცია და ვაჭრობის, კომერციის ობიექტად გადაქცეული სექსი.

დღევანდელობა არის მუდმივი და უწყვეტი ეროტიკული პროვოკაციის, მუდმივი სექსუალური მოთხოვნის ხანა.

 სე თუ ისე ფარული და არაპირდაპირი მინიშნება ისტორიას ჩაბარდა. ეხლა გაშიშვლების და სახელმძღვანელო ნორმების დადგენის ხანაა.

 

კარგად რომ იყო და თავი რომ აარიდო  მოდას ჩამორჩენილად გამოცხადებას და ამიტომ მასხრად აგდებას რაც თითქოს ყველას ემუქრება და რისიც ეშინიათ ახალგაზრდებს და ნაკლებად ახალგაზრდებს უნდა მიიღო ახალი სექსუალური პრაქტიკები და მიეტანო სექსის პროდუქციას: ფილმებს, სექსუალურ  gadgetებს ანუ სპეციფიურ ნაკეთობებს თუ ობიექტებს, და ა.შ.

 უნდა გაბედო და გამოსცადო პორნოფილმებში ნანახი. ამას მოითხოვს პორნოგრაფიზებული დღევანდელობა.

 ქალებისთვის და ქალიშვილებისთვის განკუთვნილი ჟურნალებიც ბეჭდავენ შესაბამის მოწოდებებს: : „ შიშველი პოზირება , რატომ თქვენ არა??“; „ პოზირება Playboy-სთვის, დიახ ეს შესაძლებელია“ ( Mag des castings,  2005 წლის ივლისი-აგვისტო), „ Nთძ< ღძალვები, მე ვბედავ ყველაფერს“

 « Fantasmes, tabous, j’ose tout » ( სიკეთე ჩემს ცხოვრებაში-Bien dans ma vie !,2005 წლის ზაფხული), არის ინფორმაციები სოდომიაზე, ფელაციაზე. და ა.შ.  არის ტესტები „ სექსის როგორი მხეცი ხართ?“, „ ნამდვილი ნაკვერჩხალი ხართ თუ ყინულის ნატეხი?“  ასეთი ტესტები დღეს ლეგიონია.

უფრო და უფრო მეტია რეპორტაჟები პორნოვარსკვლავობით ბედნიერ პორნოვარსკვლავებზე, კახპობით ბედნიერ კახპებზე/ ქალთა ჟურნალები სცდიან და რეკლამას უწევენ sex-shop-ების ობიექტებს.

მასობრივი ინფორმაციის საშუალებები  გიჩიჩინებენ რომ თქვენს გარდა ყველას აქვს სექსი, რომ უნდა ისწავლოთ სხვა სექსუალური პოზიციები, რომ უნდა შეიყვაროთ პორნოგრაფიაში ნანახი სექსუალური აქტები, რომ უნდა გაერთოთ sex-shop-ების ობიექტებით და მაშინ იცხოვრებთ სავსე და ბედნიერი ცხოვრებით.

ინტერნეტის შინაარსის დაახლოებით 70% ეხება სექსს ან დაკავშირებულია სექსთან.  იზრდება პორნოსაიტთა რაოდენობა. ამერიკული საზოგადოება N2H2-ის მიერ  2004 წელს ჩატარებული გამოკვლევის თანახმად ინტერნეტზე უნდა იყოს 260 მილიონი პორნოგრაფიული გვერდი. 5 წლით ადრე 1800-ჯერ ნაკლები იყო ასეთი გვერდი. აქტიურობით გამოირჩევა სრულწლოვანთა გართობის ინდუსტრია.

1990-ანი წლებიდან სიახლეა პორნოგრაფიზაცია ანუ პორნოგრაფიული არქეტიპების და სტერეოტიპების გამოყენება და გამეორება რეკლამაში, ლიტერატურაში, ტელევიზიაში, წერილობით პრესაში, მოდაში, სექსუალურ ქცევებში, სექსუალურ ფანტაზიებში, და ა.შ.

მასიურად გავრცელებული პორნოინდუსტრია ისე გავიდა თავს რომ უკვე ამკვიდრებს თავის პორნოგრაფიულ ნორმებს.

მოზეიმე პორნოინდუსტრიას აყვნენ ჟურნალებიც, მაგ. Vingt ans-„ოცი წელი“ საფრანგეთში // რომლის მკითხველებიც სინამდვილეში 16 წლის გოგონები არიან//  ახდენს პორნოგრაფიული ფანტაზიის დაუჯერებლად ნორმალიზაციას.

ამ ჟურნალის ერთი ტესტი ჟურნალის მკითხველებს ყოფს სამ კატეგორიად:

  1. „ სუპერ ექსტრა ამორალური ვინმე“ // La super extra-salope//: „ კარგია, შენ შეიძლება ცოტა შორს მიდიხარ, მაგრამ შენ გაქვს იუმორი“;
  2. ნორმარულად ამორალური ვინმე- La salope normale: „ შენ ხარ შენი დროის თანამედროვე გოგო, ეს კარგია: შენ გაქვს ავანტურები-თავგადასავლები, ცოტა გრძნობა, მაგრამ შენ არ დაისვავ თავზე შენ მუტრუკს თუკი ის იგივეს იზამს;
  3. შენ ხარ მოდიდან გასული უგემოვნო უუნარო 1968 წლის თაობის დინოზავრი“.

ქალებისთვის განკუთვნილი გამოცემის ჟურნალისტი აფრქვევს რჩევებს. თუ ქალიშვილი არ ეკუთვნის ორ პირველ კატეგორიას ისაა ბნელი რეაქციონერი პროვინციელი ფაშისტი.  ასე ამკვიდრებენ ეს გამოცემები პორნოგრაფიული ფანტაზიის მიერ ნაკარნახევ ახალ სავალდებულო ნორმებს.

კვებეკში იგივეს აკეთებს ჟურნალი Adorable რომლის მკითხველებიც მოზარდები არიან. მიზანი და ამოცანაა პორნოგრაფიული ბოდვის ნორმალიზაცია, ნორმალურ რამედ ქცევა. 2002 წელს აკრძალეს და ჟურნალ-გაზეთების ჯიხურებიდან ამოიღეს მისი ერთ-ერთი გამოცემა, მაგრამ ის აგრძელებს თავის საქმეს.

  „ გაშიშვლდით ინტერნეტში“< „ისწავლეთ“, „იკითხეთ ეროტიკული რისტორიები მარკიზ დე სადის თავაშვებული რომანები“ … შეგახსენებთ რომ მარკიზ დე სადხელიდანაა სიტყვა სადიზმი ანუ სხვისი წამებით სიამოვნების სახელი.

პორნოგრაფიზებული საზოგადოება მივიდა სადიზმის აპოლოგიამდე და პროპაგანდამდე.

ხალხიც გამოდებილდა:  Kinsey Institute-მ 2004 მოაწყო ზონდაჟი და პასუხის გამცემთა 86%-მა პროცენტმა თქვა რომ პორნოგრაფიამ შეიძლება ბევრი რამე ასწავლოს ადამიანებს, რომ პორნოგრაფია იძლევა სექსუალობისკენ, მათ შორის საკუთარი სექსუალობისკენ უფრო გახსნილი დამოკიდებულების საშუალებას.

მრავალ მამაკაცს, განსაკუთრებით უფრო ახალგაზრდებს სჯერათ რომ პორნოგრაფია გვეუბნება თუ რა უნდათ ქალებს  და რას ელიან ისინი სექსუალური ურთიერთობისგან.

მოვიდა  სამოსის პორნოგრაფიზაციაც

„ რითი  ვცნობთ კახპას?“ იკითხა ისტორიკოსმა და მწერალმა  Florence Montreynaud-მ.

კლიენტების მისაზიდად  კახპები იცვამენ პროვოკაციულად, გამოაჩენენ თავისი სხეულის მომრგვალებულ რბილ საჩქმეტ ადგილებს, თავისებურად ამოძრავებენ ხელებს, და იღებენ „ უხამს“ პოზებს.

ისინი იცვამენ ისე რომ ჩანდეს მათი სექსუალური მზადყოფნა.

მაგრამ დღეიდან სუფევს ბუნდოვანება, ხაზს უსვამს ისტორიკოსი.

ის რაც ადრე ითვლებოდა ცუდ რამედ ეხლა ბანალიზებულია, მეტიც, წარმოდგენილია კარგ რამედ.

ის ამბობს რომ მაღალმა მოდამ- La haute couture-მ აჯობა „კახპა“ სტილს. მან თითქოს აიტაცა დევიზი „იყავი კახპაზე უფრო კახპა“

მაღალი მოდის ხელოვანები ერთმანეთს ჯობნიან გაშიშვლებაში და კონკურენციას უწევენ sex-shop-ების მოდელებს.

რაღა დაგიმალო…

ეს მაღალი მოდა კი გავლენას ახდენს ყოველდღიურ სამოსზე. კაბაც, ბლუზაც და დანარჩენიც უფრო გამოსაფენად და საჩვენებლადაა ვიდრე დასაფარად.

ქლიშვილებს უბიძგებენ სექსუალური სამოსის ტარებისკენ. ეს აჩვენებს ამ პორნოგრაფიზაციის კომერციულ ბუნებას.

1990-ნი წლების ბოლოს ლამის  ლამის სავალდებულო საცვლად გადაიქცა string რომელიც ფარავს ქალის სასქესო ორგანოს მაგრამ დუნდულებს მთლიანად შიშველს ტოვებს.

2003 წელს 13-17 წლის გოგონებს და ქალიშვილებს თითქმის 1,52 მილიონი ამერიკული დოლარი უნდა დაეხარჯათ ამ ბოდიში ნიფხვების საყიდლად.

Senza Girls-მა ბაზარზე გამოიტანა ლიფები რომლებიც უფრო დიდად აჩენს მკერს. . ასეთმა მოდამ ქალიშვილებს და გოგონებს დააკისრა როლი „ მოხიბლვა, ცდუნება“.

 

 მოდამ გოგონებს და ქალიშვილებს ასწავლა რომ მათი ღირებულება და მნიშვნელობა იზომება მათი სექსუალური მიმზიდველობით.  

 მოდით ვაჭრებმა 7,9,11 წლის გოგონებს ასწავლეს მათი სექსუალობის დემონსტრაცია. სულ პატარა გოგონები გააქციეს ნიმფეტებად და მინი ფატალურ ქალებად ,თითქოს მოამზადეს პედოფილებისთვის.

მონრეალის ბავშვების საავადმყოფოს პედიატრი Franciska Baltzer ამბობს რომ 1983 წელს ცხადი იყო რომ სექსუალურად ჩსცმული 6-7 წლის გოგონები იყვნენ ძალადობის, გაუპატიურების მსხვერპლები.  დღეს ეს სულაც არაა სარწმუნო. ასეთ სამოსი თავისუფლად იყიდება მაღაზიებში. ამ სამოსის ტარება ლამის საყოველთაო მოვლენაა.

 დღს ბავშვები ტივიტივებენ მათ ირგვლივ გაშლილ სრულწლოვანთა სექსუალობაში.

ისინი უკვე პატარობიდან ეცნობიან პორნოგრაფიას, მაშინ როდესაც ჟურნალები ქალიშვილებისთვის გაუთავებლად ლაპარაკობენ სექსზე და ცდუნებაზე, თითქოს ამ ჟურნალების მკითხველი გოგონების სამყარო უნდა შემოიფარგლოს სექსის საკითხებით.

 

პატარების ნაადრევ სექსუალიზაციას ემატება ჰუპერსექსუალიზებული საზოგადოება სადაც ქალების სხეული საგნადაა ქცეული და ქალების ღირებულება დაყვანილია მათ ფიზიკურ ატრიბუტებზე და თავის ლამაზად წარმოდგენის და ცდუნების მათ უნარზე.


1990-ანი წლებიდან არის extimité-ს საზოგადოება  რომელიც საჯარო სივრცეში მეტისმეტად გამოფენს ინტიმურობას.

ესაა საჯარო სივრცის პრივატიზაციის და კერძო,პირადი, ინტიმური სივრცის გასაჯაროების ორმაგი პროცესის შედეგი.

1990-ან წლებში ანუ მაშინ როდესაც  ცენტრალურ, აღმოსავლეთ ევროპას და ევრაზიას არბევდა მიხაილ გორბაჩოვის პერესტროიკა ქალი და მისი  სხეული გადააქციეს კომერციის, ვაჭრობის, ყიდვა-გაყიდვის ობიექტად/  ფემინისტური მოძრაობის მთავარი მიღწევა, ქალთა უფრო დიდი ავტონომია გადაიქცა პერესტროიკაში გამარჯვებულთა სასიამოვნო მორჩილებად.

დღესაა დასავლეთი ევროპის და წყნარი ოკეანის სამხრეთ ნაწილში  ე.წ. ტოლერანტულობის ზონებში კახპობის მაორგანიზებელი proxénétisme-ს და  ახალგაზრდა ქალების პროსტიტუციის ლეგალიზაციის ხანა.

დღევანდელობა ამავე დროს არის პორნოგრაფიის წარმოების და მოხმარების მკვეთრად ზრდის ხანა.

 დღეს ვრცელდება ფენომენი რომელსაც ვუწოდეთ pédophilisation-პედოფილიზაცია.

1980-ანი წლებიდან სექსის ინდუსტრიები ქირაობენ და ამუშავებენ უფრო და უფრო ახალგაზრდებს.

კანადაში პროსტიტუციაში „ასაქმებენ“ 14 წლის გოგონებს. ამავე ასაკის გოგონებს იღებს პორნოინდუსტრია.

 

პორნოგრაფიას უკვე ეტანებიან 12 წლის ბიჭები და 13 წლის გოგოები. პორნოგრაფიით სწავლობენ ისინი სექსს.  პორნოგრაფია აძლევს მათ სექსუალური ურთიერთობების მისაბაძ მოდელებს.

პორნოგრაფია უფრო მოქმედებს უფრო ახალგაზრდებზე რომლებიც იცვლიან თავის სხეულს, „ამშვენებენ“ მას ტატუირებით, ჭრიან მას და ჭრილობაში იყრიან სამკაულებს. პატარობიდან პორნოგრაფიას დაჩვეულები პარტნიორებს სთხოვენ გამეორებას იმისა რასაც ისინი პორნოგრაფიაში ხედავენ.

რაც უფრო ადრე ეჩვევიან პორნოგრაფიას მით უფრო რეგულარულად და ხშირად უყურებენ მას.

პორნოგრაფიის ყურებას უფრო ადრიდან დაჩვეულები უფრო ადრე ამყარებენ სექსუალურ ურთიერთობებს.

კანადაში ზოგმა 14-15 წლის გოგონამ უკვე იცის სექსის ტექნიკა.

 

 ეხლა ქალებს, ქალიშვილებს და პატარა გოგონებსაც კი უბიძგებენ გაშიშვლებისკენ.

გამოჩენის ეს მოვალეობა, რომელიც მოითხოვს სილამაზეს და ახალგაზრდობას, შენიღბულია კეთილდღეობის უფლებად.  სხეული უნდა იყოს გაპრიალებული, სასურველი, მსურველი და სრულყოფილი.

წსლის სხეული ამავე დროს დაქუცმაცებულია, მის ნაწილებს გიჩვენებენ ერთმანეთის მიყოლებით. რეკლამაში ცხადი თვალშისაცემია პორნოგრაფიაში.

ქალის სხეულის გამადიდებელი შუშით თვალიერება პირველ რიგში იწვევს რეალური სხეულის მოშორებას იდეალური სხეულისგან, განცდილი სხეულის მოშორებას საოცნებო სხეულისგან. მთელი ძალისხმევის მიუხედავად ქალის რეალური სხეული იწვევს იმედგაცრუებას. და ეს განსაკუთრებით ემართებათ იმ მამაკაცებს რომლებმაც პორნოგრაფიის ყურება დაიწყეს ძალიან ადრიდან.


ლიბერალ-ლიბერტალური სექსუალური თავისუფლება უფრო ძლიერებს, უფრო მდიდრებს, უფრო ცინიკოსებს  აძლევს სუსტების და უფრო ღარიბების  ხარჯზე მათი კრიმინალური მიდრეკილებების დაკმაყოფილების საშუალებას. მეფე ფული ხელმისაწვდომს ხდის ქალებს და ქალიშვილებს და ახდენს მათი სექსუალური ექსპლუატაციის ლეგიტიმაციას.

 

 

https://historyplusart.wordpress.com/2019/08/29/%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%98%e1%83%97-%e1%83%9b%e1%83%98%e1%83%93%e1%83%98%e1%83%ae%e1%83%90%e1%83%a0-%e1%83%93%e1%83%90%e1%83%9a%e1%83%9d%e1%83%aa%e1%83%95%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%9d-%e1%83%aa/

 

https://historyplusart.wordpress.com/2019/09/01/%e1%83%a1%e1%83%90%e1%83%98%e1%83%97-%e1%83%9b%e1%83%98%e1%83%92%e1%83%95%e1%83%90%e1%83%a5%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%a1-%e1%83%93%e1%83%98%e1%83%9c%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%90-2/

საით მიგვაქანებს დინება? 2

დავდივარ მარტო უმისამართოდ
მტანჯავს ნაღველი
ლანდივით დამდევს შენი სახელი
შენ ერთადერთი ხარ ჩემი ღმერთი
ლოცვად მინდიხარ საით მიდიხარ
საით მიდიხარ., საით მიდიხარ?

   საითკენ მიგვაქანებს  დინება-2.  საითქკენ მიგვაქანებს დღევანდელი დინება? 2 მასალები სერიოზული მონოგრაფიისთვის

 

 

კინო, რადიო, სუპერნარკოტიკი, სექსუალური თავისუფლება დღისით-მზისით ტკბილ სიზმრებში ჩაძირავენ და თავის ხვედრთან, მონურ მდგომარეობასთან შეაგუებენ ადამიანს.“

ოლდოს ჰაქსლის მიერ აღწერილი ყველა უბედურება წინაა…

 

იოანეს სახარება

თავი მეორე

  1. მესამე დღეს
  2. 19. ხოლო იესომ პასუხად თქვა: დაანგრიეთ ეს ტაძარი და სამ დღეში აღვადგენ მას.
  3. იუდეველებმა უთხრეს: ეს ტაძარი ორმოცდაექვს წელს შენდებოდა და შენ სამ დღეში აღადგენ მას?
  4. მაგრამ ის გულისხმობდა თავისი სხეულის ტაძარს.

 

http://www.orthodoxy.ge/tserili/akhali_agtqma/1korintelta-6.htm

პავლეს ეპისტოლენი

პირველი კორინთელთა მიმართ

თავი მეექვსე

 

 

  1. ნუთუ არ იცით, რომ თქვენი სხეული ტაძარია თქვენში დამკვიდრებული სული წმიდისა, რომელიც გაქვთ ღვთისაგან, და რომ არ ეკუთვნით თქვენსავე თავს?

 

 

ცივილიზებულ სამყაროში სექსუალურ-ლიბერტარული რევოლუციის შემდეგაც აქა-იქ დარჩენილ ქრისტიანებს ბევრი რამე ახსოვთ.

 

https://www.churchofjesuschrist.org/study/general-conference/2005/10/the-sanctity-of-the-body?lang=fra&_r=1

 

La sainteté du corps

Susan W. Tanner

Young Women General President

 

 

 

წმინდა წერილები აცხადებენ რომ სხეული არის ტაძარი. თვითონ იესომ პირველმა შეადარა თავისი სხეული ტაძარს.

 

ოგვიანებით წმინდა პავლემ მიმართა და ყველნაირი ავხორცობებით და უწესობებით გარყვნილი კორინთოს მკვიდრებს: ნუთუ არ იცით, რომ თქვენი სხეული ტაძარია თქვენში დამკვიდრებული სული წმიდისა, რომელიც გაქვთ ღვთისაგან, და რომ არ ეკუთვნით თქვენსავე თავს? //პავლეს ეპისტოლენი პირველი კორინთელთა მიმართ

თავი მეექვსე//. „ თუ კი ვინმე დაანგრევს ღმერთის ტაძარს ღმერთი მოსპობს ამის ჩამდენს იმიტომ ღმერთის ტაძარი წმინდაა და ეს ხართ თქვენ“ ეს უთხრა წმინდა პავლემ კორინთოს მკვიდრებს.

 

თუ კი ჩვენ ნამდვილად მოვეპყრობით ჩვენს სხეულს როგორც ტაძარს გავრცელდებაუბიწოება, უმანკოება, მორცხვობა-მოკრძალება, სიბრძნის პატივისცემა და შემცირდება პორნოგრაფიის და ძალადობა-არაადამიანობის პრობლემები იმიტომ რომ ჩვენ ადამიანისს სხეულს, ჩვენს სხეულს მოვეპყრობით როგორც ტაძარს, სულის სავანეს.

არანაირი უწმინდურობა არ უნდა შევიდეს ტაძარში  და ვეცდებით რომ არანაირი უწმინდურობა არ შევიდეს ჩვენი სხეულის ტაძარში.

ასევე მივაქცევთ ყურადღებას ჩვენს გარეგნობას რათა ჩვენი ხორციელი ტაძარი იყოს სუფთა, მოწესრიგული,ლამაზი რათა მან ასახოს საკრალური და წმინდა ბუნება იმისა რაც არის შიგნით.

ჩვენი სამოსი და ქმედებები უნდა  გამოხატავდეს წმინდა სულს რომელიც არის ჩვენში.

 

ეხლახანს ვიყავი მსოფლიოს ერთ-ერთ უდიდეს ტურისტულ ქალაქში და შევწუხდი იმის დანახვით რომ ამდანი ადანი ადამიანი აყვა სატანას ტყუილს და ამბობს რომ ჩვენი სხეული არის უბრალო ობიექტი რომლის ყველგან ურცხვად გაშიშვლებაც შეგვიძლია.

 

წარმოიდგინეთ ჩემი სიხარული როდესაც შევედი საკლასო ოთახში სადაც არიან წესიერად და მოკრძალებულად შემოსილი სიკეთით სავსე ქალიშვილები რომლებმაც იციან თავისი სხეულის პატივისცემა და იციან თუ რისთვისაა ეს საჭირო.

 

ტექსტში Jeunes, soyez forts-„ახალგაზრდებო იყავით ძლიერები“ ნათქვამია:

„ თქვენი სხეული არის ღმერთის წმინდა ქმნილება. პატივი ეცით მას როგორც ღმერთის საჩუქარს, ძღვენს, და არავითარ შემთხვევაში არ დააბინძუროთ ის.  თქვენი სამოსით, თქვენი გარეგნობით თქვენ შეიძლება აჩვენოთ უფალს  რომ იცით თუ რამდენად ძვირფასია თქვენი სხეული. …თქვენი სამოსი, ჩაცმის მანერა, ასახავს იმას რაც ხართ შიგნით, გულის სიღრმეში“ (Jeunes, soyez forts, 36550 140, p. 14-15).

 

 

მოკრძალება და მორცხვობა არაა მარტო შემოტკუცული და გამჭვირვალე სამოსის უარყოფა, არაა მარტო კაბის სიგრძის თუ დეკოლტეს საკითხი. ესაა გულის დამოკიდებულება.

მოკრძალება, მორცხვობა ზომის საკითხია. ის დაკავშირებულია ზომიერებასთან. ის გულისხმობს მართებულობას, ზრდილობას, წესიერებას. აზრებში, ენაში, სამოსში და ქცევაში.

 

 

 

ზომიერებს და მართებულობა-წესიერება უნდა აკონტროლებდნენ ჩვენს ფიზიკურ სურვილებს.

 

მამაზეციერს ვუყვარვართ და მან მოგვცა სილამაზე და ფიზიკური სიამოვნებები იმისთვის რომ მოეწონოს თვალს და გაუხარდეს გულს. მაგრამ არის შემდეგი გაფრთხილება: ისინი გამოყენებული უნდა იქნეს გონივრულად, არა ექსცესიურად და არა იძულებით, უწესოდ და უკანონოდ.

 

ჩემმა მეუღლემ წმინდა წერილი გამოიყენა რათა უმანკოება და უბიწოება ესწავლა ჩვენი შვილებისთვის.

სხეული უნდა გამოყენებული იქნას იმ მიზნით და დანიშნულებით რისთვისაც მოგვცა ის ღმერთმა.

ფიზიკური სიამოვნება კარგია შესაბამის დროს და შესაბამის ადგილას, მაგრამ მაშინაც კი არ უნდა გადაიქცეს ის ჩვენს ღმერთად //  (John S. Tanner, « The Body as a Blessing », Ensign, juillet 1993, p. 10).//

 

ზოგისთვის სხეული ან გარეგნობა შეიძლება გადაიქცეს აკვიატებულ-აჩემებულ ავადმყოფურ იდეად.

ზოგიჯერ არის ფიზიკური კულტურის ეგოისტური ექსცესი, რეჟიმები, სტილის შეცვლა და ფლანგვა იმისთვის რომ შეესაბამებოდე უკანასკნელ მოდას.

 

 მე მაწუხებს ექსტრემალური გარდაქმნების პრაქტიკა.

ბედნიერება ღმერთის მიერ ჩვენთვის ბოძებული სხეულის, ამ ღვთაებრივი საჩუქრის მიღება და ჩვენი უნარების განვითარება და არა ჩვენი სხეულის გარდაქმნა  მოდის მოთხოვნების შესაბამისად.

შექმნილი ვართ ღმერთის ხატად და სახედ და უნდა დავემსგავსოთ ღმერთს და არა მოდის და რეკლამის მიერ შემოჩეჩებულ კარიკატურას.

  მე მახსენდება რომ მოზარდს მაწუხებდა ჭორფლები. მე მვდილობდი მეზრუნა ჩემს კანზე. მშობლებმა წამიყვანეს ექიმთან. . წლების მანძილზე მე არ ვჭამდი შოკოლადს, fast-food-ს, რომელიც უყვართ მოზარდებს. მაგრამ ჭორფლებს არაფერი ეშველა.

მე მაშინ მიჭირდა სრულად მიღება სხეულისა რომელიც ამდენ სირთულეს მიჩენდა.

მაგრამ დედამ მასწავლა უმაღლესი კანონი. მან ის მრავალჯერ გამიმეორა:

„ შენ ყველაფერი უნდა გააკეთო იმისთვის რომ შენი გარეგნობა სასიამოვნო იყოს, მაგრამ როგორც კი გახვალ გარეთ დაივიწყე საკუთარი თავი და კონცენტრირებული იყავი სხვებზე.“

 

ეს მნიშვნელოვანი იყო:  ის მასწავლიდა ალტრუიზმის ქრისტიანულ პრინციპს.  ქრისტეს წმინდა აიყვარული არაა შურიანი და ეჭვიანი, არ იბერება ქესმაღლობით, არაა ანგარებიანი.

როდესაც ვზრუნავთ სხვებზე, როდესაც ალტრუისტები ვართ ჩვენ ვიძენთ შინაგან სილამაზეს რომელიც გარეგნობაშიც ვლინდება.  ასე ვიღებთ უფალის და არა ქვეყნიერების სახეს…

ყოვლისშემძლე ღმერთის ყველა ქმნილებიდან ულამაზესია  ღმერთის ქალიშვილი რომელმაც იცის თუ რა არის სამართალი, რომელიც პატივს სცემს თავის სხეულს როგორც საკრალურს და ღვთაებრივს, რომელიც ავითარებს თავის გონიერებას და თავის სულს კვებავს მარადიული ჭეშმარიტებით.

 

მე გულწრფელად ვლოცულობ რომ ყველა მამაკაცმა და ქალმა ეძებოს სილამაზე რომელიც აქო და ადიდა წინასწარმეტყველმა: სხეულის, გონიერების და სულის სილამაზე.

 

ჩვენი სხეული ღმერთის საკრალური ძღვენია.  მას აქვს ბუნებრივი საზღვრები. ზოგი იბადება ხეიბრად და ზოგი მთელი ცხოვრება იტანჯება რაღაც ავადმყოფობის გამო.  დაბერებისას გვრძნობთ რომ ჩვენი სხეული თანდათანობით სუსტდება.  როდესაც ეს ხდება ჩვენ მოუთმენლად ველით დღეს როდესაც ჩვენი სხეული იქნება განკურნებული და ჯანმრთელი. 

ჩვენ მოუთმენლად ველით აღდგომას რომელიც შესაძლებელი გახადა იესო ქრისტემ, როდესაც სული დაუბრუნდება სხეულს და სხეული მის-სულს;

 თმის ბეწვიც არ დაიკარგება. ყველაფერს დაუბრუნდება მისი სრულყოფილი ფორმა.

მე ვიცი რომ ქრისტეთ ჩვენ შეიძლება გვქონდეს სიხარულის სისავსე რომელიც შესაძლებელია მხოლოდ მაშინ როდესაც სული და სხეული განუყოფლადაა დაკავშირებული ერთმანეთთან.

 

თუ კი ღირსები ვიქნებით ჩვენ მივიღებთ სრულყოფილ და დიდებულ სხეულს.

 

 დაე შევძლოთ სხეულის სიწმინდის პატივისცემა ამქვეყნიური მოკვდავი, სასრული ცხოვრების პირობებში რათა უფალმა შესძლოს მისი კურთხევა და განდიდება მარადისობისთვის. იესო ქრისტეს სახელით. ამინ.

 

მაგრამ ეს რომ შევძლოთ სულ მცირე უნდა შევძლოთ 7 მთავარი ცოდვისთვის თავის არიდება.

https://www.caminteresse.fr/culture/qui-a-etabli-la-liste-des-sept-peches-capitaux-1163823/

 

 ა.წ. მე-4 საუკუნეში, ეგვიპტეში განდეგილმა ბერმა  ევაგრე პონტოელმა შეადგინა ამ ცოდვათა სიის მონახაზი/

 

თავიდან მან დაადგინა 8 დამღუპველი ჟინი და ვნება // ღორმუცელობა, უწმინდურობა,სიძუნწე, მელანქოლია, განრისხება-გაჯავრება,  სიზარმაცე, ამაო დიდება და ქედმაღლობა.//

 

1  საუკუნის შემდეგ სხვა ანაქირეტმა Jean Cassien-მა მათი რაოდენობა შეამცირა შვიდამდე:

სიზარმაცე, ღორმუცელობა, ავხორცობა, სიძუნწე, განრისხება-გაჯავრება და შური.

 

 ეს სია საბოლოოდ დააფიქსირა მე-6 საუკუნეში პაპმა გრიგოლ პირველმა დიდმა. მას დღესაც იღებს და აღიარებს კათოლიკური ეკლესია.

 

ესაა მთავარი, ცენტრალური,  და არა მომაკვდინებელი ცოდვები.

ეს ცოდვები წარმართავენ ჩვენს ცუდ ქმედებებს.  ამიტომ მე-13 საუკუნეში ფილოსოფოსმა და ღვთისმეტყველმა  წმინდა თომა აქვინელმა  თქვა რომ უფრო უნდა ვილაპარაკოთ შვიდ მთავარ, ფუნდამენტურ მანკიერებაზე და არა ცოდვებზე.

 

  სიზარმაცემ ან ღორმუცელობამ  ნორმალური ადამიანი შეიძლება გადააქციოს ქურდად, მკვლელად, შურიან დაბოღმილ ვინმედ.

 

ზოგს კიდევ შემოაქვს ნიუანსირება ვინაიდან სიზარმაცეს ზოგჯერ უწოდებენ ყველა მანკიერებათა დედას.

 

https://www.guerisonetdelivrance.com/pages/enseignements/sur-le-peche/page.html

 

7 მთავარი ცოდვა

 

ყოველი ცოდვის საფუძველია კერპთაყვანისმცემლობა: ღმერთად ვთვლით და თაყვანს ვცემთ იმას რაც არაა ღმერთი. და ამ კერპთაყვანისმცემლობას ვერ ვამჩნევთ 3 მთავარი  მიზეზის გამო:

 

  1. ცოდვები იქცა ჩვენთვის ჩვეულებრივ რამედ;
  2. ცოდვებს იტანს ან იწყნარებს საზოგადოება;
  3. ცოდვები ერევა ფსიქოლოგიურ ჭრილობებს.

მთავარი ცოდვა ა არის სხვა ცოდვების სხვა ცოდვების წყარო, მათ სთავეში. ესაა ცოდვა რომელსაც ჩადიან თვითონ ცოდვის ჩასადენად. ხარბი და გაუმაძღარი ფულს და ქონებას აგროვებს ფულის და ქონების დასაგროვებლად.  სამაგიეროდ არ ტყუიან უბრალოდ იმიტომ რომ მოიტყუონ. ტყუიან იმიტომ დაიცვან თავი ან საკუთარი თავი უფრო უკეთესად წარმოაჩინონ ვიდრე არიან.

 

მთავარი ცოდვა არის სხვა, „ შვილი „ ცოდვების მშობელი „ დედა ცოდვა“.

 

 მაგრამ რა არის ცოდვის ჩადენა? ებრაულად ესაა მიზნის მიუღწევლობა, არასწორი მიზნის შერჩევა. რომელი მიზნის?  ბედნიერების.

 

ცოდვის ჩადენა არის არასწორად წარმოდგენა იმისა თუ რა არის ბედნიერება.

7 მთავარი ცოდვის დოქტრინა აჩვენებს შვიდ გზას რომლებითაც ადამიანი შეიძლება ასცდეს თავის ჭეშმარიტ ბედნიერებას.

 

პატივი, სიამოვნებები, სიმდიდრე ნამდვილად რეალური მაცდური მომხიბლავი, მაგრამ მიწიერი რამეებია, მოკვდები და დაკარგავ ყველაფერს. ყველაფერი მატერიალური  შეიძლება დაკარგო სიკვდილამდეც.

 

ცოდვა არის ამ წარმავალ არამდგრად რეალობათა უსასრულო სიყვარული, მათი გადაქცევა აბსოლუტად, კერპებად.  ქედმაღლობისთვის კერპია თვითონ მისი საუცხოობა. 

ზვხორცობისთვის არ არსებობს სექსუალურ სიტკბოებზე უკეთესი ან უფრო მნიშვნელოვანი რამე.

 

მანკიერებათა წინააღმდეგ ბრძოლის მიზანია სიყვარულის, სიკეთის, გულმოწყალების გამარჯვება, ღმერთის და მოყვასის სრულყოფილი სიყვარულის მიღწევა.

ამ მიზნით, იმისთვოს რომ უკეთესად ამოვიცნოთ ეს წინამორალური გაუცნობიერებელი ფუნდამენტური ტენდენციები საჭიროა მათი უკეთესად ცოდნა.

 

 მთავარი ცოდვებიდან მთავარი ცოდვა-ქედმაღლობა. ამით ხდება ყველა ბოროტება და უბედურება.

 

„ ქედმაღლობაა ყოველი ცოდვის საწყისი“, აცხადებს წმინდა წერილი // Si.10,14//

 

ყოველი ცოდვის სიღრმეში სძინავს საკუთარი თავისთვის უპირატესობის მინიჭებას, სხვების არაფრად ჩაგდებას.

 

საკუთარი თავის სიყვარული როგორც ასეთი არაა ცუდი.  საკუთარი თავი არაა საძულველი რამ.

 

ქედმაღლობაა საკუთარი ღირსებების უწესო სიყვარული. დაჯერება იმისა რომ ვარ ყველაზე მაღლა და უკეთესი.

   მაგრამ საკუთარი თავის სიძულვილიც ქედმაღლობაა.

 

ქედმაღალი მოქმედებს საკუთარი თავის სიყვარულით და არა ღმერთის სადიდებლად თუ სხვა ვინმეს სიყვარულით.  ასეთ ქედმაღლობას უწოდებენ ეგოიზმს.

 

ქედმაღალი მოქმედებს თვითონ და არა მარტო საკუთარი თავისთვის. ქედმაღალი დამოუკიდებელია. მას უნდა თვითმკმარობა. მას არ უნდა სხვისი რჩევის მიღება. მას არ არ უნდა სხვისთვის დახმარების თხოვნა.

 

ქედმაღალს გონია რომის მუდამ სწორია. ის არ აღიარებს თავის შეცდომებს. მას არ შეუძლია სხვისთვის დახმარების თხოვნა.  ის ვერ იტანს კრიტიკას.  მისი აზრით მუდამ სხვაა დამნაშავე.

 

ქედმაღალი უფრო ნანობს საჯაროდ, სხვების დასახად დაშვებული ვიდრე ფარულად, სხვების მიერ დაუნახავად დაშვებული შეცდომების გამო.

 

ქედმაღლობაა ყველა ცოდვის საწყისი და ყვლა მანკიერებათა დედა.

 

  შური და ეჭვი

 

    შურიანს ადარდებს ის რომ სხვას აქვს ის რაც მას არა აქვს: უნარები, დიდება, მეუღლე, და ა.შ. ეჭვიანს კი უნდა  ყველაფრით ტკბობა მარტო თვითონ, სხვებისთვის რამის გაზიარების გარეშე.

 

  შაწყისი ცოდვა-დაცემის შემდეგ ჩვენში სძინავს პირველ შურიან კაენს. მაგრამ შურიანს სინამდვილეში აკლია საკუთარი თავის, საკუთარი ძალების რწმენა და არა ის რაც აქვთ სხვებს.

 

შურიანს სულ არ უხარია გაგონება სხვისი სიკეთის ან ბედნიერების შესახებ.  

 

 

შური დედა ცოდაა და არა უბრალოდ ცოდვა ის აჩენს ბოროტგანზრახვებს, სხვისი წინსვლა-წარმატებით წუხილს, სხვისი ბედნიერების სიძულვილს. ის უპირისპირდება გულმოწყალებას რაც არის წუხილი სხვისი პრობლემების და უბედურების გამო.

 

 

სიზარმაცე, ქმნის არარაობას.

 

 ესაა უბრალო ნაკლ-მანკიერებაზე ბევრად უარესი მთავარი ცოდვა. ის ადამბლავებს სულს.

 

სიზარმაცე ანუ ასედია თუ აკედია არის პირველი ევაგრე პონტოელის მიერ ა.წ. მე-4 საუკუნის ბოლოს დადგენილ მთავარ ცოდვათა სიაში. ძველები მას უძახდნენ შუადღის დემონს, შუადღის ცდუნებას.

 

ესაა სულიერი ანორექსია, ღვთაებრივი სამყაროს შეზიზღება, სხვაგან წასვლის სურვილი. ის ყველაზე მეტად იგრძნობა ცხოვრების შუაში.

 

 

 

 

https://fr.aleteia.org/2016/04/17/quest-ce-que-lacedie/

 

რა არის აკედია?

Qu’est-ce-que l’acédie ?

 

Anton Watman/Shutterstock

არასტაბილურობით, აზრის დაკარგვით და სასოწარკვეთილებით გაწვალებულ ჩვენს საზოგადოებებს სინამვილეში ტანჯავს ის რასაც  სამონასტრო ტრადიცია უწოდებს ასედიას, აკედიას….

 ფრანგული სიტყვა Acédie-ასედია მომდინარეობს ბერძნული სიტყვიდან akèdia-აკედია რაც ნიშნავს ზრუნვის, მოვლის ნაკლებობას, უზრუნველობას.  ბერძენი ფილოსოფოსები ამ სიტყვებით აღნიშნავდნენ მიცვალებულებზე უზრუნველობას როდესაც არ მარხავდნენ მიცვალებულებს რაც ჩანდა სრულიად არაადამიანურ რამედ.

მე-4 საუკუნეში უდაბნოს მამებმა ეს ცნება გამოიყენეს საკუთარ სულიერ ცხოვრებაზე უზრუნველობის, საკუთარი სულიერი ცხოვრების უყურადღებოდ დატოვების აღსანიშნავად.

 

ქრისტიანებში აკედიაზე პირველად დაიწყო ლაპარაკი უდაბნოს ერთ-ერთმა მამა ევაგრე პონტოელმა რომელმაც მოახდინა ბერთა მამა წმინდა ანტონის მიერ დაწყებული უდაბნოს ტრადიციის სინთეზირება, მისთვის ფორმის მიცემა.

ევაგრემ თავისი დოქტრინა შეიმუშავა ეგვიპტიდან ებრაელების წასვლის ბიბლიურ მოთხრობაზე დაყრდნობით.

აღთმულ მიწაზე მისვლამდე იზრაელის ხალხს მოუხდა შვიდ მტერ ერთან დაპირისპირება. და ეს ეგვიპტის უხსენებლად.

 

 ჩვენც ასევე ჩვენი სულიერი ცხოვრებისას უნდა დავუპირისპირდეთ 8 ცუდ აზრს რომელთა შორისაც ყველაზე უარესია აკედია, „შუადღის დემონი“. აკედია ყველაზე უარესია იმიტომ რომ ის არის საზღვარზე ხორციელს და სულიერს შორის.

 

აკედია ეხება ჩვენი ხორციელი ცხოვრების ორ მნიშვნელოვან ასპექტს: სივრობრივ ასპექტს და დროის ასპექტს.

 

მკაცრი ასკეტური ცხოვრებით გადაღლილ ბერს აკედია უჩენს განცდას იმისა რომ ის იხრჩობა მის პატარა სენაკში და სსხვაგან წასვლის სურვილს. ბერს უჩნდება განცდა იმისა რომ მისი დღე არ დამთავრდება არასდროს და რომ ის უნდა წავიდეს სხვა რამის საკეთებლად.

ეს „შუადღის დემონი“ საშიშია იმიტომ რომ მას არ ელი, ის მოდის მოულოდნელად.

 

ევაგრე იუმორისტულად აღწერს აკედიით გატანჯული ბერის მდგომარეობას, ამ უბედურების ხუთ მთავარ გამოვლინებას:


  1. სიზიკური არასტაბილურობა;

2, გადაჭარბებული ზრუნვა საკუთარ თავზე, ჯანმრთელობაზე და კომფორტზე;

3.ბერული წოდების მოვალეობათა შეზიზღება;

  1. მოვალეობათა მინიმალისტური შესრულება;
  2. ერთგვარი სასოწარკვეთილება.

 

 ამავე დროს ევაგრემ ჩამოთვალა აკედიის 5 ძალიან მარტივი წამალი:

  1. ტირილი;
  2. ზრუნვა ცხოვრების ჰიგიენაზე;
  3. უარყოფის მეთოდი, დაყრდნობა წმინდა წერილზე;
  4. სიკვდილზე ფიქრი;
  5. ყველაზე მთავარი: გაძლება ნებისმიერ ფასად.

 

დღევანდელობამ დაივიწყა აკედია იმიტომ რომ მან დაკარგა ღმერთის სიყვარული, მისი ძიების დინამიზმი. იმიტომ რომ ის გახდა ლეგალისტი.

მიუხედავად ამისა შეიძლება ითქვას რომ აკედია არის ჩვენი დროის ავადმყოფობა.

აკედია გაჩნდა მონასტრებში, მაგრამ ის სულაც არაა მარტო ბერ-მონაზვნების უბედურება.

ჩვენი საზოგადოებები ღრმად აკედიურია.

როდესაც ვეღარ ვახერხებთ ღვთაებრივი მოწოდებით ცხოვრებას ბუნებრივად მივბრუნდებით ხოლმე მიმზიდველ-მაცთურისკენ და იოლად ხელმისაწვდომისკენ, სურვილის წადილის ობიექტი უფრო დაბალი ხდება და ადამიანი ვეღარ ასრულებს ნაკისრ და უბრალოდ ადამიანურ ვალდებულებებს. ასე არიან დღევანდელი მამაკაცები და ქალები.

 

აკედიის ცოდვა საშიშია იმიტომ რომ ის იმალება და უცნობია ჩვენთვის.

ნამდვილი გადაწყვეტაა საკუთარი თავიდან გასვლა, ცენტრის გატასაკუთარი თავის გარეთ.

და სწორედ ამას მივყავართ ნამდვილი სიხარულისკენ. აი რა იქნება ჩვენი ცხოვრება მარადისობაში და ამას მივყავართ ჭეშმარიტ სიხარულამდე, დღეიდან.

 

  შური არის დარდი სხვისი სიკეთის და ბედნიერების გამო.  აკედია არის ღვთაებრივი სიკეთის და თვითონ ღმერთის შეძულება.

სულიერი აქტივობის,  წმინდა საიდუმლოს წინაშე მდუმარე ლოცვის, ღმერთის სიტყვის გააზრების, კრიალოსნის განმეორების… უარყოფა.

 

ზარმაცი არ არის მარტო ის ვინც არ აკეთებს არაფერს. ზარმაცი შეიძლება იყოს ისიც ვინც აკეთებს მარტო იმას რაც მას უნდა.

 

ზოგი ზარმაცი ბევრს ფაციფუცობს, ვითომ დიდ რამეს აკეთებს.

 

მაგრამ ზარმაცი არ ასრულებს მოვალეობებს რომლებიც მას დააკისრა მისმა მდგომარეობამ. ზარმაცს დღეს გასაკეთებელი გადააქვს ხვალისთვის.

 

როგორ ვუშველოთ აკედიას:

 

აწმყო წამში დავინახოთ ღვთაებრივი ძღვენი და გარდავქმნათ ის სიყვარულის აქტად.

 

  აკედიით შეპყრობილი ცხოვრობს ილუზიებით, წარსულის იდეალიზაციით თუ მომავალზე ოცნებით.

 

უნდა შევასრულოთ სულიერი ვარჯიშები ღმერთის სიყვარულით და არა სულიერ სიამოვნებათა ძიებისთვის.

 

არ უნდა გავიქცეთ ძილში  ძილისგუდობა რეალობისგან გაქცევაა.

 

არ უნდა გადავუხვიოთ არჩეული გზიდან. უნდა ჯიუტად ვიაროთ უკვე დასახული მიზნისკენ.

 

ჯავრი და რისხვა ფერებში

 

 არის ჯავრის და რისხვის 2 ტიპი: წითელი თუ შავი ჯავრი და რისხვა და თეთრი ჯავრი და რისხვა.

პირველი ქარიშხლის ძალით ფეთქდება როგორც ვულკანი.

მეორე ჩამარხულია, ისაა გულის მღრღნელი ბოღმა.

 

ბირველი არის ჯსვრი და რისხვა ადამისა რომელიც ბრალს სდებს შემოქმედს და დამნაშავედ აცხადებს ევას.

 

მეორეა ბოღმა კაენისა რომელიც დაიბოღმა იმიტომ რომ არაა დალოცვილი და საყვარელი ისე როგორც არის მისი ძმა. ამან მოკლა აბელი.  მოკლედ, ჯავრი და რისხვა არის შურისძიების სურვილი,

 

ჯავრი და რისხვა იციან პირუტყვებმაც. შეეხეთ ძაღლს და ის დაიღრინებს. ეს გაღიზიანება ჩნდება მაშინ როდესაც თავს ვგრძნობთ შეურაცხყოფილებად, დაზარალებულებად.

 

ჯავრის, რისხვის გრძნობა ლეგიტიმურია, ის მორალურად ნეიტრალურია, მართლმსაჯულების სამსახურში მდგარი, ე.ი. გონებას დაქვემდებარებული, ის იძლევა ფსიქოლოგიურ ენერგიას რომლის მოცემა შეუძლია მხოლოდ გონებას.

 

 

მაგრამ ჯავრი რისხვა სამართლიანი რომ იყოს დაცული უნდა იყოს 3 პირობა:

 

  1. უნდა იყოს ზუსტი, სამართლიანი ობიექტი: ა. ცოდვა;
  2. სწორი, სამართლიანი განზრახვა: საკუთღ თავში ან სხვაში რაღაცის გასწორების სურვილი;
  3. ზომიერი რეაქცია: ცოდვის მოსპობა ცოდვილის მოკვლის გარეშე.

 

იოანე ოქროპირმა უყოყმანოდ დაწერა: „ ცოდვას ჩადის ის ვინც არ ჯავრდება და არ განრისხდება მაშინ როდესაც არის გაჯავრების და განრისხების ნამდვილი, უეჭველი, სამართლიანი მიზეზი“.

 

 სიხარბე, გაუმაძღობა, სიძუნწე

 

 

რაღაცის შეძენა და ფლობა ლეგიტიმურია, პრობლემა იწყება მაშინ როდესაც გადავიქცევით ფულის და ქონების, მატერიალური სიმდიდრის  მონებად., როდესაც გვიყვარდება სიმდიდრე, მუდამ გაუმაძღრად ვიძენთ რაღაცას და ვძუნწობთ, არ გვინდა მათ შოღის სულ უმნიშვნელო რაღაცის დათმობა.

 

Cortone-ს მუზეუმში არის ლუკა სინიორელის სურათი “მოციქულთა ზიარება“ //1512// იუდა თითქოს თავის ქისა-საფულეში დებს ევქარისტიულ პურ hostie-ს.

 

ეს წაბილწვა სიმბოლურად აჩვენებს თუ რამდენად აღმერთებდა იუდა ფულს.

 

ფულია ძუნწის, ხარბის, გაუმაძღრის ღმერთი.

 

შძუნწე, სიხარბე, გაუმაძღობა არის სიყვარულის, გულმოწყალების, გულუხვობის მტერი. ძუნწი, ხარბი, გაუმაძღარი კაპიკს არ გააგდებს ხელიდან სხვის დასახმარებლად.

 

უნდა გვახსოვდეს რომ მარტო ღმერთი ავსებს ადამიანის გულს.  ვიყოთ გულმოწყალენი და გულუხვები.

 

მივენდოთ განგებას. მამაზეციერმა იცის რაც გვიჭირს.

 

სასახლის დედოფალი ღორმუცელობა

 

ეს უმცირესია მთავარ ცოდვებს შორის. მაგრამ ესაა ტესტი თუ რამდენად ფლობს ადამიანი თავის თავს.

 

ვნებათა შორის გონებით ყველაზე ძნელი სამართავია სიამოვნება და, ყველაზე მეტად, ბუნებრივი სიამოვნებები.

სწორედ ასეთი შემთხვევაა ჭამა-სმა, რის გარეშეც ადამიანი ვერ იცოცხლებს.

 

ღორმუცელობის ცოდვა მაშინაა  როდესაც ჭამა-სმით ტკბობის სურვილი  არღვევს და სცდება გონივრული ზომიერების საზღვრებს.

 

გონივრული ზომიერება ამ შემთხვევაში არის იმდენი ჭამა-სმა რამდენიც აუცილებელია სიცოცხლის, კეთილდღეობის შენარჩუნებისთვის, სტუმართმოყვარეობა-მასპინძლობისთვის.

 

ნორმალურ ადამიანს უჩნდება კითხვა თუ რატომ ჭამს. ღორმუცელა ჭამს და ნთქავს დაუფიქრებლად.

 

ქრისტიანი ჭამდა მისი შემოქმედი ღმერთის სადიდებლად.  და მადლობას უხდიდა ღმერთს ყოველი ჭამის შემდეგ.

 

მონები ვართ თუ თავისუფლები გავიგებთ მარტო მას შემდეგ როდესაც შევძლებთ ზოგ სიამოვნებაზე უარის თქმას.

 

ავხორცობა

 

ესაა სექსუალური სიამოვნების ძიება ოჯახის, ქორწინების გარეთ, მასტურბაცია, ჰომოსექსუალობა,ინცესტი, პედოფილია, ზოოფილია.

 

ადამიანის ყოველი ქმედება რომელიც არაა მიზნის და დანიშნულების პროპორციული უწესობაა და და ცოდვაა.  სექსუალური ორგანოების გამოყენების მიზანი და დანიშნულებაა მეუღლეთა კავშირი და შვილების გაჩენა. ყველაფერი ამის იქით ცოდვაა.

 

ესაა დიდებული კათედრალების მშენებელი ქრისტიანული ევროპის აზრი.

 

მაგრამ საფრანგეთის რევოლუციის იდეოლოგებმა და ბელადებმა ბრძანეს რომ მათ დაამთავრეს ბნელი, ცრურწმენებით და ძალადობით სავსე ქრისტიანული ხანა და დაიწყეს ახალი პროგრესული ეპოქა.

 

ხოდა ეხლა ულამაზესი კათედრალების მაგივრად და გვერდით აგებენ გიგანტურ ბორდელებს.  დავაკვირდეთ:

 

https://eurosexscene.com/pascha-cologne-brothel-review/
https://www.rueduplaisir.net/pasha-cologne.php

 

  კიოლნში დგას ულამაზესი კათედრალი, ხოდა ვილჰელმ რაიხის გამარჯვებულმა მოზეიმე სექსუალურ-ლიბერტარულმა რევოლუციამ მის შორიახლოს ააშენა მეგა-საროსკიპო კლუბი  Pascha Koln.

 ესაა გიგანტური სექსუალური კომპლექსი. ისაა კიოლნის ცენტრის ოდნავ გარეთ.  იქ მისვლა იოლია მატარებლის სადგურიდან Koln Hansaring.

ესაა ევროპის ერთ-ერთი უდიდესი საროსკიპო  სადაც ყოველ დღე დაუღალავად შრომობს 120-ზე მეტი კახპა.

 

ჰიპერსუპერბორდელში Pascha Koln არის Eros Center რომელიც გამვლელ-გამომვლელს სთავაზობს საკმაოდ იაფ სექსს. არის უფრო კომფორტული და უფრო ძვირი ტრადიციული საროსკიპო, ტრანსსექსუალებისთვის განკუთვნილი სართული, დისკოთეკა ესკორტებით და სასტუმრო.

 

კოორდინატები:

მისამართი : Hornstr. 2 – 50823 Köln
რეგიონი : Rhénanie du nord / Nordrhein-Westfalen
ქვეყანა:  გერმანია
GPS: 50.955402 / 6.940183
ტელეფონი : +49 (0)221 – 179 06 100
Site web: 
Pascha Club

 დამატებითი ცნობები:

კლუბი Pascha Cologne ღიაა კვირაში შვიდი დღე 24 საათი. ტარიფი დამოკიდებულია იმაზე თუ მის რომელ ნაწილს გააბედნიერებთ თქვენი ვიზიტით. მაგრამ უნდა იანგარიშოთ დაახლოებით 50 ევრო ნახევარსაათიანი სექსისთვის.

 

    რატომაა ეს ქვეყანა ევროპის უდიდესი საროსკიპო?

https://theculturetrip.com/europe/germany/articles/heres-why-this-country-is-europes-biggest-brothel/

რატომ გადააქციეს გოეთეს, დიურერის და ბახის გერმანია ევროპის უდიდეს საროსკიპოდ? აბა რა ვიცი, პერესტროიკაა, მორჩა.

 

დგანან პროვოკაციულ საცვლებში და ზამთრის ბლუზებში,  Kurfürstendamm-ის დასავლეთის კახპები მოთმინებით ელიან კლიენტებს.

ამსტერდამში ინდუსტრიული ზონა მოშორებითაა სახელგანთქმული წითელი კვარტალისგან.

ბერლინის კვარტალები Schöneberg-ს და Tiergarten-ს შორის არსებული საზღვარი თვითგამოცხადებული წითელი კვარტალია უკვე ათ წელზე მეტი ხანია. ასე არაა მარტო სექსუალურად განთავისუფლებულ ბერლინში. ასეა მთელ გერმანიაში.

გერმანიას დაარქვეს „ ევროპის უდიდესი ბორდელი“.

სექსით კომერცია გერმანიაში შთამბეჭდავად გავრცელდა  2002 წელს პროსტიტუციის ლეგალიზაციით.

 სოციალ-დემოკრატების და მწვანეთა კოალიციის მიერ მიღებული გერმანული კანონი სექსით კომერციაზე ითვლება მსოფლიოში ერთ-ერთ ყველაზე ლიბერალურ კანონად. კანონის მიზანი იყო სექსის მუშაკების უფლებების გაძლიერება, მათთვის ხელმისაწვდომი უნდა გამხდარიყო სამედიცინო დაზღვევა და სოციალური დახმარება.

ნას შემდეგ სექსთ კომერციის ინდუსტრიამ ფართოდ გაშალა ფრთები გერმანიის დიდ ქალაქებში, განსაკუთრებით ბერლინში, ფრანკფურტში, შტუტგარტში და ჰამბურგში.  

 

პერესტროიკით  გაბედნიერებულ გერმანიაში სექსზე მოთხოვნილება დიდია.  დოკუმენტალური ფილმი

, Sex-Made in Germany ამბობს რომ ყოველ დღე  მილიონზე მეტი მამაკაცი იხდის ფულს რათა გერმანიაში ჰქონდეს სექსუალური ურთიერთობები.

 ამან გამოიწვია „მეგა ბორდელების“ და გერმანიაში სექსუალური ტურიზმის გავრცელება. შტუტგარტის Paradis-„სამოთხე-ს“, ევროპის ერთ-ერთი უდიდესი საროსკიპოს, აშენება დაჯდა  ექვს მილიონ ევროდ. იქაა რესტორანი, კინო… და 31 კერძო დარბაზი რომლებიც ყოველ დღე იღებენ ასობით მამაკაც კლიენტს.

 

რეფორმებმა  ესოდენ დიდ საროსკიპოებს მისცა კლიენტების შედარებით იაფად მიზიდვის საშუალება.

მეგა-ბორდელები  და იაფი შეთავაზებები იმდენად პოპულარულია რომ რომ სპეციალიზებული ტურისტული საზოგადოებები ამიერიდან აზიის,საშუალო აღმოსავლეთის, ჩრდილოეთი ამერიკის და ევროპის მამაკაცების ჯგუფებს სთავაზობენ ე.წ.  სექსუალურ არდადაგებს.  ისინი 6 დღე ეცნობიან გერმანიის ბორდელებს და მათ მუშაკებს.

მაგრამ არის დავაც. გერმანიის პოლიციამ გაჩხრიკა ბერლინის ერთ-ერთი გიგანტური ბორდელი. სექსუალური ნეოლიბერალიზმის კრიტიკოსები ამბობენ რომ ეს ხელს უწყობს ადამიანებით ვაჭრობას, ქალების ექსპლუატაციას და სექსუალური შრომის გაიაფებას.

ბევრმა მოითხოვა ამ სექსუალური ნეოლიბერალიზმის დამთავრება.

Jürgen Rudloff დასაჯეს, Paradis-„სამოთხის“ დასასრული, 2019 წლის 4 მარტი

https://www.fondationscelles.org/fr/actualites/264-condamnation-de-jurgen-rudloff-la-fin-du-paradis

 

4 წელი პროცედურების შემდეგ საროსკიპოების გერმანული ჯაჭვი Paradise-„სამოთხის“ პატრონს მიუსაჯეს 5 წლით პატიმრობა იმიტომ რომ ის ხელს უწყობდა ადამიანებით ვაჭრობას, იძულებით პროსტიტუციას,კონტრაბანდას და თაღლითობდა. მას წაართვეს ამ დანაშაულებებით მოპოვებული  1,3 მილიონი ევრო.

 

 ისტორიული გადაწყვეტილებაა ქვეყანაში რომელიც მისმა მმართველმა ელიტამ გადააქცია „ ევროპის ბორდელად“.

 

       მართლმსაჯულებამ გლიჯა გერმანული საზოგადოების ვარსკვლავებს.

ეკონომიკური წარმატების და „ ყველანაირი ტაბუ-აკრძალვისგან განთავისუფლებული“ პროსტიტუციის სიმბოლოს  და საროსკიპოები Paradise-„სამოთხეების“ პატრონ Jürgen Rudloff-ს და მისი მარკეტინგის ხელმძღვანელ Michaël Beretin-ს, რომელიც ასევე ჩააყუდეს 3 წლით და 3 თვით.

ისინი ხშირად ტლიკინებდნენ სატელევიზიო talk-shows-ებში და მონაწილეობდნენ ტელერეალობის გადაცემებში // Bordell SOS თუ Puff my Pimp//.

 

   2002 წელს გერმანიამ მიიღო კანონი რომელიც კახპების უფლებების გაუმჯობესების და მაფიურ ქსელებთან ბრძოლის სახელით ახდენდა პროსტიტუციის რეგლამენტაციას:

 

პროსტიტუცია გადაიქცა ჩვეულებრივ პროფესიათ. საროსკიპოების მმართველები გადაიქცნენ ბიზნესმენებად და კახპები კი სექსის მუშაკებად.

 

„ მას შემდეგ იყო არნახული ინვესტიციები ამ სფეროში“, განაცხადა 2017 წლის სექტემბერში

 Jürgen Rudloff-მა.

 

 კანონის წყალობით შეიქმნა FKK-ები- Freie Körper Kultur, გიგანტური საროსკიპოები მდიდრული დეკორით. კეთილდღეობის და ნატურიზმის დროშით მამაკაცებს სთავაზობენ სხვადასხვა სერვის-სამსახურს: რესტორანებს, საცურაო აუზებს, საუნებს, კახპებს…. ყველაზე ცნობილ ასეთ დაწესებულებებს შორისაა ბერლინის Artemis, Paradise-„სამოთხეების“ ჯაჭვები // შტუტგარტი, ფრანკფურტი, Sarrebruck…// და

 Pascha-ები // კიონი, მიუნხენი, შტუტგარტი…//.

 

  სექსის ნამდვილი სუპერმარკეტები, Paradise-„ სამოთხეები“ ყოველ დღე იღებენ დაახლოებით 300 კლიენტს.

 

  მათ დაჰფობინებენ და სექსს სთავაზობენ უმთავრესად ნობელის პრემიის ლაურეატი მიხაილ გორბაჩოვის პერესტროიკით აოხრებული აღმოსავლეთი ევროპიდან გაქცეული თუ წათრეული ქალები.

 

 სხეულის ვაჭრობის, ყიდვა-გაყიდვის ობიექტად გადაქცევის ამ ტაძრებში ეს ქალები „თითქმის“ ტიტვლები გამოფენილები არიან როგორც ობიექტები, ისინი ასე დასეირნობენ მამაკაცებს შორის.

 

 კახპები  იხდიან შესვლის საფასურს, რასაც ემატება გადასახადები,ვისაც არა აქვს მუდმივი საცხოვრებელი ქირაობენ ოთახს ან საწოლს და ზოგჯერ დალაგების,თეთრეულის საფასურს.

 

მესაკუთრის ვალების გადასახდელად კახპებს უნდა ყავდეთ სულ მცირე 4 კლიენტი დღეში.

 

Jürgen Rudloff-ის პროცესმა გაამჟღავნა კრიმინალური სამყაროს წონაც.

  • Rudloff-მა აღიარა რომ კრიმინალური ბანდები, განსაკუთრებით Hell’s Angels და United Tribuns ჩართულები იყვნენ საროსკიპოთა ფუნქციონირებაში, განსაკუთრებით კახპების შოვნაში.
  • ძალადობის ყველგან ყოფნა
  • მრავალმა კახპამ სასამართლოზე თქვა რომ მათ ძალით ამუშავებდნენ, ექსპლუატაციას უწევდნენ და ცემდნენ მათი გამაკახპებლები.  ქალებს ვისაც უნდოდათ წასვლა საროსკიპოდან ემუქრებოდნენ, ცემდნენ და ზოგს სხეულზე აწერდნენ მათ გამაკახპებელთა სახელებს.
  • და Rudloff-მა აღირა მოსამართლეების წინაშე რომ მან იცოდა ეს ფაქტები და ხუჭავდა თვალს.

ამ ტიპის დაჭერას თვალი უნდა აეხილა გერმანული საზოგადოებისთვის, მსგრამ, მაგრამ…

 

 

  ვიშ, რა გენდერული თანასწორობაა,ჰაი…

 

  შვეიცარიაში მამაკაცები ემსახურებიან სექსუალურად თავისუფალ ქალბატონებს.

https://www.swissinfo.ch/fre/une-maison-close—-au-bonheur-des-dames/2430306

 

შვეიცარიის კანტონში Argovia Argovie-ში ყოჩაღმა მეწარმემ გახსნა საროსკიპო რომელშიც სექსუალურად თავისუფალ ქალებს მოემსახურებიან და ასიამოვნებენ გაკახპებული მამაკაცები, მსიძავები, 2001 წლის 16 დეკემბერი.

ადგილს ჰქვია Angels, „ ანგელოზები“ ამჯერად მამრები არიან.  მისი ინიციატორია 31 წლის ბაზელელი საინტერესო გვარით კალვინ- Calvin.

 

ესოდენ საინტერესო კალვინიზმის მამამ პროსტიტუციას ხელი მოჰკიდა სტრიპტიზში მრავალი წლის შრომის შემდეგ. მას არ სურს თაისი სრული ვინაობის გამხელა.

 

მან გახსნა შვეიცარიაში, მთელ ევროპაშიც კი პირველი მხოლოდ ქალებისთვის განკუთვნილი საროსკიპო.

 

ის ამბობს რომ თავისუფალი სექსის მსურველ ქალებს სთავაზობს სასიამოვნო ატმოსფეროს და მომხიბლავ მამაკაცებს.

 

„ ყველა ცდილობს მშვენიერი ქალბატონების წადილების შეძლებისდაგვარად დაკმაყოფილებას მათ შორის სექსუალური აქტით.  მაგრამ სექსუალური აქტი აუცილებელი არაა. 40 შვეიცარულ ფრანკად არის უბრალო შიშველი მასაჟი, 600 ფრანკად 90-წუთიანი მომსახურება სექსუალური აქტით.


ამ კალვინმა  ცელქი ქალებისთვის განკუთვნილი მამრთა საროსკიპო განალაგა სოფლად, Argovia-ს დასახლებაში Leibstadt, გერმანიის უშუალო მეზობლად.  „ გერმანელებმა ცოტა უკვე იციან ასეთი რამეები“, ამბობს ის.

 ცხადია რომ ცელქი ქალებისთვის განკუთვნილი მამრთა პროსტიტუცია არ გაჩენილა Argovia-ში. ჟიგოლოები ყოველთვის იყვნენ.  ბოლო დროს გავრცელდა escort-boy-ს სერვისი. ქირაობენ ლამაზ ბიჭს ან მამაკაცს რესტორანში ან თეატრში წასასვლელად, შემდეგ როგორც გენებოთ.

 

 მამაკაცთა პროსტიტუცია, მსიძავობა, არაა ახალი ამბავი, მაგრამ შვეიცარიაში ის ლეგალურია მარტო 1992 წიდან.


ჩვენი კალვინი დარწმუნებულია იმაში რომ უფრო და უფრო თანამედროვე და ემანსიპირებული ქალები უფრო და უფრო ივლიან ასეთ ბორდელებში თავაზიან მამრებთან ჩასახუტებლად.

სერიოზულ რამეზე დაფიქრების დრო, ძალა და სურვილი აღარ უნდა დაგრჩეს ესაა თანამედროვე საზოგადოების ჰიპერსექსუალიზაციის ავტორთა და მომწყობთა ჩანაფიქრი

 

https://laphronesis.wordpress.com/2012/06/25/lhypersexualisation-de-notre-societe-moderne/

1960-ანი-1970-ანი  წლების სექსუალურ-ლიბერტარულმა რევოლუციამ ვილჰელმ რაიხის იდეების ფრიალით მოახდინა ცივილიზებული  საზოგადოების ჰიპერსექსუალიზაცია. ესეც  დამატებითი ნაბიჯია ოლდოს ჰაქსლის მიერ ნაწინასწარმეტყველები მომავლისკენ.

 

ჰიპერსექსუალიზაცია არის საზოგადოებრივი ფენომენი როდესაც სექსი ყველგანაა განსაკუთრებით ეროტიკული რეკლამის თუ ნებისმიერი სხვა საშუალებით.  ამან შეიძლება გავლენა მოახდინოს მოსახლეობის, განსაკუთრებით ბავშვების, არასრულწლოვანი მოზარდების სექსუალურ ქცევაზე.

სხეული-ობიექტი

მრავალ რეკლამაში სხეული // ხშირად ქალის სხეული// გამოყენებულია რაღაც  ნაწარმის იოლად გაყიდვის საშუალებად. პროვოკაციული ეროტიზმით, იპყრობენ პოტენციური მყიდველის ყურადღებას და ისიც ცდუნებული ყიდულობს შეჩეჩებულ ნაწარმს. სენსუალობა რომელიც ოდესღაც განკუთვნილი იყო მხოლოდ მეუღლისთვის ან საყვარელი ადამიანისთვის აქციეს რაღაც ნაკეთობების გაყიდვის საშუალებად.

  ჩვენ აღარ ვართ ბნელი ქრისტიანები,  სხეული, მით უმეტეს ქალის სხეული აღარაა სულის ტაძარი, ის აღარაა პატივცემული და პატივსაცემი რაღაც. ისაა კომერციის, ყიდვა-გაყიდვის ობიექტი,  სათრევი რაღაც.

 

დაიკარგა დაშვებულს და დაუშვებელს, ინტიმურსა და საჯაროდ გამოსაფენს შორის განსხვავების და მისი მნიშვნელობის გრძნობა.

ყველაფერი გაშიშვლებულია და გამოფენილია საჯაროდ, სრულწლოვანების თუ არასრულწლოვანების, მამაკაცების თუ ქალების თვალწინ. მორცხვობის, მოკრძალების გრძნობაც დაიკარგა.

ყველაფრის  და შიშველი სხეულის სყველგან საჯაროდ გამოფენა ახალგაზრდებს აღგზნებულ მდგომარეობაში ამყოფებს. მათ აღარ უნდა სხვისი დაცდა. მათ უნდათ საზღვრის გადალახვა რათა გამოსცადონ თუ რა არის ის რასაც მათ ყოველ ნაბიჯზე აჩეჩებს საზოგადოება.

უფრო მასშტაბურად ყოველი შთამაგონებელი თუ აღმგზნები რეკლამა არ დასტოვებს გულგრილს საზოგაადოებას რომელიც უკვე უწყვეტად არის სექსის თუ სექსუალური მოხმარებისკენ წამბიძგელ ატმოსფეროში.

   უწყვეტი ვიზუალური გაღიზიანება არ იძლევა ქალის სხეულის ჯანმრთელად წარმოდგენის საშუალებას.

ქალის სხეული გადააქციეს გამაღიზინებელ, ეგოისტური სიამოვნების ობიექტად. ის უკვე არის მუდმივი ბრძოლის ველი ადამიანის სხეულისგან რაღაც არსით ლამაზის და არა ვულგარულის შენარჩუნებისთვის.

ადამიანს აღიზიანებს სქესის და სექსის გაცხოველებული ფორმის ყველგან ყოფნა.

 

რეკლამა და მთლიანობაში ჰიპერსექსუალიზებული საზოგადოება დიდიან პატარიანა ყველას ამყოფებს მუდმივი სექსუალური პროვოკაციის ატმოსფეროში. ყველას შთააგონებენ აზრს აუცილებელია და სადავალდებულოა მოხიბლავ, სხვისთვის სექსუალურად მოსაწონ ვინმედ ყოფნა.

მოდის და სილაზის ინდუსტრიები უზომო გავლენას ახდენენ ახალგაზრდებზე რათა მათ ყურადღების ცენტრში მოაქციონ მათი გარეგნობა. ეს ხდება ახალგაზრდების შემოქმედებითი, სპორტული და ინტელექტუალური უნარების განვითარების საზარალოდ.

 

Pierrette Bouchard-ის აზრით საზოგადოების ჰიპერსექსუალიზაცია მომდინარეობს პორნოგრაფიული კულტურიდან. დღეს ცივილიზებულ, სექსუალური რევოლუციის გადამტან  მსოფლიოში საყოველთაოდ ხელმისაწვდომი პორნოგრაფია იმდენად გავლენიანი რომ ის განსაღვრავს უამრავი ჩვენი დიდი და პატარა თანამედროვეების რწმენებს და წარმოდგენებს იმაზე  თუ რა არის სექსუალობა, სექსუალური სიამოვნება, სექსუალური ურთიერთობები, მამაკაცი და ქალი., სქესთა შორის ურთიერთობები.

პორნოგრაფიული „ კულტურით“ გაჟღენთილი დიდები და პატარები ბოლოს და ბოლოს წარმოიდგენენ სამყაროს პედოფილურად.

ამ სოციალურ კონტექსტში ვრცელდება სექსს დახარბებული თუ კახპა, ყველაფერზე თანახმა პროვოკატორი ქალის, დაუღალავი ვაჟკაცი მამრი მამაკაცის სტერეოტიპი. 21-ე საუკუნის სადიზმი….

 

 პორნოგრაფიული „კულტურის“ აყვავების პირობებში პატარა არასრულწლოვანი გოგონები წარმოადგენენ მნიშვნელოვან ბაზარს ტანისამოსის, აქსესუარების, სათამაშოების, სილამაზის პროდუქტების, პარფიუმერიის მწარმოებლებისთვის და, შედეგების გზით, მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებისთვის რომლებსაც უნდა პატარების ყურადღების მიქცევა.

ქალების სექსუალურ ობიექტებად გადაქცევა გაძლიერებულია. შლიან საზღვარს პატარა გოგონას და სრულწლოვან ქალს შორის. ეს ხდება პედოფილური მოდით 2 წლის გოგონა უნდა დაამსგავსონ მერილინ მონროს ან შარონ ტეიტს.

 

ჟურნალები ასწავლიან გოგონებს თუ როგორ უნდა გახდნენ სექსუალურად სასურველები და როგორ უნდა იპოვონ მამაკაცი რომელიც იქნება მათი ცხოვრების ცენტრი.

ბოლოდროინდელი გამოკვლევა აჩვენებს რომ სექსუალური შინაარსის მუსიკის მსმენელმა გოგო-ბიჭებმა სხვებზე უფრო შეიძლება დაიწყონ სექსუალური  ურთიერთობები.

ბევრი ფილმიც სავსეა სექსუალური სტერეოტიპებით და თემებით.

არ ჩამორჩება ტელევიზიაც. სექსუალური აქტის ჩვენება არაა იშვიათი რამე.

ტელერეალობის გადაცემათა შნაარსი თითქმის პორნოგრაფიული გახდა.

 

 მოკლედ ელიტა პორნოგრაფიული „ კულტურით“ და ჰიპერსექსუალიზაციით დიდიან პატარიანა ყველას უბიძგებს სექსუალური ურთიერთობებისკენ. აქედანაა ძალადობის, გაუპატიურებათა, უდროო დროს და უადგილო ადგილას პწკენა-ჩქმეტის ფაქტების გამრავლებაც.

საით მიგვაქანებს დინება? 1

დავდივარ მარტო უმისამართოდ
მტანჯავს ნაღველი
ლანდივით დამდევს შენი სახელი
შენ ერთადერთი ხარ ჩემი ღმერთი
ლოცვად მინდიხარ საით მიდიხარ
საით მიდიხარ., საით მიდიხარ?

 

 მოსპეს ლამაზი ევროპული ქვეყანა ჩეხოსლოვაკია  და ვილჰელმ რაიხის სექსუალური რევოლუციით გაბრუებულმა ცივილიზაციამ არაფრად ჩააგდო ევროპაში ლამაზი ევროპული ქვეყნის დაკარგვა. 

 

https://www.journaldemontreal.com/2013/11/02/tchecoslovaquie–le-divorce-de-velours

 

1993 წელს ჩეხოსლოვოკაია გააქრეს, ის გაყვეს ორ ერთმანეთისგან დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ, ჩეხურ რესპუბლიკად და სლოვაკეთთად. ჩეხოსლოვაკიის მმართველი ელიტის ჩეხმა და სლოვაკმა წევრებმა აყალმაყალის და ძალადობის გარეშე მოილაპარაკეს ამის შესახებ.

 

ჩეხოსლოვაკიის  მმართველი ელიტის ჩეხმა და სლოვაკმა წევრებმა მოსპეს თავისი საკუთარი ქვეყანა, ჩეხოსლოვაკია ანუ ქნეს ის რაც ვერ ქნეს ჰიტლერმა,სტალინმა და ბრეჟნევმა.

და ეს გააკეთეს რეფერენდუმის ჩაუტარებლად, მათი ამომრჩევლების დაუკითხავად.

 

 გარკვეული პროტესტების და დაპირისპირებების მიუხედავად  ჩეხოსლოვაკიის დაშლა-მოსპობას ჩეხოსლოვაკიის პარლამენტში ხმა მისცეს 1992 წლის 25 ნოემბერს.  ამ პარლამენტის 300 დეპუტატიდან ქვეყნის მოსპობას ხმა მისცა 183-მა დეპუტატმა, 180 დეპუტატი იყო აუცილებელ ხმათა 3/5 და ყველაფერი ჩაარიხინეს.

 

შემდეგ იყო რეფერენდუმის მოწყობის მცდელობა რაც მიზნად ისახავდა ლამაზი ევროპული ქვეყანა ჩეხოსლოვაკიის მოსპობის არდაშვებას.

რეფერენდუმის მოწყობის მომთხოვნ პეტიციას ხელი მოაწერა ჩეხოსლოვაკიის ორ მილიონზე მეტმა მოქალაქემ, მათ შორის ორასმა ათასმა სლოვაკმა. მაგრამ  ჩეხმა და სლოვაკმა დემოკრატებმა არაფრად ჩააგდეს ჩეხი და სლოვაკი დემოსის აზრი. ასე იცის ვილჰელმ რაიხის სექსუალური რევოლუციით გაბრუებამ. 

 1992 წლის ივნისის ზონდაჟის თანახმად  ჩეხთა , 81%-ს არ უნდოდა ჩეხოსლოვაკიის მოსპობა და გაქრობა,

ჩეხოსლოვაკიის მოსპობა და გაქრობა არ სურდა სლოვაკების 63%-საც. ჩეხოსლოვაკიაში შეყვარებული სლოვაკების რაოდენობა და პროცენტი გაიზარდა სლოვაკეთის დამოუკიდებელ სახელმწიფოდ გამოცხადების შემდეგ.

 

   მაგრამ ცივილიზებული მსოფლიოს საყვარელი ვაცლავ ჰაველის დემოკრატიას სულ ფეხებზე კიდია მისი ამომრჩეველი დემოსი, მისი წინაპრების და შთამომავლების ქვეყანა ჩეხოსლოვაკია. ეს ქვეყანა გაქრა.

საბჭოთა ტანკით დანგრეულ თბილისში დადგეს ვაცლავ ჰაველის კერპი.

როგორც იტყოდა საყვარელი ურია არკადი რაიკინი „ ტოლსტიი ნამიოკ ნა ტონკოე ობსტოიატელსვო“.

ეჰე….

 

https://www.courrierinternational.com/article/28-jours-28-pays-europeennes-2019-la-menace-de-la-peste-brune-en-slovaquie
 
ევროპული არჩევნები 2019- ყავისფერი ჭირის საფრთხე სლოვაკეთში.
Européennes 2019 – La menace de la peste brune en Slovaquie

 

ესოდენ  მშვენიერი  დემოკრატიის თავბრუდამხვევი გამარჯვების შემდეგ  სლოვაკი Führer-ფიურერი  Marian Kotleba და მისი ნეონაცისტური პარტია Notre Slovaquie-ჩვენი სლოვაკია შეიძლება მოხვდეს ევროპარლამენტში. ამას გვიყვება შესანიშნავი ფრანგული ჟურნალი Courrier International-ის 17.05 2019 წლის ნომერი.

 

 

 1968: ლიბერტარული რევოლუცია და ცივილიზაციური ანიჰილაცია. ჩეხოსლოვაკიის უხმაუროდ და ქვეყნის მკვიდრთა დაუკითხავად მოსპობა შესაძლებელი გახადა ვილჰელმ რაიხის სექსუალურმა რევოლუციამ და 1960 ანი წლების “კულტურულმა” რევოლუციაბმა რომელთაც გამოათაყვანეს კაცობრიობა. 

http://www.zones-subversives.com/2014/01/wilhelm-reich-une-politique-du-plaisir.html
https://www.fdesouche.com/28966-revolution-libertaire-et-annihilation-civilisationnelle

ლენინის და მისი ბოლშევიზმის მერე  ვილჰელმ რაიხი Reich, Wilhelm (1897-1957)

გალიციაში დაბადებული ვილჰელმ რაიხი იყო ფროიდის ყველაზე სახელგანთქმული მაგრამ დისიდენტი მოწაფე.  ვენაში მედიცინის შესწავლისას 23 წლის ვილჰელმ რაიხი მიიღეს ვენას ფსიქოანალიტიკურ საზოგადოებაში.

„ ხასიათების ანალიზის“ გამოქვეყნებით ბრწყინვალე დებიუტის შემდეგ ვილჰელმ რაიხი რადიკალურად ჩამოშორდა ოფიციალურ ფსიქოანალიზს და უფრო და უფრო დაუახლოვდა მარქსისტულ პოზიციას.

 

ვილჰელმ რაიხი1928 წელს  გახდა კომუნისტური პარტიის წევრი და 1929 წელს ეწვია საბჭოთა კავშირს. მან მოინახულა საბავშვო ბაღები და პედაგოგიური ცენტრები, წაიკითხა ლექცია მოსკოვში და თქვა რომ ფსიქოანალიზი არის ფსიქოლოგიის თეორია რომელიც უნდა მიიღოს საბჭოთა კავშირმა.

ვილჰელმ რაიხს მიწერ-მოწერა ჰქონდა ლევ ტროცკისთან. ის შეხვდა სერგეი ეიზენშტეინს. ვილჰელმ რაიხმა წაიკითხა მოხსენება კომუნისტური პარტიის ფუნქციონერების კრიტიკით.

ვილჰელმ რაიხმა თქვა რომ ლენინის მიერ ლეგალიზებული  ჰომოსექსუალობის და აბორტის აკრძალვა  არის რევოლუციის გაქრობა და ბოლო.

მოკლედ სტალინს რომ დაეშვა აბორტი და ჩაეტარებინა გეი პარადები ვილჰელმ რაიხი კაი მაგარი სტალინისტი იქნებოდა.

ვილჰელმ რაიხის აზრით სექსუალური ჩაგვრა საზოგადოებაში  არის ინდივიდის სულში ფსიქოლოგიური ჩაგვრის წყარო.

ამით დაასაბუთა ვილჰელმ რაიხმა სექსუალური რევოლუციის აუცილებლობა.

 

  ვილჰელმ რაიხის ასოციაცია პროლეტარული სექსუალური პოლიტიკისთვის აქტიური იყო ბერლინში და მასში იყო 40 000 წევრი.

რაიხის ესოდენ დიდი გატაცება სექსით მიუღებელ რამედ ჩათვალეს კომუნისტებმაც და ფსიქოანალიტიკოსებაც და ის 1933 წელს გააგდეს როგორც კომუნისტური პარტიიდან ისე საერთაშორისო ფსიქოანალიტიკური ასოციაციიდან.

ფროიდს უნდოდა ფსიქოანალიზის დატოვება პოლიტიკის გარეთ.

 ვილჰელმ რაიხი 1939 წელს გადასახლდა აშშ-ში. ის დასახლდა Maine-ში, სადაც მან 1942 წელს დააარსა  Orgone-ს ინსტიტუტი.

მაგრამ l’American Food and Drug Administration-მა წილჰელმ რაიხს ბრალად დასდო ყალბი სამართლებრივი განცხადებების გაკეთება. დაპატიმრებული ვილჰელმ რაიხი გარდაიცვალა ციხეში.

http://www.dundivanlautre.fr/individu-sujet-identite-institution-masse/joel-bernat-wilhelm-reich-sa-vision-du-monde-de-letre-et-de-la-civilisation
 

სექსუალური რევოლუციის მამა ვილჰელმ რაიხი ბავშვობიდანვე დარტყმული იყო.

ერთხელ პატარა  ვილჰელმ რაიხმა მამამისის ოთახში აღმოაჩინა ტიტველი ქალების ალბომი და „ქორწინების მრჩეველი“ სადაც იყო ანატომიური ტაბულები. ბავშვი  რა თქმა უნდა გაღიზიანებულ-აღგზნებული ათვალიერებდა ყველაფერ ამას. მაგრამ მამამ აღმოაჩინა ბავშვის მაიმუნობა, როგორც ჩვეულებრივ, მიტყიპა ის და მოსთხოვა მას ბოდიშის მოხდა. ახალგაზრდა ვილჰელმ რაიხმა ყველაფერი უარყო.

ამასობაში ოთახში შევიდა დედა რომელმაც ბავშვის პიჯაკში იპოვა მამამისის ოთახიდან მოპარული თამბაქოს დახვევის მანქანა.  ბავშვი ისევ მიიტყიპა.

ვილჰელმ რაიხმა დედამისის ეს ჩარევა აღიქვა ღალატად და წლების შემდეგ დაწერა:

„ მან ჩამაბარა მამაჩებს. მე ვერ ვმშვიდდებოდი და ვერასოდეს ვაპატიებ დედაჩემს ამას“.

 შემდეგ:  დედამისი,19 ასაკიდან ამ ეჭვიან. ჯავრიან, მოძალადე და აგრესიულ კაცზე // ვილმ რაიხის მამაზე// გათხოვილი ქალი, 1909 წელს 33 წლისა იყო.   ხოდა მას შეუყვარდა ახალი დამრიგებელ-აღმზრდელი რომელსაც ქმრის არ ყოფნაში ხვდებოდა თავის ოთახში 3 თვის მანძილზე.

 

12 წლის ვილჰელმ რაიხი დგებოდა რათა ჩუმად ენახა დედამისის და ახალი აღმზრდელი ფარული ნაჩქარევი ფერება. შემდეგ ქმრის არ ყოფნაში დედას ჰქონდა ნამდვილი სექსუალური ურთიერთობა აღმზრდელთან.

 

ბავშვმა ვილჰელმ რაიხმა გადაწყვიტა ყველაფერი მოეყოლა მამამისისთვის და ასე ეძია შური დედის ღალატის გამო. ის უყურებდა ყველაფერს, იყო ყველაფრის მხილველი და მოწმე.

 

10 წლის შემდეგ ვილჰელმ რაიხმა აღწერა თავისი კატასტროფული ღამის საზიზღარი მოგონებები, ჭუჭყი, საშინელი ხმაურები, ნაგავი. მას უნდოდა ოთახში შევლა, მაგრამ შეეშინდა რომ მოკლავდნენ და არ შევიდა.

მას გაუჩნდა დედამისთან სექსუალური ურთიერთობის სურვილი და ჰქონდა უბედურების და მიტოვებულობის განცდა.

 

მაშინ ვილჰელმ რაიხმა თავი ინუგეშა მზარეულ ქალთან.

 

  ნოგვიანებით მამამისმა შეუსწრო დედამისს და აღმზრდელს ორაზროვან სიტუაციაში. მან აგინა, ცემა დედამისი, დამუქრა მას, მოითხოვა აღიარება, მაგრამ ქალმა ყველაფერი უარყო.


მაშინ მამამ დაკითხა შვილები. ვილჰელმმა შური იძია დედამისზე და მოყვა ყველაფერი. დედამ დალია შხამი, იკლავდა თავს, მაგრამ გადარჩა.

ეჭვსა და თანაგრძნობას, ჯავრსა და სიბრალულს შორის გახლეჩილმა ქმარმა აღმზრდელი მიიყვანა ცოლის საწოლთან რათა ბოდიში მოეხადა ბავშვების თანდასწრებით.

 

შემდეგ აღმზრდელი გააგდეს და ვილჰელმი გააგზავნეს ქალაქში საოჯახო პანსიონში სწავლის გასაგრძელებლად.

 

მაგრამ უბედურება არ დამთავრებულა.

მამამ აღმოაჩინა რომ სიდედრი მალავდა თავისი ქალიშვილის თავგადასავლებს და აფთიაქში ყიდულობდა პრეზერვატივებს. მეტიც, ვილჰელმ რაიხის დედა ლაპარაკობდა გაყრაზე და აღმზრდელთან დაქორწინებაზე რამაც სულ გადარია კაცი რომელმაც აღარ იცოდა რა ექნა: მოეკლა აღმზრდელი  თუ დაეძალებინა მისთვის თავის ცოლზე დაქორწინება;

 

 ვილჰელმ რაიხის მამამ კიდევ გამოიჭირა და კიდევ ცემა ვილჰელმ რაიხის დედა. რეგულარულად ნაცემმა ქალმა სთხოვა ქმარს დარჩენილიყო მასთან და თქვა რომ თავს ჩამოიხრჩობს თუ ის მას მიატოვებს.შემდეგ ქალმა კიდევ სცადა თავის მოკვლა.  ვილჰელმ რაიხის მამა ცოტა ხნით წყნარად იყო. შემდეგ ყველაფერი განახლდა.

 

ვილჰელმ რაიხის დედამ ეხლა უკვე ნამდვილად შესძლო თავის მოკვლა. ვილჰელმ რაიხის მამამ იტირა, მან მოასწრო ბოდიშიხ მოხდაც, მაბრამ ვილჰელმ რაიხის დედა გარდაიცვალა ორდღიანი აგონიის შემდეგ.

ვილჰელმ რაიხი მაშინ 15 წლისა იყო.

 

„მშობლებიადა“ დამთავრდა. ახალგაზრდა ვილჰელმ რაიხი განაგრძობდა სწავლას, დადიოდა საროსკიპოებში, ეწეოდა მასტურბაციას.

 

დეპრესიაში ჩავარდნილი მამამისის საქმეები კი ცუდად წავიდა. მან დაზღვევა გააკეთა თავისი 2 ვაჟიშვილისთვის, შემდეგ ჩახტა ტბის ცივ წყალში, დაავადდა ჭლექით და გარდაიცვალა 1914 წელს.

მამამისი  Léon Reich-ის სიკვდილმა 17 წლის  ვილჰელმ რაიხს დააკისრა პასუხისმგებლობა მამამისის ქონებაზე.

 

ასეთი რამეები შეშლის და გააგიჟებს აბსოლუტურად ჯანმრთელ დევსაც.

ამას კი დაემატა მსოფლიო ომიც.

ატყდა პირველი მსოფლიო ომი და ვილჰელმ რაიხი 1916 წელს გახდა ავსტრიის არმიის ოფიცერი. მან იბრძოლა იტალიის ფრონტზე.

 ავსტრიელების მიერ მშვიდობიანი მოსახლეობების წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულებით აღშფოთებულმა ვილჰელმ რაიხმა თქვა რომ ომი არის კოლექტიური ფსიქოზი.

 

მაშინ დაიწყო ვილჰელმ რაიხმა ხელისუფლების და ავტორიტეტის კრიტიკა და მილიტარიზმის ფესვების ძიება.

 

პირველმა მსოფლიო ომმა მოსპო ვილჰელმ რაიხის მთელი მემკვიდრეობა. მას აღარასოდეს უნახავს თავისი მშობლიური მიწა და თავისი ქონება. მათი ნახვა შეუძლებელი გახადა ვერსალის ხელშეკრულების მიერ დადგენილმა ახალმა საზღვრებმა.

 

ვილჰელმ რაიხმა ისწავლა ვენას სამედიცინო სკოლაში.

პირველმა მსოფლიო ომმა ვილჰელმ რაიხი დატოვა ღარიბი ღარიბთა შორის. ამ სიღარიბემ და ამ გამოცდილებამ განასხვავა ის მრავალი ფსიქოანალიტიკოსისგან.

ამან განსაზღვრა მისი გაკომუნისტება.

 

ესეთი გაკოტრება მეორდებოდა ვილჰელმ რაიხის ცხოვრებაში ვილჰელმ რაიხის ცხოვრება იყო ყველაფრის დაკარგვა და ყველაფრის ხელახლა დაწყება. ის მუდამ იყო გაძევებული თავისი საცხოვრებელი ადგილებიდან.

 თავისი მშობლების ნამეტანი ბობოქარი ინტიმური ცხოვრებით და მსოფლიო ომით შეშლილმა ვილჰელმ რაიხმა დაასკვნა რომ  სექსუალობა არის ცენტრი რომლის ირგვლივაც ბრუნავს  როგორც ინდივიდის შინაგანი ცხოვრება ისე მთელი სოციალური ცხოვრება.

მაგრამ საზოგადოება, სოციალური წყობა, განათლება, სკოლა და მთელი კულტურა და ცივილიზაცია ახშობენ და გუდავენ მთავარ სასიცოცხლო ვიტალურ ენერგიას, სექსუალობას.

მისი მტკიცებით საზოგადოებათა ისტორიული წყობა უბიძგებს საკუთარი თავის დავიწყებისკენ

 

სექსუალობის შებოჭვა-დათრგუნვის ერთ-ერთი იარაღია მისი დაყვანა მხოლოდ ბავშვების გაჩენაზე. ბავშვების გაჩენის გამოცხადება სექსუალობის ერთადერთ მიზნად და სიამოვნების დავიწყება.

 

ფუნდამენტური ბიოლოგიური ძალის სოციალურ შებოჭვას სჭირდება გადაცემის ადგილი. ვილჰელმ რაიხის თქმით სწორედ ამიტომ გამოიგონეს ოჯახი, ქორწინება, ქალწულობა.

 

ამ მჩაგვრელ ძალებს ვილჰელმ რაიხმა დაუპირისპირა კონტრაცეფცია და აბორტი.

 

ვილჰელმ რაიხი ამბობდა რომ ბავშვში მისი ბუნებრივი სექსუალობის, განსაკუთრებით გენიტალურობის დათრგუნვა ბავშვს აქცევს მორიდებულ, შეშინებულ, მორჩილ და, ზრდილ, წყნარ, ბეჩავ არსებად ადამბლავებს ბავშვის ტენდენციას ჯანყისკენ,  ის ადამბლავებს ბავშვის სექსუალურ ცნობისმოყვარეობას და აჩლუნგებს ბავშვს.

 

 ვილჰელმ რაიხის თქმით ბავშვის და საზოგადოდ ინდივიდის სექსუალობის დათრგუნვა ბავშვს,ინდივიდს აქცევს  ჯგუფის, საზოგადოების მონად.

 

ვილჰელმ რაიხის თქმით ამ მავნე, დამთრგუნველ ისტორიულ და ტრადიციულ მორალურ წესრიგს გადასცემს კულტურა, სკოლა, და, განსაკუთრებით, პატრიარქალური მოდელის შესაბამისი ავტორიტარული მოდელის ოჯახი რომელშიც მამა არის ოჯახში ანუ მისი ცოლის და მისი ბავშვების პირისპირ ხელისუფლების და სახელმწიფოს „შეიარაღებული მკლავი“,წარმომადგენელი.

ეს უფრო ხილულია ბურჟუაზიულ ოჯახში, მაგრამ ასეა პროლეტარულ ოჯახებშიც.

მამა ფაშისტია, დედასაც გადაცემის მეორეხარისხოვანი როლი, აღზრდა-განათლების გზით.

„ ამ დამასახიჩრებელ ოჯახში ბავშვს აქვს არჩევანი მორჩილებასა და აჯანყებას შორის.

სახელმწიფოს, საზოგადოების, ოჯახის ეს სოციალური და მორალური ზეწოლა აჩენს ემოციურ ჭირს. ინდივიდუალურ დონეზე მორჩილების და საკუთარი ინდივიდუალობის, ე.ი. საკუთარი ვიტალური მისწრაფების  უარყოფის შემთხვევაში ეს ჭირი ხდება პათოლოგიების ბიოპათიების წყარო.

 

 ეს ჭირი არის სიმპტომი, ნიშანი იმისა რომ არის შინაგანი დაპირისპირება ამ მორალურ წესრიგთან.:

 

 

„ კონფლიქტი ინდივიდსა ჯგუფს შორის უბიძგებს კომპრომისის მონახვისკენ,. ინდივიდის წინააღმდეგობა ხდება ავადმყოფობით რომელიც თავის მხრივ აბრკოლებს საზოგადოებათა ფუნქციონირებას.

 

და ეს ჭირი ეხება სექსუალობასაც:  როდესაც ვლაპარაკობ სექსუალობაზე მე არ ვგულისხმობ მექანიკურ ნევროტულ სექსუალურ აქტს.  მე ვგულისხმობ  საყვარელი ადამიანის გულში ჩაკვრას, საყვარელი ადამიანის ბედნიერების ძიებას.

 

ვილჰელმ რაიხი აზუსტებს რომ ორგიასტული ძალა არის ბილოგიური ენერგიის ნაკადისადმი თავშეუკავლებლად მიცემის უნარი,  სხეულისთვის სასიამოვნო უნებური კუმშვებით შეკავებული სექსუალური აღგზნების სრულიად, მთლიანად  განმუხტვის უნარი. არც ერთ ნევროტიკოსს არა აქვს ორგიასტული უნარი“

თავისი მშობლების ნამეტანი ბობოქარი ინტიმური ცხოვრებით და მსოფლიო ომით შეშლილმა ვილჰელმ რაიხმა დაასკვნა რომ  სექსუალობა არის ცენტრი რომლის ირგვლივაც ბრუნავს  როგორც ინდივიდის შინაგანი ცხოვრება ისე მთელი სოციალური ცხოვრება.

უკვე 1927 წელს გამოქვეყნებულ ნაშრომში  ვილჰელმ რაიხმა ახსნა რომ ორგაზმი არის უნივერსალური წამალი ყველა ინდივიდუალური,სოციალური და პოლიტიკური პრობლემისთვის, მათ შორის ფაშიზმის წინააღმდეგ. ამან გამოიწვია მისი წასვლა ევროპიდან

 

ვილჰელმ რაიხს უწოდეს „ ორგაზმის უდიდესი და საუკეთესო წინასწარმწეტყველი.“

ნაცისტებმა კი თქვეს რომ ვილჰელმ რაიხი მონაწილეობს ებრაელთა შეთქმულებაში რომლის მიზანიცაა ევროპული საზოგადოებისთვის ძირის გამოთხრა და დაწვეს მისი წიგნები.

 

 

 

 

1930 წელს ფროიდმა გამოაქვეყნა  „ უკმაყოფილება კულტურაში“Das Unbehagen in der Kultur-ფრანგულად

Malaise dans la civilization-“ უკმაყოფილება ცივილიზაციაში“. აქ ფროიდი ამბობს რომ ცივილიზაცია ეფუძნება მხეცური ინსტინქტების, აგრესიულობის და ველური სექსუალობის მოთოკვას და ამ ენეგიის ჩაყენებას საზოგადოებრივად მისაღები და სასარგებლო მიზნების სამსახურში.

ცივილიზაცია კრძალავს ადამიანთა შორის აგრესიულობის გამოვლენას და ეს აკრძალვები გამოიხატება მორალურ ღირებულებებში რომელთა დამკვიდრებასაც ის ვდილობს.

მხეცი არ ზღუდავს თავის მხეცურ ინსტინქტებს და ამიტომაა ჯოგი. თუ გინდა ცივილიზებული საზოგადოება და არა ჯოგი უნდა მოთოკო შენი მხეცური ინსტინქტები.

ადამიანის ცხოვრების მიზანია ბედნიერება.  უბედურების თავიდან აცილება შეიძლება 3 საშუალებით ანუ

 „ წამლით“:

  1. „ საკუთარი ბაღის მოვლა“ ანუ მეცნიერება;
  2. ხელოვნება რომელიც ალამაზებს ცხოვრებას;
  3. ნარკოტიკები რომლებიც ცვლიან სხეულის „ ქიმიზმს“ და სხეული ვეღსრ გრძნობს ტკივილს და ტანჯვას.


 ამის წამკითხველმა ვილჰელმ რაიხმა გამოაცხადა რომ ფროიდი დაემონა სოციალურ წყობას, რომ ფროიდმა უარყო პოლიტიკით სამყაროს რეალური გარდაქმნის შესაძლებლობა

ვილჰელმ რაიხმა განაცხადა რომ ბედნიერებისთვის საკმარისია სექსუალური თავისუფლებაც და ხელოვნება და ცივილიზაცია სულ არაა საჭირო. ხოლო ოჯახი თრგუნავს ბავშვების სექსუალობას და ამიტომ არის  ერთ-ერთი ყველაზე მოძალადე რეპრესიული სტრუქტურა.

ვილჰელმ რაიხი აკრიტიკებს ე.წ. ბურჟუაზიულ კულტურას. ის ამბობს რომ სექსუალობის მიზანია სიამოვნება და არა შვილის გაჩენა.

Sexpol : სექსუალური პოლიტიკა   ვილჰელმ რაიხმა თქვა რომ სრულფასოვანი ბედნიერი  კაცობრიობის არსებობისთვის აუცილებელია სექსუალური თავისუფლება და არა კულტურა და ცივილიზაცია.

მან 1931 წელს გერმანიაში დააარსა მოძრაობა Sexpol-სექსუალური პოლიტიკა რომელიც უნდა დახმარებოდა „სექსუალურად ბეჩავ“ ახალგაზრდებს.

მან შეაერთა მარქსიზმი და მის მიერ გადახარშული ფსიქოანალიზი და გამოიყვანა ფროიდომარქსიზმი.

თავისი მშობლების ნამეტანი ბობოქარი ინტიმური ცხოვრებით და მსოფლიო ომით შეშლილმა ვილჰელმ რაიხმა დაასკვნა რომ  სექსუალობა არის ცენტრი რომლის ირგვლივაც ბრუნავს  როგორც ინდივიდის შინაგანი ცხოვრება ისე მთელი სოციალური ცხოვრება.

მაგრამ საზოგადოება, სოციალური წყობა, განათლება, სკოლა და მთელი კულტურა და ცივილიზაცია ახშობენ და გუდავენ მთავარ სასიცოცხლო ვიტალურ ენერგიას, სექსუალობას.

 

მშობლების სექსუალური ცხოვრების და მსოფლიო ომის შემყურე ვილჰელმ რაიხმა გადაწყვიტა რომ რომ სექსუალურ ორგაზმს შეუძლია ყველა ინდივიდუალური, საზოგადოებრივი და პოლიტიკური პრობლემის გადაწყვეტა.  მისი შეხედულებებით აღფრთოვანებულები იყვნენ მწერლები Salinger, Bellow, Mailer, და ა.შ.


1939 წელს ნიუ იორკში გადაბარგებული ვილჰელმ რაიხი ეკუთვნოდა ფსიქოანალიტიკოსთა მეორე თაობას, ფროიდის მოწაფეებს, თაობას რომელიც იყო მეორე მსოფლიო ომის და მის საშინელებათა მოწმე.

 

მაგრამ ვილჰელმ რაიხი გადაბარგდა ჯერ კიდევ პურიტანულ თუმცა სექსით გონებადაბნელებულ ამერიკაში და ფსიქოანალიტიკოსი არ მისულა მარტო:

 

ვილჰელმ რაიხმა მოიგონა გამოთქმა „ სექსუალური რევოლუცია” და ის აპირებდა აშშ-ს სივრცეების გამოყენებას თავის შეხედულებათა დემონსტრაციისთვის და მათ დასამტკიცებლად.

თავისი მშობლების ნამეტანი ბობოქარი ინტიმური ცხოვრებით და მსოფლიო ომით შეშლილმა ვილჰელმ რაიხმა დაასკვნა რომ  სექსუალობა არის ცენტრი რომლის ირგვლივაც ბრუნავს  როგორც ინდივიდის შინაგანი ცხოვრება ისე მთელი სოციალური ცხოვრება.

მაგრამ საზოგადოება, სოციალური წყობა, განათლება, სკოლა და მთელი კულტურა და ცივილიზაცია ახშობენ და გუდავენ მთავარ სასიცოცხლო ვიტალურ ენერგიას, სექსუალობას.

მაგრამ საბოლოო ანგარიშით ვილჰელმ რაიხმა გაიმარჯვა.

მაგრამ საბოლოო ანგარიშით ვილჰელმ რაიხმა გაიმარჯვა, გაიმარჯვა ქრისტიანობასთან, საზოგადოდ რელიგიასთან, სამშობლოს, ერის, ტრადიციულ ისტორიულ და კულტურულ უმაღლეს ღირებულებებთან მებრძოლმა ნიჰილისტმა ვილჰელმ რაიხმა.

 

ვილჰელმ რაიხის სექსუალური რევოლუცია იყო პოლიტიკური პროექტი რომელსაც შეუძლია სოციალური წესრიგი საფუძვლების შერყევა.  ,ისი აზრი აიტაცეს 1968 წლის პარიზული მაისის იდეოლოგებმა და ლიდერებმა-აქტივისტებმა რომელთაც უნდოდათ ისტორიული ტრადიციული საფრანგეთის მოსპობა. ამით მათ გააგრძელეს საფრანგეთის რევოლუციის საქმე.

22 მარტის მოძრაობის და ჯგუფი Vive la révolution !– გაუმარჯოს რევოლუციას!-ის შთაგონების წყარო სწორედ ვილჰელმ რაიხის აზრი.

1968 წლის პარიზული მაისის მოძრაობამ იფეთქა ნანტერის უნივერსიტეტში სწორედ სექსუალური ჩაგვრის წინააღმდეგ ბრძოლით.

 

1968 წლის სექსუალურ-ლიბერტარულ-ნიჰილისტურ-ინდივიდუალისტურმა რევოლუციამ ღრმად შესძრა ფრანგული საზოგადოება.

მან გადამწყვეტი როლი შეასრულა საკუთარი თავის სიძულვილის გრძნობის გაჩენაში საკუთარი თავის სიძულვილის გრძნობა განსაკუთრებით 1960-ან წლებში დაეუფლა ფრანგებს და საზოგადოდ ევროპელებს.

ლიბერტარობის  ცენტრშია ახალი ღმერთი  ინდივიდის ქება-დიდება. ლიბერტარები უპირისპირდებიან ყველანაირ ავტორიტეტს, ხელისუფლებას რომელსაც შეუძლია  ღმერთი ინდივიდის ოდნავ მაინც შეზღუდვა.

ლიბერტარების უნდათ ღმერთი ინდივიდის თავისუფალი ნების შემაფერხებელი და მისთვის საზღვრების დამწესებელი ყველა წესის, სტრუქტურების და სოციალური ფარგლების მოსპობა.

მათ ომი გამოუცხადეს რელიგიას, ეკლესიას, ოჯახს, სახელმწიფოს, არმიას, სკოლას, ტრადიციულ მორალს

 

 

ლიბერტარები უნივერსალისტები არიან. ისინი მტრულად უყურებენ საზღვრებს, სახელმწიფოებს, ერებს. ლიბერტარებს არ მოსწონთ ყველაფერი ამის არსებობა. ისინი ამბობენ რომ ინდივიდს არაფერმა არ უნდა შეუშალოს ხელი მოძრაობაში რომ ინდივიდი არ უნდა იყოს არანაირი მასზე უფრო მაღალი ინსტანციის თუ რომელიმე ეროვნული ჯგუფის ერთგული.

 ამიტომ ლიბერტარები აქტიურად უჭერენ მხარს იმიგრაციას.

ლიბერტარების დამოკიდებულება ევროპისადმი ნაკარნახევია მათი უნივერსალიზმით. ისინი აქტიურად ემხრობიან თავისუფალი გადაადგილების დღევანდელ ევროკავშირს რომელიც მათი აზრით დაშლის სახელმწიფოებს და ერებს.

ლიბერტარებს არ უნდათ ძლიერი ევროპა რომელიც შეიძლება გადაიქცეს ერთგვარ სუპერ-ერად.

ამ თვალსაზრისით ლიბერტარებს და ეკონომიკური ლიბერალიზმის მომხრეებს აქვთ ერთი და იგივე პოზიცია.

ლიბერტარული რევოლუცია არ მომხდარა ფიზიკური ძალადობის გამოყენებით. არ უსროლიათ ბომბები და ტანკები.

 

  1968 წლის მაისის რევოლუციონერები დაეთრეოდნენ პარიზის ბულვარებზე რის მერეც წავიდნენ არდადეგებზე დასასვენებლად.

მათი მთავარი იარაღი იყო სარკაზმი, ირონია, ინსტიტუტების, ტრადიციების, წეს-ჩვეულებების დაცინვა,მასხრად აგდებ., გასტვენა.

  ზრდილობა და მისი წესები. თავაზიანობა და „ კარგი განათლების“ ნიშნები ლიბერტარებმა წარმოადგინეს როგორც  სოციალური პირმოთნეობა-ორპირობის ნიშნები.

ძველი რელიგიები და ეროვნული რწმენები მათ მასხრად აიგდეს როგორც ტყუილი, სისულელე და ფსიქიური ავადმყოფობების სიმტომები.

ლიბერტარების თქმით ყველა ოხერი და საძაგელია და ყველაზე საძაგლები არიან ისინი ვინც ლაპარაკობენ პრინციპებზე და მორალზე.

ასეთი იყო ლიბერტარების ტაქტიკა: დაცინვა, მასხრად აგდება, შოკში ჩაგდება, გაუფასურება, საფუძვლების შერყევა და ნგრევა, ვნების მიყენება, ნგრევა.

 

ინდივიდუალისტური რევოლუცია განსაკუთრებით Marcuse-მარკუზეს ნაირ მოაზროვნეთა გავლენით დაიწყო აშშ-ში.  ეს იყო ათეისტურ-ნიჰილისტური რევოლუცია.

ათეისტური და ნიჰილისტური იდეები უფრო და უფრო ვრცელდებოდა მსოფლიოში მე-19 საუკუნის ბოლოდან და მეოცე საუკუნეში ისინი დამკვიდრდა დასავლურ „ელიტაში“.

ამ ფილოსოფიური მიმდინარეობის მთავარი დებულება შეიძლება გადმოიცეს რამოდენიმე სიტყვით:

ამიზნო, უაზრო და მნიშვნელობის არმქონე მსოფლიოში ყოველი იდეა, ყოველი საქმიანობა, ყოველი ქცევა საეჭვოა;

მნიშვნელოვანი და ღირებულია მარტო ინდივიდის სწრაფვა სიამოვნებისკენ და ძლიერებისკენ.

ლიბერტარული დებულებები თაღლითურია, მაგრამ მაცდურია. ლიბერტარები ადამიანებს აცდუნებენ იმით რომ პირდებიან „განთავისუფლებას“, თავის არიდებას შეზღუდვისთვის და მორჩილებისთვის.

სინამდვილეში ლიბერტარების საზოგადოება შემზარავია. ის აძლიერებს უკვე და ისედაც ძლიერებს და, პირველ რიგში უფრო ყბედებს.

ლიბერტარებისთვის საძულველი და მათ მიერ ნაგინებ-ნათრევი სტრუქტურების

//ოჯახი,რელიგია, ერი,სკოლა// მიზანია ინდივიდების გარკვეულ საზღვრებში მოქცევა, მაგრამ აგრეთვე ადგილის მიცემა უფრო სუსტებისთვის, უფრო სუსტების დაცვა.

 

ლიბერტარულ საზოგადოებაში კი,პირიქით, ინდივიდი „ თავისუფალია „, მაგრამ მარტოა.

სიამოვნების და თავგასულობის ამ საზოგადოებაში ცუდადაა სუსტების და შანსების არმქონეთა საქმე.

 ყბედობა-ტლიკინის და განთავისუფლებული სიტყვის ამ საზოგადოებაში ცუდადაა საკუთარ თავში რწმენის არმქონეთა საქმე.

სექსუალური განთავისუფლების საზოგადოებაში ცუდადაა უშნოთა, ულამაზოთა და მოხუცთა საქმე.

 

ლიბერტარული და ნიჰილისტური სულისკვეთება გავრცელდა რამოდენიმე წელიწადში და სწრაფად გაბატონდა კულტურული პროდუქციის სფეროში

// კინო,ტელევიზია,რადიო, თეატრი, გამომცემლობები, უმაღლესი სასწავლებლები…//და პრესაში.

ლიბერტარული კონცეფციები სწრაფად დამკვიდრდა და ამ კონცეფციების პროპაგანდისტებმა თანდათანობით დაიკავეს მთავარი ადგილები მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებში, გამომცემლობის, მხატვრული შემოქმედების სფეროებში, უნივერსიტეტებში, საწარმოებში.

1968 წლის ლიბერტარულ-ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის ლიდერებმა ხელისუფლების პრინციპის კრიტიკით თამაშ-თამაშ დაიკავეს საზოგადოებაში გაბატონებული პოზიციები.

Renaud Camus ამბობს რომ 68 წლის რევოლუცია იყო რევოლუცია წვრილი ბურჟუებისა რომლებსაც უნდოდათ თავისი წილი ორი მსოფლიო ომის შემდეგ ძლივს დამშვიდებულ და გამდიდრებულ საფრანგეთში.

თავისი ეგოტისტური და ნიჰილისტური კონცეფციების გაბატონებით ლიბერტარებმა დიდად შესძრეს ფრანგული საზოგადოება. მეტად ვიდრე ეს გააკეთეს საფრანგეთის რევოლუციამ და ინდუსტრიულმა რევოლუციამ.

 

ლიბერტარული რევოლუცია ოთხმაგად მნგრეველი იყო:

მან დაამხო ტრადიციული კადრები და მორალი მოზეიმე ინდივიდუალიზმის სასარგებლოდ;

მან დაარღვია სოციალური ორგანიზაციის ერთ-ერთი მთავარი საყრდენი-უფლებების და მოვალეობების წონასწორობა;

მან ყველაფრის ცენტრში დააყენა უსაზღვრო უფლებების მქონე მინდივიდი-მეფე;

მან მასხრობით, ცინიზმით, ნიჰილიზმით მოზილა დღევანდელი კოლექტიური მენტალობა;

მან ხელი შეუწყო ევროპული სახელმწიფოების საზღვრების მოშლას და მასიურ გაუთავებელ იმიგრაციას რომელიც სპობს ევროპულ ცივილიზაციას.

 

შეიძლება ესეც იყოს მასხარა ლიბერტარების მიზანი, მათ უმრავლესობას სძულს ევროპული ცივილიზაცია.

სახელგანთქმულმა ბრიტანელ ამერიკელმა მწერალმა ოლდოს ჰაქსლიმ  უკვე იწინასწამეტყველა ლიბერტარული საზოგადოების ტრიუმფი.

 

https://www.agoravox.fr/culture-loisirs/extraits-d-ouvrages/article/le-meilleur-des-mondes-d-aldous-133197

Brave new world 

1894 წლის 26 ივლისს დიდ ბრიტანეთში დაბადებულმა მძიმედ ავადმყოფმა  Aldous Huxley-მ 1963 წლის 22 ნოემბერს თავი მოიკლა LSD-ს დიდი დოზით.

მანამდე მან მოასწრო და 1932 წელს გამოცემულ წიგნში Brave New World-ყოჩაღი ახალი სამყარო აღწერა მომავლის საზოგადოება რომელსაც მრავალი დამკვირვებლის აზრით სწრაფად ემსგავსება დღევანდელი ცივილიზებული მსოფლიო.

 

აი ეს  ოლდოს ჰაქსლის მიერ ნაწინაწარმეტყველები სამყარო:

 

Brave new world-ყოჩაღი ახალი სამყარო:

9-თვიანი ომის შემდეგ მსოფლიო გაიყო ორ ნაწილად.  ერთია ველურთა ნაწილი, რომელიც შეესაბამება ჩვენს თანამედროვე სამყაროს და მეორეა  უაღრესად გაანგარიშებული, რაციონალურად დაპროექტებულ-აგებული, გაკონტროლებული, სურნელოვანი, სასიამოვნო, ლამაზი და ა.შ. სამყარო. ორი სამყარო ერთმანეთისგან გამოყიფილია ღობეებით რომლებშიც გადის დენი. ეს ხელს უშლის სამყაროების ყოველგვარ ურთიერთობას.

 

   ველურთა სამყაროში კიდევ არის რწმენა, რელიგიები, ღმერთი, წიგნები, ადამიანთა ჯგუფები თავ-თავისი ენებით, ოჯახები, სექსის საშუალებათ შვილების გაჩენა. ეს ველურთა სამყაროა. უნდა ვაპატიოთ.

 

აი ყოჩაღ ახალ, რაციონალურად ზედმიწევნით გათვლით გებულ სამყაროში აღარც წიგნებია, აღარც ღმერთი და სარწმუნოება-რელიგიები, აღარაა ეჭვი, ოჯახები.იქ არაა არც ავადმყოფობები, არც სიბერე

ყოჩაღ ახალ სამყაროში არის მარტო შრომა, თავისუფალი დროისტარება და სექსი.

 

და არის  ჰენრი ფორდის, Ford-ის კულტი. იფიცავენ, ფიცს დებენ ფორდის სახელით, ოჰ ჩემო ფორდ…

 

ახალი ხანა და ახალი წელთაღიცხვაა, ფორდის ხანა და წელთაღრიცხვა.

 

ამ ყოჩაღ ახალ სამყაროში ადამიანები არ ჩნდებიან ბუნებრივი გზით.

სპეციალისტები ახალ ადამიანებს ზრდიან საგანგებო ცენტრებში, ინკუბატორიუმებში ემბრიონები ისახებიან და თავიდან იზრდებიან სინჯარებში და ბოთლებში.

 

სპეციალისტები ემბრიონებს ყოფენ ერთმანეთისგან გონებრივი და ფიზიკური უნარებით განსხვავებულ ხუთ კასტად.

 

ბოთლებში და სინჯარებში მოთითხნილ ემბრიონებს ყოფენ კასტებად ალფები იქნებიან მმართველი ელიტა, ბეტები-პერსონალი,დელტები იქნებიან ჯარისკაცები, ეპსილონები-მუშები ან მსახურები.  დაბალი კასტების ემბრიონებს სპეციალისტები ადებილებენ ეთილური სპირტით.

 მმართველი ელიტის მოთხოვნით სპეციალისტების მიერ ასე დამზადებულ ყოველ არსებას ზრდიან ჰიპნოპედიით ანუ ყოჩაღი ახალი სამყაროს ღირებულებების, იდეალების, ქცევის ნორმების და „ჭეშმარიტებების“ ძილში ჰიპნოზით ჩაგონებით. ასე იზრდებიან თავისი ცხოვრებით, თავისი კასტით, საზოგადოებაში თავისი ადგილით, თავისი ბედით კმაყოფილი მაღალი კასტების არსებების თაყვანისმცემელი და დაბალი კასტების არსებების მიმართ ზიზღით სავსე, ფორდის წინაშე ბედნიერი  არსებები. შური და კარიერიზმი გამორიცხულია. ყველა თავის ადგილზეა და ბედნიერია.

მთავარი დევიზია ერთიანობა, მეობა, სტაბილურობა.

შვილების ბუნებრივი გზით გაჩენის უფლება აქვთ ,არტო ალფებს და ბეტებს, მაგრამ მათ უნდა გამოიყენონ „ მალთუსიანური ქამარი“ რათა არ მოხდეს დაფეხმძიმების და მშობიარობის ნაირი საშინელება.

დანარჩენები უნაყოფო სტერილურები არიან.

 

ამ საზოგადოებრივ მანქანას მართავენ ყველაფრის მაკონტროლებელი ადმინისტრატორები // ვისთვისაც მისაწვდომია ძველი წიგნები// .  ცოდნა, მეცნიერება მარტო ალფებისთვისაა განკუთვნილი.

 

 წიგნები, ცოდნა, კულტურა, ოჯახი, სიყვარული არა მაგრამ ნარკოტიკი კი. ყოჩაღი ახალი მსოფლიოს მკვიდრებს სამუშაო ადგილებზე, რესტორნებში, კინოებში, ყველგან აძლევენ ნარკოტიკ სომას რომელიც სპობს ეჭვებს, იძლევა დავიწყების საშუალებას და აბედნიერებს,

 

  სექსის ფუნქცია ყოჩაღ ახალ სამყაროში

 

https://www.enotes.com/homework-help/what-function-sex-brave-new-world-85147
 

ლაპარაკობს აღმზრდელი:

ყოჩაღ ახალ სამყაროში სექსი გამოყოფილია სიყვარულისგან და ფეხმძიმობისგან. სექსი არის მხოლოდ სიამოვნებისთვის. ბავშებს ახალისებენ სექსის გამოკვლევისკენ სულ პატარა ასაკიდან, მათ შორის 6-7 წლიდან.

 

საუბრობენ „ ძველი სამყაროს“  სექსუალურ ზნე-ჩვეულებებზე:

დიდი ხნით ადრე ჩვენი ფორდის ხანამდე, მეტიც, რამოდენიმე თაობის შემდეგაც, ეროტიკული თამაში ბავშვებს შორის ითვლებოდა არანორმალურ რამედ //ხარხარი//, მეტიც, რეალურად იმორალურ და არა მარტო არანორმალურ რამედ // ოჰ,არა !//. და ამიტომ ბავშვთა ეროტიკული თამაშები მკაცრად აკრძალული იყო// მსმენელები გაშტერდნენ, მათ არ ესმოდათ თუ რატომ არ უნდა მისცე პატარებს გართობის უფლება//.

 ადამიანებს სექსუალური ურთიერთობები აქვთ სიამოვნებისთვის. ესა არაა მათი ერთმანეთთან ემოციური სიახლოვის გამოხატულება ომიტომ რომ ემოციურმა სასიყვარულო ურთიერთობებმა შეიძლება დაარღვიოს ამ  „ სამოთხის“ სტაბილურობა. ადამიანებს სულ პატარა ასაკიდან უტენიან თავში ჰიპნოპედიით რომ ვინმეს შეყვარება, სიყვარული საშიშია. სექსი რამდენიც გენებოთ, სიყვარული კი საშიშია.

 

ბავშვებს კი გენეტიკური მანიპულაციების  სპეციალისტები თითხნიან ლაბორატორიების სინჯარებში სადაც მათი ცხოვრება გენეტიკურად განსაზღვრულია.  ქალები იყენებენ წინასწარ კონტროლს და აბორტს რათა თავიდან აიცილონ მშობიარობა.

 

ფსიქოლოგიური პრობლემების უმრავლესობას ადამიანები წყვეტენ ნარკოტიკი „სომას“ მეშვეობით. ეს ნარკოტიკი კლავს მომხმარებელს 60 წლისთვის. მედიცინის მიღწევებიც ეხმარებათ და ადამიანები კვდებიან ახალგაზრდები, დაბერებამდე.

სიკვდილს ისინი ხვდებიან მხიარულად, უწყვეტად უსმენენ მუსიკას, უყურებენ იდიოტურ გამომაშტერებელ ტელეგადაცემებს და ნთქავენ ნარკოტიკებს, სექსისთვის მუდამ მზადყოფნაში მყოფი გოგონებიც და ბიჭუნებიც იქვეა. 

ბავშვობიდან მათ ჰიპნოზით  თავში უტენიან:  „ყლაპე სომას კილოგრამები და აღარ იქნება ტრაღედიები და დრამები“ და მსგავს „ჭეშმარიტებებს“.

 

Bonheur et liberté – Huxley, Le Meilleur des mondes

Posted on 4 octobre 2011

« Le Meilleur des mondes (Brave New World) პირველად 1932 წელს ამ თხზულების გამოქვეყნებისას  ოლდოს ჰაქლის აღელვებდა საზოგადოების მომავალი.

მას უნდოდა კაცობრიობის გაფრთხილება და იმდროისთვის კარიკატურულად  წარმოიდგინა შესაძლებელი მომავალი რომელიც ნამდვილად არაკარიკატურულ კოშმარად შეიძლება გადაიქცეს ვილჰელმ რაიხის სექსუალური რევოლუციის გამარჯვების და ნარკომაფიების თარეშის პირობებში. 

 

მან წარმოიდგინა ეკონომიკურად, მეცნიერულად და ტექნოლოგიურად ძალიან განვითარებული საზოგადოება, გაკონტროლებული და მაკონტროლებელი სამყარო რომელშიც ბედნიერებაც კი ქცეულია რადიკალურ მოვალეობად და ტირანიად

 

ეს Brave New World-, ყოჩაღი ახალი სამყარო ეფუძნება სოციალური სტაბილურობის აბსოლუტურ პრინციპს. იქ ადამიანებს აკონტროლებენ სულ მცირე ორნაირად.

 

პირველ რიგში იყენებენ გენეტიკურ კონტროლს // Bokanovsky-ს მეთოდი//.

 

გენეტიკური მანიპულაციების ტექნოლოგები ადამიანებს აკეთებენ ლაბორატორიებში და ყოველ ემბრიონს აძლევენ იმ ინტელექტუალურ და ფიზიკურ უნარებს რომლებიც აუცილებელია მისი ადგილისთვის საზოგადოებაში თუ მისი კასტისთვის.

და არის ფსიქოლოგიური კონტროლი. // მძინარე ადამიანებს ჰიპნოზით თავში უტენიან ყოჩაღ ახალ სამყაროში კარგად და სიამოვნებით ცხოვრებისთვის აუცილებელ პრინციპებს-ესაა ჰიპნოპედია//.

ყოველი ადამიანი გულის არევამდე იმეორებს რაც მან უნდა იცოდეს და იგრძნოს იმისთვის რომ კარგად იყოს მისთვის განკუთვნილ ადგილზე, რათა იყოს თავისი კასტის ერთგული და სანდო წევრი.

ფსიქოლოგიური კონტროლი ეხმარება და აძლიერებს გენეტიკურ კონტროლს.

ყოჩაღი ახალი სამყაროს ფყძემდებელი იდეაა ბედნიერება ყველასთვის. ბედნიერება კი არის „ გიყვარდეს ის რაც უნდა გააკეთო გინდა თუ არა“.

როგორც ამბობს ამ შესანიშნავი სამყაროს ერთ-ერთი ხელმძღვანელი „ სწავლა-აღზრდის მიზანია შეაყვარო ადამიანებს ის სოციალური მდგოარეობა რომელსაც ისინი ვერ გაექცევიან“.

ამ ბრწყინვალე ყოჩაღ ახალ სამყაროში ოჯახი აღარ არსებობს და მას ძალიან ცუდად უყურებენ;

სექსუალობა კი თავისუფალია და იმდენად თავისუფალია, ძალდატანებითია და იმდენად სავალდებულოა რომ შეიძლება იკითხო თუ სადაა თავისუფლება.

აქ ყოველი ადამიანი სექსუალურად ეკუთვნის ყველა დანარჩენს. რა თქმა უნდა ანგარიში უნდა გაეწიოს სოციალური კლასების წესებს.

წიგნები გადიან ცენზურას. ბევრი „ძველი წიგნი“ აკრძალულია და მათი წაკითხვის უფლება აქვთ მარტო მაღალ კლასებს.

დაბალ კლასებს ბავშვობიდან ძილში ჰიპნოზით თავში უტენიან წიგნების და ყვავილების რადიკალურ სიძულვილს.

მასობრივი ინფორმაციის საშუალებები კარგადაა გაკონტროლებული. იქიდან იღვრება მარტო სასიამოვნო და სასაცილო რამეები.  დიდად აფასებენ სპორტს, ისევე როგორც ირაციონალობას :

„ მორალური აღზრდა აღზრდა არასდროს და არანაირ გარემოებაში არ უნდა იყოს რაციონალური.“

ახალი ყოჩაღი სამყარო ძალიან განვითარებული მოწინავე საზოგადოებაა. აფასებენ და ახალისებენ ყველანაირ აქტივობას რომლებმაც შეიძლება გააძლიეროს მოხმარების, ახალ-ახალი მოდური რამეების ყიდვის უნარი.

ამ ყოჩაღ ახალ საზოგადოებაში არის ნარკოტიკიც რომელიც არის სოციოლოგიური ქსელის ცენტრალური ელემენტი.

 ყველგან დარიგებული ეს ნარკოტიკი, სომა, ადამიანებს არ აძლევს დარდის, ნაღველის, შფოთის, მწუხარების თუ უბედურების განცდის საშუალებას.

Jean-Serge Baribeau, -„ აუტანელი ბედნიერება და „დიდებული უბედურება“« « Bonheur insoutenable » et « merveilleux malheur » : bonheur, malheur et oxymoron », Horizons philosophiques, Volume 14, numéro 1, automne 2003 (lien)

 

ყველაფერი კარგად იყო, მაგრამ ერთ  დიდ დიდებულ Alpha-ს მისცეს ამ ყოჩაღ ახალ სამყაროში ერთი ველურის ჩამოყვანის საშუალება.

ამ ველურმა კი თითქმის ზეპირად იცის შექსპირის თხზულებები ანუ ის რაც შეიძლება იცოდეს მარტო ყოჩაღი ახალი სამყაროს ადმინისტრატორმა.

 

ეს ექსპერიმენტი რა თქმა უნდა დამთავრდა ლოღიკურად ანუ ცუდად.

 

წიგნის ბოლოს, მე-16 თავში // იქ სულ 18 თავია// არის ადმინისტრატორის და ველურის, წიგნიერი ადამიანების და არა ჰიპნოზით სულ გამოტვინებულების საინტერესო დიალოგი ნაწყვეტი:

 

 ადმინისტრატორი ლაპარაკობს ძველ სამყაროზე:

 

„ ჩვენი სამყარო აღარაა ოტელოს სამყარო. ვერ გავაკეთებთ  ავტომობილს ფოლადის გარეშე და  და ვერ მოვაწყობთ ტრაღედიებს სოციალური არასტაბილურობის გარეშე.

ეხლა სამყარო სტაბილურია. ადამიანები ბედნიერები არიან; ისინი მოიპოვებენ იმას რაც უნდათ, ისინი არ ოცნებობენ იმაზე რასაც ვერ მოიპოვებენ. ისინი კარგად არიან;ისინი უსაფრთხოდ არიან; ისინი არ არიან ავად.  მათ არ ეშინიათ სიკვდილისა; ადამიანებმა არ იციან თუ რა არის ვნება, ჟინი,სიბერე და ისინი წყნარად არიან. მათ არ სჭირდებათ მშობლების რჩენა. მათ არა ყავთ მეუღლეები ,შვილები,საყვარლები რომელთა გამოც მათ შეიძლება ინერვიულონ და განიცადონ მძაფრი გრძნობები.  ისინი ისე არიან აღზრდილები და დაპროგრამირებულები რომ იქცევიან და  მოიქცევიან მარტო ისე როგორც უნდა მოიქცნენ.

და თუ კი მათ რამე შეაწუხებს და ააღელვებს იქვე არის ნარკოტიკი სომა რომელიც მათ დაამშვიდებს….“

 

უფრო ქვევით:

 სიბეჩავის გამო ნაპოვნ კომპენსაციებთან შედარებით რეალური ბედნიერება რა თქმა უნდა მუდამ ჩანს საკმაოდ საზიზღარ რამედ. ცხადია რომ სტაბილურობა როგორც სპექტაკლი არაა არასტაბილურობის ნაირად შთამბეჭდავი რამე და კმაყოფილებაზე უფრო მაგიურად მომხიბლავია კარგი ბრძოლა უბედურების წინააღმდეგ, კმაყოფილებაზე უფრო ცხოველხატულია ბრძოლა ცდუნებასთან, ფატალური დამარცხება ჟინის თუ ეჭვის დაერტმების ქვეშ.

ბედნიერება არასოდეს არაა გრანდიოზული.“

 

 და კიდევ:

„ ჩვენმა ცივილიზაციამ არჩია მანქანები, მედიცინა და ბედნიერება. ამიტომაა რომ მე წიგნებს კარგა ვკეტავ სეიფში.  ისინი ნაგავია, ადამიანები აღშფოთდებოდნენ რომ…“

 

 ნაწყვეტი ოლდოს ჰაქსლი-Aldous Huxley-ს წიგნიდან „ ყოჩაღი ახალი სამყარო“ // 1932// :

 

„  ყოველგვარი ჯანყის წინასწარ მოსაგუდად და მოსახრჩობად არაა საჭირო ძალადობა. ჰიტლერის მეთოდები მოძველებულია.

საკმარისია იმდენად ძლიერი  კოლექტიური  წვრთნა და დაპროგრამება რომ ჯანყის იდეაც აღარ მოუვიდეს არავის თავში.

იდეალია ადამიანების აღზრდა-გაწვრთნა მათი ამქვეყნად გაჩენის დღიდანვე მათი თანდაყოლილი ბიოლოგიური უნარების შეზღუდვით.

 

წვრთნა-სწავლება შემდეგ უნდა გაგრძელდეს გსწავლა-განათლების მკვეთრად შეზღუდვით. განათლება დაყვანილი უნდა იყოს პროფესიული სწავლების რაღაც ფორმაზე. უსწავლელის აზრის ჰორიზონტი შეზღუდულია და რაც უფრო შეზღუდულია მისი აზრი საშუალო უმნიშვნელო საზრუნავებით მით უფრო ნაკლებად შეუძლია მას აჯანყება.

ცოდნის მიღება უფრო და უფრო ძნელი და ელიტისტური უნდა იყოს.  ხალხს თვალში არ უნდა მოხვდეს არანაირი მავნე შინაარსი.

და ფილოსოფია უნდა აიკრძალოს. აქაც დარწმუნება ჯობია უშუალო ძალადობას.

 

ტელევიზიით მასობრივად დ გავუშვებთ მუდამ ემოციიის თუ ინსტინქტის გამაღიზიანებელ გადაცემებს.  ადამიანებს გავართობთ უმნიშვნელოთი და  მხიარულით. კარგია აზროვნებისთვის ხელის შეშლა უწყვეტი ტლიკინი-ყბედობით და მუსიკით.

 

სექსუალობას დავაყენებთ ადამიანების ინტერესების ცენტრში. სექსი საუკეთესო სოციალური გამაყუჩებელია, არაფერია მასზე უკეთესი.

 და საერთოდ არსებობიდან უნდა განვდევნოთ ყველაფერი სერიოზული.

მასხრად უნდა ავიგდოთ ყველაფერი ამაღლებული, ყველაფერი რასაც აქვს ამაღლებული ღირებულება.

უნდა იყოს სიმსუბუქის აპოლოგია, ისე რომ რეკლამის ეიფორია გახდეს ადამიანური ბედნიერების სტანდარტი და თავისუფლების მოდელი.

 

წვრთნა-აღზრდა  შექმნის ისეთ ინტეგრაციას რომ ადამიანებს შეეშინდებათ არ გაგვყარონ ბედნიერების მომნიჭებელი სისტემიდანო და ეს შიში უნდა შევინარჩუნოთ.

 

ასე გაწვრთნილ ადამიანებს ისე უნდა მოვექცეთ როგორც ვექცევით ძროხების ნახირს თუ ცხვრების ფარას.

სოციალურად კარგია ყველაფერი რაც მიაძინებს ადამიანის სიფხიზლეს.  მასხრად უნდა ავიგდოთ, უნდა მოვგუდოთ და მოვახჩოთ ყველაფერი რამაც შეიძლება გამოაფხიზლოს ადამიანი.

სისტემის ეჭვის ქვეშ დამყენებელი ყველა დოქტრინა უნდა გამოცხადდეს მავნედ და ტერორისტულად. ასეთი დოქტრინის მიმდევრები უნდა გამოცხადდნენ მავნე ტერორისტებად და მათ უნდა მოვეპყრათ როგორც მავნე ტერორისტებს.

მაგრამ ცნობილია რომ მავნე ინდივიდის მოსყიდვა იოლია. მას უნდა შესთავაზო ფული და ძალაუფლება. ეს საკმარისია“

 რა ფუნქცია აქვს სექსს ყოჩაღ ახალ სამყაროში?

 

https://www.enotes.com/homework-help/what-function-sex-brave-new-world-85147
 
https://medium.com/@geraldlombardo/the-pain-of-pleasure-6d6df93c2df2

 

  ჩვენ ვფიქრობთ რომ ჩვენი საზოგადოება თავისუფალია უბრალოდ იმიტომ რომ ის არ გარდაქმნილა ჯორჯ ორუელის მიერ 1984-ში აღწერილ ჯოჯოხეთად,ტირანიად.

 

ხალხის უმრავლესობა ფიქრობს რომ ტირანია თვალშისაცემია და ის რომ დღეს არსებობდეს ხილული იქნებოდა. მაგრამ განა მართლაც ასეა?

იქნებ ჩვენ ვცხოვრობთ საზოგადოებაში რომელიც ძალიან გავს იმას რაც აღწერა d’Aldous Huxley-მ თხზულებაში Brave New World- „ ყოჩაღი ახალი ხანა“?

 

იქნებ შეიძლება ტექნოლოგიით, ნარკოტიკით, ტელევიზიით, პორნოგრაფიით და მსგავსი რამეებით ხალხის ისე გაწვრთნა, გართობა და გამოთაყვანება რომ ის ვეღარ გრძნობდეს მის ხელებზე დადებულ ბორკილებს?

 

 

1931 წელს,როდესაც პირველად გამოქვეყნდა  Brave New World,მისი ავტორი , Aldous Huxley ფიქრობდა რომ მის მიერ აღწერილი უბედურება არ იყო გარდაუვალი საფრთხე.

 

30 წლის შემდეგ, მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ კი ოლდოს ჰაქსლი დააფიქრა ტოტალიტარიზმის გავრცელებამ და დაუჯერებელმა ტექნოლოგიურმა და მეცნიერულმა პროგრესმა.

.

 ჰაქსლიმ შეცვალა მიმართულება და 1961 წელს კაცობრიობა გააფრთხილა:

 „ მომავალ თაობაში იქნება ფარმაკოლოგიური მეთოდი იმისთვის რომ ადამიანებმა შეიყვარონ თავისი მონური მდგომარეობა და დიქტატურა იყოს ცრემლების გარეშე.  იქნება ერთგვარი უტკივილო საკონცენტრაციო ბანაკი მთელი საზოგადოებებისთვის.

ადამიანებს წაართმევენ მათ თავისუფლებებს მაგრამ ისინი ამით იხეირებენ იმიტომ რომ პროპაგანდა თუ ტვინის რეცხვა მათში მოკლავს აჯანყების სურვილს. ტვინის რეცხვას კი გააძლიერებს ფარმაკოლოგიური მეთოდები.

   ეს შეიძლება იყოს უკანასკნელი რევოლუცია.

 

 ოლდოს ჰაქსლის თანახმად ხელმძღვანელები ბოლოს და ბოლოს გაიგებენ რომ მოსახლეობათა დამორჩილება და გაკონტროლება შეიძლება ეშმაკური მეთოდებით, მასებისთვის სასიამოვნო გართობათა მიცემით და არა ძალადობით.

 

 ჯორჯ ორუელის 1984 წელში ხელმძღვანელმა კლასმა ძალაუფლება შეინარჩუნა ტკივილის გამოყენებით.

 

ოლდოს ჰაქსლის ყოჩაღ ახალ სამყაროში ხელმძღვანელმა კლასმა ძალაუფლება შეინარჩუნა სიამოვნების გამოყენებით.

როგორ შეიძლება სიამოვნების გამოყენება ადამიანებისთვის მათი თავისუფლების წასართმევად, ხალხის დასამონებლად?

 

   მოქმედი წვრთნა

 

 მოქმედი წვრთნა არის ორგანიზმის ქცევით მანიპულირების მანერა.

 

ჰარვარდის ფსიქოლოგმა B.F. Skinner  -მა მეოცე საუკუნის შუა ხანებში ჩაატარა სახელგანთქმული ექსპერიმენტების სერია რომლითაც წვრთნიდა ვირთხას და ასწავლიდა მას ახლებურად ქცევას. ამ ცდებმა აჩვენა რომ ხელისუფლებას შეუძლია ადამიანების ისე გაწვრთნა რომ მათ ეყვარებათ თავისი მონური მდგომარეობა.

 

 როდესაც ვირთხა იქცეოდა ისე როგორც ეს სურდა B.F. Skinner-ს, B.F. Skinner აჯილდოებდა ვირთხას საკვებით. როდესაც ვირთხა იქცეოდა B.F. Skinner-ის აზრით ცუდად B.F. Skinner მას სჯიდა ტკივილით

 

Skinner -მა ბოლოს და ბოლოს აღმოაჩინა რომ ტკივილით დასჯა დროებით უღებდა ბოლოს არასასურველ ქცევებს. მაგრამ გაივლიდა დრო, ვითარება შეიცვლებოდა და ვირთხა ისევ იწყებდა B.F. Skinner-ის აზრით არასასურველად ქცევას.

მაგრამ საკვებით თუ სასიამოვნო რამეებით დაჯილდოებული ქცევა ბევრად უფრო გრძელვადიანი იყო და ტკბილი სასიამოვნო რამეებით დაჯილდოებამ გამოიწვია პირუტყვის ქცევის გრძელვადიანი ცვლილება.

ოლდოს ჰაქსლიმ იცოდა B.F. Skinner-ის ექსპერიმენტების შესახებ და მან გაიგო ამ ცდების სოციოპოლიტიკური მნიშვნელობა.

 Brave New World-ში და შემდეგ ნაშრომებში ოლდოს ჰაქსლიმ იწინასწარმეტყველა რომ გაჩნდება გაბატონებული ოლიგარქია რომელიც  მონურად მორჩილ არსებათა გამოსაყვანად და სამოქალაქო მღელვარებათა საფრთხის შესამცირებლად მსგავს ცდებს ჩაატარებს ადამიანებზე.

 

Skinner-მა, ისევე როგორც ჰაქსლიმ, გაიგო თავისი ექსპერიმენტების მნიშვნელობა, მაგრამ ჰაქსლისგან საწინააღმდეგოდ მან იფიქრა რომ ადამიანების ასეთი გაწვრთნა  სოციალურ მეცნიერებათა ინჟინრებმა შეიძლება გამოიყენონ  მეცნიერულად მართული სასარგებლო ბედნიერი უტოპიის რეალიზაციისთვის.

 წვრთნის მეთოდები

Brave New World-ში ანუ ყოჩაღ ახალ სამყაროში ერთგულ მორჩილ მოქალაქეს აჯილდოვებენ და ახალისებენ სუპერნარკოტიკით  სომა.

 

ამ Brave New World-ის მოქალაქეები ყოველ დღე ნთქავენ სუპერნარკოტიკ სომას რომელიც ავიწყებს მათ რეალობას.  ეს  აადვილებს მათ გონებაზე ზემოქმედებას, ზრდის ყველაზე მუდამ  მოქმედი პროპაგანდის გავლენას.

  Brave New World-ში სუპერნარკოტიკ სომას მიჩვევა არის პოლიტიკური ინსტიტუტი და არა ინდივიდუალური მანკიერება.

 

სუპერნარკოტიკი სომა იყო წამალი პიროვნული შეუთავსებლობის, სოციალურ მღელვარებათა და მავნე იდეების გავრცელების წინააღმდეგ.

 

სუპერნარკოტიკით გათიშულს აბა რა უნდა…

 

მარქსი ამბობდა რომ რელიგია არის ოპიუმი ხალხისთვის.  ყოჩაღ აღალ სამყაროში სუპერნარკოტიკი სომაა ხალხის რელიგია.

 

მაგრამ ყოჩაღი ახალი მსოფლიოს მაკონტროლებლები არ დაკმაყოფილდნენ სუპერნარკოტიკით სომა.

 

სახელმწიფო ქადაგებს და ამკვიდრებს სექსუალურ თავისუფლებას. ოჯახი აღარაა ცოლ-ქმარი აღარაა , სიყვარული, ერთგულება, კდემამოსილება აღარაა. ბატონობს სექსი. დევიზია „ყველა ეკუთვნის ყველას“.

 

 

 „ ეკონომიკური და პოლიტიკური თავისუფლების შეზღუდვის კომპენსაცია ხდება სექსუალური თავისუფლების გაშლა =განვრცობით და დიქტატორი კარგად მოიქცევა თუ კი ხელს შეუწყობს ამ თავისუფლებას.

 კინო, რადიო, სუპერნარკოტიკი, სექსუალური თავისუფლება დღისით-მზისით ტკბილ სიზმრებში ჩაძირავენ და თავის ხვედრთან, მონურ მდგომარეობასთან შეაგუებენ ადამიანს.“

დღევანდელობა თანდათან ემსგავსება ოლდოს ჰაქსლის ყოჩაღ ახალ სამყაროს.

 

სინჯარაში, ლაბორატორიაში პირველი ხელოვნურად მოზელილი გოგონა დღეს უკვე 40 წლისაა,  25.07. 2018

 

https://www.francetvinfo.fr/sante/grossesse/louise-brown-le-premier-bebe-eprouvette-fete-ses-40-ans_2866363.html

Louise Brown,  პირველი ლაბორატორიულ სინჯარაში გაკეთებული ქალი რომელიც გაჩნდა სამედიცინო დახმარებით გაჩენის ტექნიკის დახმარებით ზეიმობს მე-40 დაბადების დღეს.

1978 წლის 25 ივლისს ინგლისში Oldham-ის საავადმყოფოში გაჩნდა პირველი ლაბორატორიის სინჯარაში მოზელილი გოგონა.

 იმდროს ამ მეცნიერულმა გმირობამ ააღელვა საზოგადოება და იყო პოლემიკა.

ეს იყო ნამდვილი ტეხილი ადამიანის გამრავლების სფეროში. ამ მსოფლიო პრემიერის საწყისში არიან ექიმები Patrick Steptoe და et Bob Edwards.

 მსოფლიოში პირველი ლაბორატორიის სინჯარაში გაკეთებული ქალი Louise Brown დღეს ცხოვრობს ბრისტოლში, იქ სადაც მისი ისტორია დაიწყო 1977 წელს.

 იმ დროს მისი მშობლები Lesley და John Brown სასოწარკვეთილები იყვნენ. Lesley-ს ავადმყოფობა არ აძლევდა მათ შვილის ყოლის საშუალებას.

წყვილი მაშინ დათანხმდა Robert Edwards-ის და Patrick Steptoe-ს მიერ არნახული და გაუგონარი ექსპერიმენტის ჩატარებაზე.

„ არა ვარ დარწმუნებული იმაში რომ მათ ესმოდათ თუ რა ხდებოდა“, ამბობს დღეს Louise Brown, მაგრამ ეს დედაჩემისთვის იყო ბავშვის ყოლის ერთადერთი საშუალება და ის ყველაფერს გააკეთებდა ამისთვის“.

Edwards-ის და et Steptoe-ს მეთოდი იყო სპერმატოზოიდებს და კვერცხუჯრედის განაყოფიერება ქალის სხეულის გარეთ და შემდეგ განაყოფიერებული კვერცხის შეყვანა ქალის საშვილოსნოში.

   მოკლედ ადამიანი ჩაისახა იოლოგის სინჯარაში. ოლდოს ჰაქსლის ერთ-ერთი პროგნოზის რეალიზაციაა.

Louise-ს გაჩენამ ძალიან გაახარა Brown-ები. ღელვის და დარდის მიუხედავად ატიპირ, რევოლუციურ ჩასახვას არ უმოქმედია ცუდად ადამიანზე, ბოლო ეჭვები გაქრა მაშინ როდესაც Louise-მ ბუნებრივად გააჩინა შვილი.

 

4 წლის შემდეგ ეს მეცნიერული გმირობა გაიმეორეს ფრანგმა მეცნიერებმა.

 

1982 წელს Clamart-ის საავადმყოფოში გინეკოლოგმა René Frydman-მა და ბიოლოგმა Jacques Testart-მა სინჯარაში გამოიყვანეს ემბრიონი. 9 თვის შემდეგ René Frydman-მა ამქვეყნად გააჩინა Amandine.

 

1981-2000 წლებში უნდა გაჩენილიყო  ლაბორატორიის სინჯარაში ექსპერტების მიერ მოზელილი 100 000 ბავშვი. 2019 წლის ბოლოსთვის უკვე უნდა იყოს  400 000 ასეთი ადამიანი.

ოლდოს ჰაქსლის მიერ აღწერილი ყველა უბედურება წინაა…

 

ჩეხოსლოვაკიის მომსპობი დემოკრატიის კიდევ ერთი გამარჯვებაა ის რომ აღმოსავლეთ ევროპაში და ყოფილ საბჭოთა კავშირში ვრცელდება ქალებით ვაჭრობა

https://www.rferl.org/a/1096510.html

 

May 23, 2001

 

East: Trafficking Of Women On Rise In Eastern Europe (Part 1)- ქალებით ვაჭრობა ვრცელდება აღმოსავლეთ ევროპაში // ნაწილი 1//

By Alexandra Poolos, May 23, 2001

 

 ყოველ წელს ასობით ათას ქალს  ცენტრალური ევროპიდან და ყოფილი საბჭოთა კავშირიდან მიერეკებიან და იტყუებენ სამუშაოს და უკეთესი ცხოვრების დაპირებებით. უამრავისთვის დაპირება დაპირებად რჩება, მათ კი ყიდიან მონებად და კახპებად. პოსტკომუნიზმით დანგრეული რუსეთის ბელორუსიის,მოლდავეთის, რუმინეთის, და ა.შ. ქალებით ამარაგებენ ბორდელებს და მსგავს დაწესებულებებს მთელ მსოფლიოში.

 

საერთაშორისო სააგენტოების და სამთავრობო ორგანიზაციების აზრით ყოველ წელს მილიონზე მეტ ქალს დაქალიშვილს მიყიდიან ხოლმე ჩინეთის, აშშ-ს, დასავლეთი ევროპის და საშუალო აღმოსავლეთის პროსტიტუციის ქსელებს და სექსის ინდუსტრიებს.

ექსპერტების თქმით ასობით ათას ამ ქალსა და ქალიშვილს მიერეკებიან ცენტრალური და აღმოსავლეთი ევროპიდან და ყოფილი საბჭოთა კავშირიდან.

 

 ცენტრალური და აღმოსავლეთი ევროპის ყველაზე ღარიბ ქვეყნებში მცხოვრებ ქალებს  ქალებით ვაჭართა ქსელები ხშირად აცდუნებენ ჟურნალ-გაზეთებში გამოქვეყნებული განცხადებებით რომლებითაც საზღვარგარეთ იწვევენ რესტორნებში მიმტანებად თუ ბავშვების მომვლელად რა თქმა უნდა კარგი ანაზღაურებით.

 

კრიმინალური ქსელების მიერ გაკონტროლებული მატრიმონიალური სააგენტოები აცდუნებენ საზღვარგარეთ გათხოვების მსურველ ქალებს და ქალიშვილებს.

ყოფილი საბჭოთა კავშირის მიწერ-მოწერით ქორწინების თითქმის ყველა სამსახური გაკონტროლებულია ორგანიზებული კრიმინალის ქსელების მიერ.

 

იყენებენ მეგობრებსაც და ნაცნობებსაც ვისაც შეუძლიათ ქალის ნდობის მოპოვება.

 

 რა ხერხიც არ უნდა იყოს გამოყენებული შედეგი ერთი ერთი და იგივეა, ჩატყუებულ თუ გატაცებულ ქალებს ჩასვლა-ჩაყვანის შემდეგ ეუბნებიან რომ მათ უნდა იკახპონ და გადაიხადონ გზის და ვიზის ფასი.

ქალებს და ქალიშვილებს ხშირად ბევრჯერ ყიდიან ერთი საროსკიპოდან მეორეში. იმათ ვინც ცდილობს წინააღმდეგობის გაწევას აუპატიურებენ და ცემენ.

 

ცენტრალური და აღმოსავლეთი ევროპის და პოსტსაბჭოთა ქვეყნების ქალები ასე „გაბედნიერდნემ“ კომუნიზმის დამხობის შემდეგ.

 

ქალებით ვაჭრობა თითქმის ისეთივე მომგებიანია როგორც ნარკოტიკებით და იარაღით ვაჭრობა.

 

 

Peineiro says the trade has flourished since the collapse of communism a decade ago: “It’s a lucrative business. Very lucrative. Almost as lucrative as dealing in arms or drugs. And the penalties, for example, for these traffickers are much more lenient than those for people dealing in drugs or selling arms.” According to United Nations estimates, women-trafficking profits reach between $7 billion and $12 billion a year. Although the IOM is working with the European Union to draft unified Europe-wide legislation on trafficking, current penalties vary widely from country to country.

 

ისტორიის გაკვეთილები

 

ისტორიკოსმა Will Durant-მა, ავტორმა 32 ტომიანი ნაშრომისა „ცივილიზაციის ისტორია“, გაავლო პარალელი იმპერიების დაკნინება-დაცემასა და მორალის დაკნინება-დაცემას, განსაკუთრებით კი ქორწინების და ოჯახის ნგრევა-მოსპობას შორის.

მან ასევე შენიშნა რომ  უზნეობა და უწესობა, აღვირახსნილობა ხშირად ვრცელდება ომების შემდეგ და ეკონომიკური კრიზისების დროს. ასე იყო ანტიკურ ხანაში და ასეა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ

 //შეიძლება დავუმატოთ რომ ასეა ასევე პერესტროიკის დროს და მის შემდეგ//.

Will Durant -მა დაწერა რომ რომის იმპერიის დასაწყისში ადამიანები ქორწინდებოდნენ გონივრული მოსაზრებებით. მათ სურდათ ცხოვრების ერთგული თანამგზავრი, სასარგებლო შვილები და ჯანმრთელი სექსუალური ცხოვრება. … პატრიციებს შორის რელიგიური ქორწინების შემთხვევაში განქორწინება იყო ძნელი და იშვიათი. ქორწინების სხვა ფორმებში განქორწინება უფრო ადვილი იყო, მაგრამ არსებითად შემოიფარგლებოდა მეუღლის ღალატის და უშვილობის შემთხვევებით.

 

გამდიდრებამ და ფუფუნებამ გაავრცელა უზნეობა და უწესობა, ომმა და მის შემდგომმა ეკონომიკურმა ქაოსმა კიდევ უფრო გააურესა მდგომარეობა…

რომი ამიერიდან სავსე იყო მატერიალური რესურსების არმქონე და ამავე დროს მორალურად არასტაბილური ადამიანებით რომლებსაც იზიდავდა თავგადასავლები…მეტისმეტი თავისუფლებით გიჟურად მთვრალი ქალებით რომლებიც დაეჩვივნენ გაყრას, აბორტს, ღალატს.

ვიტალურობა სუსტდებოდა-მცირდებოდა და ვრცელდებოდა უნაყოფობა-უშვილობა.

Durant-მა დაასკვნა რომ ასეთი რომის იმპერია ძალიან გავს მსოფლიო ომების შემდგომი ევროპის და ამერიკის დიდ ქალაქებს.// ეს გავს პერესტროიკის შემდგომ რეალობასაც.//

უზნეო და უწესო რომის იმპერია გადაყვა თავის უზნეობას და უწესობას და გაქრა,და რატომ უნდა გავიმეოროთ წარსულის შეცდომები?

http://www.expressio.fr/ehttp://www.expressio.fr/expressions/faire-table-rase.phpxpressions/faire-table-rase.php

Faire table rase-სუფთა, ცარიელი  ფურცლის გაკეთება-ეს ფრანგული გამოთქმა ნიშნავს წინა თაობების იდეების და წეს-ჩვეულებების, ქცევის მთლიანად უარყოფას, ყველაფრის სულ თავიდან დაწყებას.

ჩვენ ვართ ღმერთები ყოვლისშემძლე და ყოვლისმცოდნე ,ლიბერალ-ლიბერტარები, მოვისროლოთ ნაგავში ქრისტიანობა, ტრადიციები, ეროვნული წეს-ჩვეულები და ზრდილობა. ჩვენ საბჭოთა ტანკით დავანგრევთ თბილისს და ავაგებთ იდეალურ დემოკრატიას.

აი  მთელი ისტორიული ევროპული ცივილიზაციიდან  სუფთა, ცარიელი ფურცლის დატოვება უნდოდათ 1968 წლის პარიზული მაისის რევოლუციონერ იდეოლოგებს.

ხოდა პედოფილია  და ურცხვი -უწესო დღევანდელობა არის 1968 წლის მაისის საჩუქარი

 

 

http://benoit-et-moi.fr/2010-I/0455009cf20867a07/0455009d6909f7306.html
LA PÉDOPHILIE EST UN CADEAU DE MAI 68

 

 

პედოფილია არის 1968 წლის მაისის საჩუქარი. სექსი არასრულწლოვანებს და სრულწლოვანებს შორის რევოლუციის სახელით. ეს აბინძურებს ეკლესიასაც.

La pédophilie est un cadeau de mai 68.
Le sexe entre jeunes et adultes, justifié au nom d’une révolution qui a pollué aussi l’Église.

იტალიელი მწერალი და ჟურნალისტი Francesco Agnoli. ის ქავეყნებც ჟურნალშიც Avvenire და

Il Foglio-შიც

Il Foglio, 2010
წლის 17 აპრილი

 

დავიწყოთ კონსტატაციით: პედოფილიის შემთხვევები ეკლესიაში, მიუხედავად იმისა რომ მათი რაოდენობა უფრო ნაკლებია ვიდრე ამაზე გაუთავებლად ლაპარაკობს პრესა, უმთავრესად იწყება 1960-70-ან წლებში და,ყველაზე მეტად, აშშ-ში.

 

ეს შემზარავი მოვლენები ეწერება  მცირეწლოვანთა გაუპატიურების შემთხვევათა სფართოდ გავრცელების კონტექსტში. პატარა ბავშვებს აუპატიურებენ მათ საკუთარ ოჯახში, აუპატიურებენ მღვდლები, საერო პირები, ყველა წრის ადამიანები…

ყველა დაავადდა ვილჰელმ რაიხის, ან-პოლ სარტრის და სიმონ დე ბოვუარის საყვარელი სექსუალური რევოლუციის გამარჯვების შემდეგ.

 

ყოველ დღე ჩნდება ათობით პედოფილური საიტი რომელზეც შეიძლება ნახოთ 3-12 წლის ბავშვების გაუპატიურება.

 

მილიონობით დასავლელი ყოველ წელს მიდის კუბაზე, ტაილანდში თუ სხვა ქვეყნებში სადაც ყვავის და იფურჩქნება სექსუალური ტურიზმი.

 

ფაქტის ეს უბრალო, ობიექტური და არაინსტრუმენტალიზებული კონსტატაცია  საკმარისი უნდა იყოს იმისთვის რომ ვიკითხოთ რატომ?  როგორც წესი ურჩევნიათ მისთვის თავის არიდება, მაგრამ ამ კითხვაზე პასუხი გასაცემია.

 

 რატომ?  მე მგონია რომ ამ კითხვაზე პასუხის გასაცემად საკმარისია ყოველ ადამიანში არსებული ცოდვის, მაგრამ აგრეთვე დღევანდელი მენტალობის საწყისის, ე.ი. სექსუალურ რევოლუციად წოდებული რამის გახსენება.

 

უნდა გავიხსენოთ თუ რა სულისკვეთება ბატონობდა 1960-ანი წლების დასაწყისში, პერიოდში რომელმაც მოამზადა 1968 წლის მაისი და ყველაფერი რაც მოყვა მას.

 

მაშინ ამერიკა და ევროპა გაივსო მოწოდებებით და ლოზუნგებით: გავაუქმოთ ტაბუ-აკრძალვები;გავანთავისუფლოთ სექსი; მოვსპოთ ძველი ტრადიციები, კონცეფციები, ინსტიტუტები….

 


 აკრიტიკებდნენ და აგინებდნენ სოციალურ, ეკონომიკურ, სასკოლო ურთიერთობებს და, განსაკუთრებით, ოჯახს.

ოჯახი იყო უდიდესი ბრალდებული რომელსაც მარქსის,ენგელზის, მარკუზეს, რაიხის, კუპერის სახელით უპირისპირებდნენ  მრავალფეროვანი სექსუალური ექსპერიმენტების ჩატარების და მრავალი სექსუალური განცდის აბსოლუტურ შესაძლებლობას.

 

ახალი ფემინიზმების დაა ჰომოსექსუალთა მოძრაობების თეორეტიკოსები ქადაგებდნენ  რომ ქრისტიანული მონოგამია სულაც არაა უფრო ბუნებრივი და სამართლიანი პოლიგამიაზე, პოლიანდრიაზე. ჯგუფურ სიყვარულზე, დაუყოვნებელ და მრავალფეროვან კავშირებზე.


 ბევრისთვის ქორწინება გადაიქცა ჩაგვრის სინონიმად. შვილების ყოლა კი მონობად,მეტიც, შეჩვენებად.

ასე გაჩნდა კონტრაცეფციის, გაყრის, აბორტის „კულტურა“.

 

ბავშვები მალე გადაიქცნენ ამ ახალ „თავისუფლებათა“ მსხვერპლებად. მათ ხოცავდნენ და ხოცავენ აბორტით, თავიდან იშორებდნენ და იშორებენ. ბავშვები დადიოდნენ და დადიან ერთი სახლიდან მეორეში


ეხლა მარტოხელა ქალი იჩენს თავისთვის ბავვს. ბავშვებს თავისთვის იჩენენ ჰომოსექსუალთა და ლესბოსელთა წყვილები. ამისთვის იყენებენ სპერმის და კვერცხუჯრედების ბანკებს, თავისი მუცლის გაქირავებით მცხოვრებ ბეჩავ ქალებს, ლაპარაკია რომ მალე იქნება ხელოვნური საშო-საშვილოსნოც.

 

 

გადავათვალიეროთ Jerry Hopkins-ის მიერ 1969 წელს გამოქვეყნებული წიგნი ჰიპების კულტურაზე და იქ ვნახავთ წერილებს შემდეგი მრავლისმთქმელი სათაურებით: „ უხამსობის დახცვა“; „ 6 პროფესორი უხამსის ძიებაში“, „ორგიის ქება-დიდება“.  იქაა „სექსუალური განთავისუფლების“, პორნოგრაფიის, ჰომოფილიის, არატრადიციული მეთოდების გამომხენებელი სექსუალური ურთიერთობების, მეტიც, ინცესტის მადიდებელი ჰიმნები.

 

სხვა სიტყვებით 1960-ანი წლები იყო ღრმა სეკულარიზაციის და ქრისტიანული ცივილიზაციის ნაშთების სიძულვილის წლები.  სწორედ ამ წლებში ვხვდებით სხვადასხვა გარყვნილების ღია მომხრეებს:

 

ცოლ-ქმრული ღალატი გამოცხადდა ლეგიტიმურ აქტად, აქებდნენ ზოოფილიას, ნეკროფილიას, პედოფილიას.

 

 იმ წლებში უნდა ვეძებოთ Asia Argento // საშინელებათა ფილმების იტალიელი რეჟისორი

Dario Argento-ს ერთადერთი ქალიშვილის// წინამორბედები. ეს Asia Argento თავის ფილმებში ვნებიანად ეხუტება ძაღლს.

 

ამ წლებშია სათავე ჩვენი წამლეკავი პორნოგრაფიული ფოლმებისა რომლებშიც ჩანს სექსი გვამებთან.

 

1960-ან წლებშია  საძებარი წყარო სექსუალური განათლებისა მათ შორის სკოლებში როდესაც ჯერ პატარა ბავშვებს ასწავლიან სექსუალური აქტის ტექნიკას და ახვედრებენ ტრანსსექსუალებს „ექსპერტებს“.

 1960-ან  წლებში ჩნდება ბროშურები რომლებსაც ავრცელებენ ,მაგ. ესპანურ სკოლებში და რომლებითაც ბავშვებს 11 წლის ასაკიდან მოუწოდებენ მასტურბაციისკენ. ქადაგებენ რომ ნორმალურია სექსუალური ურთიერთობები როგორც სხვა სქესთან ისე საკუთარ სქესთან და ეს ნორმალურია სულერთია რომელ ასაკში.

 

პედოფილიაც ამ ფენომენის ნაწილია.


1968 წლის მაისის ლოზუნგებს შორის იყო: „ სექსი შენია, გაანთავისუფლე“,აკრძალულია აკრძალვა“ „შეუპოვრად ებრძოლე ბუნებას“, „ არც ღმერთი არც ბატონი, ღმერთი მე ვარ“…

 

გააჩაღეს ბრძოლა „ქრისტიანული სექსოფობიის“ წინააღმდეგ და ომი ბუნებრივი კანონის წინააღმდეგ და რელატივიზმის სასარგებლოდ. 

ამას თან ახლდა  ყოველგვარი სასიყვარულო ურთიერთობის დესაკრალიზაცია, ნაადრევი სექსუალური ურთიერთობების და მცირეწლოვნებში აბორტების გავრცელება.

 

 1960-ან წლებში სექსუალობა დაიყვანეს გენიტალობაზე.

 

 „ მე ღმერთი ვარ და სხვა ადამიანი არის ჩემი სიამოვნების ობიექტი“-ეს იყო ეპოქის დევიზი.

 

საკუთარ შვილებს იოლად ხოცავდნენ აბორტით ან თავიდან იშორებდნენ დიდთა „ კეთილდღეობის“ სახელით.!

 

 სწორედ 1960-ან წლებში გაჩნდა ე.წ, ალტერნატიული ბავშვთა ბაღები სადაც პატარა ბავშვებსაც ასწავლიდნენ  ეროტიკულ „ თამაშებს“ რომლებსაც ეს ბავშვებიც უნდა გაენთავისუფლებინა ტაბუ-აკრძალვებისგან.

ამ სექსუალურ „თამაშებში“ თავისი მონაწილეობა თვითონ აღწერა დიდ ფრანგულ გაზეთში Libération   დღეს ღრმად პატივცემულმა ევროპარლამენტარმა დანიელ კონ ბანდიტმა რომელიც 1968 წლის მაისში  მომხრეების ბრბოებთან ერთად „ფაშისტო-ფაშისტოს“ ღრიალით დევნიდა ნაციზმისგან საფრანგეთის განმანთავისუფლებელ       ქრისტიან შარლ დე გოლს.

 

სახელგანთქმული ფრანგი ინტელექტუალები ჟან-პოლ სარტრიდან ჯაკ ლანგამდე, სიმონ დე ბოვუარიდან მიშელ ფუკომდე მაშინ  საჯაროდ იცავდნენ პედოფილიას.


სწორედ 1960-ან წლებში გახდა მოდური Wilhelm Reich-ვილჰელმ რაიხის წიგნი „ სექსუალური რევოლუცია“ რომელშიც ავტორი ოჯახს აცხადებს ყველაზე მეტად ბავშვების სექსუალური თავისუფლების შემზღუდველ ციხედ და მოუწოდებს მისი  გრევისკენ და აქებს „სპონტანურ გენიას“ სადაც არაა „ცოდვის კომპლექსები“

   ამ ეპოქამ უარყო უხეშად ოჯახის „ქრისტიანული და ბურჟუაზიული“ კონცეფცია.

 

ფემინისტმა იდეოლოგმა Shulamith Firestone-მა 1970 წელს გამოცემულ წიგნში “la dialectique du sexe”-„ სექსის დიალექტიკა“ წამოაყენა სექსუალობის შვილების გაჩენისგან გამოყოფის წინადადება. ის ქადაგებდა „ განთავისუფლებულ“ სექსუალობას ბარიერების გარეშე და ამტკიცებდა ინცესტის, მაშ, პედოფილიის, კანონიერებას. ის ამტკიცებდა რომ ინცესტის ტაბუ-აკრძალვა  ემსახურება მხოლოდ ციხე- ოჯახის შენარჩუნებას.

 

 სწორედ მან დაწერა ისევ „ ქალების და ბავშვების სექსუალური განთავისუფლების“ სახელით:

„ ჩვენ ფემინისტური რევოლუციის ყველა პროგრამაში უნდა ჩავწეროთ ბავშვების ჩაგვრის საკითხი…ჩვენ უნდა მოვახერხოთ ქალურობის და ბავშვობის მდგომარეობის მოსპობა…და უნდა მოვახერხოთ რომ ყველა „ინტიმური“ ურთიერთობა, მათ შორის მშობლებს და შვილებს შორისაც, გულისხმობდეს „ფიზიკურ“ ასპექტს ფართო მნიშვნელობით“.

 

Paul Berman-მა1996 წელს გამოცემულ -მა თავის წიგნში „ ორი უტოპიის ზღაპარი: 1968 წლის თაობის პოლიტიკური გზა“- Tale of two utopias: political journey of generation of 1968 თქვა რომ მაშინ გაჩენილ ჰომოსექსუალთა მოძრაობის მრავალმა მონაწილემ  „ ძალიან ახალგაზრდათა და სრულწლოვანთა შორის სექსის“  გამოცდილება შეიძინეს უკვე ბავშვობიდან სკოლებში თუ ბავშვთა ბაღებში.ეს იყო ეპოქის თავაშვებული სექსუალობის ატმოსფეროში.


ასე გაჩნდა პედოფილიის და პედოპორნოგრაფიის ბუმი რომლის შედეგებსაც ეხლაც ვგრძნობთ; გაჩნდა ახალი „ სამოქალაქო უფლებები“, დაიწყო ღია ბრძოლა სიწმინდის და მამაკაცის და ქალის ქორწინებაზე დაფუძნებული  ბუნებრივი ოჯახის წინააღმდეგ. ამას თან ახლდა ქრისტიანული რწმენის და მორალის უარყოფა.

 

   საჭიროა კითხვის დასმა ფაქტზე.  როგორც  აჩვენებს ყველა გამოკვლევა ამ თემაზე ოჯახის კრიზისის დროს პედოფილია გაჩნდა თვითონ ოჯახის შიგნით. პატარა ბავშვებს აუპატიურებდნენ და აუპატიურებენ მშობლები, მშობელთა გაყრის და ხელახლა დაქორწინების  შემთხვევაში კი „ახალი მშობლები“ ანუ მამინაცვლები, დედინაცვლები

 

და სამღვდელოების პედოფილიაზე?

 

პირველ რიგში უნდა გავიხსენოთ რომ „სექსუალური რევოლუციის“ მოწინააღმდეგეები თავიდანვე იყვნენ თითქმის მარტო კათოლიკეები და პროტესტანტები სწორედ იმიტომ რომ ქრისტიანის თავისუფლება ,სულ მცირე თეორიაში და მაშ უფრო იოლად პრაქტიკაშიც, სულ სხვა რამეა:


ქრისტიანის თავისუფლება ცხოვრობს და ცოცხლობს ურთიერთობისადმი ერთგულებაში და არა პარტნიორების ცვლაში, მოწესრიგებულ და მიზანდასახულ სექსუალობაში და არა მხოლოდ ინსტინქტურ თუ პირუტყვულ გენიტალურობაში.

 

 წაიკითხეთ 1960-70-ანი წლების ზოგი წერილი და ახავთ რომ „სექსუალური განმანთავისუფლებლები“ ხშირად გააფთრებით ესხმიან თავს ეკლესიას, „პურიტანებს“, საზოგადოდ ქრისტიანულ აზრს აბრალებენ მათ თავისუფალი სექსუალობის ჩაგვრას და წესების და აკრძალვების დაძალებას.

 

 მაგრამ ისიც უნდა ითქვას რომ „ სექსუალურმა განთავისუფლებამ“ სხვა სიახლეებთან ერთად შეაღწია ტაძარშიც.

 

სექსუალური რევოლუციონერები იგივე ტექსტებში აქებდნენ და ადიდებდნენ იმ ქრისტიანებს , იმ პროტესტანტ პასტორებს და იმ კათოლიკე მღვდლებს რომლებმაც „ ბოლოს და ბოლოს გაუგეს „ახალ დროს“, არ დარჩნენ გახევებულნი ტრადიციულ მორალში და, თუ კათოლიკეები არიან, არ ემორჩილებიან რომს.“

 

ასე მაგალითად  1967 წლის 23 ივნისის Los Angeles free press-მა გამოაქვეყნა წერილი სათაურით

 „ ერთი  underground-იატაკქვეშა მღვდელი აცხადებს: „ ეკლესია მკვდარია.“

ეს მღვდელი ამბობს რომ „ ეკლესიამ ცუდი რამე უქნა ინდივიდებს სექსუალური, რასიული და პოლიტიკური თვალსაზრისით“.

 

1967 წლის 24 აგვისტოს  Los Angeles Open city-ში გამოქვეყნებული წერილი კი ახსენებს

„ ჰიპი მღვდელს“, ერთ-ერთს იმ მრავალი პრესბიტერიანელი პროტესტანტებისგან რომლებმაც მიიღეს ახალი რევოლუციური იდეები.

 

კათოლიკურ სამყაროში ხოტბას ასხავენ “aggiornamento”-ს ანუ „ გახსნას სამყაროსკენ“ რაც მრავალი სასულიერო პირისთვის და მრავალი „სრულწლოვანი“  მორწმუნესთვის გადაიქცა მოვალეობად

 

ყველამ ვერ გაიგო რომ სეკულარიზაცია მოყვება დარდი და ნაღველი, რომ „ სექსუალურ განთავისუფლებას მოყვება  ოჯახის ნგრევა, პორნოგრაფია, პედოფილია, გაყრათა რაოდენობის მკვეთრი ზრდა, ბავშვთა არასტაბილურობა, და ა.შ.

“aggiornamento” ანუ  რწმენაშიგახსნა სექსუალური რევოლუციის მიერ ნათრევი მსოფლიოსკენ კი აუცილებლად მთავრდება ამორალობით.

 

ასე ხდება რომ ათასობით და ათასობით ანაფორაგახდილი და გაკრეჭილი მღვდელი უტევს ცელიბატს, მოითხოვს ეკლესიის მორალის შეცვლას. ისინი კითხულობენ და ხოტბას ასხავენ სექსუალური რევოლუციის მამა ვილჰელმ რაიხის ტექსტებს და არა სახარებას. ბოლოს და ბოლოს ისინი ხდებიან გაყრის და აბორტის ღია ,დაუფარავი და ზოგჯერ თავგამოდებული  მომხრეები.

.
ამ ტიპებს სიხარულით მიესალმებიან და იღებენ პროგრესისტული გამოცემები. ეს ტიპები ომს უცხადებენ

Benoît XVI-ს.

 

სახელგანთქმული უნგრელი ბენედიქტინელი Stanley Jaki, ავტორი ნაშრომისა  “Archipel Église. Le Concile quarante ans après”-„ არქიპელაგი ეკლესია კრება 40 წლის შემდეგ“ ამბობს 1960-1970-ანი წლების აურზაურმა ეკლესიაშიც ბევრგან გაქრო ზებუნებრივის განცდა.

 

Jaki  შემდეგ შენიშნავს რომ კათოლიკურ სამყაროში დაიკარგა ცოდვის განცდა. „ არა აქვს აზრი დაცემული ადამიანის მდგომარეობაზე ლაპარაკს თული  ადამიანის საწყისი დაცემა მინიმიზებულია ნაკურთხ ადგილებში“.

   თუ კი ცოდვა აღარსებობს არც საერო და არც სასულიერო პირებისთვის ცხადია რომ ცოდვის ჩადენა უფრო ადვილია, უფრო ბანალურია, უფრო ავტომატურია.

 

ცხადია რომ თუ კი სამოქალაქო საზოგადოებაში, მაგალითად, აღარ აფასებენ სათანადოდ ქორწინების საკრალურ ხასიათს და ცოლ-ქმრული ღალატი ხდება უფრო და უფრო ჩვეულებრივი რამე, თუ კი „უფლება“ არა  სასულიერო პირებიც , ანალოგიურად, კარგავენ თავისი მისიის და თავისი უბიწოების აზრს.

 

ცუდი ისაა რომ მათ არავინ სთხოვს პასუხს თუ არ სჯის

 

ეს ცდება იმიტომ რომ მთელ საქრისტიანოში, მაგრამ განსაკუთრებით აშშ-ში და გერმანიაში  ძლიერია ჯანყი ისტორიული ქრისტიანული წესების წინააღმდეგ. ჯანყობს მრავალი ეპისკოპოსიც კი.

 

Jaki-ს 2008 წლის მარტის თსვის ნაშრომში მოყავს Milwaukee-ს მთავარეპისკოპოსი Robert Weakland-ის მაგალითი: პროგრესისტულ პრესას უყვარდა ეს მთავარეპისკოპოსი იმიტომ რომ ის მხარს უჭერდა „ სექსუალურ რევოლუციას“. იგივეს ამბობს Roberto de Mattei Il Foglio-ში.

 

ამ მთავარეპისკოპოსს დღესაც აქებენ იმიტომ რომ მისმა განცხადებებმა ხელი შეუწყო თავდასხმებს

Benoît XVI-ზე.

 

Jaki ყვება რომ მრავალი სასულიერო პირის ჯანყმა კათოლიკური მორალის წინააღმდეგ მწვერვალებს მიაღწია ენციკლიკა Humanæ vitæ-ს განოქვეყნებისას, მას უპასუხეს მრავალი მღვდლის და საერო პირის მცოცავ-მხოხავი სქიზმით მთელ დასავლეთში.

 

მეტიც, 1996 წელს 15 ეპისკოპოსი მზად იყო რომისგან გამოყოფილი „ამერიკული კათოლიკური ეკლესიის“ შექმნის გამოსაცხადებლად.

 

კარდინალი Ratzinger 11985 წელს Vittorio Messori-სთან საუბარში ამბობდა რომ იმ წლებში იყო ეკლესიის უზომო, ფილტრების და მუხრუჭების გარეშე გახსნა მსოფლიოსკენ, ე.ი. დღევანდელი გაბატონებული მენტალობისკენ. საკამათოდ გახადეს რწმენის საფუძვლებიც.

 

კრიზისს განიცდნენ ყველა, როგორც საერო პირები ისე მორწმუნეები, მათ შორის კათოლიკებიც და პროტესტანტებიც.

პროგრესისტული პრესა დღეს საფრანგეთის რევოლუციიდან მოყოლებული პროგრესისტების მიერ ნათრევ-ნაგვემ ეკლესიას აცხადებს პედოფილების გამორჩეულ ბუნაგად და ხმას არ იღებს იმაზე რომ 1960-70-ან წლებში ეკლესიას აგინებდნენმეტისმეტად ბევრი ტაბუ-აკრძალვის დაძალების გამო.

 

ისევ აგინებენ და თელავენ უკვე კედლებმორღვეულ ეკლესიასაც.

 

Jacqueline, de Belgique La lettre de Jeannine (I) 

 

Onfray, né le 1er janvier 1959 à Argentan (Orne), est un philosophe et essayiste français défendant une vision du monde hédonisteépicurienne et athée.

 

https://www.lorientlitteraire.com/article_details.php?cid=6&nid=7204

 

 

    დაახლოებით იგივეს ამბობს კაი ტკბილი ცხოვრების მოყვარული ჰედონისტი, ათეისტი ფრანგი ფილოსოფოსი, მრავალი ფრანგული უნივერსიტეტის პროფესორი, 1959 წლის 1 იანვარს დაბადებული Michel Onfray

 

Michel Onfray : „ 1968 წლის მაისი არის საზოგადოების დექრისტიანიზაციის // ანუ საზოგადოებაში ქრისტიანული რწმენის და ცივილიზაციის მოსპობის// დიდი მოძრაობა.“

 

 1968 წლის მაისი იყო პლანეტარული მოძრაობა. გაიხსენეთ აშშ, გერმანია, იტალია… ის გამომდინარეობდა  იუდაურ-ქრისტიანული ცივილიზაციის ფილების ტექტონიკიდან. ის იყო კიდევ 1 ძვრა დასავლურ იუდაურ-ქრისტიანულ ცივილიზაციაში.

ის მოყვა აღორძინების ხანის, განმანათლებელთა კრიტიკული გონების და მათი დეიზმის, მე-19 საუკუნის სოციალიზმის, ტრანსცენდენტურობის ნგრევის, მეოცე საუკუნის ნიჰილიზმის და ამდენი მსხვერპლის მიერ გამოწვეულ ძვრებს.

 

1968 წლის მაისი იყო საზოგადოების დექრისტიანიზაციის ანუ საზოგადოებაში ქრისტიანობის და ქრისტიანული ცივილიზაციის მოსპობის დიდი მოძრაობა. მან გააუქმა იერარქია, ავტორიტეტი, პატერნალიზმი და გზა გაუხსნა თავშეუკავებელ, აულაგმავ თავისუფლებას.

 

 პატრიარქატის გაუქმება კარგი იყო, მაგრამ ცუდი იყო პედოფილიის ქადაგება, როგორც ამას აკეთებდნენ იმ ხანის მემარცხენე ინტელექტუალები.  1970-ან წლებში იყო პედოფილების და პედოფილიის დამცველი პეტიციები რომლებსაც ხელს აწერდნენ სახელგანთქმული ინტელექტუალები, დიდი უნივერსიტეტების და სკოლების პროფესორები,და ა.შ.//.

 

 

როგორც ვულკანის ამოფრქვევას არ აქვს იდეალები ისე 1968 წლის მაისსაც არ ჰქონია იდეალები.

 

1968 წლის მაისს სძულდა ყველაფერი რასაც ეფუძნებოდა იუდაურ ქრისტიანული ცივილიზაცია //სხვა სიტყვებით ევროპული ცივილიზაცია.

 

1968 წლის მაისი ებრძოდა ყველაფერს რასაც ეფუძნებოდა ეს ცივილიზაცია სწრაფად რომ ჩამოვთვალოდ შრომის, ოჯახის, სამშობლოს იდეებს, ღირებულებებს, იდეებს, ფენომენებს.

 

არ შექმნილა არავითარი პოზიტიური ღირებულება ამ ღირებულებათა შესაცვლელად.

 

   უქნარობა, პედოფილია და ნარცისიზმი ვერ შექმნის ახალ ცივილიზაციას !

 

ამან ხელ-ფეხი გაუხსნა კაპიტალიზმს რომელმაც თავისი მომხმარებლობა- consumérisme დააჭალა იმათ ვისაც „სურდათ სიამოვნება-ტკბობა-ნეტარება დაუბრკოლებლად: კი ბატონო, ინებეთ დაუბრკოლებლად მარიხუანა, როკი, კულტურული რეგრესი.

 

მიტერანმა ამის გამკეთებელ მემარცხენეებს 1981 წელს გაუხსნა გზა ხელისუფლებისკენ.  ამას თან ახლდა მიტერანის ღალატი, სახელმწიფოს მეთაური გახდა ლიბერალიზმის, მაასტრიხტის და ლიბერალიზებული ბაზრების ევროპის მომხრე. იყო ლიბერტარულ-ნეოლიბერალური დომხალი.

 

1968 წლის მაისმა ბოლო მოუღო ციდან ჩამოსულ ხელისუფლებას- იერარქია ეტიმოლოგიურად ნიშნავს „საკრალურის ძალაუფლებას// ანუ გააგრძელეს საფრანგეთის რევოლუციის საქმე.

ეს კარგი რამე იყო, მაგრამ ძალიან ცუდი რამე ის იყო რომ არანაირი ახალი პოლიტიკური ფორმულა არ იძლევა ხელისუფლების მართვის საშუალებას რაც აუცილებელია ყველანაირი ჯგუფის ფუნქციონირებისთვის. ვინაიდან ხელისუფლება შეიძლება ლიბერტარული იყოს, მაგრამ ის კონტრაქტუალიზებული უნდა იყოს.

 

ამის გარეშე იქნება ერთმანეთის არმცნობი მონადების დაპირისპირებები: ეს კი არის რესპუბლიკის, ეტიმოლოგიური მნიშვნელობით „საერთო,საჯარო საქმის“ დასასრული.

 

1968 წლის მაისი არ ყოფილა მოდელი მოძრაობებისთვის  საზღვარგარეთ, არც არაბული გაზაფხულებისთვის.

 

არაბული გაზაფხულები არ ეხება იუდაურ-ქრისტიანულ დასავლეთს. ისინი ეხება ძალით გადასავლეთებულ არაბულ ქვეყნებს  რომლებმაც გაყარეს დეკლონიზაციის შემდეგ ყოფილ კოლონიზატორთა თუ მფარველ-პროტექტორთა  უხმაურო თანხმობით წამომსხდარი დასავლეთის მოყვარული ტირანები.

 

1968 წლის მაისი არის იუდაურ- ქრისტიანული // ევროპული// ცივილიზაციის გახრწნა.

არაბული გაზაფხულები არის დასავლური ცხოვრების წესით მოხიბლული და აღფრთოვანებული ტირანების გაყრა.

 

არაბული გაზაფხული არის კოლონიზაციის და  მარქსისტული პოლიტიკის მიერ დათრგუნული არაბიზმის და ისლამის დაბრუნება.  არაბული გაზაფხულის რევოლუციების მომწყობებმა ალბათ არც იცოდნენ რომ ისინი გზას უხსნიდნენ ახალ ბატონებს რომლებსაც ისევე არ უყვართ თავისუფლება როგორც მათ წინამორბედებს.

 

მომავლის აღარ მქონე საფრანგეთისთვის ერთადერთი აწმყოა პროგრესიზმის დროშით საფრანგეთის წარსულის გინება. გინება ყველაფრისა რაც კი იყო საფრანგეთი.

ქრისტიანობა ცუდია, ქრისტიანული მონარქია ცუდი იყო, კოლონიალური წარსული ცუდი იყო, ვიშისტური წარსული უარესიმარქსისტული წარსული აჰ, არა, მიზოგინური, ჰომოფობური მაჩისტური წარსული ფუ, დე გოლი ფაშისტი იყო, დიქტატორი,  მორასი? არა, სელინი? არა რაღა დროს ეგზიუპერი და ბოდლერია, სტალინისტი არაგონი კი სულ სიცარიელე რომ არ იყოს. …

 

გიგანტური მატერიალისტური  შახსეი ვახსეი და პიგალი….

 

  

1968 წლის მაისი და ოჯახი

https://www.mondedemain.org/revues/2018/mai-juin/mai-68-et-la-famille

 გლობალური და ხანგრძლივი მოძრაობა

 

ფრანგული „1068 წლის მაისი“ არ ყოფილა იზოლირებული მოძრაობა. ფრანგი ახალგაზრდობის ეს ჯანყი ეწერებოდა  დასავლური მსოფლიოს წიაღში არსებული ჯანყის კონტექსტში. იმავე წელს იყო „პრაღის“ გაზაფხული ჩეხოსლოვაკიაში, დიდი ამერიკული ჯანყები მარტინ ლუთერ კინგის მკვლელობის შემდეგ, „ხელკეტის ორშაბათი“ როდესაც მონრეალში დააპატიმრეს 290 მანიფესტანტი, ისევე როგორც მრავალი სხვა სოციალური მოძრაობა რომელთა შორის ყველაზე სისხლიანი იყო „ტლატელოლკოს სასაკლაო“ მექსიკაში წესრიგის დამცველებს უნდა მოეკლათ სულ მცირე 300 ახალგაზრდა მანიფესტანტი.

 

  რა არის 1968 წლის ჯანყის ამ ტალღის მთავარი მიღწევები?

ინტელექტუალური ძალაუფლება აიღო ახალმა თაობამ, გაჩნდა უნდობლობა პოლიტიკური სამყაროს მიმართ, სექსუალური განთავისუფლება, სქესთა თანასწორობა, იუდაურ-ქრისტიანული რელიგიის დაკნინება,მომხმარების საზოგადოების აღმავლობა, საზოგადოდ ავტორიტეტის,ერის კულტურის და ფესვების უარყოფა. ამავე დროს ამ მოძრაობამ დაიწყო იდეოლოგიური ტოტალიტარიზმი და გააჩინა პოლიტიკურად კორექტული-politiquement correct ანუ თქვენი აზრები და შეხედულები არ უნდა ეწინააღმდეგებოდეს 1968 წლის მაისის იდეოლოგების და ლიდერების აზრებს და შეხედულებს თორემ გამოგაცხადებენ ბნელ რეაქციონერად ან პროვინციელ ფაშისტად და იქნება შესაბამისი შედეგები.

Patrick Rotman-ის 2008 წელს გამოცემულ წიგნში Mai 68 raconté à ceux qui ne l’ont pas vécu-„ 1968 წლის მაისი მოყოლილი იმათთვის ვისაც ის არ უნახავს“ ამბობს რომ ეს დიდი ტენდენციები გაბატონდა დროთა მანძილზე ვინაიდან „1968 წლის მოძრაობაში ერთმანეთში აზელილი იყო დემოკრატიული მისწრაფება და მესიანისტური თავბრუსხვევა, ლიბერტარული ნება და ტოტალიტარული ქცევები,დაუჯერებელი თანამედროვეობა და შემაწუხებელი არქაიზმი, კოლექტიური გულუხვობის სურვილი და გამწვავებული ინდივიდუალიზმი“ //გვ.14//.

 ეს ავტორი ასევე უმატებს რომ „ 1968 წლის მაისი იყო ფრანგული საზოგადოების შემცვლელი 10 წელი და არა 10 კვირა. 68 წელი იყო 1960-ანი წლების შუა ხანებში დაწყებული და 1970-ანი წლების შუა ხანებამდე გაგრძელებული სოციალური და კულტურული ძვრის ეპიცენტრი“ // იქვე გვ.10//.

ამ მოძრაობამ სწრაფად მოიცვა მთელი პოლიტიკური სფერო. მემარჯვენეების და მემარცხენეების, რესპუბლიკელების და სოციალისტების საწყისი შეჯახება დროთა მანძილზე დასრულდა მშვიდობიანი თანაარსებობით.

„ 1981 საფრანგეთის სახელმწიფოს სათავეში მოექცა სოციალისტი ფრანსუა მიტერანი. შემდეგ ის იძულებული იყო ყოფილიყო ეროვნულ კრებაში უმრავლესობის შემადგენელი ოპოზიციის გვერდით. ეშინოდათ ძალისმიერი დაპირისპირებისა, მაგრამ ეს არ მომხდარა“. (L’ère du nucléaire, éditions Time-Life, page 56, traduction Paul et Christiane Duval).

მოხმარების საზოგადოება

 

1968 წლის მაისიდან გამოსული გარკვეული მოძრაობა ჩაება ეკოლოგიაში და დედამიწის დაცვაში. ის უპირისპირდებოდა ბირთვულ ენერგიას და ქადაგებდა უარის თქმას ძალის გამოყენებაზე მან შექმნა ისეთი ორგანიზაციები როგორიცაა ექიმები საზღვრებს გარეშე.  მაგრამ ეს არ ყოფილა მომდევნო ათწლეულებში პოლიტიკურ და სოციალურ სცენაზე გაბატონებული გამარჯვებული ტენდენცია.

 

პირიქით, 1960-70-ანმა წლებმა გააჩინეს სურვილების დაუყოვნებლად დაკმაყოფილებაზე დაფუძნებული მოხმარების საზოგადოება. ფოტოაპარატის, ტელეფონის ხაზის,ტელევიზორის, ვიდეოთამაშების, კომპიუტერის, ინტერნეტთან კავშირის პლანშეტის და საბოლოოდ ყველაფერი ამ ფუნქციის გამაერთიანებელი მობილური ტელეფონის,და ა.შ. ფლობა თანდათანობით გადაიქცა ბანალურ რამედ.

ამ „ სათამაშოებმა“ გააჩინეს წამიერის და „გადასაგდების“ „კულტურა“.

ღირებულების არმქონე ნივთები ქრებიან მოდის გასვლისთანავე, მათ მაშინვე ცვლის ახალი ტენდენცია ახალი ეფემერული კრიტერიუმებით.

საჭიროა ახალი,სიახლე, ცვლილება.

ადამიანებს ძალიან მალე ბეზრდებათ ის რაც აქვთ და ეს აჩენს უკმაყოფილების გრძნობას.

უნდა ვიცხოვროთ მუდმივი ევოლუციის და ცვლილების პირობებში.

„ მაგრამ არ შევცდეთ, ტექნიკა არ გაედაქმნის საზოგადოებას, უფრო საზოგადოების ფანტაზია აძლევს მიმართულებას ტექნიკის განვითარებას“  (L’Empire ludique, Aurélien Fouillet, éditions François Bourin, 2014, გვ. 15). 

 

   კავშირი ოჯახთან

მაგრამ როგორაა ყველაფერი ეს დაკავშირებული ოჯახთან?    

თავის წიგნში „ გუშინდელი საფრანგეთი, მოთხრობა მოზარდ სამყაროზე 1950-ანი წლებიდან 1968 წლის მაისამდე“- La France d’hier, Récit d’un monde adolescent des années 1950 à Mai 68– სოციოლოგი Jean-Pierre Le Goff  ერთმანეთს ადარებს 1968 წლამდე და 1968 წლის შემდეგ არსებულ სამყაროებს.

1968 წლის მაისამდე არსებულ სამყაროს ახასიათებდა დგრადობა, გრძელვადიანობა. 1968 წლის მაისის შემდგომ სამყაროს ახასიათებს წმიერება, ცვალებადობა, მოკლევადიანობა.

აი რას წერს ავტორი 1950-ან წლებში ქორწინების შესახებ:

„ არ უნდა დაგეშვა შეცდომა საქმროს თუ საცოლის არჩევანში. გადაწყვეტამდე საჭირო იყო დრო, ადამიანის გაცნობა. ამისთვის იყო დაწინდვა რომლის დარღვევაც ცუდად განიცდებოდა მაგრამ რომელიც იძლეოდა ზოგი მიმავალი პრობლემის, ხასიათთა შეუთავსებლობის თავიდან აცილების შესაძლებლობას.

მაგრამ დაქორწინების შემდეგ კავშირის გაწყვეტა მიუღებელი იყო რელიგიურად და სოციალურად.

 

მთელი ცხოვრებით, სიკვდილამდე.  ქორწინება 1968 წლის მაისამდე უპირობო იყო. გამონაკლისი შემთხვევების გარდა ქორწინება უნდა დამთავრებულიყო ერთ-ერთი მეუღლის სიკვდილით.

ადამიანები, მეუღლეები, ერთმანეთს არ აგდებდნენ ნაგავში, ისინი ერთმანეთს შეაკეთებდნენ ხოლმე.

ასე ეპყრობოდნენ ნივთებს, ასე ექცეოდნენ ადამიანებს.

 ქორწინება რა თქმა ვერ აგვარებდა ყველაფერს. იყო ღალატიც, ავხორცობაც, იყვნენ უკანონო შვილებიც, მაგრამ ეს არ ყოფილა ნორმა. უწესობა ხდებოდა,მაგრამ საზოგადოება არ იწონებდა და არ იღებდა უწესობას.

გაყრები, თავისუფალი კავშირები სექსუალობის უფლება ახალგაზრდებისთვის, ღია და დემონსტრატიული ჰომოსექსუალობა, სიტყვის განთავისუფლება და ეროტიკულ-პორნოგრაფიული სურათები ყველგან აღარაფერია ტაბუირეულ-აკრძალული თანამედროვე დასავლურ საზოგადოებებში. ..

ამ ევოლუციებში ძლიერი კატალიზატორის როლი შეასრულეს საფრანგეთის 1968 წლის მაისის მოვლენებმა.

მათ ააფეთქეს პურიტანიზმი და ისტორიული, ტრადიციული მორალური წესრიგი და წყობა.

 ქორწინების ნგრევა-მოსპობა

1970 წელს ჟურრნალისტმა და სოციოლოგმა Alvin Toffler-მა აღწერა ქორწინების ახალი კონცეფციის შემაშფოთებელი მაგრამ რეალისტური სურათი.

მან განაცხადა რომ ეფემერული და სიახლე შეკავშირდნენ ქორწინების წინააღმდეგ და აი რა დაწერა თავში

„ დტოებითი ქორწინება“- Le mariage temporaire:

„თუ კარგად დავაკვირდებით დავინახავთ რომ რაღაც უკვე გატყდა- აღარაა მუდმივობის ძველი სურვილი.

მილიონობით მამაკაცი და ქალი იყენებს მათი აზრით კეთილგონივრულ სტრატეგიას რომელიც არაა რევოლუციური.

ისინი არ ირჩევენ ოჯახის ექსცენტრულ ფორმას. ისინი ქორწინდებიან პირობითად // mariage conventionnel//,ცდილობენ რომ ქორწინებამ გაამართლოს, მაგრამ თუ ცოლ-ქმარი ვერ შეეწყობა ერთმანეთს და ვითარება აუტანელი ხდება ისინი შორდებიან ან ეყრებიან ერთმანეთს.

შემდეგ ყოფილი ცოლ-ქმარი ცალ-ცალკე ეძებს ახალ პარტნიორს და ყველაფერი იწყება თავიდან.“

„ ადამიანრშორის ურთიერთობები უფრო და უფრო ეფემერული და ცვალებადი ხდება, სიყვარული იძენს უფრო და უფრო ფიცხ, ციებ-ცხელებიან ხასიათს და ესეც სუსტად ნათქვამია.

დროითი პერსპექტივები იცვლება. პირობითი ქორწინება ვერ ასრულებს მარადიული სიყვარულის თავის დაპირებას.  შეიძლება ითქვას  რომ პირობითი ქორწინება მალე საყოველთაოდ მიღებული იქნება.

ადამიანები აღარ დაპირდებიან ერთმანეთს ერთგულებას სიცოცხლის ბოლომდე. მათ დაქორწინების წუთიდან ეცოდინებათ რომ მათი ურთიერთობა ყველა ნიშნის თანახმად ხანმოკლე იქნება. …

 

მშვიდობით ფილემონო და ბავკის, მშვიდობით ერთმანეთის ერთგული მეუღლეებით სავსე  და მიცემული სიტყვის, დადებული პირობის ერთგულო ძველო და ლამაზო ევროპავ. შენ ფასს ევროპელთა მომავალი თაობები ან გაიგებენ ან ვერა.

ფილემონი და ბავკისი – (ბერძნ.) ფრიგიის მიწად მოსახლე ხანდაზმული და მოსიყვარულე ცოლქმარი.

ზევსი უზენაესი ღმერთი იყო და კანონებსაც განაგებდა. იგი მუდამ ადევნებდა თვალყურს იმას, რომ არ შეებღალათ მისი სახელით წარმოთქმული ფიცი. ერთხელაც მან გადაწყვიტა ენახა, თუ როგორ იცავდნენ ადამიანები მის წმინდა კანონებს. მიიღო ადამიანის სახე და თავის მაცნე ჰერმესთან ერთად დაეშვა დედამიწაზე. ბინდდებოდა, როდესაც ისინი რომელიღაც ქალაქს ეწვივნენ. დაიწყეს თავშესაფრის ძებნა, მაგრამ ყოველი სახლის კარი დახშული დახვდათ. ქალაქის შემოგარენში ერთი პატარა ქოხი იდგა, სადაც ხანდაზმული ცოლქმარი, ფილემონი და ბავკისი ცხოვრობდნენ. კეთილმა მოხუცებმა სტუმრები შინ მიიპატიჟეს და ღარიბული, მაგრამ მხიარული სუფრა გაუწყვეს. მალე მასპინძლებმა შენიშნეს, რომ სასმელსაჭმელი კი არ ილეოდა, პირიქით, უფრო მრავლდებოდა, ხოლო ჭურჭელი ოქროთი იფერებოდა. მიხვდნენ ისინი, რომ მათ ქოხში ღმერთები მოსულიყვნენ და მათ წინაშე მოწიწებით მოიყარეს მუხლი. ზევსმა წამოაყენა მოხუცები და ბორცვისაკენ გაუძღვა. იქ, განთიადის ნათელ სხივებში ფილემონმა და ბავკისმა თავისი ქოხის ნაცვლად დიდებული ტაძარი იხილეს. ღმერთებმა წყალში ჩაძირეს სტუმართმოყვრობის წმინდა წესის შემბღალავი ქალაქი, ხოლო მისი მკვიდრები ბაყაყებად აქციეს. კეთილი მოხუცები კიდევ დიდხანს მსახურობდნენ ქურუმებად ახალ ტაძარში. როდესაც მათი გარდაცვალების დრო დადგა, ტანებით შეზრდილ ორ ხედ გარდაისახნენ. ასე აღსრულდა მათი სურვილი: გარდაცვლილიყვნენ ერთად, რათა ერთმანეთის სიკვდილს არ შესწრებოდნენ. ამ ხეთა რტოებში ჩიტები ბუდეებს იკეთებდნენ. ამ ხეთა ჩრდილში მგზავრები ისვენებდნენ და ერთმანეთს მოუთხრობდნენ ქალაქის უღირს ბინადართა და ღვთისმოსავ მოხუცთა ამბავს.

ასე პოეტურად არის წარმოდგენილი კეთილ მოხუცთა მითოსი დიდი რომაელი პოეტის, ოვიდიუსისმეტამორფოზებში“. იგი შემდგომი ხანების ხელოვანთა ტილოებზეც გვხვდება. ცნობილია გუნოს ოპერაც, სახელწოდებით: „ფილემონი და ბავკისი“.

 

მსოფლიოში სახელგანთქმული  სოციოლოგიის პროფესორი Jessie Bernard ამბობს რომ საზოგადოებებში რომლებიც თავის თავს თვლიან ცივილიზაციის და ცივილიზებულობის ავანგარდად. უფრო და უფრო ვრცელდება le mariage multiple-მრავალჯერად-მრავალრიცხოვანი ქორწინება.

ოსმალეთის სულთანს ერთდროულად ყავდა 200 ცოლი და 500 ოფიციალური საყვარელი.  ცივილიზაციის ავანგარდში მყოფს ზუსტად მაგდენი და კიდევ უფრო მეტი ცოლი და საყვარელი შეიძლება ყავდეს ერთმანეთის მიმდევრობით.

მოკლედ ველურ პოლიგამიას მოსდევს ცივილიზებული პოლიგამია.

Alvin Toffle

ყვავის და იფურჩქნება Alvin Toffler-ის მიერ ნახსენები ოჯახის „ ექსცენტრული ვარიანტები“ ისინი ჯერ-ჯერობით შეადგენენ კავშირთა მცირე პროცენტს, მაგრამ საზოგადოება უფრო და უფრო იღებს ასეთ ვარიანტებს და შემდეგ თაობაში ისინი აღარ იქნება აკრძალული. ისინიც გახდება ნორმა ისე როგორც „ დროებითი ქორწინება“ და სულაც გაუფორმებლად თანაცხოვრება გადაიქცა ნორმად დღევანდელი თაობისთვის.

 

 

 

 

 ოჯახის ნგრევა-მოსპობა

 

 ქორწინების ნგრევა-მოსპობის უმანკო მსხვერპლები არიან ბავშვები. უკვე სრულწლოვანებმა, მათ შეიძლება გაიმეორონ  მათთვის ნაცნობი ერთადერთი ოჯახური და სოციალური სქემა.

„ საფრანგეთში 3 სრულწლოვანიდან 2 ცხოვრობს წყვილად. მაგრამ მკვეთრად გაიზარდა გაყრა-განშორებათა და ცალმშობლიან ოჯახთა //  familles monoparentales// რაოდენობა.

 4 ბავშვიდან 1 ანუ სამ მილიონზე მეტი 18 წელზე ნაკლები ბავშვი არ ცხოვრობს ორ მშობელთან.

 30% ოჯახებისა რომლებსაც ჰყავთ სულ მცირე 1 მცირეწლოვანი ბავში არ შედგება ბილოგიური მშობლებისგან. დაახლოებით 2,3 მილიონი ოჯახია.

კავშირები უფრო და უფრო დასუსტდა რაზეც მოწმობს ცალმშობლიან ოჯახთა რაოდენობის მკვეთრი ზრდა.

ცალმშობლიანი ოჯახის ტიპი გავრცელდა ტრადიციული ოჯახების საზარალოდ.

ცალმშობლიანი ოჯახი ძირითადად არის მარტოხელა დედა რომელსაც ქმარმა თუ პარტნიორმა დაუტოვა ბავშვი და გაიქცა.

თუმცა არიან მარტოხელა მამებიც რომლებსაც ცოლმა თუ პარტნიორმა დაუტოვა ბავშვი და გაიქცა.

ცალმშობლიან ოჯახთა 40% ღარიბია. ისინი ცხოვრობენ ცხოვრობენ სიღარიბის ზღვარზე.

როგორ მივდივართ სატანიზმისკენ 1

მასალები სერიოზული მონოგრაფიისთვის

იყო ჯორჯ ორუელი (ნამდვილი სახელი და გვარი ერიკ ართურ ბლერიინგლ. Eric Arthur Blair; 25 ივნისი1903მოტიჰარიინდოეთი21 იანვარი1950ლონდონი) — ინგლისელი მწერალი და ესეისტი.

 

 

http://www.slate.fr/story/166709/george-orwell-anticommuniste-socialiste

 

 

ანტიკომუნისტ ჯორჯ ორუელ George Orwell-ს არ ავიწყდებოდა ხალხი. ზოგჯერ ავიწყდებათ ხოლმე რომ „ცხოველთა ფერმის და „ 1984“-ის ავტორი აგინებდა როგორც სტალინიზმს ისე მხეცურ კაპიტალიზმს. ის იყო ჩაგრულთა გვერდით მდგარი სოციალისტი.

Kévin Boucaud-Victoire მის მოკლე ნაშრომში  „ ორუელი, უბრალო ხალხის მწერალი“- Orwell. Écrivain des gens ordinaireგვთავაზობს ორუელის პოლიტიკური იდეების სინთეზს.

ორუელის შემოქმედებას წარმოადგენენ როგორც მარტო კომუნისტური ტოტალიტარიზმის კრიტიკას. არადა ეს არაა ასე.

მართალია რომ ორუელმა ისე დაგმო სტალინური ტოტალიტარიზმი რომ მისი თხზულება „ ცხოველების ფერმის“, რაც არის იმდენად  გესლიანი სატირა ბოლშევიკურ რევოლუციაზე რომ მისი გამოცემა გაჭირდა.

 

მაგრამ ორუელი აკრიტიკებდა კაპიტალიზმსაც  და იცავდა ჩაგრულებს.  მან პროლეტარების დაცვა დაიწყო განსაკუთრებით 1937 წელს  „ ვიგანის სანაპიროს“- Quai de Wigan-ის გამოქვეყნების შემდეგ. მას შემდეგ რაც მან გაიზიარა პროლეტარების ცხოვრების პირობები და დაინახა მათი უკიდურესი გაჭირვება.

როგორც წერს Kévin Boucaud-Victoire: ის აშკარად უპირისპირდება კაპიტალიზმს და ემხრობა ჩაგრულებს, მაგრამ მას უწინარეს ყოვლისა ასულდგმულებს ჭეშმარიტება მაშინაც როდესაც ეს ჭეშმარიტება უხერხულ მდგომარეობაში აყენებს მის საკუთარ ბანაკს.“  სხვა სიტყვებით ჯორჯ ორუელს“ არ უხდება საზოგადოდ მიღებული პოლიტიკური ეტიკეტკები“.

 

ჯორჯ ორუელი „ ანარქისტი კონსერვატორი“?

წიგნის პირველ ფურცლებზე არის მცდელობა იმის გარკვევისა თუ რა ადგილი ეკავა ჯორჯ ორუელს მისი ხანის ინტელექტუალურ პეიზაჟში.

Kévin Boucaud-Victoire მუდამ უბრუნდება  მეტსახელს „ ანარქისტი კონსერვატორი“ რაც ჯორჯ ორუელს უწოდა განსაკუთრებით Jean-Claude Michéa-მ Orwell, anarchiste Tory-ში. ჯორჯ ორუელს ასე უწოდებდნენ მაშინაც როდესაც ის ჯერ არ იყო სოციალისტი.

კომენტატორების და მკითხველების მიერ ზოგჯერ სერიოზულად მიღებული ეს ფორმულა სინამდვილეში იყო „ხუმრობა“ რომელიც ასახავდა უფრო ორუელის :პოლიტიკურ ტემპერამენტს“ ვიდრე მის პოლიტიკურ აზრს როგორც ასეთს. მაგრამ ან ფორმულაში არის სიმართლეც:

 

ჯორჯ ორუელში ნამდვილად არის ანარქიზმის წილი როდესაც ის ინსტიტუტებს ბრალად სდებს ყველაზე ღარიბთა ჩაგვრას.

 

მაგრამ ჯორჯ ორუელს უყვარს ტრადიციები. მისი აზრით სწორედ ტრადიციებში უნდა გაიდგას ფესვი სოციალურმა რევოლუციამ.

 

ჯორჯ ორუელის პოლიტიკურად კლასიფიკაცია შეუძლებელია, მაგრამ ის არ ყოფილა მისი დოის იზოლირებული მოაზროვნე. მისი დაპირისპირება კაპიტალიზმთან და სიღარიბის მისი სურვილი რომელიც ზოგჯერ გავს ასკეზას მას განსაკუთრებით უახლოებს მისტიკოს ფილოსოფოსSimone Weil-ს.

 

„ მუშების წარმოდგენა ადამიანებად“

ორუელმა თავისი სოციალისტური შეხედულებები განაცხადა 1936 წლიდან, როდესაც ის მივიდა Wigan-ის ღარიბ მუშებთან. მისი პოლიტიკური აქტივობისთვის გადამწყვეტ ამ წლამდე  ორუელში სოციალიზმიდან იყო მარტო პრეტენზიული პოზა, როგორც თვითონ მან დაადასტურა „ ვიგანის სანაპირო“- Quai de Wigan-ში:

„ 17-18 წლისა მე  ერთდროულად ვიყავი პატარა პრანჯია სნობიც და რევოლუციონერიც. …მე უყოყმანოდ წარმოვადგენდი თავს სოციალისტისტად, მეგრამ მე არ მქონია სოციალიზმის რეალური შინაარსი და ჩემთვის მუდამ შეუძლებელი იყო მუშების წარმოდგენა ადამიანებად.“

 

1936 წელი, მაშ, მრავალი თვალსაზრისით  წარმოადგენს ტეხილს ჯორჯ ორუელის პოლიტიკურ აზრში. მან Wigan-ში, იქ სადაც ელოდა მტრობასთან შეხვედრას, ნახა რომ „ჩვეულებრივ ადამიანებსაც“ აქვთ ადამიანობა, რომ მათაც შეუძლიათ ურთიერთდახმარება, სოლიდარობა,თანაგრძნობა; მეორეს მხრივ ამ გამოცდილებამ ჯორჯ ორუელს დაანახა რომ „მემარცხენე“ ინტელიგენციას იმდენად ეზიზღება  მუშათა კლასი რომ მუშებს უფრო კაპიტალიზმი და ფაშიზმი მოსწონთ და არა მარქსიზმი.

ჯორჯ ორუელი „მემარცხენე“ ინტელიგენციას ყველაზე მეტად სდებს ბრალად იმას რომ ის ქმნის რთულ და სინამდვილისგან მოშორებულ თეორიებს.ჯორჯ ორუელი არ ყოფილა თეორეტიკოსი, მას უეჭველად არც წაუკითხია მარქსი ტექსტში. მისი შთაგონების წყაროები უწინარეს ყოვლისა ლიტერატურული იყო.

 

ჯორჯ ორეულის სოციალიზმი იყო ერთგვარი კეთილგონიერება.

აქ მთავარია common decency-ს, „ ჩვეულებრივი მართებულობა-ზრდილობის“ ცნება.

ხალხს აქვს კარგის და სამართლიანის გარჩევის უნარი, სიკეთის და ბოროტების ინსტინქტურად აღქმის უნარი,სამართალის და უსამართლობის აღქმის უნარი და მიდრეკილება სიკეთის გაკეთებისკენ, გულკეთილობა და ესაა „ ჩვეულებრივი მართებულობა-ზრდილობა“  

ამ კონცეფციის ჩამოყალიბებას დიდად შეუწყო ხელი ორუელის შეხვედრებმაWigan-ის მუშებთან. ჯორჯ ორუელი დარწმუნდა იმაში რომ მუშათა კლასს აქვს ურთიერთადხმარების, სოლიდარობის, თანაგრძნობის უნარი.

ამ ჩვეულებრივი მართებულობა-ზრდილობის აღმოჩენამ ჯორჯ ორუელი მიიყვანა მარქსისტი ინტელექტუალების კრიტიკამდე.

ჯორჯ ორუელი ამბობს რომ მარქსისტმა ინტელექტუალებმა არ იციან მუშათა კლასის სინამდვილე და რომ მარქსისტ რევოლუციონერებს ეზიზღებათ უფრო ღარიბები.

 

ჯორჯ ორუელის აზრით „ ხალხური კლასების მართებულობა-წესიერება არის გამოსავალი მათი ყოველდღიურობის ბანალურობიდან,  მაშინ როდესაც  უმაღლესი კლასები // ბურჟუაზია და წვრილი ბურჟუაზია, სახელდობრ ინტელექტუალები/// ხასიათდებიან ძალაუფლების მათი პრაქტიკით და ეკონომიკური თუ კულტურული დომინაციით.“

 

გამოთქმა „ ჩვეულებრივი მართებულობა-ზრდილობა //თუ //წესიერება//“ ნიშნავს ასევე იმას რომ მუშებს,ხალხს უყვართ ტრადიციები და მათ ამოძრავებთ ერთგვარი პატრიოტიზმი რომელსაც ჯორჯ ორუელი განასხვავებს მეომარი ნაციონალიზმისგან.

ჯორჯ ორუელის აზრით სოციალისტებმა ეს ტრადიციონალიზმი მთლიანად უნდა ჩართონ მათ მიერ ნაქადაგევ ემანსიპაციაში.

 

მაგრამ ორიმ მსოფლიოს შემდეგ და 1960-ანი წლებიდან ნიჰილისტმა ელიტამ გადაშალა ეს ჩვეულებრივი მართებულობა-ზრდილობა წესიერება და გააბატონა ეგოისტური ჰედონიზმი.

 

დავაკვირდეთ: ეპიკურეველი ხართ?

https://tlm.tv/replay/culture/la-minute-philo/la-minute-philo-etes-vous-epicurien-12-05-2017-08h05

 

 ცხოვრების უმაღლესი მიზანი და ღირებულება არის სიამოვნება. ესაა ჰედონიზმის მთავარი დებულება.

ჰედონიზმი არის ძველი, კლასიკური საბერძნეთის სახელგანთქმული ფილოსოფიური დოქტრინა.

აქტუალური და უნივერსალურ-საყოველთაო დოქტრინაა, არა?

აბა ვის არ უნდა სასიამოვნო ცხოვრება?

? მაგრამ სქემატიზებით შეიძლება ითქვას რომ არსებობს ჰედონიზმის 2 ტიპი. არის სიამოვნებისადმი როგორც არსებობის უმაღლესი მიზნისადმი დამოკიდებულების 2 ტიპი.

 

ჰედონიზმის პირველ ტიპს შეიძლება დაექვას ეგოისტური ჰედონიზმი. ის წარმოდგენილია სოკრატეს ერთ-ერთი მოწაფე არისტიპე კირენელის მიერ დაარსებული ძვ.წ. მე-4 საუკუნის ბერძნული ფილოსოფიური სკოლა. მას უწოდებენ კირენაიზმს // cyrénaïsme//, კირენაიკოსთა // Cyrénaïques// სკოლას.

 

თავი არ უნდა გაიცხელო მომავალზე ფიქრით და წარსულზე დარდით. უნდა ისიამოვნო აქ და ამ წუთში ყველაფრით რაც შენს ხელთაა. არაა საჭირო სიამოვნებათა იერარქიზაცია. ყოველი სიამოვნება კარგია თავისთავად მაშინაც როდესაც სიამოვნებათა ობიექტი ცუდია.

ისიამოვნე ამ წუთში კარგი სმა-ჭამით, მატერიალური ფუფუნებით, გოგონებით და ბიჭუნებით, დაიკმაყოფილე შენი საკუთარი წადილები სხვებისთვის ანგარიშის გაუწევლად. არანაირმა მორალურმა სისტემამ არ უნდა შეზღუდოს და არ უნდა დაახარისხოს სიამოვნებები.

შეუძლებელია სხვისი სიამოვნების განცდა, მარტო საკუთარი სიამოვნებაა სიკეთე.

მთავარია ხორციელი, ფიზიკური სიამოვნებები // თუმცა ზოგი ტექსტის თქმით ხორციელი და სულიერი სიამოვნებები ერთნაირად მნიშვნელოვანია//.

ცხოვრების მიზანია ხორციელი, ფიზიკური სიამოვნება და არა ბედნიერება.

ესაა კირენაიკოსობა, ეგოისტური ჰედონიზმი.

 

სულ სხვაა ეპიკურევლობა. ეპიკურესთვისაც სიამოვნება არის უმაღლესი ღირებულება, მაგრამ მისი თქმით ნამდვილი სიამოვნება მიიღწევა მხოლოდ გონებით. არაა ლაპარაკი მატერიალური ტკბობის მოყვარულ გათახსირებულ აღვირახსნილთა სიამოვნებაზე.

ეპიკურეს თქმით აიამოვნება ღირებულია მაშინ როდესაც იცი მისთვის საზღვრის დაწესება, მისი შეზღუდვა.

ყვებიან, მაგალითად, რომ ეპიკურეს ეძინა ხის ფიცარზე, რომ ის იკვებებოდა ზეთისხილით და პურით.

 

ეპიკურეს სიამოვნებაა ბრძენის ზომიერი სიამოვნება. ეპიკურეს სიამოვნებას არა აქვს მარტო სენსუალური, გრძნობიერი განზომილება.  ეპიკურეს სიამოვნებას აქვს მორალური განზომილებაც.

ეპიკურეს თქმით სიამოვნებაა ლამაზად მოქმედება ან გარკვეული დამოკიდებულების გამოვლენა:

„  როდესაც ჩვენ ვამბობთ რომ სიამოვნება არის უმაღლესი სიკეთე ჩვენ არ ვლაპარაკობთგარყვნილ-გათახსირებულთა სიამოვნებაზე, არც სენსუალურ სიტკბოებაზე… არც ღრეობა და უწყვეტი ნადიმობა, არც ლამაზ ბიჭებში და მზეთუნახავებში ტორღიალი, არც სანადიმოდ გაშლილ სუფრაზე დახვავებული ხორცები არაა ბედნიერება.

ბედნიერებაა გონივრული და ზომიერი, წყნარი, თავშეკავებული ჩვევები. არჩევის თუ ზიზღის ლეგიტიმური მიზეზების უწყვეტად მაძიებელი გონება გონება რომელიც უარყოფს სულიერი მღელვარების მომტან აზრებს“

// Epicure, lettre à Ménécée– ეპიკურე, წერილი მენესეს//.

ეპიკურევლობა არის  სიამოვნების მინიმალისტურ ხედვაზე არაასკეტურ ხედვაზე დაფუძნებული პრაქტიკული სიბრძნე. ის ეფუძნება ბუნებრივ სიამოვნებათა დაკმაყოფილებას.

ეს კი მოითხოვს საკუთარი თავის ფლობას, ზომიერებას, თავშეკავებას.

ეპიკურეს ზოგჯერ უძახიან პესიმისტს იმიტომ რომ მისი აზრით სიამოვნება უფრო უტანჯველობაა, ტანჯვისთვის და ტკივილისთვის თავის არიდებაა ვიდრე ტკბობა. მას უფრო ტანჯვისთვის და ტკივილისთვის, უსიამოვნებისთვის  თავის არიდება უნდა ვიდრე ტკბობა.

ეპიკურეს აზრით სწორედ ასე მიიღწევა ხანგრძლივი სიამოვნება, ჯამში ბედნიერება, სიწყნარე, სულიერი სიმშვიდე…

მაგრამ ვილჰელმ რაიხის, ჟან-პოლ სარტრის,სიმონ დე ბოვუარის და მიშელ ფუკოს თაყვანისმცემელთა საზოგადოებას ურჩევნია კირენაიკოსთა  ნებისმიერი ოხრობით სიამოვნება და არა ეპიკურევლობა, ხოდა აღმოვჩნდით პორნოგრაფიულ საზოგადოებაშიც. დავაკვირდეთ: 

  ყველანაირ თავისუფლებაზე ღრიალით აღმოვჩნდით პორნოგრაფიულ საზოგადოებაში. დიდი ფოკუსია.

მაგრამ ვილჰელმ რაიხის სექსუალური რევოლუციით აქოთებულ დღევანდელობა არ დარდობს ამაზე

 

   დარდობენ  ჯერ-ჯერობით სრულ ჭკუაზე დარჩენილი ცივილიზებული ადამიანები :

 

https://www.amazon.fr/soci%C3%A9t%C3%A9-pornographique-Jean-Paul-Brighelli/dp/2849413127

 

La société pornographique Broché – 13 avril 2012 წელს ფრანგულად  გამოიცა მასწავლებელი

 Jean-Paul Brighelli-ს წიგნი „ პორნოგრაფიული საზოგადოება- La société pornographique. ამ ავტორმა დაწერა სხვა საინტერესო წიგნებიც, მაგ  სკოლაზე „ კრეტინის წარმოება“ La Fabrique du crétin, და ა.შ.

 

ვილჰელმ რაიხის, ჟან-პოლ სარტრის და სიმონ დე ბოვუარის, მიშელ ფუკოს თუ მერაბ მამარდაშვილის თაყვანისმცემლები მას, რა თქმა უნდა აგინებენ და არაფრად აგდებენ. მით უფრო საინტერესოა წიგნის გაცნობა.

 

ამ რახა-რუხა დღევანდელობაში ნორმალურ ადამიანსაც დრო დასჭირდა იმის გასაგებად რომ „ სექსუალური თავისუფლება“ არის სხვათა გასაღების ჭუჭრუტანაში ან ფანჯრებში დაუკითხავად ჭვრიტინისგან,მექრთამეობა-კორუფციისგან,განმეორებებისგან და არსით კონფორმიზგისგან შემდგარი ოქსიმორონი oxymore ტკბილი წამება.

სისტემას გაუჩნდა იდეა რომ  გაუთავებლად გამდიდრება შეიძლება მარტო სურათების, გამოსახულებათა გაყიდვით და ნორმალური, ჯანმრთელი ადამიანის წადილის ღრმად შეცვლით რათა ის დაკმაყოფილდეს ამ სურათების თვალიერებით და იხდიდეს ამაში უზომო ფულს.: ყიდიან ვირტუალურს, ქარს, და გარდაქმნიან მყიდველს  რათა ის ამით დაკმაყოფილდეს.

არადა პორნოგრაფიას მოყვება და თან ახლავს ტრავმები, ძალადობები, ეროსი და თანატოსი ერთსა და იგივე გემზე.

ყველა ამ პატარა სიმულირებულ გვამი ტოვებს ჩვენი ცივილიზაციის, ევროპული ცივილიზაციის დიდ გვამს.

პროჟექტორებით განათებულ სტუდიებში სპობენ განმანათლებს // და რაღა უნდა ვთქვათ ევროპის ქრისტიანული ცივილიზაციის ნარჩენებზე. ეს ნაშრომი პორნოგრაფიას მიუჩენს ადგილს დღევანდელ ვულგარულობაში.

http://www.libertepolitique.com/Actualite/Decryptage/Jean-Paul-Brighelli-La-pornographie-ne-prend-pas-de-gants-pour-exploiter-l-individu
 

 

Jean-Paul Brighelli: „ პორნოგრაფია უცერემონიოდ ეწევა ინდივიდის ექსპლუატაციას“

 

ამ წიგნში ავტორი ხაზსმწარედ და დნაღვლიანად  უსვამს იმას რომ მსოფლიო ომების შემდგომმა ლიბერალურ-ლიბერტარულმა დღევანდელობამ  შვა მასობრივი ყველგანმყოფი პორნოგრაფია რომელიც საზოგადოებას კეტავს თავის მანკიერებებში.

შეიძლება არ გაიზიარო ავტორის აბსოლუტურად ყველა აზრი, მაგრამ ესაა ფხიზელი, საქმის მცოდნე კაცის მიერ დაწერილი საყურადღებო ნაშრომი. ავტორი ნაპოლეონ ბონაპარტეს მიერ საგიჟეთში დამწყვდეული მარკიზ დე სადის და მე-18 საუკუნის სპეციალისტია. მან იცის რაზეც ლაპარაკობს.

საუბარი ავტორთან:

Jean-Paul Brighelli: პორნოგრაფია უცერემონიოდ ეწევა ადამიანის ექსპლუატაციას და ამავე დროს ამტკიცებს რომ ეს ხდება ადამიანის სასიკეთოდ: ესაა მთელი ჩვენი ლიბერალურ-ლიბერტარული საზოგადოების ისტორია. და ეს არის როგორც მსახიობების ისე კლიენტების ექსპლუატაცია.

ამ თვალსაზრისით პორნოგრაფია ინტერნეტზე სულ არ გავს იმას რაც პორნოგრაფიულად ითვლებოდა ძველ წიგნებში. კითხვა მუდამ აქტიურია. სინათლე მოდის მკითხველიდან ეკრანი გვთავაზობს პასიურ მოხმარებას, სინათლე მოდის ეკრანიდან.  ინტერნეტის პორნოგრაფია არის მწვერვალი სპექტაკლის საზოგადოებისა როგორც ის გაანალიზა გი დებორმა 1960-70-ან წლებში.

https://1000-idees-de-culture-generale.fr/societe-spectacle-guy-debord/
 

Guy Debord-გი დებორმა  (1931-1994)  დაწერა რომ ლიბერალური ვაჭრული საზოგადოება  იყენებს სოციოკულტურულ ინდუსტრიებს//კინოს, ტელევიზიას, და ა.შ// ადამიანთა გამოსათაყვანებლად, მათ მოსაწყვეტად მათი ნამდვილი წადილებისგან და მათ გადასაქცევად შეჩეჩებული ნაწარმის პასიურ მომხმარებლებად. …

 

თქვენ ამბობთ რომ პორნოგრაფია კლავს ჩვენს ევროპულ ცივილიზაციას. კონკრეტულად რა დამღუპველი შედეგებია?

  ცხადია რომ პორნოგრაფია კლავს აღორძინების ხანიდან თუ განმანათლებისგან გაჩენილ ცივილიზაციას, ჰუმანისტურ ცივილიზაციას

ჩემს წიგნში ვხსნი რომ პორნოგრაფია არის გამამჟღავნებელი// ამ სიტყვის ფოტოგრაფიული მნიშვნელობით// ცივილიზაციისა  რომელიც ახდენს უხამსის და უხამსობის //უხამსი obscène ძველი ბერძნებისთვის იყო ის რაც დამალული უნდა დარჩეს// საჯაროდ ურცხვად დემონსტრაციას  ლაპარაკი იქნება პრეზიდნტზე რომელიც თავის თავს აძლევს ვიღაცის შეურაცხყოფის უფლებას, კინომსახიობზე რომელიც საჯაროდ თვითმფრინავში იხსნის შარვალს თუ რეპის სიმღერების ზოგ ტექსტზე …ჩვენს ირგვლივ არის კოლექტიური მორალის რღვევა დაცემის მაგალითები.  ცივილიზაცია რომელიც ვეღარ აკავებს თავის ენას დიდ საფრთხეშია.

 

„ სექსუალური განთავისუფლების“ თაობაზე თქვენ დაწერეთ რომ ესაა ოქსიმორონი//მახვილგონივრულსულელური სტილისტიკური ხერხიერთმანეთის საწინააღმდეგო, ერთმანეთის გამომრიცხველი სიტყვების შეხამება (მაგ., „მჭევრმეტყველური დუმილი“, „ცოცხალი ლეში“). წყარო:უცხო სიტყვათა ლექსიკონი, 1989.//

  • უფრო ქვემოდ თქვენ ისიც კი დაწერეთ რომ პორნოგრაფია არის „ სექსუალური განთავისუფლების მარცხი“. შეგიძლიათ განმარტოთ?

 

Jean-Paul Brighelli: სექსი ცხოვრობს აკრძალვებით- გადავიკითხოთ ფროიდი ამაში დასარწმუნებლად.  წადილიც კი // და ყველაზე მეტად// ცხოვრობს აკრძალვებით.

პორნოგრაფიამ მოხსნა, გააუქმა. აკრძალვები  მან სიტყვა-სიტყვით განახორციელა 1968 წლის პარიზული მაისის ერთ-ერთი მთავარი დევიზი „ აკრძალულია აკრძალვა“ // il est interdit d’interdire//.

1968 წლის პარიზული მაისის ლიდერები ანტიბურჟუაზიული მემარცხენეები იყვნენ.

და მათმა გამოკრეტინებამ გააჩინა პორნოგრაფიის უზომო ბაზარი. ბურჟუები კოხტად იყენებენ ამ ანტიკაპიტალისტების სიბეცეს.

 

  • თქვენ ხართ მე-18 საუკუნის სპეციალისტი და კარგად იცნობთ მარკიზ დე სადის ნაწერებს. თქვენის აზრით ყველაფერი მან გამოიგონა?

Jean-Paul Brighelli: არა. ყველაფერი არ გამოიგონა, მაგრამ მიხვდა თუ როგორი იქნებოდა მომავალში მამაკაცების და ქალების ურთიერთობები: ძალადობის ბატონობა, უფრო ძლიერის კანონი // რაც თეორიზებული იქნა მისი თითქმის თანამედროვე ბიოლოგი Geoffroy Saint-Hilaire-ს მიერ-დარვინამდე//, მანქანის ბატონობა // მარკიზ დე სადის ნაწერები სავსეა  მექანიკურად დასჯისთვის გამოსაყენებელი მანქანებით//, ფულის ძალა // იხ. „სოდომის 120 დღის“ 4 ბატონის სოციალური სტატუსი//.

 

მწერალი Jean-Paul Brighelli გვაფრთხილებს რომ  პორნოგრაფიული საზოგადოება ბორკილებს ადებს მამაკაცებს და ქალებს და ამას ასაღებს განთავისუფლებად.

 დღევანდელი მასობრივი ინფორმაციის საშუალებები სავსეა სექსუალური ხასიათის მოწოდებებით და მინიშნებებით, თქვა Chantal Jouanno-მ ერთ-ერთ ბოლო ანგარიშში რომელიც გმობს „ საზოგადოების პორნოგრაფიზაციას“, პარიზის სენატორი ღელავდა იმაზე რომ ეს „ სექსუალური აურზაური“ ცუდ გავლენას ახდენს მოზარდებზე.

 

თქვენ თქვენ წიგნში წერთ რომ პორნოგრაფია არის ციხე საიდანაც გამოდიან მარტო ძალადობით.

.

გაგაკვირვათ თუ არა „ მონრეალის დამგლეჯი-dépeceur de Montréal”-ის საქმემ? არა, ის როგორც „მსახიობი“ მუშაობდა ჩრდილოამერიკელ ჰომოსექსუალთა წრეში.  არადა ამ ფილმების სცენართა უმრავლესობა სავსეა ძალადობით და მონობა-მორჩილებით. ჰეტეროსექსუალურ პორნოგრაფიაში ეს ნაკლებია.  ზოგი სცენა ენათესავება გაუპატიურებას.

მონრეალის დამგლეჯი დაქორწინდება იმაზე ვისთანაც ერთად ზის ციხეში, ფრანგული ტელევიზია

https://www.bfmtv.com/police-justice/le-depeceur-de-montreal-va-se-marier-avec-son-co-detenu-1192269.html
e “dépeceur de Montréal” va se marier avec son co-détenu
 22/06/2017 à 16h22
  • 0
  • მონრეალის დამგლეჯად-“dépeceur de Montréal”-ად წოდებულ Luka Rocco Magnotta-ს მკვლელობისთვის მიუსაჯეს 25 წელი. ის დაქორწინდება ტიპზე ვისაც შეხვდა ციხეში.

Luka Rocco Magnotta, le “dépeceur” présumé de Montréal – SPVM – AFP

 

Luka Rocco Magnotta დააპატიმრეს იმიტომ რომ მან 2012 წელს აწამა და მოკლა ჩინელი სტუდენტი. ის დაქორწინდება სხვა კრიმინალზე, რომელსაც შეხვდა ციხეში. მისი მოწმე იქნება დედამისი Anna Yourkin, ქორწინება უნდა მოხდეს Port-Cartier-ის ციხეში // კვებეკი// სადაც მომავალი წყვილი ზის 2015 წლიდან.

Eric Clinton Newman-ად დაბადებულმა Luka Rocco Magnotta-მ 2012 წელს მოკლა და დაჩეხა ჩინელი სტუდენტი Lin Jun.  მოკლულის მოჩეხილი ხელები და ფეხები მან ფოსტით გაუგზანა კანადის ორ პოლიტიკურ პარტიას და ორ სკოლას.

ამოცნობილი, ის დააპატიმრეს ბერლინში მაშინ როდესაც მას დაეძებდნენ მთელი მსოფლიოს პოლიციები. მას 2014 წელს მიუსაჯეს 25 წლით პატიმრობა.

ამ დეგენერატს უნდოდა სახელის მოხვეჭა ნებისმიერი საშუალებით.

Luka Rocco Magnotta თამაშობდა ჰომოსექსუალურ პორნოგრაფიულ ფილმებში და შემდეგ ცდილობდა მონაწილეობის მიღებას ტელე-რეალობაში.

შემდეგ სახელის მოხვეჭის მიზნით ის ინტერნეტით სოციალურ ქსელებზე ავრცელებდა რაღაც ბოდვებს, პროვოკაციებს, ვიდეოებს რომლებშიც ის ახრჩობდა პატარა კატებს.

 

რა გავლენას ახდენს პორნოგრაფიული ფილმები მაყურებლებზე?

Jean-Paul Brighelli: მაყურებლები ძალიან ხშირად არიან მოზარდები რომლებიც საათობით უყურებენ ინტერნეტს სადაც პორნოგრაფია თავისუფლადაა ხელმისაწვდომი. მშობლების კონტროლისთვის თავის არიდება ძალიან იოლია.

პორნოგრაფიული ფილმები მოზარდებს უჩენს მავნე ჩვევებს და კომპლექსებს, უკმაყოფილებას ვინაიდან ყველაფერი ყალბია ამ ფილმებში. ყალბია ამ ფილმების მზეთუნახავების სილიკონით დატენილი ძუძუები, მათი ვაჟკაცი პარტნიორების გრანდიოზული სასქესო ორგანოები.

ყველაფერი ამის შემყურე უფროსი მოზარდები დაეჩვივნენ Viagra-ს.  ისინი ბაძავენ „მოდელებს“. მოზარდებმა არ იციან რომ ეს ‘მოდელები“ არანორმალურები არიან.

პორნოფილმების ყალბი სამყარო ქმნის ქალის და ადამიანის სხეულის მახინჯ, დამამცირებელ სახეს.

პორნოგრაფია კვებავს და აქეზებს ბარბაროსობას. ლიონში შარშან არასრულწლოვანებმა მათ მობილურ ტელეფონზე  შუადღისას, დღისით-მზისით გადაიღეს 14 წლის გოგონას გაუპატიურება.

პორნოფილმები მჭიდროდაა დაკავშირებული ბანდების ფენომენთან.

სხვათა შორის ამერიკულ ფილმებში ნაკლები ძალადობაა იმიტომ რომ მათ აკონტროლებს გამოძიების ფედერალური ბიურო FBI, მაგრამ გორბაჩოვის და ელცინის მერე სუპერჰიპერდემოკრატიული რუსეთის ზოგ ფილმში გოგოებს ჯოხით ცემენ სისხლისდენამდე.

  და რაა გასაკვირი იმაში რომ ამდენი იკლავს თავს?  პორნოფილმების ბევრ მსახიობს მსახიობს საშინელი წარმოდგენა აქვს თავის თავზე. პორნოგრაფია ჯდება ტრავმებად, ძალადობებად, სხვების და საკუთარი თავის შეზიზღებად. ესაა ეროსი და თანატოსი ერთსა და იმავე გემში.

ყველა ეს სიმულირებული თუ ნამდვილი სიკვდილი მთავრდება ჩვენი ცივილიზაციის დიდი გვამით.

პორნოგრაფია არის სამყარო საიდანაც განდევნილია სიყვარული.

  • ტერაქტი კულტურის წინააღმდეგ? პორნოფილმებში ბლუკუნებენ რეპის მომღერლების მსგავსად.
  • მაგრამ ბევრად უფრო უარესი ისაა რომ რორნოგრაფია მიზნად ისახავს თავისუფლების დროშის ფრიალით ყველა ტაბუ-აკრძალვის მოსპობას.

ინცესტის თემა ძალიან ხშირია ამ ფილმებში. პორნოგრაფიული სამყარო რჩება ბავშვურ სტადიაზე და ვერ გადადის სრულწლოვან სექსუალობაზე. ის ატვინებს ადამიანებს.  ის ასევე არის გაუნათლებლობა-უწიგნურობის ექო და სიმბოლო.

ვინ იგებს პორნოგრაფიით? 

ესაა გიგანტური ბაზარი რომელზეც ყოველწლიურად იგებენ 50 მილიარდ დოლარს. რა არაპირდაპირი მოგებებია 200 მილიარდი !

იგებს პატარა ჯგუფი. ნიგერიაში, მაგალითად, არის საშინლად ბეჩავ-ღატაკი პორნოგრაფია. ყველაზე მეტად იგებენ მწარმოებლები.

Direct TV-ს მფლობელი General Motors მილიონობით პორნოგრაფიულ  სიუჟეტს ავრცელებს საკაბელო ტელევიზიებით რომელთა აქციონერიც ისაა. …

la San Fernando Valley-ში, კალიფორნიაში,  ყოველწლიურად იღებენ 4000 პორნოფილმს !

პორნოგრაფია ინდუსტრიის რიგისაა: პორნოვარსკვლავი არის აბსტრაქტულ რამეზე დაყვანილ-დამცირებული ინდივიდი.

 თქვენ ლიბერალიზმს აბრალებთ ამ პორნოგრაფიულ დაცემა-გადაგვარებას, განა ეს მეტისმეტად მარტივი არაა?

  • კაპიტალიზმი შეიცვალა. საგნების წარმოება შეცვალა ლიბიდინალური მხეცური ინსტინქტების დაკმაყოფილებამ. ეს ნაკლებად სახიფათოა და იძლევა უზარმაზარ მოგებას.

პორნოგრაფია ყველაზე უტყუარად ამჟღავნებს ამ რევოლუციას. ესაა ეკონომიკური ინტერესების მიერ ლიბიდოს დაუფარავად მითვისება.

 მაგრამ განა შეუძლებელია მორალით შეკავებული ლიბერალიზმის წარმოდგენა? არის ლიბერალიზმი

განხორციელებული რომ იყოს, ორუელისთვის ძვირფასი ჩვეულებრივი მართებულობა-ზრდილობა-წესიერება თავისუფალი უნდა იყოს ყოველგვარი ეკონომიკური ინტერესისგან.

1968 წლის პარიზული მაისის ერთ-ერთი მთავარი დევიზი „ ტკბობა //თუ ორგაზმი// დაუბრკოლებლად“-

-„Jouir sans entraves”  იყო ამ მაისიდან გამოსული მთელი თაობის მენტალური ციხე.

ჩვენ გვჯეროდა რომ სექსუალური რევოლუცია იყო თავისუფლება. ჩვენ შევედით გარეგნულად უფრო კამაზ მაგრამ ულმობელ ტოტალიტარიზმში.

რა უნდა გავაკეთოთ? პირველ რიგში უნდა გავიგოთ რომ პორნოგრაფია არაა გამოხატვის თავისუფლება. რომ, პირიქით, ის აბრკოლებს აზროვნებას და გამოხატვას.

შემდეგ უნდა გაიწმინდოს ინტერნეტი. ყველამ იცის რომ პორნოსაიტები უნდა დაიკეტოს.

მაგრამ ამიტომ პოლიტიკურმა ნებამ უნდა დაამარცხოს კოლოსალური ეკონომიკური ინტერესები.

და ბოლოს არსებითია მოზარდების გაფრთხილება პორნოგრაფიის წინააღმდეგ.

მე შევთავაზე მინისტრ Vincent Peillon-ს დაფიქრება იმაზე თუ როგორ უნდა გაიცეს ინფორმაცია  სასკოლო დაწეწსებულებებში  „ ინერვენციის ბრიგადების“ შექმნამდე იმის გულწრფელად სათქმელად რომ პორნოგრაფია ბოროტებაა.“.

La Société pornographique, de Jean-Paul Brighelli, François Bourin Éditeur, 144 pages, 16 €.

 

 

 

გაუპატიურებას რომანტიული სიმპატიით აჩვენებს Bertrand Blier-ის ფილმი Les Valseuses

https://www.lemagducine.fr/cinema/critiques-films/les-valseuses-un-film-de-bertrand-blier-critique-10000552/

Bertrand Blier-ის ეკრანებზე 1974 წელს გამოსული ფილმს „ განთავისუფლებულ“ და პროვოკაციულ ფილმს  Valseuses-მოვალსეები დღესაც ყავს უამრავი თაყვანისმცემელი.

ბიჭებს ჟან-კლოდს და პიეროს ამოუვიდათ ყელში 2 მსოფლიო ომის შემდეგ დამშვიდებული, აღდგენილი, გამდიდრებული და გაძლიერებული საფრანგეთის ცხოვრების მეშჩანურ-ბურჟუაზიული წესი. ისინი იტაცებენ პარიკმახერის მანქანას და მანქანასთან ერთად პარიკმახერის ქალ მარი-ანჟს. მათ მისდევს პოლიცია და ისინი დარბიან მთელ საფრანგეთში.

 

 

ფილმი აჩვენებს მსუბუქად ჩაცმულ Miou-Miou-ს რომლის 1 ძუძუ არის არის 2 დიდი დაკუნთული ვაჟკაცის მკლავებში.

 

ყველაფერი იწყება იმით რომ  2 ვაჟკაცი ცარიელ ქუჩებში მისდევს გამორჩეულ ქალბატონს. ისინი მისდევენ ქალბატონს, ადებენ ხელებს მას დუნდულებზე, აშინებენ მას.

მაყურებელმა არ იცის დარჩებიან ეს ჯენტლმენები წესიერების ფარგლებში, უბრალოდ გაერთობიან თუ გააუპატიურებენ ქალბატონს.

მაყურებელი ვერც გაიგებს ამას იმიტომ რომ სხვა მოქალაქეები გამოეკიდებიან ამ ორ ჯენტლმენს.

 

პროგრესული ვილჰელმ რაიხისტი ჯენტლმენები გარბიან  და მათ მისდევს რეტროგრადი რეაქციონერი  მორალური საფრანგეთი, ვახახა, მაგარი კომედიაა.  

წინ სირბილია ფილმის ერთ-ერთი მოტივი.

კინოკამერა ჯენტლმენებს Jean-Claude-ს და Pierrot-ს მისდევს საფრანგეთის გზებზე, უმიზნოდ, თუმცა მუტრუკ ბიჭუნებს შეიძლება ჰქონდეთ ერთადერთი მიზანი „ უკანალის მონახვა“.

 

ბიჭებს ჟან-კლოდს და პიეროს ამოუვიდათ ყელში 2 მსოფლიო ომის შემდეგ დამშვიდებული, აღდგენილი, გამდიდრებული და გაძლიერებული საფრანგეთის ცხოვრების მეშჩანურ-ბურჟუაზიული წესი. ისინი იტაცებენ პარიკმახერის მანქანას და მანქანასთან ერთად პარიკმახერის ქალ მარი-ანჟს. მათ მისდევს პოლიცია და ისინი დარბიან მთელ საფრანგეთში.  ისინი გზადაგზა იცვლიან მანქანებს და ბაცაცობენ, ჩადიან წვრილ-წვრილ კრიმინალურ ქმედებებს.

მნიშვნელოვანი ეპიზოდია მარი-ანჟთან (Miou-Miou). ბიჭები წვალობენ, ცოდვილობენ, იყენებენ ყველა ტექნიკას, მაგრამ ვერ ახერხებენ ქალის მიყვანას ორგაზმამდე.  ქალი უბრალოდ ამთქნარებს. ამით შეწუხებულ ბიჭებს უჩნდებათ მარავალი კითხვა. ბიჭები კილავენ და დასცინიან ამ ქალს.

ბიჭები ქალთმოძულე მიზოგინი თავხედები არიან, მაგრამ ამ შფოთით ხდებიან ისინი სიმპატიურები.

თავიდან Pierrot-ს აწუხებს ტყვია რომელიც მას არ აძლევს მას მასტურბაციის საშუალებას. დაუკმაყოფილებელ მარი-ანჟთან თავის შელახული მამრულ სიამაყეს ეს ბიჭუნები იბრუნებენ სხვა ქალებთან.

ისინი დაინახავენ მატარებლით მარტო მოგზაურ ქალს რომელიც ძუძუს აწოვებს ბავშვს.  ისინი  სთხოვენ ქალს ჩვენ მოგვაწოვინე ძუძუო. მუტრუკები ჟან-კლოდი და პიერო აქ შედარებულები არიან დედის მაძიებელ ბავშვებთან.

გამოირჩევა მუტრუკების შეხვედრა ციხიდან ეხლახანს გამოსულ ქალ ჟანასთან რომელიც აღარაა ახალგაზრდა. მის როლს ასრულებს Jeanne Moreau.  მუტრუკები აცდუნებენ ქალს, ჩაიწვენენ ლოგინში და მიიყვანენ მას ორგაზმამდე. ამის შემდეგ ბედნიერი  ქალი თავს იკლავს ჟან-კლოდის პისტოლეტით.

ამან დააფიქრა მუტრუკები რომლებსაც აქამდე სულ ფეხებზე ეკიდათ ქალების წადილები და წუხილები. ამ ტრაღედიის შემდეგ მუტრუკები დაკაცდნენ.

ჟან-კლოდი და პიერო  დახმარებას დაპირდებიან ჟანას დაპატიმრებულ შვილ ჟაკს. ისინი ჟაკს დახვდებიან ციხის კარებთან, წაიყვანენ მას მათთან და დაპირდებიან რომ გაუზიარებენ მას ყველაფერს, მათ შორის მარი-ანჟსაც.

ჟაკი სთავაზობს მათ მონაწილეობას ძარცვაში, რომლის დროსაც ის კლავს ვიღაცას.

ჟან-კლოდი, პიერო, მარი-ანჟი იტაცებენ დამსვენებელი ბურჟუების მანქანას ამ ბურჟუების ქალიშვილთან ერთად //ქალიშვილს მობეზრდა ბურჟუაზიული ყოფა// და ისევ გარბიან. გზადაგზა იშინი სექსუალურ ცხოვრებას აზიარებენ კიდევ ერთ გოგონას.

 

ფილმში არის  ზოგი ძალიან ეროტიკული სცენა. სექსი ნაჩვენებია ეპოქისთვის ტრივიალური მანერით. არის სამის ერთობლივი სექსი,ბიჭები ერთმანეთს უზიარებენ ყველაფერს, ძუძუს წოვა, გაუპატიურება, ჰომოსექსუალური აქტის მცდელობა

მნახველი ვერ ხედავს ვერაფერს, მაგრამ ყველაფერს ხედავს.

ფილმი არის 1968 წლის თავზეხელაღებულ თაობაზე, სექსუალურ რევოლუციაზე, ზნე-ჩვეულებათა, პირუტყვული ინსტინქტების თავისუფლებაზე.

 

მთავარ როლებში

Gérard Depardieu-ჟერარ დეპარდიე
Patrick Dewaere
Miou-Miou-მიუ მიუ
Jeanne Moreau-ჟანა მორო…
Brigitte Fossey
Isabelle Huppert

 

მოკლედ სექსუალური რევოლუციის დროს სექსია ყველგან-რეალურ ცხოვრებაში, კინოთეატრებში და ტელევიზიაში, ჟურნალ-გაზეთებში.

ყველაფერი ამით გამოთაყვანებული მასწავლებლები ალტერნატიული განათლების სახელით უყოყმანოდ წვებიან მათ მოწაფეებთან.

https://www.rtl.fr/actu/justice-faits-divers/1971-le-tragique-suicide-de-gabrielle-russier-donne-naissance-au-sublime-film-mourir-d-aimer-7784438373

 

1971   თავი მოიკლა  ქალბატონმა Gabrielle Russier-მ. d’André Cayatte-მა ხელიდან არ გაუშვა ეს ტრაღიკული ისტორია და გადაიღო დიდად გახმაურებული ფილმი „ სიკვდილი სიყვარულით“.

1969 წელს თავის ბინაში იპოვეს მკვდარი ახალგაზრდა ქალი. Gabrielle Russier იყო მარსელის ერთ-ერთი ლიცეუმის პროფესორი. მან აცდუნა თავისი 17 წლის მოწაფე Christian. მაგრამ ქალმა  ვერ აიტანა სამართლებრივი დევნა,ციხე, სასამართლო და თავი მოიკლა.

Christian-მა RTL-ზე Robert Daranc -ს და  Claude Fouchier-სექსკლუზიურად მოუყვა თუ რა მგზნებარედ უყვარდა მას ეს გაყრილი პროფესორი რომელსაც სურდა ცხოვრების ხელახლა დაწყება.

„ მე არა ვარ პასუხისმგებელი მის სიკვდილზე. მე მწამს რომ არიან სხვა პასუხისმგებლები. მე ბრალს ვდებ მთელ საზოგადოებას: მოსამართლეებს, ბურჟუა მშობლებს.  მე მინდა რომ გაჩუმდნენ და დაივიწყონ. მე არ დავივიწყებ. ჩვენ გვიყვარდა ერთმანეთი. ის ჩასვეს ციხეში, მან თავი მოიკლა. ეს მარტივია. ვნება,ჟინი არაა ფხიზელი“, თქვა მან უფრო გვიან

 

საფრანგეთის პრეზიდენტი Georges Pompidou -ჟორჟ პომპიდუც კი გადარია ამ ამბავმა.

André Cayatte-მა ხელი სტაცა ამ თემას და გადაიღო ფილმი „ სიყვარულით სიკვდილი“ Mourir d’aimer,

რომელიც ნახა ხუთმა მილიონმა ადამიანმა. Annie Girardot-ანი ჟირარდომ მარადიული საგალობელი უძღვნა გაბრიელს და კრისტიანს.

ფილმმა მაშინვე გამოიწვია დებატები. ავტორმა Raymond Thévenin-მ RTL-ზე თქვა რომ 17 32 წლის ქალი არაა დედაბერი და მას შეუძლია 17 წლის ბიჭის სიყვარული. Annie Girardot-მ შეაყვარა ფრანგებს თავისი მოწაფის საყვარლად ქცეული მასწავლებელი.

 

 

André Cayatte-ს ფილმის გმირია 32 წლის გაყრილი და 2 შვილის დედა. ისაა ლიცეუმის მასწავლებელი. მოწაფეებს ის უყვართ მისი ცოცხალი სულის და გონიერების გამო.

1968 წლის მაისის მოვლენების  დროს მასწავლებელი თავისთან აწყობს შეკრებებს, დისკუსიებს და ამ შეკრებებზე აკრიტიკებს საზოგადოებას, არსებულ საზოგადოებრივ მორალს და ზნეჩვეულებებს. ასე საუბარ-საუბარში და დისკუსიებში 32 წლის მასწავლებელი,2 შვილის დედა და მისი 17 წლის მოწაფე აღმოჩნდებიან ერთ ლოგინში.

მოწაფის მშობლები ატეხავენ სკანდალს და იჩივლებენ. მასწავლებელს მიუსაჯეს პატიმრობა მცირეწლოვანის გზიდან აცდენის გამო.

ისტორიკოსი Malka Marcovich თავის წიგნში ამბობს რომ ამ ფილმმა შესძრა მთელი თაობა. შემდეგ მას ამავე წიგნში მოჰყავს იმ წლებში ლიცეუმის მოწაფე გოგონას აღსარება. ის იხსენებს რომ მასწავლებელი მას ეხვეოდა და გაუთავებლად ეუბნებოდა: „ შენ ხარ თაყვანისცემის ღირსი გარყვნილი, შაქრის პატარა საშო“.

   „

მკვლელი არეულობა

 

1968  და შემდეგი წლები იყო ხანა როდესაც ფიქრობდნენ რომ განთავისუფლებაში მონაწილეობა უნდა მიიღონ ბავშვებმაც.

https://www.20minutes.fr/culture/213732-20080218-alain-robbe-grillet-mort

2008 წლის 18 თებერვალს 85 წლისა გარდაიცვალა  სახელგანთქმული ფრანგი  ორიგინალი, მწერალი Alain Robbe-Grillet.

ყოფილი ინჟინერ-აგრონომი , Alain Robbe-Grillet მწერალი გახდა 1950-ანი წლებიდან.

 

საწყალი ბალზაკი, Alain Robbe-Grillet–  უარყო იდეა, ინტრიგა, პერსონაჟების პორტრეტი  და შექმნა ახალი ლიტერატურული სკოლა :“ახალი რომანი“-«nouveau roman»

.
კრიტიკოსებს Alain Robbe-Grillet პასუხობდა რომ  მისი თხზულებების წარმატება განაპირობა მისმა კრიტიკამ და გინებამ, რომ Barthes-ის თუ Blanchot-ს კომპლიმენტები ვერ გაყიდის მის წიგნებს.

აჯანყებული აკადემიკოსი

 2004 წლის 25 მარტს საფრანგეთის აკადემიაში არჩეულმა Alain Robbe-Grillet-მ უარი თქვა თავის მიღების სიტყვის წარმოთქმაზე. არადა არაა სიტყვა და არაა აკადემიკოსის სავარძელი. ასე რომ

ე ბალზაკთან და ალექსანდრე დიუმასთან მეომარი ეს მწერალი წერდა კინოფილმების სცენარებსაც.

 დაუღალავმა პროვოკატორმა Alain Robbe-Grillet-მ მწერალ-მკითხველთა საზოგადოება გადარია 2007 წელს გამოცემული  თავისი ბოლო წიგნით „სენტიმენტალური რომანი“-, «Un roman sentimental» (Fayard),პლასტიკში გახვეული წიგნის ფურცვლა ბიბლიოთეკაში შეუძლებელი იყო.

85 წლის ორიგინალმა Alain Robbe-Grillet-მ იქ გამოფინა თავისი ავადმყოფური პედოფილური და კრიმინალური ბოდვები.

 

ისტორიკოსი Malka Marcovich თავის წიგნში გაიხსენა    ახალი რომანის პაპი Alain Robbe-Grillet-ის ტექსტი რომელიც 1973 წელს გამოქვეყნდა თავისი ახალგაზრდა მოდელების გაუპატიურებაში ბრალდებული David Hamilton-ის ფოტოგრაფიების კრებულში:

„ უფრო ძლიერი მეშვიდე ტალღის შემდეგ მან დაიგმინა, კიდე უფრო არესი უნდა ვუქნა, უნდა ხელები მოვკიდო მხრებში და შევანჯღრიო როგორც ძონძის თოჯინა… ეხლა უნდა დავბანო მისი სხეული წყლით…ის ცოტა ტირის… ის ისევ მზადაა მსხვერპლად შეწირვისთვის? ის იძლევა მისთვის ყველაფრის გაკეთების უფლებას. ის აღარაფერს ამბობს. ის აღარაა“,

 «La septième vague plus violente lui arrache un gémissement de souffrance. Il faut la maltraiter davantage, la saisir par les épaules, la secouer comme une poupée de chiffon. […] Il faut à présent laver son corps avec l’eau […], elle pleurniche un peu […]. Est-elle de nouveau bien propre pour le sacrifice? […] Elle se laisse faire. Elle ne dit plus rien. Elle est absente», ძალუმად და ენერგიულად ლაპარაკობს მწერალი.

„ ესაა გაუპატიურების ტექსტი“, ასკვნის ისტორიკოსი Malka Marcovich. მაგრამ 1970-ან წლებში სექსუალურად თავისუფალ ინტელექტუალებს ,მათ შორის „ ახალ ფილოსოფოსებს“ ასეთი რამეები არ ადარდებდა. პირიქით,ისინი იწონებდნენ Tony Duvert-ის წიგნებს და ბავშვებთან სექსუალობის მის აპოლოგიას.

 

Lire-ს ფურცლებზე  „ ახალი რომანის“ პაპი, 79 წლის Alain Robbe-Grillet აღიარებს რომ მას უყვარს მეტ-ნაკლებად მოწიფული მოზარდები და არ მალავს ამას.

https://www.nouvelobs.com/culture/20010928.OBS8900/alain-robbe-grillet-joue-les-pedophiles.html

Dans les colonnes de Lire, le pape du “Nouveau roman” âgé de 79 ans affirme aimer les adolescentes plus ou moins pubères et ne pas s’en cacher.
Par L’Obs

Publié le 28 septembre 2001  წლის 28 სექტემბერი

 

„ 12 წლის ასაკიდან მე მიყვარს პატარა გოგონები და ოზარდები. მე ეს არასოდეს დამიმალავს, მე ისევ ისეთი ვარ“ აცხადებს საჯაროდ 79 წლის  სახელგანთქმული მწერალი, სცენარისტი და კინემატოგრაფისტი Alain Robbe-Grillet.

 

  თავის ახალ რომანში “La reprise”– „ განახლება“  „ პატარა ქალწული არის ბატონების სიხარული“.

„ ეს ისტორიები პედოფილიაზე გროტესკული ხდება“ ამბობს მარად ჯეელე ბებერი ორიგინალი.

 

როდესაც ვიცნობდი მხატვარ Balthus-ს ის ცხოვრობდა  George და Sylvia Bataille-ს 12 წლის ქალიშვილთან და ეს არ ყოფილა შოკი არც პატარა გოგონასთვის,არც მისი მშობლებისთვის და არც Balthus-ისთვის“.

„ გოეთემ სიცოცხლის ბოლოს თავისი სახელგანთქმული „მარიენბადის ელეგია> მიუძღვნა თავის ბოლო სიყვარულს, 13 წლის პატარა გოგონას. შექსპირის „ჯულიეტა“ იგივე ასაკის იყო!”, ამბობს გენიოსი.

 

ქუხდა დიდი ფრანგული გაზეთი Libération-იც.

იქ იყო შემდეგი ტიპის განცხადებები:

 

„ ვინ ვარ მე? პედოფილი? რა თქმა უნდა.  მე განვაგრძობ ტკობას უმწიფარებით თუ კი ესაა ჩემი სიამოვნება“

 გაზეთმა ასევე გამოაქვეყნა de Pascal Bruckner-ის და Georges Moustaki-ს მიერ ხელმოწერილი წერილი.

ეს ბატონები მხარს უჭერდნენ და იცავდნენ პედოფილს რომელსაც უყვარდა 6-12 წლის გოგონათა „ ჩიჩიათი“ სიამოვნება.

„ ამ გოგონათა აყვავებულ-გაფურჩქნული გარეგნობა ყველას, მათ შორის მათ მშობლებსაც უჩვენებს თუ რა ბედნიერები არიან ეს გოგონები ამ კაცთან“.

 

მაგრამ ყველას აჯობა დიდმა ფრანგულმა გაზეთმა Le Monde-მ რომელშიც გამოქვეყნებული წერილი იცავდა 3 მუტრუკს რომლებიც 12-14 წლის ბავშვებთან ერთად იღებდნენ პედოპორნოგრაფიულ სურათებს.

ამ მუტრუკებს იცავდა 69 ხელმომწერი,იმ ეპოქის ინტელექტუალური ნაღები, რომელთა შორისაც იყვნენ Jean-Paul Sartre, Roland Barthes, Bernard Kouchner, Patrice Chéreau, Gabriel Matzneff, Jack Lang, Catherine Millet, Simone de Beauvoir. გმადლობთ ყურადღებისთვის.

 

 

https://www.medias-presse.info/40-ans-pour-liberation-le-journal-qui-faisait-la-promotion-de-la-pedophilie/1772/

დიდი ფრანგული გაზეთი Libération ზეიმობს არსებობის 40 წლისთავს. გაზეთი ცნობილია იმით რომ ის მხარს უჭერდა და ამხნევებდა-აქეზებდა პედოფილიას.

 

Pierre-Alain Depauw 2013 წლის 29 ოქტომბერი

 1977 წლის მაისში და შემდეგ 1979 წლის პირველ მარტს ეს გაზეთი დიდი პატივისცემით იუწყებოდა რომ გაჩნდა პედოფილთა განთავისუფლების ფრონტი- front de libération des pédophiles.

 

„ გაჩნდა ახალი ჯგუფი: le FLIP (Front de Libération des Pédophiles)– პედოფილთა განთავისუფლების ფრონტი.

ვინ არიან ისინი? ძირითადად Libération-ის მკითხველები რომლებმაც 9/2/77-ის ჩვენი გამოცემის შემდეგ //იქ გამოქვეყნებული იყო „ ღია წერილი პედოფილებს“-«lettre ouverte aux pédophiles»// შემდეგ გამოგვიგზავნეს უხვი კურიერი. ჩვენ ზოგი წერილი გამოვაქვეყნეთ სათაურით „ სრულწლოვანთა და ბავშვთა ურთიერთობა“.

 

  გასულ ორ აპრილს Jussieu-ში იყო 30-ოდე პირის გამაერთიანებელი პირველი შეკრება. უბრალოდ კონტაქტის დამყარება. სამწუხაროდ ძირითადად ლაპარაკი იყო პედოფილების დევნაზე და დაცვაზე.

 

Le FLIP (Front de libération des Pédophiles)– გაჩნდა პედოფილთა განთავისუფლების ფრონტი. ზოგი მთავარი მიზანი უკვე დაისახა:

ბრძოლა სამართლებრივ უსამართლობასთან;  ოჯახის და სკოლის კრიტიკული ანალიზი  მცირეწლოვანებს და სრულწლოვანებს შორის სექსუალობის პოლიტიკურ ანალიზზე დაფუძნებით;

ბრძოლაში უნდა ჩავაბათ ბავშვები ვისაც სურთ თავისი ცხოვრების წესის შეცვლა და ყველა პოლიტიკური ჯგუფი რომლებსაც სურთ შექმნა ახალი საზოგადოებისა სადაც თავისუფლად იარსებებს pédérastie-პედერასტია;

განვითარება culture pédérastique-სი, პედერასტული კულტურისა რომელიც გამოიხატება ცხოვრების ახალი წესით და ახალი ხელოვნების შექმნით.

 აზრის გამოთქმა ინფორმაციის ორგანოებში…;

გამოხატვა სოლიდარობისა დაპატიმრებული პედოფილების თუ ოფიციალური ფსიქიატრიის მსხვერპლების მიმართ.

„ ბურჟუაზიული  ტირანია“ ბავშვებში შეყვარებულებს აცხადებს მონსტრებად. უნდა ვებრძოლოთ ამას.

FLIP გაწევრიანების მსურველებმა მიწერეთ Jean-Louis Burckhardt-ს.“

 

 

Libération-ს კურიერის ანუ წერილების ვერდზე 1979 წლის მარტში გამოქვეყნდა პედოფილი Gérard R-ს დამცველი წერილი. ის 18 თვე უცდიდა სასამართლოს.

წერილი ბრალს სდებდა და აკრიტიკებდა „ სახელმწიფო მორალს“ :

„ მორალური წესრიგის მიზანია მცირეწლოვანი ბავშვების დამონება სრულწლოვანთა ძალაუფლებისადმი“.

ტექსტის ავტორი მოუწოდებდა მკითხველებს, განსაკუთრებით ქალებს, ხელი მოეწერათ შემდეგი ტექსტისთვის :

„ ბავშვების სიყვარული მათი სხეულის სიყვარულიცაა. წადილს და სექსუალურ თამაშებს რომლებშიც ბავშვები საკუთარი ნებით არიან ჩართულნი აქვთ თავისი ადგილი ბავშვების და სრულწლოვანების ურთიერთობებში. აი ამას ფიქრობდა და განიცდიდა Gérard R 6-12 წლის გოგონებთან ერთად. ამ გოგონების აყვავებულ-გაფურჩქნული იერი და გარეგნობა ყველას, მათ შორის გოგონების მშობლებსაც უჩვენებდა რომ გოგონები ბედნიერები იყვნენ ამ კაცთან“.

ამ წერილს ხელს აწერდა 69 კაცი, მათ შორის , Pascal Bruckner, Georges Moustaki, Christiane Rochefort,…

 

  გაზეთმა Libération-მა  1979 წლის 10 აპრილს ამოაქვეყნა Gabriel Matzneff -ის და  Tony Duvert-ის წერილი სადაცი ისინი იწონებდნენ „ მინორიტარულ სიყვარულებს“.

 

მაგრამ აბსოლუტური საშინელების მწვერვალი იყო 3 თვის შემდეგ, როდესაც დაიბეჭდა ინტერვიუ ბავშვების, მათ შორის საკუთარი ბავშვების გამაუპატიურებელ Jacques Dugué-სთან.გაზეთმა აქო ამ ტიპის გულწრფელობა სოდომიასთან დაკავშირებით და ნასიამოვნები კრიმინალი გაილექსა და დაიღვარა უხამსობათა აღწერით.

ჩანართი ვიკიპედიიდან:

 

L’affaire Jacques Dugué-ს საქმე, რომელსაც ასევე ეწოდებოდა «affaire de Saint-Ouen» Saint-Ouen-ის საქმე დაიწყო 1978 წელს როდესა აარასრულწლოვანის გაუპატიურების გამო დააპატიმრეს ვინმე Jacques Dugué.

მას ბრალად დასდეს  პედოფილიის გამავრცელებელთა ქსელის წევრობა. 1981 წელს მას მიუსაჯეს 6-წლიანი პატიმრობა და შემდეგ მას სხვა ბრალდებებიც წაუყენეს.

1978 წლის ივლისში აშშ-ში 1 ამერიკელი პედოფილის სახლში ჩხრეკის დროს ლოს-ანჟელესის პოლიციელებმა იპოვეს წერილში რომელშიც 43 წლის ფრანგი Dugué  ამბობდა რომ ის „ძალ-ღონეს არ იშურებს ბავშვების გასარყვნელად რათა ისინი შეცვალოს გარყვნილთა ახალმა თაობამ“.

Saint-Ouen-ში (Seine-Saint-Denis) მცხოვრები ეს 2 ქალიშვილის მამა ყველაფერთან ერთად უსასყიდლოდ წვრთნიდა ახალგაზრდა კალათბურთელთა გუნდს. სმ მოზარდებს ის სთავაზობდა მის სახლში მისვლას და შიშვლად პოზირებას. Jacques Dugué ასევე იყო ეშანჟისტთა, ცოლების და ქმრების  ერთმანეთში გამცვლელთა წყვილების წევრი.  ეს წყვილები ერთმანეთს გადასცემდნენ  Jacques Dugué-ს სახლში გადაღებულ პედოფილურ ფოტოებს და ფილმებს. ეს ფოტოები და ფილმები შემდეგ იგზავნებოდა ჰოლანდიაში და დანიაში.

 

 

დიდი ფრანგული გაზეთი Libération-ის ერთ-ერთმა დამფუძნელმა და 1974-2006 წლებში ამ გაზეთის ხელმძღვანელმა  Serge July-მ ბოლოს და ბოლოს აღიარა რომ მისი გაზეთი ახდენდა „ ზოგჯერ კრიმინალური პრაქტიკების ლეგიტიმაციას“> finira par avouer que son journal a « légitimé des pratiques parfois criminelles ».

ფრანგმა ისტორიკოსმა, ბევრი რამის თვითმხილველმა ქალბატონმა Malka Marcovich-მა დაწერა და 2018 წელს გამოსცა წიგნი „ 1968 წლის სხვა მემკვიდრეობა. სექსუალური რევოლუციის სხვა სახე“,

 

ამ წიგნში ის ამბობს რომ 1968 წლის მაისმა რა თქმა გაანთავისუფლა სექსუალობა მისი ტაბუეზმისგან და არქაიზმებისგან, მაგრამ ამას მოყვა საშინელი რამეებიც ვინაიდან  სექსუალურმა რევოლუციამ უმწიფარი ახალგაზრდები ჩაითრია ნაადრევ სექსუალობაში. ამას თან ახლდა ძალადობებიც.

ისტორიკოსი, აქტიური ფემინისტი Malka Marcovich იყო მოწმე იმისა რასაც წარმოადგენს 1968 წლის მაისი მთელი თაობისთვის.  ისტორიკოსი აფასებს თავისუფლებას, მაგრამ ხედავს მის გადახრებს.

სრულწლოვანები ვართ და აი ამ წიგნის ზოგი ნაწყვეტი:

 

Malka Marcovich, «L’Autre Héritage de 68. La face cachée de la révolution sexuelle», Ed. Albin Michel, 2018.

 

https://www.atlantico.fr/decryptage/3308849/mai-68–la-violence-sexuelle-imposee-des-parents-libres-

 

 რას უშვრებოდნენ სექსუალური თავისუფლებით გაგიჟებული მშობლები თავის შვილებს:

Mai 68 : la violence sexuelle imposée des parents “libres”

Malka Marcovich

 

 

1976 წელს იყო ორნაწილიანი გადაცემა სექსუალობაზე „ რისი გვეშინია“. კვლევა მიყვება ყველა ასაკის ადამიანებს და სპეციალისტებს სექსუალური განთავისუფლების საკითხზე.

კამათია დაშვებაზე და აკრძალვაზე, ტაბუზე, გამოთქმის თავისუფლებაზე. სულ არ იღებენ ხმას სექსუალურ ძალადობებზე.

არაა გასაკვირი, მაშ, რომ „თავისუფალ“ მშობლებთან მცხოვრებ ზოგ ბავშვს და მოზარდს არ ესმოდა თუ რა საშინელებაა სრულწლოვანთა სექსუალობის უწყვეტი და გაუთავებელი დემონსტრაცია.

 

  1972 წელს 13 წლის წარმოშობით ჰოლანდიელი და საფრანგეთში მცხოვრები Leonie ყვება:

„ ჩვენი მშობლები ფიქრობდნენ რომ მათ ჩვენ არ უნდა დაგვიმალონ არაფერი, რო ჩემს სამ დას და მე ყველაფერი უნდა გვცოდნოდა სექსუალობაზე. ამიტომ ისინი გვაყურებინებდნენ, გვიჩვენებდნენ თუ როგორი სექსუალური ურთიერთობები ჰქონდათ მათ.

მათი სექსუალური ურთიერთობების დემონსტრაცია რომ არ იყო კარგი რამე ამას მივხვდი 30 წლის ასაკში, როდესაც მე თვითონ გავხდი დედა.“

 

1974 წელს 16 წლის Christophe ყვება:

ჩემი ,შობლები გაეყარნენ ერთმანეთს როცა 9 წლის ვიყავი. მათი გაყრის შემდეგ დედაჩემი თითქოს შესანიშნავად აყვავდა და გაიფურჩქნა. მას ყავდა ბევრი საყვარელი და არ მალავდა ამას.

 მე ვცხოვრობდი მამასთან, რომელიც ეტყობა აგრძელებდა საკმაოდ კლასიკურად ცხოვრებას.

მე მიყვარდა დედას ნახვა არდადეგების დროს. მისი ყველა ამხანაგი სიმპატიური იყო. მე ნიკაპზე უკვე ამომივიდა ცოტა ბეწვი.

დედაჩემის ერთ-ერთმა ამხანაგმა სიცილით თქვა: „ ეჰ, კარგი, Christophe tralala !” და მან დედაჩემის თვალწინ ჯინსში მომკიდა ხელი  სექსუალურ ორგანოზე. მე გავღიზიანდი. საღამოს მე ვნახე დედაჩემი მის საწოლში და მქონდა სექსუალური ურთიერთობა მასთან.“

 

არავითარი ეჭვი ძმებსა და დებს შორის

 

მიშელ ფუკოს,ჟან-პოლ სარტრის. დერრიდას, Deleuze-ს, Barthes-ის მკითხველი baby-boomers უფროსი ძმები და დები იტაცებდნენ და აფრიალებდნენ ანდრე ჟიდის დევიზს „ ოჯახებო მძულხართ.“

 

ოჯახური, ე.ი. ვერტიკალური სტრუქტურა მშობლები-შვილები ითვლებოდა შემზღუდველ რამედ, ციხედ.

ვილჰელმ რაიხის თაყვანისმცელმა ელიტამ და ახალგაზრდებმა ოჯახთან ერთად შეაჩვენეს „ ბურჟუაზიული“ წყვილი

https://scienceetbiencommun.pressbooks.pub/femmessavantes2/chapter/simone-de-beauvoir-philosophe-1908-1986/

ც. მათი იდეალი იყო ჟან-პოლ სარტრის და სიმონ დე ბოვუარის წყვილი. დავაკვირდეთ ამ ფენომენს.

 

ვიყოთ ჯენტლმენები და ჯერ გავიხსენოთ ფრანგი მწერალი, ესეისტი. ფილოსოფოსი,მორალისტი, ფემინიზმის დედილო სიმონ დე ბოვუარი //  1908-1986//

 

 Simone de Beauvoir, philosophe (Simone de Beauvoir, 1908-1986)
JEAN-SÉBASTIEN LAPOINTE

 

  ის დაიბადა შეძლებულ, მაგრამ პირველი მსოფლიო ომის შემდეგ გაღარიბებულ ოჯახში. მამამისმა, რომელსაც სურდა ვაჟიშვილის ყოლა, თავის ქალიშვილს შეაყვარა ლიტერატურა და  წაახალისა სწავლისკენ.

15 წლის სიმონ დე ბოვუარმა გადაწყვიტა რომ გახდებოდა „ სახელგანთქმული მწერალი“.  მან მართლაც დაწერა მრავალი რომანი, განსაკუთრებით ავტობიოგრაფიული.

ბოლოს და ბოლოს ის გახდა ფილოსოფოსი.

ბოვუარ-სარტრის იმ დროისთვის გაუგონარ-არნახული წყვილი

 

სიმონ დე ბოვუარს მრავალი ათწლეული ჰქონდა განსაკუთრებული და არაჩვეულებრივი ურთიერთობა ფილოსოფოს ჟან-პოლ სარტრთან რომელსაც ის 1928 წელს შეხვდა პარიზის უნივერსიტეტში.

ეს იმ დროისთვის უნიკალური, ერთდროულად მეგობრული, სასიყვარულო და ინტელექტუალური ურთიერთობა დასრულდა მარტო 1980 წელს სარტრის გარდაცვალებასთან ერთად. 

წყვილი არასოდეს დაქორწინებულა, თუმცა სარტრმა ბოვუარს 1929 წელს შესთავაზა ბოვუარს დაქორწინება რათა მათ დიპლომის აღების შემდეგ შესძლებოდათ ერთ დაწესებულებაში მასწავლებლობა. მაგრამ ქალმა უარი თქვა მიუხედავად იმისა რომ სარტრი ძალიან უყვარდა.

ბოვუარმა ეს ეპიზოდი მოყვა თავისი ავტობიოგრაფიის მეორე ტომში:

„ მე სულაც არ მაცდუნა დაქორწინების წინადადებამ. ქორწინება ორჯერ ზრდის ოჯახურ და სოციალურ მოვალეობებს. ის ცვლის და ამახინჯებს ადამიანთა არსებულ ურთიერთობებს….თავისუფლების მოპოვება მე შემეძლო მარტო ჩემს თავში და ჩემს გულში.“

 

ეპოქის წეს-ჩვეულებათა საწინააღმდეგოდ სარტრს და ბოვუარს არ უცხოვრიათ ერთად.  ისინი ცხოვრობდნენ კაფეებში, სადაც სვამდნენ და სასტუმროში.

მათ დადეს პაქტი რომელმაც სიხარულით გადარია  Saint-Germain-des-Prés-ის ეგზისტენციალისტური სამყარო. არა ქორწინებას, რათ გვინდა შვილები, ყველაფერი ეს ზედმეტი ტვირთია. ყოველ მათგანს შეიძლება ჰქონდეს თავისი სასიყვარულო თუ სექსუალური ისტორიები, მაგრამ მათ არავითარ შემთხვევაში არ უნდა მოატყუონ ერთმანეთი. მათ ერთმანეთს ყველაფერი უნდა მოუყვნენ.

მოკლედ ტოტალურად გამჭვირვალე ტოტალური თავისუფლება.

ეს ამბიციური პროგრამა ჟან-პოლ სარტრმა სიმონ დე ბოვუარს შესთავაზა მაშინ როდესაც ისინი ისხდნენ პარიზის  ლუქსემბურგის ბაღის სკამზე.

ჟან-პოლ სარტრმა სიმონ დე ბოვუარს არც დაუტოვა არჩევანი:

„ ჩვენ შორის არის აუცილებელი სიყვარული, მაგრამ ჩვენ უნდა გვქონდეს ჩვენ-ჩვენი შემთხვევითი დროებითი სიყვარულებიც“ // Entre nous, lui a-t-il dit, il s’agit d’un amour nécessaire: il convient que nous connaissions des amours contingentes.//, უთხრა მან თავის ტურფას.

ასე იყო რომ სიმონ დე ბოვუარს თავისი შემთხვევითი დროებითი სიყვარულები ჰქონდა თავის ზოგ მოწაფესთან, როგორც კაცებთან და ბიჭებთან ისე ქალებთან და გოგოებთან.

ის განსაკუთრებით ხვდებოდა Olga Kosakiewitcz-ს, Bianca Bienenfeld-ს და  Jacques-Laurent Bost-ს.

ჟან-პოლ სარტრის და სიმონ დე ბოვუარის წყვილი ასევე დაეფუძნა თანამშრომლობას და მუდმივ ინტელექტუალურ დიალოგს. ისინი გავლენას ახდენდნენ ერთმანეთზე. სიმონ დე ბოვუარის აზრში არის ჟან-პოლ სარტრის აზრი და ჟან-პოლ სარტრის აზრში არის სიმონ დე ბოვუარის აზრი!

ისინი მთელი ცხოვრება ამბობდნენ რომ არიან ეგზისტენციალისტები და ათეისტები, მაგრამ მათ შეინარჩუნეს თავ-თავისი ინტელექტუალური დამოუკიდებლობა.

სიმონ დე ბოვუარი და მეორე მსოფლიო ომი: წინააღმდეგობის გამწევი, ოპოზიციონერი თუ კოლაბორაციონისტი?

ნაცისტურმა გერმანიამ დაიპყრო ჰოლანდია,ბელგია,ლუქსემბურგი, საფრანგეთი 1940 წლის მაისში.

22 ივნისს საფრანგეთმ აღიარა დამარცხება და ხელი მოაწერა დაზავებას.

1944 წლამდე საფრანგეთი ოკუპირებული სამხედრო თვალსაზრისით გერმანიის მიერ ჩრდილოეთის ზონაში და დასავლეთით იტალიის მიერ სამხრეთ-აღმოსავლეთში.

 

მაგრამ იყო ასე ვთქვათ თავისუფალი ზონაც რომელსაც განაგებდა ნაცისტურ და პრონაცისტურ რეჟიმებთან თანამშრომელი ვიშის მთავრობა მარშალი ფილიპ პეტენის და პიერ ლავალის ხელმძღვანელობით.

 

დიდი ხნის მანძილზე ითვლებოდა რომ სიმონ დე ბოვუარი და მისი კომპანიონი ჟან-პოლ სარტრი ონაწილეობდნენ კოლაბორაციონისტულ ვიშის მთავრობასთან მებრძოლ წინააღმდეგობის მოძრაობაში, მაგრამ  სინამდვილე სხვა აღმოჩნდა.

პროფესორი Ingrid Galster და Diane Johnson New York Times-იდან და სხვები თვლიან რომ ისინი არ იბრძოდნენ იარაღით,მაგრამ მათ 1941 წელს შექმნეს ინტელექტუალური წინააღმდეგობის ეფემერული ჯგუფი „სოციალიზმი და თავისუფლება“ რომელიც იყო ვიშის რეჟიმის ოპოზიციაში.

მაგრამ ფრანგი ფილოსოფოსი Michel Onfray და სხვები თვლიან რომ სიმონ დე ბოვუარი უფრო კოლაბორაციონისტი იყო : ის 1943 წელს მართლაც მუშაობდა ვიშის რადიოში და ჟან-პოლ სარტრთან ერთად ისვენებდა იტალიაში მუსოლინის ფაშისტური მთავრობის მიერ ნაყიდი უფასო ბილეთებით.

 

შოკის მომგვრელი ნაწერები და იდეები

 

 

უცნობმა, კაცმა არ იცის რა ძალამ კაცმა არ იცის რატომ და რა მიზნით შემოაგდო ამ სამყაროში უსულო, უტვინო, უსვინდისო ატომების გროვა რომელსაც ჩვენ ვუწოდებთ ადამიანს, ესაა მატერიალიზმის ფუნდამენტური დებულება.

 

მეოცე საუკუნის გენიოსი ათეისტი ჟან პოლ სარტრი ამ გენიალურ მიხვედრას უმატებს რომ ატომების ამ გროვა-ადამიანს მისჯილი აქვს თავისუფლება. – SARTRE : L’HOMME EST CONDAMNÉ A ÊTRE LIBRE

 

თავისუფლება არ ნიშნავს მოპოვებას იმისა რაც გვინდა. თავისუფლებაა საკუთარი ტვინით გადაწყვეტა იმისა თუ რა გვინდა. სხვა სიტყვებით წარმატება არაა მნიშვნელოვანი თავისუფლებასთან მიმართებით.

 

ობიექტს განსაზღვრავს მისი არსი. ხეს არ შეუძლია გადაწყვეტა იმისა უნდა თუ არა არსებობა როგორც ხეს. მას არა აქვს არჩევანი: გაჩნდა ხედ და უნდა იყოს ხე. ხეს მისჯილი აქვს არა-თავისუფლება.

ადამიანს კი არა აქვს დადგენილი და ერთხელ და სამუდამოდ გარკვეული ბუნება.

ჩვენ გვაქვს აზროვნების, ტვინის განძრევის უნარი და ამიტომ შეგვიძლია თვითგამორკვევა.

„ ადამიანი არაა თავისუფალი. ადამიანი თავისუფლებაა“.

.
„ ჩვენ ვართ მარტო, პატიება-მიტევებების გარეშე, ამის თქმა მინდა როდესაც ვამბობ რომ ადამიანს მისჯილი აქვს თავისუფლება. მისჯილი იმიტომ რომ მას არ შეუქმნია თავისი თავი. და კიდევ მიუხედავად ამისა თავისუფლება და მას შემდეგ რაც ის შემოგდებულია ამქვეყნად ის პასუხისმგებელია ყველაფერზე რასაც აკეთებს“-ესაა სარტრი და მისი ეგზისტენციალიზმი.

 

მაგრამ არც ჟან-პოლ სარტრს და არც სიმონ დებოვუარს ამქვეყნად არ უგიათ პასუხი თავის უსაქციელობაზე.

 

 

 

ადამიანის ანატომიურ,მორფოლოგიურ, ფიზიკურ თავისებურებებს არა აქვთ არავითარი მნიშვნელობა:

 

„ ქალად არ იბადებიან; ქალად ხდებიან“-« On ne nait pas femme, on le devient », ესაა სიმონ დე ბოვუარის გენიალური მიხვედრა.

 

სიმონ დე ბოვუარმა  1949 წელს გამოაქვეყნა ორტომიანი ნაშრომი „ მეორე სქესი“- Le Deuxième sexe რომელიც ითვლება მისი აზრის და მისი ფილოსოფიის, ისევე როგორც ფემინისტური თეორიის და პრაქტიკის საფუძვლად, ფუნდამენტად.

 

ამ ნაშრომში სიმონ დე ბოვუარმა დაანგრია ათასწლეულების მანძილზე მამაკაცების მიერ გამოჭედილი ქალურობის მითი.

 

  სიმონ დე ბოვუარი ამტკიცებს რომ ქალურობა არის ისტორიის და საზოგადოების მიერ დადგენილ-დაძალებული პირობა და ფენომენი და არა ბუნება და არსი.

 

სიმონ დე ბოვუარი ასე სპობს წარმოდგენებს რომლებიც ხელს უწყობდნენ ქალის გადაქცევას ობიექტად მაშინ როდესაც მამაკაცი ითვლებოდა სუბიექტად, აბსოლუტად.

 

ამ წიგნში სიმონ დე ბოვუარი ამბობს რომ ქორწინება არის პროსტიტუციის მსგავსი საზიზღარი ბურჟუაზიული ინსტიტუტი მაშინ როდესაც ქმარი ბატონობს ცოლზე.

 

სიმონ დე ბოვუარი აქ ახსენებს აბორტსაც რომელსაც იმ დროს თვლიდნენ ადამიანის მკვლელობად, ბუნების საწინააღმდეგო ქმედებად.

 

ამ წიგნს ტაშს უკრავდნენ და აგინებდნენ. ვატიკანმა ის აკრძალა.

 

http://salon-litteraire.linternaute.com/fr/essai-litteraire/content/1941741-simone-de-beauvoir-la-femme-masquee
 

129 წლის ოქტომბერში სიმონ დე ბოვუარი და ჟან-პოლ სარტრი დაწყვილდნენ დაქორწინება-დაოჯახების გარეშე.

ისინი შეთანხმდნენ რომ ეს იქნებოდა ძირითადი,არსებითი სიყვარული= amour essentiel და მათი მეფურ-ინტელექტუალური წყვილის ყოველ  წევრს ასევე ექნებოდა შემთხვევით-დროებითი უმნიშვნელო სიყვარულობანებიც- amours contingente

ხოდა მათ ისარგებლეს ამ ტოტალური სექსუალური თავისუფლებით.

 

მასწავლებელ სიმონ დე ბოვუარს ჰქონდა ინტიმური ურთიერთობები ზოგ თავის მოწაფესთან, მათ შორის Olga Kosakiewicz-თან (1915-1983), Nathalie Sorokine-სთან (1921-1967) თუ  Bianca Bienenfeld-თან (1921-2011) რომლებსაც შემდეგ აგზავნიდა საწოლში ბუმბერაზ ინტელექტუალ ჟან-პოლ სარტრთან.

 

1941 წლის 18 დეკემბერს ქალბატონი ფროფესორის უსაქციელობაზე საფრანგეთის პროკურორს უჩივლა ქალბატონმა დედა Sorokine-მ.

 

1942 წლის აპრილში რექტორმა Gidel მ მოითხოვა სიმონ დე ბოვუარის გაგდება სამსახურიდან:

 

„ აშკარაა რომ ბრწყინვალედ ნიჭიერი და მშრალად ქედმაღალი ეს პროფესორი თავისი საკუთარი ქცევითაც და გაკვეთილებითაც ამობს რომ მას უმაღლესად ეზიზღება ყოველგვარი მორალური და ოჯახური დისციპლინა. მან არ უნდა აღზარდოს მომავალი მასწავლებლები. „

ამის შემდეგ სიმონ დე ბოვუარი იყო სოფისტი და ლიტერატორი და არა მასწავლებელი.

 

სიმონ დე ბოვუარმა 1945 წელს ჟან-პოლ სარტრთან, რაიმონ არონთან და სხვა ინტელექტუალებთან ერთად დააარსა პოლიტიკური, ლიტერატურული და ფილოსოფიური ჟურნალი Les Temps modernes

„ თანამედროვეობა, რომელიც დღესაც არსებობს.

 

 

https://www.agoravox.fr/culture-loisirs/culture/article/simone-de-beauvoir-figure-de-l-213486

 

  ცივ ქალ და მწერალ სიმონ დე ბოვუარს არ უყვარდა ბავშვები, არ უყვარდა ცხოველები. ის არ სჭამდა რძის პროდუქტებს. მას უნდოდა ადამიანურის რადიკალურად გამოყოფა ბუნებრივისგან.

 

თავის წიგნში „ მეორე სქესი-Le Deuxième sexe მან საზიზღარ და საშინელ,ამაზრზენ რამეებად წარმოადგინა ქალის სხეული, ფეხმძიმობა, ბავშვის გაჩენა, დედობა.

მან თქვა რომ ბავშვი ქალის სხეულში არის ამ სხეულისთვის უცხო გაუმართლებელი პოლიპი რომელიც გასუქდება ქალში. მან თქვა რომ ფეხმძიმობა ამახინჯებს ქალს.

სიმონ დე ბოვუარმა ქალი გამოაცხადა ტანჯულ-ნაწამებ ინსტრუმენტად.

 ” თქმა იმისა რომ ქალის უმაღლესი მიზანი და დანიშნულებაა შვილის გაჩენა პროპაგანდისტული ლოზუნგია და მეტი არაფერი” // სიმონ დე ბოვუარი, ” მეორე სქესი”, 1949//

«  Que l’enfant soit la fin suprême de la femme ,c’est là une affirmation qui a tout juste la valeur d’un slogan publicitaire » Simone de Beauvoir, Le Deuxième Sexe, 1949.

 

 

დედობის, შვილების მსურველი ქალები კი სიმონ დე ბოვუარმა გამოაცხადა საკუთარი თავისუფლების უარმყოფელ კვერცხისმდებელ კრუხებად. …

 

არის ფრანგი მწერალი Pierre de Bonneville რომელიც ამბობს რომ  ჟან-პოლ სარტრში არის გარყვნილება და სადიზმი- « Chez Sartre, il y a de la perversité et du sadisme,

 

https://kernews.com/pierre-de-bonneville-chez-sartre-il-y-a-de-la-perversite-et-du-sadisme-cest-evident-on-peut-dire-que-ce-netait-pas-une-sexualite-normale/134/

 

 ეხლახანს გამოქვეყნდა ამის მთქმელის წიგნი „ სარტრი და შემთხვევითი,დროებითი სიყვარულები“-

« Sartre et les amours contingentes » de Pierre de Bonneville est publié chez L’Éditeur.

„ შემთხვევითი დროებითი სიყვარულების“ ცნება არის ჟან-პოლ სარტრის გამოგონება,  ნაწილი პაქტისა რომელიც ჟან პოლ სარტრმა შესთავაზა სიმონ დე ბოვუარს. ვიყოთ ერთად და თან გვქონდეს ჩვენ-ჩვენი სექსუალური ცხოვრება ოღონდ ვიყოთ პატიოსნები, არ დავმალოთ არაფერი და ყველაფერი მოვუყვეთ ერთმანეთს.

 

ჟან-პოლ სარტრი არის წმინდა უემოციო ინტელექტუალი. ის არაა კაცი ვისაც უყვარს. ისაა აზროვნება-ანგარიშის მანქანა.

ის იყო 1,52 მეტრის ელამი  და საკუთარი სიმახინჯით გატანჯული ბიჭი. მოზარდს მას ჰქონდა სხვებთან და,განსაკუთრებით, გოგონებთან ურთიერთობის პრობლემები. ეს ტრავმა იყო.

და უცებ, 1928-29 წლებში მის გვერდოთ აღმოჩნდა ძალიან ლამაზი ქალიშვილი სიმონ დე ბოვუარი. ორივე ამბიციური იყო და ორივეს უნდოდა დიდ მწერლად და ფილოსოფოსად გახდომა.

დაკომპლექსებულმა ჟან-პოლ სარტრმა გადაწყვიტა მზეთუნახავი სიმონ დე ბოვუარის ხელში ჩაგდება, დაპატრონება.

ქალიშვილს ოდესღაც კი უნდოდა კიდეც გათხოვება, მაგრამ მას ჯერ არ ჰქონია არანაირი სექსუალური ცხოვრება.

იმ დროს  ქალიშვილებს ქუდი უნდა დაეხურათ როდესაც გადიოდნენ გარეთ და ისინი არ ეწეოდნენ ქუჩაში… დღეს ძალიან ძნელად წარმოსადგენი ცხოვრების წესი!

სიმონ დე ბოვუარი 21 წლისა იყო და ჟან-პოლ სარტრი 24 წლის.  ჟან-პოლ სარტრი სიმონ დე ბოვუარს ასეირნებდა და დაატარებდა ბუკინისტებში და კაფეებში.

სიმონ დე ბოვუარს პირველად შეექმნა შთაბეჭდილება რომ ცხოვრობდა თავისუფლად და ლაღად. ჟან-პოლ სარტრი ძალიან კარგად მართავდა ყველაფერ ამას.

ჟან-პოლ სარტრი,რომელიც გადაიქცა ანტიბურჟუად, მაშინ სხვების მსგავსი წვრილი ბურჟუა იყო და მან ნამდვილად მიიპყრო ქალიშვილის ყურადღება.

თავისი სიმახინჯით გატანჯულმა ჟან-პოლ სარტრმა ბოლოს და ბოლოს მოახერხა ამ ლამაზი ქალიშვილის მოხიბლვა.

ჟან-პოლ სარტრს უნდოდა სხვების, განსაკუთრებით ქალიშვილების სილამაზის დაპატრონება და დაუფლება. ასე იყო ის მთელი ცხოვრება.

აგვისტოში ის აღმოჩნდა სიმონ დე ბოვუართან ლიმოჟთან. ისინი საათობით საუბრობდნენ მინდორ ველებში და ტყეში.

სარტრი სულაც არ დაუპატიჟებიათ სიმონ დე ბოვუართან სახლში. ქალიშვილის მშობლებმა ნახეს ჟან-პოლ სარტრი და ზრდილობიანად სთხოვეს მას პარიზში დაბრუნდიო.

მაგრამ ქალ-ვაჟის ინტელექტუალური ურთიერთგაგება ღრმავდებოდა და ისინი ბოლოს და ბოლოს დაწვნენ ერთად 1929 წლის 14 ოქტომბერს.

ჟან-პოლ სარტრი იყო სიმონ დე ბოვუარის პირველი კაცი. თვითონ ჟან-პოლ სარტრი კი ისი დროის ახალგაზრდა კაცების მსგავსად დასეირნობდა კახპებში.

ხოდა ინტელექტუალმა ჟან-პოლ სარტრმა მოიგონა შემთხვევითი დროებითი სიყვარულობანები.

მან უთხრა მზეთუნახავ სიმონ დე ბოვუარს:

„ ჩვენ ვართ ანტიბურჟუაზიულები, ჩვენ ვართ ქორწინების წინააღმდეგ, არ გვინდა პასუხისმგებლობები და შვილები.

მაშ, გთავაზობთ ვთქვათ რომ არის აუცილებელი სიყვარულები, ჩვენი სიყვარული მთავარია, არსებითია, მაგრამ ასევე არის დროებითი შემთხვევითი სიყვარულობანებიც“.

ჟან-პოლ სარტრმა მოიგონა ინტელექტუალური კონცეფცია. ის ცხოვრობს მარტო სიტყვებით და კონცეფციებით.

ჟან-პოლ სარტრმა სიმონ დე ბოვუარს ასევე გააცნო აუცილებელი სიყვარულები.

ორივეს უნდა სახელგანთქმულ მწერლებად გახდომა.

ორივე იმთავითვე გადაწყვეტს სახელგანთქმულ მწერლებად გახდომას. ესაა ნამდვილი პაქტი/

 

იქვე, გვერდით, კი შეიძლება იყოს ცხოვრებისეულ გარემოებათა შესაბამისი შემთხვევითი დროებითი სიყვარულობანები. შეიძლება იყოს სხვა თავგადასავლებიც. ერთადერთი პირობა ისაა რომ მათ ერთმანეთს ყველაფერი უნდა მოუყვნენ.

თავისი სიმახინჯით დაკომპლექსებულ გარყვნილ ჟან-პოლ სარტრს სჭირს ნევროზიც. მან კარგად იცის რომ სიმონ დე ბოვუარს არა აქვს სხვა თავგადასვლები, მაშინ როდესაც ის თავისთვის იტოვებს რომ ჰქონდეს იმდენი სხვა თავგადასავალი რამდენიც მოუნდება.

პრობლემა ის იყო რომ სიმონ დე ბოვუარი არ იყო ძალიან შტერი…

 ძალიან საინტერესოა მეოცე საუკუნის ბუმბერაზ ინტელექტუალად გამოცხადებული ჟან-პოლ სარტრის დემისტიფიკაცია.

მას თაყვანს სცემს პარიზის ინტელექტუალური გული Saint-Germain-des-Prés. ჟან-პოლ სარტრმა შექმნა ეს Saint-Germain-des-Prés.

სარტრამდე Saint-Germain-des-Prés არ ყოფილა ისეთი როგორც დღესაა.

ჟან-პოლ სარტრი იქცა Saint-Germain-des-Prés-ის პაპად. მან მოიგონა აუცილებელი სიყვარულების და ეგზისტენციალიზმის კონცეფციები. ის კონცეფციების შემოქმედია.

ჟან-პოლ სარტრზე შექმნეს დიდი ლეგენდა, მაგრამ როგორც ყველა გაზულუქებული და განებივრებული ბავშვი ის მატყუარაა და მანიპულატორი.

ჟან-პოლ სარტრი მთელი ცხოვრება დარჩა გაზულუქებულ-განებივრებულ ბავშვად.

ის იყო იყო იმდენად წმინდა ინტელექტუალი რომ მას არ შეეძლო სიყვარული, სიყვარულით ცხოვრება.

ცხადია რომ ჟან პოლ-სარტრი არ დასდევდა და არ „ჩქმეტდა“ მარტო ახალგაზრდა ქალწულებს რომლებითაც მანიპულირება იოლია.  ჟან-პოლ სარტრს ამ ქალწულებით ამარაგებდა სიმონ დე ბოვუარი ვინაიდან სიმონ დე ბოვუარსაც უყვარდა ქალწულები.  

ეს კარგად აღწერა Bianca Bienenfeld-მა რომელიც იყო ჯერ სიმონ დე ბოვუარის საყვარელი და შემდე ჟან-პოლ სარტრის საყვარელი….ჟან პოლ-სარტრმა ის 1939 წელს მიატოვა. ებრაელ Bianca Bienenfeld-ს ჰქონდა პრობლემები.

ჟან პოლ-სარტრის დამოკიდებულება ებრაელებთან არ ყოფილა სამაგალითო… ეს ადამიანურ საშინელებათა ნაწილია.

ჟან პოლ-სარტრი მუდამ იყო უპასუხისმგებლო ვინმე.

მას ფილოსოფიის პროფესორობა უნდოდა იმიტომ რომ მთელი ცხოვრება ჰქონოდა ხელფასი, რომ კვირაში ემუშავა 3 ნახევარი დღე.

ჟან პოლ-სარტრს არასოდეს უნდოდა დაქორწინება, შვილების გაჩენა. როდესაც შვილები მაინც აპირებდნენ გაჩენას მისი ქალები იკეთებდნენ აბორტს.  გადასახადებს იხდიდა მისი მდივანი. ფულისთვის ტრიალებდა Gallimard.  

ჟან პოლ-სარტრს კი უნდოდა ფული და ამ ფულის დარიგება იმათთვის ვისაც მას უნდოდა….

ეს თან ახლავს უმწიფარობას  და მისი წინამძღოლი და მეგზური მუდამ იყო სიმონ დე ბოვუარი რომელიც ასწორება ჟან-პოლ სარტრის ტექსტებს და ეუბნებოდა მას თუ რა არის გასაკეთებელი. ,,,

სისულელე ისაა რომ ყველას დღესაც გონია რომ ჟაბ-პოლ სარტრი იყო ფილოსოფოსი.

კი, მან დაწერა რაღაცეები, მაგრამ ჟან პოლ სარტრის პოლიტიკოსობა ტყუილია იმიტომ რომ ის შეცდა ყოველთვის როდესაც კი ჰქონდა არჩევანი. !  ..

ფერისცვალება? გველმა ტყავი გამოიცვალა?

. 1980 წლის მარტში დიდმა ფრანგულმა ჟურნალმა le Nouvel Observateur-მა გამოაქვეყნა საუბრების სერია რამაც მოახდინა სკანდალი. მეოცე საუკუნის ბუმბერაზმა ინტელექტუალმა ჟან-პოლ სარტრმა აქ გადასინჯა თავისი შეხედულებები და უარყო მათი დიდი ნაწილი.

მან უარყო ათეიზმი,. ის დაინტერესდა ებრაული მესიანიზმით და სხეულთა აღდგომით. ჟან-პოლ სარტრის პირისპირ იყო მისი ბოლო მდივანი Benny Lévy.

ჯიუტად ათეისტმა და მატერიალისტმა სიმონ დე ბოვუარმა განაცხადა რომ Benny Lévy ახდენდა ჟან-პოლ სარტრით მანიპულირებას.

 

კარგად დავაკვირდეთ ამ Benny Lévy-ს, ესეც ევროპის ისტორიაა.

https://www.independent.co.uk/news/obituaries/benny-l-vy-37452.html

Benny Lévy
Secretary to Sartre and scholar of Judaism
  • Thursday 13 November 2003 01:00

The Independent

Benny Lévy, ჰილოსოფოსი, მწერალი, იუდაიზმის ერუდიტი. დაიბადა ქაიროში 1945 წლის 28 აგვისტოს, დაქორწინებული // 2 ვაჟიშვილი,3 ქალიშვილი//, გარდაიცვალა იერუსალიმში 2003 წლის 15 ოქტომბერს.

Benny Levy ოდესღაც იყო მაოისტი რევოლუციონერი. ის იყო ჟან-პოლ სარტრის მდივანი სარტრის სიკვდილამდე.სემდეგ  ბენი ლევი იყო იუდაიზმის სპეციალისტი.

მას აღწერენ როგორც მაოდან მოსესკენ გადაბარგებულ ვინმეს.

ბენი ლევი დაიბადა ქაიროს ფრანგულენოვან ებრაელთა ოჯახში. სუეცის მარცხის შემდეგ ის დედასთან და ძმა ტონისთან ერთად  ეგვიპტიდან გადაბარგდა ევროპაში

ბრიუსელის საშუალო სკოლაში სწავლის შემდეგ ბენი ლევი თავის ძმა ტონის გაყვა პარიზში სადაც სწავლობდა ნორმალურ უმაღლეს სკოლა- l’École normale supérieure-ში სადაც იყო საფრანგეთის კომპარტიის წევრი და მარქსიზმის სპეციალისტი Louis Althusser-ის მოწაფე.

ბენი ლევიმ აქტიური როლი ითამაშა რევოლუციურ  პროჩინურ ჯგუფში ახალგაზრდა მარქსისტ-ლენინისტთა კავშირი Union des jeunesses marxistes-léninistes (UJCM). -L).

1968 წლის მაისის მოვლენების შემდეგ ბენი ლევიმ წამოიწყო l’UJCM-L-ის უმცირესობის და სხვა რევოლუციური ჯგუფის, 22 მარტის მოძრაობის გაერთიანება რათა შეექმნა la Gauche Prolétarienne-პროლეტარული მემარცხენეობა. მან წვლილი შეიტანა პროლეტარული მემარცხენეობის რევოლუციური პოლიტიკის ახალი ფორმის შექმნაში.

 უარყვეს ლენინისტური ორგანიზაციის მოდელი და დადეს პირობა რომ გაყვებიან „ მასებს“.

პროლეტარული მემარცხენეობა ჩაება უშუალო არატერორისტულ ქმედებაში // action directe non terroriste// რომლის მიზანიც იყო ჯანყის წახალისება და ახალი მასობრივი რევოლუციური მოძრაობის აგება.

ბენი ლევი არაფრანგი იყო და ის შეიძლებოდა საფრანგეთიდან გაესახლებინათ. ამიტომ ის მოქმედებდა იატაკვეშეთში მრავალი ფსევდონიმით. მისი  ერთ-ერთი ფსევდონიმი იყო Pierre Victor.

1970 წლის აპრილში დააპატიმრეს პროლეტარული მემარცხენეობის გამოცემა La Cause du Peuple-ს //“ხალხის საკითხი“// 2 რედაქტორი.

ჟან-პოლ სარტრი მას შემდეგ დათანხმდა ამ გამოცემის ხელმძღვანელობაზე.

ასე დაიწყო ჟან-პოლ სარტრის ურთიერთობა ბენი ლევისთან რომელიც უკვე კარგად იცნობდა სარტრის ნაწერებს.

1970 წლის მაისში პროლეტარული მემარცხენეობა აკრძალეს, მაგრამ მაოისტები ისევ მოქმედებდნენ როგორც რევოლუციონერ მემარცხენეთა დიდი პოლიტიკური ძალა და ბენი ლევის ურთიერთობას ჟან-პოლ სარტრთან არ შეეშალა ხელი.

როგორც ამბობს მაოისტთა სხვა ხელმძღვანელი Alain Geismar „  ჟან-პოლ სარტრი ჩაბმული იყო უწყვეტ ფილოფიურ გააზრებაში მაოისტური ორგანიზაციის ხელმძღვანელ წევრებთან, განსაკუთრებით ბენი ლევისთან“.

1973 წლის შემოდგომაზე ბენი ლევიმ და ყოფილი პროლეტარული მემარცხენეობის ხელმძღვანელობის სხვა წევრებმა გადაწყვიტეს მაოისტური ორგანიზაციის დაშლა.  ორგანიზაციის აქტივისტებმა რომლებსაც სურდათ „ ბრძოლის გაგრძელება“ ბენი ლევი გამოაცხადეს მოღალატედ.

ბენი ლევის ურთიერთობები ჟან-პოლ სარტრთან უფრო და უფრო მჭიდრო გახდა.

 

1974 წელს გამოაქვეყნეს „ გვაქვს ჯანყის მიზეზი“- On a raison de se révolter- ბენი ლევის, ჟან-პოლ სარტრის და ჟურნალისტი Philippe Gavi-ს საუბრების სერია ეროვნული და საერთაშორისო პოლიტიკის და პოლიტიკური ისტორიის საკითხებზე. ამან გამოავლინა ისიც თუ რამდენად არაფორმალური იყო ბენი ლევის ურთიერთობა ჟან-პოლ სარტრთან.

იმავე წლის შემოდგომაზე ბენი ლევი ეხმარებოდა ჟან-პოლ სარტრს გუსტავ ფლობერზე მისი კვლევის დამთავრებაში და გახდა სარტრის მდივანი.

საფრანგეთის პრეზიდენტმა Valéry Giscard d’Estaing-მა მიიღო ჟან პოლ სარტრის თხოვნა და ბენი ლევის მისცეს საფრანგეთის მოქალაქეობა.

1973 წლიდან ჟან-პოლ სარტრი თითქმის დაბრმავებული იყო. მისი ჯანმრთელობა უარესდებოდა და მისი ურთიერთობები ბენი ლევისთან უფრო და უფრო მნიშვნელოვანი იყო.

1975 წლიდან ისინი თანამშრომლობდნენ პროექტზე „ ხელისუფლება და თავისუფლება“ რომლითაც ისინი იკვლევდნენ ამ ორ ცნებას.

1970-ანი წლების შუა ხანიდან  ბენი ლევი ასევე ჩაეფლო იუდაიზმის და ფრანგი ებრაელი ფილოსოფოსი  Emmanuel Levinas-ის ნაშომების კვლევაში.

1978 წლის თებერვალში ბენი ლევი და ჟან-პოლ სარტრი 5 დღით ჩავიდნენ იზრაელში.

1979 წლის მარტში ბენი ლევიმ პარიზში მოაწყო საერთაშორისო კოლოკვიუმი იზრაელ-არაბული კონფლიქტის შესახებ.

დიდმა ფრანგულმა ჟურნალმა Le Nouvel Observateur-მა 1980 წელს გამოაქვეყნა ბენი ლევის და ჟან პოლ სარტრის დიალოგები  და 1 თვით ადრე ჟან-პოლ სარტრის სიკვდილამდე გაძლიერდა პოლემიკა იმაზე თუ რა გავლენას ახდენს დიდ ფილოსოფოსზე ბენი ლევი/

დიალოგების დიდი ნაწილი ეხებოდა ებრაელობას და იუდაიზმს.

ჟან-პოლ სარტრმა დაასკვნა რომ მისნაირი არაებრაელებისთვის მნიშვნელოვანია მესიის მოსვლის იდეა.

დისკუსიის სხვა ნაწილებში ჟან-პოლ სარტრი თითქოს უარყოფდა თავის საკუთარ ფილოსოფიურ იდეებს  და ათეიზმს.

ჟან-პოლ სარტრის დიდი ხნის მეგობარი სიმონ დე ბოვუარი და მისი წრის სხვა დიდი ხნის წევრები გაოგნებულები იყვნენ.   სიმონ დე ბოვუარი დარწმუნებული იყო რომ  ბენი ლევი ახდენდა ჟან-პოლ სარტრით მანიპულაციას და მან მოითხოვა პუბლიკაციის შეწყვეტა.  მაგრამ ჟან-პოლ სარტრმა გამომცემელს სთხოვა გამოქვეყნება რაც გაკეთდა კიდეც.

დიალოგები 1991 წელს გამოვიდა წიგნის სახით. წიგნს ქვია „ იმედი ეხლა“-L’Espoir maintenant (Hope Now)

მისი წინათქმა და დასკვნა დაწერა ბენი ლევიმ.

ბენი, ლევიმ  დამოუკიდებლად გამოაქვეყნა ფილოსოფიურ ნაშრომთა გარკვეული რაოდენობა.

მისი ბოლო წიგნი „ ებრაელად ყოფნა“-Etre juif (“Being Jewish”), უნდა გამოიცეს მოგვიანებით ამ თვეში.

devrait paraître plus tard ce mois-ci.

 

 

    ჟან-პოლ სარტრის და ბენი ლევის „ იმედი ეხლა“

http://menon.canalblog.com/archives/2006/03/02/1455509.html
 
‘espoir maintenant de Jean-Paul Sartre et Benny Lévy
 
 შესავალი:

1980 წელი. ჟან-პოლ სარტრის ცხოვრების ბოლო დღეებია, მაგრამ მან ეს ჯერ არ იცის, ცოტა ყნის წინ მან აიყვანა ახალი მდივანი Pierre Victor და იშვილა ქალიშვილი , Arlette. ორივე ებრაელები არიან.

 ჟან პოლ სარტრმა თავის ახალ და ბოლო მდივანს სთხოვა მისი ნამდვილი სახელი Benny Lévy-ს აღდგენა…

ეს მოვლენა უეჭველად უნდა აღინიშნოს თეთრი ქვით ვინაიდან ღმერთის გარდა ვინ აძლევს თავის თავს ადამიანებისთვის სახელის დარქმევის უფლებას?

სარტრმა გააღვიძა ლევის ებრაული მეობა მაშინ როდესაც ლევიმ ხელახლა აღმოაჩინა თალმუდის ტექსტები. წრე შეიკრა:

სარტრმა გააღვიძა ებრაელი რომელიც სარტრში გააღვიძებს მიძინებულ ებრაელს. მაგრამ ნუ წავალთ მეტისმეტად სწრაფად!

მოხუც ფილოსოფოსს აღარა აქვს წერის ძალა. მას ემუქრება მძიმე სიბრმავე.

მაშინ ის ბევრს ლაპარაკობს  და თავის აზრებს არსებითად შეხვედრით გადასცემს…

 რაღაც ხდება სარტრის დამოკიდებულებაში ლევისთან. ბენი ლევი ჟან-პოლ სარტრის მსგავსად არის ძველი, ყოფილი მაოისტი.

ჟან-პოლ სარტს შეუყვარდა ეს ახალგაზრდა კაცი რომელმაც 15 წლის ასაკიდან ფილოსოფია ისწავლა მისი ნაშრომებით. მეტიც, ბენი ლევიმ ჟან პოლ სარტრის ნაშრომები იცის უფრო უკეთესად ვიდრე ისინი იცის  თვითონ ჟან-პოლ სარტრმა.

2 ადამიანი მაშინ იწყებს დიალოგს რომელსაც ჰქვია „ იმედი ეხლა“ დიალოგი 1980 წელს გამოაქვეყნა დიდმა ფრანგულმა ჟურნალმა Le Nouvel Observateur. დიალოგი არის მონახაზი იმისა რაც უნდა იყოს ორის მიერ დაწერილი წიგნი.

დიალოგი ძმობაზე

რაღაც შემაშფოთებელი მოდის დიალოგიდან რომლის გამოც მაშინ მოხდა სკანდალი.

ჟან-პოლ სარტრი ჩანს როგორც ძალიან თავმდაბალი ადამიანი: დიახ, შევცდი; დიახ, მე ვეწინააღმდეგები ჩემს საკუთარ თავს; დიახ, შევცდი ასე რომ ვიფიქრე…

მის პირისპირ მყოფი ბენი ლევი ეხმარება მას სიტყვის და აზრის გამოთქმაში. ის სკამი და საფეხურია ინტელექტუალისთვის.

2 ადამიანი ხელახლა იაზრებს მემარცხენეთა და რევოლუციის მდგომარეობას.

რევოლუცია თითქოს მოხვდა ჩიხში. მას არაფერი მოაქვს ხელისუფლების დაბრუნების თუ ტერორის გარდა.

მარქსიზმს აღარა აქვს არსებობის აზრი. ძალაუფლება ყველგან აიღეს მემარჯვენეებმა. სოციალისტურ და კომუნისტურ პარტიებთან ერთად ყველაფერი დამთავრდა.

როგორ უნდა გადავიაზროთ მემარცხენეობა?

პასუხი:

უნდა დავუბრუნდეთ ძმობის ცნებას. მარტო მას ძალუძს კაცობრიობის გადარჩენა.

ჟან-პოლ სარტრის აზრით ადამიანები ჯერ არ არიან სრულფასოვანი ადამიანები, ისინი ქვეადამიანები არიან. მათში არის მათი საკუთარი ადამიანობის ჩანასახი.

ადამიანმა უნდა ისწავლოს სხვა ადამიანის ძმად ყოფნა.

რევოლუციამ თავი უნდა აარიდოს ტერორის მახეს. მან უნდა შექმნას რესპუბლიკა სადაც ძმობა იქნება ახალი ეთიკური და მორალური წესი, ან შესაძლებელი უნდა გახადოს ასეთი რესპუბლიკის შექმნა.

მაგრამ როგორ უნდა დაფუძნდეს ეს მორალი? როგორ უნდა გავაღვიძოთ ეს ძმობა?  მითოლოგიასთან დაბრუნებით? ადამიანის საწყისის გადააზრებით?

ბენი ლევი აქ ხედავს მახეს. მახეს პოლიტიკურ-მითოლოგიური სიტყვისა რომელიც ყვება, მაგრამ რჩება ცარიელ სიტყვად.

ჟან-პოლ სარტრი არ მიდის უფრო შორს: ის ამბობს რომ ყველა ადამიანს ყავს ერთი დედა. დედაა ყველაფრის საწყისი. აი ძმობის დამფუძნებელი კავშირი.

საინტერესო იდეაა, მაგრამ რას ვაკეთებთ შემდეგ?

შემდეგ ისინი ლაპარაკობენ ებრაელებზე. ხალხზე რომელიც ჟან-პოლ სარტრის აზრით იძლევა ჰეგელის და მისი ისტორიის დასასრულის დაძლევა-გადალახვის საშუალებას.

 

ხალხზე რომელსაც არა აქვს სახელმწიფო, მაგრამ მაინც ისტორიულ ხალხზე.  ხალხზე რომელსაც არა აქვს მიწა, მაგრამ რომლის დიალოგიც ღმერთთან კვებავს მას დროთა გარიჟრაჟიდან.

ერთადერთ ხალხზე რომელსაც აქვს მუდმივი ურთიერთქმედება უფალთან.

და აი გამოსავალი:

ებრაელებს სწამთ სამყაროს დასასრულისა. მათ არ სწამთ ისტორიის დასასრულისა.

მათთან ერთად დაბრუნდება ღმერთი მკვდრების აღსადგენად.  დღეთა ბოლოს ებრაელი ხალხი აღდგება და ისევ დაიწყება რაღაც სხვა.

და აქ  ბებერი გათახსირებული ჟან-პოლ სარტრი იწყებს პოლიტიკურ-მისტიკურად ლაპარაკს:

სულის აღდგომა, ძმობის სამყაროს შექმნა, დადგომა დროისა როდესაც ადამიანები ძმები იქნებიან.

ებრაელ ხალხში უნდა იმალებოდეს აზრი, ამ აზრის თრთოლა. ეს ლამაზია.

მაგრამ განა ეს მთლიანად ფანტაზია არაა?

მაგრამ ვილჰელმ რაიხის  და დღეს ღრმად პატივცემული და პედოფილიისთვის ნასამართლევი ევროპარლამენტარი დანიელ კონ ბანდიტის სექსუალური რევოლუციის მიერ გადაქოთებულ მსოფლიოს ახსოვს არა მოხუცი ჟან-პოლ სარტრის მისტიკური გამოსხივებები არამედ ახალგაზრდა და მოწიფული  ჟან-პოლ სარტრის და სიმონ დე ბოვუარის სექსუალური ცელქობები და უსაქციელობები…

ცივილიზაციის გაველურება კომუნიზმიდან  სატანიზმისკენ ჰერი…

 

https://fr.aleteia.org/2019/08/19/comment-la-pudeur-nous-libere-de-la-tyrannie-des-emotions/

Comment la pudeur nous libère de la tyrannie des émotions

 

როგორ გადაგვარჩინა გრძნობათა ტირანიისგან მორცხვობამ, მოკრძალებამ,უმანკოებამ, უბიწოებამ ანუ ფრანგულად La pudeur-მა.

La pudeur  ანუ მორცხვობა და მოკრძალება, უმანკოება, უბიწოება პირველ რიგში არის შიში იმისა რომ საკუთარი საკრალური სამყაროს ,საკუთარი მეობის და თავის გაშიშვლება-გამოფენით ააღელვებ და აამღვრევ სხვის საკრალურ  სამყაროს და მეობას და არა ღირსება თუ სათნება.

ყველა რირსებიდან და სათნოებიდან ჩვენმა დღევანდელობამ ყველაზე მეტად გამოუთხარა ძირი სწორედ მორცხვობას, კდემამოსილებას, უმანკოებას.

მორცხვობას და კდემამოსილებას ცუდად ახსენებენ და მასხრად იგდებენ უკვე დიდი ხანია და, განსაკუთრებით, 1968 წლის რევოლუციიდან.

სიტყვა დღევანდელი მნიშვნელობით ფრანგულ ენაში გაჩნდა მხოლოდ მე-16 საუკუნეში და არ იყო შემთხვევით. ეს მოცდა იმ დროს როდესაც იცვლებოდა მორცხვობის და მოკრძალების მმართველი ნორმები.

თანამედროვე დასავლური ურცხვობა ნიშნავს ბევრად უფრო მეტს ვიდრე სიშიშივლეს და სექსუალობას.

ურცხვობითაა გაჟღენთილი არსებობის ყველა სფერო, საზოგადოების ყველა წრე და ფენა ქრისტიანებიც ვერ გადაურჩნენ ამ უბედურებას.

საჯაროდ გაშიშვლების და ყველაფრის თვალწინ გადმოფენის სურვილი და ჩვეულება exhibiotionnisme არაა ახალი ამბავი.

ეს უბედურება დაიწყო მაშინ როდესაც ადამიანმა მოულოდნელად გადაწყვიტა საკუთარი თავის მთელი სამყაროს ცენტრში და ყველაფერზე მაღლა დაყენება, საკუთარი თავის ჭვრეტა, საკუთარი თავით აღფრთოვანება. როდესაც მან გადაწყვიტა რომ სხვები არსებობენ მისთვის ყველანაირი სიამოვნების მონიჭებისთვის,მისთვის სარგებლობის მოტანისთვის და მეტი არაფრისთვის.

საქმე გართულდა მას შემდეგ რაც ყოველი ინდივიდი აგებს თავის სფეროს და სამყაროს სხვებისთვის ანგარიშის გაუწევლად.

გაბედული კალმის მქონე Céline-ც კი უკვე ჩიოდა  ტექსტში „ წერილი ჟან ლესტანდის“-Lettre à Jean Lestandi:

   „ აჰ! რა ძნელია მორცხვობა-მოკრძალების დაფასება დღეს როდესაც უხამსობამ აიკლო ბაზარი, როდესაც მთელი ოლიმპო ემსგავსება ცირკს

მორცხვობა მოკრძალება არ ეხება მაერტო სხეულის, გენიტალიების საჯაროდ გამოფენას. რაც არ უნდა იძახოთ „ დამალეთ ძუძუ რომლის დანახვასაც შევძლებ“  ვერ გადაურჩებით საჯაროდ გაშიშვლების საყოველთაო მანიას რომელმაც მოსპო ყოველგვარი თავშეკავება-თავდაჭერილობა და ზრდილობა-წესიერება.

 

ამაში დასარწმუნებლად საკმარისია ნახვა ტელეგადაცემებისა,  თამაშებისა თუ ტელე-რეალობისა,სადაც  კანდიდატები  მილიონობით მაყურებლის თვალწინ და გასაგონად ურცხვად  აღწერენ დეტალურად თავის ავადმყოფურ ბოდვებს და ფანტაზიებს, ყველა თავის საზიზღრობებს.

ყველაფერი გადმოფენილია ერთგვარი ამაოებით რომელიც უნდა იყოს პროვოკაციული, მაგრამ საწყალია.

 

გაიარეთ ქუჩაში, იმგზავრეთ სახელმწიფო ტრანსპორტში და უნებურად ნახავთ იმას რომ თავშეკავება და თავდაჭერილობა აღარ არსებობს.  ადამიანები მობილური ტელეფონებით ყველას გასაგონად ღრიალებენ ყველაზე ინტიმურ რამეებს.

ამიერიდან შესაძლებელია  ყველგან ყველაფრის ყველგან და სულერთია როდის  ჩაცმა ან გახდა.

 

პლაჟს ვიღა ჩივის, უნიფხვო ნუდისტების კოლონები პერიოდულად და სისტემატურად იკლებენ ცივილიზებულ მსოფლიოდ წოდებული რამის უდიდესი ქალაქი-დედაქალაქების ყველაზე ხალხმრავალ  მთავარ ქუჩებს და მოედნებს. ასე შიშვლდება სულიც.

 

მორცხვობა-მოკრძალება პირველ რიგში თავდაჭერილობაა

 

პირუტყვი და ბავშვი ბუნებრივები არიან. ისინი ვერ აცნობიერენ იმას რასაც აკეთებენ და ამიტომ არ არიან პასუხისმგებლები თავის ქცევაზე და დამოკიდებულებებზე.

მორცხვობა, მოკრძალება, მისი გამოვლენა ქცევაში, ტანისამოსში, გრძნობაში არის ხანგრძლივი აღზრდის და სწავლის შედეგი. ეს აღზრდა და სწავლა არაა პირმოთნეობის დაძალება. ის ამაღლებს და ზრდის სულს, რათა ადამიანებმა შესძლონ მაქსიმალურად ჰარმონიულად ცხოვრება..

ყველაზე უარესი ალბათ არის გრძნობათა და ემოციათა ურცხვობა.  ყოველდღიური ცხოვრება გვიჩვენებს თუ რა საშინელებებად ვიქეცით ამ სფეროში. თავდაუჭერლები ვართ, ვახდენთ ყველაზე უხეშ რეაქციებს, განსაკუთრებით კამერების წინ.

მორცხვობა,მოკრძალება პირველ რიგში თავშეკავებულობაა,თავდაჭერილობაა. ის წესრიგს და ჰარმონიას ამყარებს იქ სადაც ინსტინქტურად იბატონებდა უწესრიგობა და ქაოსი.

ურცხვები მოხერხებული მამაძაღლები არიან და მათ ყველაფერი დაჰყავთ ტანისამოსზე. არადა უძველესი ხანიდან მოყოლებული მორცხვობა და მოკრძალება ბევრად უფრო დიდი რამეა.

 

ბერძნული მითოლოგია გვიჩვენებს პენელოპას რომელმაც უნდა აირჩიოს ულისეს და მამის იკარიოსს შორის. აღელვებული პენელოპა სახეს იფარავს თავისი პირბადით და იკარიოსი ამ მოვლენის ადგილას ააგებს მორცხვობის, მოკრძალების ტაძარს.

 

პლატონმა მორცხვობა, მოკრძალება, დაუკავშირა სამართალს რაც არის დაცვა ნორმებისა რომელთა დარღვევაც იწვევს სასჯელს.

 

არისტოტელე თავის „ რიტორიკაში“ ხაზს უსვამს იმას რომ მორცხვობა, მოკრძალება პირველ რიგში არის შიში იმისა რომ სხვა დაინახავს ცუდ საქციელს, უსაქციელობას. რაც უფრო ახლობელია ეს სხვა მით უფრო ძლიერია ეს შიში.

ეს დიდად სცდება სიშიშვლის და სექსუალურის ფარგლებს.

 

ციცერონიდან მოყოლებული  მორცხვობის და მოკრძალების აზრი უფრო შეზღუდული ხდება. ის ლოკალიზებულია  სხეულის იმ ნაწილებზე რომლებიც დატვირთულია სასიცოცხლო აუცილებლობებით.

მაღალ შუა საუკუნეებამდე მორცხვობა და მოკრძალება შემოფარგლულია ქცევის, მოძრაობათა, ჟესტების მორალით ზუსტი წონასწორობის, ღირსების ძიებასთან ერთად. ეს, რა თქმა უნდა, გულიხმობდა უმანკოებასაც, რაც უნდა იყოს ქრისტიანის ნიშანი.

,აგრამ მორცხვობას და მოკრძალებას ამავე დროს უნდა გაწონასწორებულად მოეწესრიგებინა ყველა ქცევა საზოგადოებაში.

 

ასეთმა კონცეფციამ გააჩინა savoir-vivre-ცხოვრების ცოდნის კოდექსი, საერთო წესები რომლებიც ურთიერთობას აქცევენ სასიამოვნო რამედ, წესიერება, თავაზიანობა, დელიკატურობა.

სწორედ მორცხვობა-მოკრძალების ამ პრაქტიკამ  შექმნა ნაწილობრივ  საფრანგეთის რეპუტაცია მე-18 საუკუნემდე.

 

ამ მემკვიდრეობის დიდი ნაწილი დაიკარგა ათწლეულების მანძილზე და პროცესი დაჩქარდა.

წმინდა თომა აქვინელმა თქვა რომ მორცხვობა, მოკრძალება, უწინარეს ყოვლისა არის სამარცხვინო საქციელის ჩადენის შიში.

 

ყველაფრის გადაყირავება დაიწყო სახელგანთქმულმა ფრანგმა ფილოსოფოსმა  ჟან ჟაკ რუსომ //1712-1778//, რომელმაც აქო და ადიდა პირველყოფილი ველური როგორც უმანკო ვინმე და თქვა რომ  კეთილშობილი უმანკო პირველყოფილი ველური გარყვნა ცივილიზაციამ.

https://cafephilo93.fr/philosophelumiere/30-thomas-hobbes-1588-1679

 

1750 წელს თავის ნაშრომში „ სიტყვა მეცნიერებებზე და ხელოვნებებზე“- son “Discours sur les sciences et les arts » მან თქვა რომ ადამიანი ბუნებრივად იბადება კარგი და ბედნიერი და მას რყვნის და აუბედურებს საზოგადოება- l’homme naît naturellement bon et heureux, c’est la société qui le corrompt et le rend malheureux.

მან უარყო საწყისი ცოდვის ცნება. რუსომ განაცხადა რომ პირველყოფილი კაცობრიობა იყო უმანკო და უცოდველი, რომ პირველყოფილი სიველურე ბედნიერი მდგომარეობა იყო როდესაც თავისუფალი და თანასწორი ადამიანები სიუხვეში ცხოვრობდნენ. რუსო ამბობს რომ ბუნებრივ ველურ მდგომარეობაში ვერ იქნება ვერც ბატონობა და ვერც სამართალი და ამიტომ ვერ იქნება სამართლებრივი უთანასწორობა.

 

პირველყოფილი სიველურის ასეთმა ქებამ და განდიდებამ და პარიზის ღვთისმშობლის ტაძრის მშენებელი ცივილიზაციის უარყოფამ  საფრანგეთი მიიყვანა ყველაფრის დამღუპველ რევოლუციამდე როდესაც რობესპიერი და მისნაირები გაუთავებლად ღვრიდნენ სისხლს და აოხრებდნენ ყველაფერს თავისუფლების, თანასწორობის და ძმობის თუ გონების უმაღლესი იდეალების სახელით.

 

არაა, მაშ, გასაკვირი რომ მე-19 საუკუნის ბურჟუაზიულმა რეაქციამ დაიმახსოვრა მარტო ის რომ მორცხვობა და მოკრძალება არის მხოლოდ სხეულთან დაკავშირებული რაღაცა.

 

დღეს კარგ ტონად ითვლება დაგმობა ყველაფრისა რაც ითვლება პირფერობად, ორპირობად და უბრალო სოციალურ ჯეროვნობა-ზრდილობად.

მაგრამ ემოციების და ვნებების მოთოკვის და მართვის უნარი და ხელოვნება იძლეოდა ადამიანებს შორის მარტივი ურთიერთოების დამყარების საშუალებას მაშინ როდესაც უამრავ რამეს ართულებს საკუთარი პირადი, ინტიმური ცხოვრების მუდმივი, გაუთავებელი სენტიმენტალური გადმოშლა და საჯაროდ გამოფენა.

ადრე თავის განცდებს უმხელდნენ და გულს უხსნიდნენ მარტო სანდო მეგობარს და არა მთელ დედამიწას.

 

ამ სფეროში კატასტროფულია სოციალური ქსელები ვინაიდან იქ გულის გადასხნა და საჯაროდ გაშიშვლება იქცა ზოგად წესად.

 ყოველი ინდივიდი იქ საჯაროდ გადმოფენს თავისი ინტიმურობის და პირადი ცხოვრების დეტალებს, მათ შორის ჩამოთვლის ნაჭამ-ნასვამს, ნაყიდ-ნავაჭრს, გუნება-განწყობის ცვლილებებს და თავის შეხედულებებს ყველაფერზე.

ასე ეხსნება გზა უკანონობას, ტყუილებს,ამაოებებს, ხდება მანიპულაციები.

 

დადუმების ცოდნა

21-ე საუკუნეში აუცილებელი გახდა მორცხვობა-მოკრძალების, სხვათა, ადამიანთა პატივისცემის ხელახლა სწავლა. იმის გაგება რომ სხვებს არ უნდა დავაძალოთ ჩვენი ემოციები, მიდგომები, აზრები. უნდა გავიგოთ რომ ბევრ შემთხვევაში დუმილი ჯობია.

სხეულის და სულის საჯაროდ გამომფენი დღევანდელი ურცხვობა არის დემონის იარაღი.

დემონს კი სურს რომ ადამიანებმა უგულვებელყონ და დაივიწყონ საკრალური პერიმეტრი, რაც არის ყოველი ადამიანის ცხოვრება.

 

დაუდევარი და პროვოკაციული ჩაცმულობა ავლენს სულისკვეთებას რომელიც ფიზიკურ სიშიშვლეზე ბევრად უფრო შორს მიდის. ურცხვად გაშიშვლება ყველა გარემოებაში არის ეგოიზმის და ზიზღის გამორჩეული ნიშანი.

 

დაუდევარიLe débraillé et le provocant de la tenue vestimentaire sont révélateurs d’un état d’esprit qui va bien plus loin que la nudité des corps. S’exposer en toutes circonstances, sans vergogne, est une marque éminente d’égoïsme et de mépris.
https://www.mon-poeme.fr/citations-sagesses-populaires/

 

ძველი სიბრძნე სენეკასთან ერთად ქადაგებს თვითკონტროლს და ინსტინქტების ცენზურას: „ საკუთარი ვნებების ჩაჩუმებას, მაგრამ დღევანდელობა სწორედ ყველაზე პირუტყვული და მხეცური ვნებების აშვება-განთავისუფლების ხანაა.

 დღევანდელობის გმირი, სექსუალური რევოლუციის დიდი ბურჯი ვილჰელმ რაიხის და ჰიპების ნიჰილისტური ლაშქრობების  შემდეგ ვიღას ახსოვს სენეკას და ქრისტიანობის სიბრძნე…

https://www.linternaute.fr/science/biographie/1778122-wilhelm-reich-biographie-courte-dates-citations/

 

იყო  1897 წლის 24 მარტს Dobrzcynica-ში, მაშინდელ ავსტრია-უნგრეთში, დღევანდელ  უკრაინაში დაბადებული და 1957 წლის 3 ნოემბერს  აშშ-ში გარდაცვლილ დეგენერატი ვიჰელმ რაიხიც- WILHELM REICH

 

ის იყო ზიგმუნდ ფროიდის მოწაფე, მუშაობდა მასთან ერთად ფსიქოანალიზზე და შემდეგ განსაკუთრებით დაინტერესდა ორგაზმის როლით (la Fonction de l’orgasme, 1927). მაშინ რაიხმა სცადა ფსიქოანალიზის და მარქსიზმის შერწყმა და თანდათანობით ჩამოშორდა ფროიდის შეხედულებებს. ის შევიდა გერმანიის კომპარტიაში რის შემდეგაც მან შექმნა ასოციაცია პროლეტარული სექსუალური პოლიტიკისთვის.

ვილჰელმ რაიხი დაუპირისპირდა სტალინის პოლიტიკას რის გამოც ის გარიცხეს კომპარტიიდან.

 

მაგრამ ის ზიგმუნდ ფროიდსაც ეჩხუბა რის გამოც ის გააგდეს საერთაშორისო ფსიქოანალიტიკური ასოციაციაციიდანაც.

 

რაზე ეჩხუბა ფროიდს?

https://la-philosophie.com/freud-la-sublimation

 

ზიგმუნდ ფროიდმა შექმნა სუბლიმაციის ფსიქოანალიტიკური  კონცეფცია.

სუბლიმაცია მისი თქმით არის მდაბალი და მხეცური ინსტინქტების განწმენდა, ამაღლება და გარდაქმნა საზოგადოებისთვის სასარგებლო გრძნობებად, და მისწრაფებებად, ხელოვანი, მაგალითად, ასე გარდაქმნის სექსუალურ ჟინს მხატვრულ შედევრებად.

ფროიდის ფსიქოანალიზის თანახმად სუბლიმაცია არის მხეცური სექსუალური თუ აგრესიული ჟინის და მისწრაფება-ენერგიის გადატანა არასექსუალური, მაგრამ სოციალურად, მოყვასთა მიერ დაფასებული, საზოგადობაოებისთვის,მოყვასებისთვის სასარგებლო მიზნისკენ. მოკლედ სუბლიმაცია არის ეგოისტურ-ჰედონისტური მხეცობის გარდაქმნა საზოგადოებრივად სასარგებლო რამედ.

ფროიდი ამბობს რომ მხეცური,ეგოისტურ-ჰედონისტური ინსტინქტების და ჟინის სუბლიმაცია არის კულტურული, მეცნიერული, მხატვრული იდეოლოგიური განვითარების მამოძრავებელი ძალა და ის იძლევა ამაღლებული ფსიქიური აქტივობის საშუალებას,უდიდეს როლს ასრულებს ცივილიზებულ არსებათა ცხოვრებაში.

სხვა სიტყვებით კაცობრიობის დიდი და კეთილშობილი წინსვლის და მიღწევების მამოძრავებელი ძალაა სწორედ სუბლიმაცია,

სუბლიმაცია გავს შუა საუკუნეების ალქიმიას რომელიც იყო უბრალო მატერიის, უხეშად რომ ვთქვათ ტალახის და ნაგვის გარდაქმნა უფრო მაღალი ხარისხის რამედ, ტყვიის გადაქცევა ოქროდ.

მაგრამ 1930 წელს ბერლინში დამკვიდრებული ვილჰელმ რაიხი ამტკიცებდა სულ საწინააღმდეგო რამეს. ლოკალურ ფსიქოანალიტიკურ საზოგადოებაში ჩართულმა რაიხმა გააჩაღა მეტისმეტად აქტიური საქმიანობა.

 

კომუნისტების გვერდით მებრძოლმა რაიხმა დააფუძნა ასოციაცია პროლეტარული სექსუალური პოლიტიკისთვის ანუ SEXPOL, რომლის მეშვეობითაც მან განავითარა მენტალური ჰიგიენის პოლიტიკა და ცდილობდა ახალგაზრდების მოხიბლვას. მან შექმნა გამომცემლობა Sexpol Verlag, სადაც გამოაქვეყნა მრავალი ბროშურა.

ვილჰელმ რაიხი ამბობდა რომ სექსუალური ბრძოლა შეიძლება გავაიგივოთ კლასთა ბრძოლასთან.

1930 წელს მან გამოსცა წერილების კრებული „ სექსუალური რევოლუცია“ რომელიც ისევ გამოიცა 1936,1945 და 1962 წლებში.

ვილჰელმ რაიხმა 1930 და 1933 წლებს შორის დაწერა ნაშრომი „ ფაშიზმის მასობრივი ფსიქოლოგია“

// ფრანგულად- La Psychologie de masse du fascisme//  სადაც განაცხადა  რომ ფაშიზმი არის მასების სექსუალური დაუკმაყოფილებლობის შედეგი და არა პოლიტიკის თუ ეკონომიკური სიტუაციის ნაყოფი.

მთელ მსოფლიოში გახმაურებული რაიხის დოქტრინა აიტაცეს ფროიდო-მარქსისტებმა და, შემდეგ, რა თქმა უნდა, ლიბერტარულმა მოძრაობებმა.

აშშ-ში გადასახლებულმა ვილჰელმ რაიხმა გააგრძელა თავისი გამოკვლევები „ ორგონის ენერგიაზე“.

 

https://republique-des-lettres.com/reich-9782824903644.php

   ვილჰელმ რაიხმა ზიგმუნდ ფროიდს და მის მიმდევრებს ბრალად დასდო რომ მათ უნდათ  საზიზღარი ბურჟუაზიული კაპიტალიზმის საზიზღარი იდეალებისთვის ინდივიდების დამორჩილება და ამით სექსის მოთოკვა. 

 ის ამტკიცებდა რომ მან აღმოაჩინა ყველა ავადმყოფობის წამალი- ვიტალური ენერგიის კოსმოგონიური სისტემა. ამ ვიტალურ ენერგიას კი ანთავისუფლებს ორგაზმი და არა ფროიდის სუბლიმაცია.

მხეცური სექსუალური ინსტინქტი არ უნდა იყოს სუბლიმირებული თუ მოთოკილი.

რა მორალი, რა სუბლიმაცია, რა კომუნიზმ-სოციალიზმ ლიბერალიზმი,რა პატრიოტიზმი, რა ნაციონალიზმი,რა ქრისტიანობა და ჰუმანიზმი, მთავარია ორგაზმი, ვილჰელმ რაიხის სამშობლოზე და ყველაფერზე უფრო მაღალი ჭეშმარიტებაა ორგაზმი.

 

 

http://www.zones-subversives.com/2014/01/wilhelm-reich-une-politique-du-plaisir.html

 

Wilhelm Reich :  სიამოვნების პოლიტიკა

 

Wilhelm Reich

ფაშიზმი გააჩინა მასების სექსუალურმა დაუკმაყოფილებლობამ ტრადიციული და ბურჟუაზიული საზოგადოება არის მასების სექსუალური დათრგუნვის სისტემა და იარაღი.

სექსუალური რევოლუცია არის პოლიტიკური პროექტი რომელიც დაამხობს ამ საზოგადოებას და მის საფუძვლებს, სენსუალურად ააყვავებს და გააბედნიერებს კაცობრიობას.

1968 წელს და შემდეგ ვილჰელმ რაიხი იყო სექსუალური რევოლუციის ღრმად პატივცემული თეორეტიკოსი.

1968 წლის პარიზული მაისი ბიჭ-ბუჭებმა და გოგონებმა, რომელთაც უნდოდათ ისტორიული, ტრადიციული საფრანგეთის და ევროპის მოსპობა, აიტაცეს სწორედ ვილჰელმ რაიხის იდეები. 

რა დროს ზიგმუნდ ფროიდი და მისი სუბლიმაციაა, ვილჰელმ რაიხის გავლენა გავრცელდა ევროპაში და აშშ-ში.

1968 წლის პარიზული მაისის მოძრაობამ Nanterre-ში იფეთქა სწორედ ბრძოლით სექსუალური ჩაგვრის წინააღმდეგ.

Wilhelm Reich-ვილჰელმ რაიხი ამტკიცებს რომ პოლიტიკური და სოციალური რევოლუცია არაფერია თუ მას თან არ ახლავს სექსუალური რევოლუცია.

https://www.theguardian.com/books/2011/jul/08/wilhelm-reich-free-love-orgasmatron

 

Wilhelm Reich-ვილჰელმ რაიხი:  კაცი ვინც მოიგონა თავისუფალი სიყვარული:

JD Salinger, Saul Bellow და Norman Mailer იყვნენ ადეპტები orgone-ის ენერგიის აკუმულატორისა რომელსაც Woody Allen-მა უწოდა Orgasmatron.

Orgasmatron-ის გამომგონებელმა ვილჰელმ რაიხმა განაცხადა რომ საუკეთესო ორგაზმებს შეუძლიათ საზოგადოებრივი პრობლემების გადაწყვეტა.

 

Christopher Turner

2011 წლის 8 ივლისი

როდესაც   ფროიდის  ურჩი მოწაფე  Wilhelm Reich ჩავიდა ნიუ იორკში 1939 წლის აგვისტოში, სულ რამოდენიმე დღთ ადრე ომის დაწყებამდე, ის ოპტიმისტი იყო და იმედოვნებდა რომ სექსის და პოლიტიკის ერთმანეთში ამთქვეფ მის იდეებს ამერიკაში უკეთესად მიიღებდნენ ვიდრე ფაშისტურ ევროპაში.  

გარეგნული პურიტანული ბრწყინვალების მიუხედავად ამერიკა უკვე ძალიან დაფიქრებული იყო სექსზე. ამაზე მოწმობს Alfred Kinsey-ს ცნობილი ექსპერიმენტები რომელთა ჩატარებაც მან დაიწყო წინა წელს.

მიუხედავად ამისა  სექსუალური განთავისუფლების იდეამ  კულტურა ფართო მნიშვნელობით გაჟღინთა მარტო მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ.

შეიძლება ითქვას რომ ვილჰელმ რაიხმა მოიგონა ეს „ სექსუალური რევოლუცია“; ეს ფრაზა როგორც მარქსისტმა ანალიტიკოსმა მან მოიგონა 1930-ან წლებში იმის სათქმელად რომ ნამდვილი პოლიტიკური რევოლუცია შესაძლებელი იქნება მხოლოდ სექსუალური ჩაგვრის მოსპობა-დამხობის შემდეგ.

„ სექსუალური რევოლუცია დაწყებულია და ვერავითარი ხელისუფლება დედამიწაზე ვერ გააჩერებს მას“, იკივლა ვილჰელმ რაიხმა.

„ ლამის“ სექსუალურ მანიაკად ქცეული ვილჰელმ რაიხი აცხადებდა რომ ორგაზმია ყველაფრის წამალი, რომ ორგაზმი მოსპობს ყველა ბოროტებას, მათ შორის ფაშიზმსაც რომელიც მას აძევებდა ევროპიდან.

ნორმალურმა ფროიდისტმა ფსიქოანალიტიკოსებმა ვილჰელმ რაიხის ბოდვა-ქადაგებას უწოდეს გენიტალური უტოპია. მათ  ვილჰელმ რაიხს დაარქვეს უფრო დიდი და უფრო უკეთესი ორგაზმების წინასწარმეტყველი.

ვილჰელმ რაიხმა იმდენი ქნა რომ ის  გააძევეს ფსიქოანალიტიკური მოძრაობიდან და კომუნისტური პარტიიდან.

მიუხედავად ამისა ის იყო სექსის რეფორმის მოძრაობის ლიდერი ვენაში და ბერლინში მანამდე სანამ ნაცისტებიც არ დაინტერესდნენ მისი ვინაობით. ნაცისტებმა ჩათვალეს რომ ვილჰელმ რაიხი იყო ევროპული საზოგადოებისთვის ძირის გამოთხრის მსურველი ებრაული შეთქმულების მონაწილე. მათ გასრისეს ვილჰელმ რაიხი.

ნაცისტებმა ერთად დაწვეს ვილჰელმ რაიხის, მაგნუს ჰირშფელდის და ფროიდის წიგნები.

ვილჰელმ რაიხი გაიქცა დანიაში, შვედეთში, შემდეგ ნორვეგიაში. ნაცისტები მას უკან მისდევდნენ.

 

აშშ-ში ჩასვლისას, იმ დროს როდესაც მისი ყოფილი ფსიქოანალიტიკოსი კოლეგები ფიქრობდნენ გიჟია ის თუ არა, ვილჰელმ რაიხმა მოიგონა Orgone Energy-აკუმულატორი, ტელეფონის კაბინას ტოლი ხის განჯინა რომელიც იზოლირებული იყო ფოლადის ელემენტების დახმარებით.

 

. Reich -რაიხი orgone-ს თავის აკუმულატორს თვლიდა თითქმის მაგიურ მოწყობილობად რომელსაც შეეძლო მის გამომყენებელთა „ ორგიასტული ძალის“ გაზრდა-გაძლიერება, ფიზიკური და მენტალური ჯანმრთელობის გაუმჯობესება, კიბოს და სხვა უამრავი ავადმყოფობის მორჩენა და ყველა სოციალური და პოლიტიკური პრობლემის გადაწყვეტა.

ვილჰელმ რახი ამტკიცებდა რომ აკუმულატორს შეეძლო სხეულის დატვირთვა ატმოსფეროში არსებული სიცოცხლის ენერგიით, რომელსაც ის უწოდებდა ორგონის ენერგიას.

 

ქარიზმატულმა ვილჰელმ რაიხმა დაარწმუნა ალბერ აინშტაინი რომ აუცილებელია შესწავლა მანქანისა რომლის ფუნქციონირებაც თითქოს ეწინააღმდეგებოდა ფიზიკის ყველა ცნობილ პრინციპს. 2 კვირის მანძილზე ცდების შემდეგ აინშტაინმა უარყო ვილჰელმ რაიხის აზრები და მტკიცებები, მაგრამ უკვე გვიან იყო.

 

   ყუთი ორგონებისთვისთვის დიდად მოდურ რამედ გადაიქცა 1940-50-ანი წლების  ამერიკაში და ვილჰელმ რაიხი გადაიქცა  ახალი სექსუალური მოძრაობის უფრო და უფრო სახელგანთქმული ლიდერი. ამ მოძრაობამ კი გადაგავა და გადააქოთა მთელი ქვეყანა.

orgone-ს აკუმულატორს იყენებდნენ ამერიკული კონტრ-კულტურის შუქურვარსკვლავები Norman Mailer, JD Salinger, Saul Bellow, Paul Goodman, Allen Ginsberg, Jack Kerouac, Dwight Macdonald და William S Burroughs.

Burroughs-მა 1970-ან წლებში დაწერა წერილი ჟურნალისთვის Oui წერილი რომელსაც ერქვა „ ყველა აკუმულატორი რომელიც მქონდა“.  აქ მან განაცხადა შემდეგი:

„ თქვენმა 37 წლის გამბედავ-გულადმა ჟურნალისტმა სპონტანურ ორგაზმს მიაღწია ხელების გარეშე ტეხასში, Pharr-ის ორანჟერიაში აგებულ ორგონის აკუმულატორში“

James Bond-ის სახელგანთქმულობის აპოგეაში Sean Connery-მ ფიცი დადო ამ აპარატის წინ. და Woody Allen-მა მისი პაროდია გააკეთა Sleeper-ში //1973//სადაც მას უწოდა უკვდავი მეტსახელი “Orgasmatron”.

 

ბოჰემის მოყვარულების ორგონის ყუთს აქებდნენ და ადიდებდნენ როგორც განმანთავისუფლებელ მანქანას.

 

კონსერვატორების  აზრით ეს იყო  პანდორას ყუთი საიდანაც მოდის ყველანაირი ჭირი და ოხრობა, მათ შორის ანარქია ვენერიული ავადმყოფობები…შიდსი….

ჰიპების ნიჰილისტური ლაშქრობა:

https://www.amazon.fr/Hippies-drogues-sexe-Suzanne-Labin-ebook/dp/B07MXQCBWX

 

Hippies, drogues et sexe
de Suzanne Labin (Auteur)

 

Suzanne Labin-მა გამოსცა შესანიშნავი წიგნი „ ჰიპები, ნარკოტიკები და სექსი.

ზვიად გამსახურდიას დიდი ოპონენტი მერაბ მამარდაშვილი ამბობდა რომ ჭეშმარიტება სამშობლოზე მაღლაა. ჰიპები ამბობდნენ რომ სამშობლოზე, ლიბერალიზმზე, კომუნიზმზე, სოციალიზმზე, ქრისტიანობაზე და ა.შ.  უფრო მაღლაა სექსი და ნარკოტიკები.

 

ხოდა Suzanne Labin-ის ამ წიგნში ვნახავთ  ამ ფანტასტიკური, ხან კაშკაშა და ხან გალურჯებული მკვდრისფერი  სამყაროს ყველა ასპექტს.

სან ფრანცისკოს  ფსიქედელურ ბარებში ანუ იქ სადაც მიირთმევდნენ ჰალუცინაციების გამომწვევ ნარკოტიკებს გამართული ქორეოგრაფიული ისტერიები.

სექსუალური ურთიერთობები საჯაროდ, პატივცემული საზოგადოების თვალწინ კუნძულზე Wright; ოპიუმის და ჰაშიშის მჭამელები კატმანდუს უსიხარულო ბისტროებში;

ქაბულის სასტუმროებში ტრაღედიებით დამთავრებული ჰალუცინაციური ბოდვები; ჟურნალ გაზეთების განცხადებებში ურცხვად და თავშეუკავებლად გამოხატული აღვირახსნილი ეროტიზმი.;

ტოტალური უქონლობის დამამკვიდრებელი მისტიკური თემები;

ახალი ეკლესიები სადაც ზიარება ხდებოდა ნარკოტიკით; მოკლედ, ამ წიგნში არის ჰიპების მთელი სამყარო.

 Suzanne Labin-მა ჰიპების კვალზე სიარულისას შემოუარა მთელ მსოფლიოს. ის მივიდა ჰიმალაებამდე, სადაც ჰიპები მივიდნენ ნარკოტიკის ჯოჯოხეთების მოსაწყობად.

Suzanne Labin-ის ანალიზიდან გამომდინარეობს რომ ჰიპების მოძრაობა იყო საფრანგეთის რევოლუციაზე, ნაციზმზე, კომუნიზმზე, შავი ჭირის ეპიდემიებზე უფრო მავნე ნიჰილისტური მოძრაობა. რომელიც სადაც კი ფეხს დაადგავდა სპობდა კაცობრიობის უმაღლეს ისტორიულ,ტრადიციულ კულტურულ ღირებულებებს და იდეალებს.

Suzanne Labin-მა დაწერა თანამედროვე ნიჰილიზმის პირველი სრული დოსიე.

 

     ქრისტიანმა შარლ დე გოლმა მოიგერია ნაციზმი, აღადგინა დამოუკიდებელი საფრანგეთი,დააყენა ქვეყანა განვითარების გზაზე, საზოგადოების ცხოვრების დონე თანდადანობით და განუხრელად მაღლდებოდა.

მაგრამ მან ვერ მოიგერია ეს გლობალური  ნიჰილიზმი რომლის სათავეშიც საფრანგეთში იდგა დღეს უღრმესად პატივცემული, პედოფილიისთვის ნასამართლები ევროპარლამენტარი დანიელ კონ ბანდიტი-

Daniel Cohn-Bendit

 

http://www.zones-subversives.com/article-le-mouvement-du-22-mars-entre-theorie-et-pratique-92125637.html

 

Le mouvement du 22 mars en Mai 68-22 მარტის მოძრაობა
Publié le 12 Décembre 2011

 

1968 წლის მაისის მდუღარე კონტექსტში 22 მარტის მოძრაობა  წარმოგვიდგენს ბრძოლის განსაკუთრებულ კონცეფციას. არც პარტია, არც პროფკავშირი, ეს მოძრაობა ერთიანდება სოციალური ბრძოლის კონცეფციით.

1968 წლის მაისის წინ აგებული ეს ორგანიზაცია აერთიანებს სხვადასხვა პოლიტიკურ მოძრაობებს. ანარქისტები,კომუნისტები,სოციალისტები და რევოლუციონერი კომუნისტები, სიტუაციონისტები გაერთიანდნენ საერთო პრაქტიკით და ქმედებით.

მათი აზრით ორგანიზაციები არ უნდა ხელმძღვანელობდნენ ბრძოლებს. ბრძოლამ უნდა შექმნას პარტიებისგან და პროფკავშირებისგან ავტონომიური ორგანიზაცია.

 

Nanterreს ნაპერწკალი

 

22 მარტის მოძრაობა მონაწილეობდა პოლიტიკურ მღელვარებაში რომელიც დამთავრდა 1968 წლის მაისი ჯანყით.

 

შარლ დე გოლის ქრისტიანულმა საფრანგეთმა დაამარცხა ნაციზმი, აღადგინა საფრანგეთის დამოუკიდებლობა და  1964 წელს დააარსა ნანტერის უნივერსიტეტი რაც მას ძვირად დაუსვეს ზიგმუნდ ფროიდთან ნაჩხუბარი გიჟი დეგენერატი ვილჰელმ რაიხის ფრანგმა თაყვანისმცემელმა მუტრუკებმა.

 ორი მსოფლიო ომის შემდეგ ძლივს  დამშვიდებულ და აყვავებულ საფრანგეთში განებივრებულმა მუტრუკებმა მოიწყინეს და გაუტიეს…

 აქ 1967 წლიდან  დაიწყეს საუბრები და კონფერენცია ვილჰელმ რაიხზე და სექსუალურ ჩაგვრაზე.სტუდენტ გოგო-ბიჭებს მაშინ არ ჰქონდათ ერთმანეთის ოთახებში თავისუფლად სიარულის და ვილჰელმ რაიხის აზრით აბსოლუტურად ყველა პრობლემის გადამწყვეტი ორგაზმის თავისუფლად მიღების უფლება.

რა საშინლად ჩაგრავდა ფრანგ ახალგაზრდობას შარლ დე გოლის ქრისტიანული საფრანგეთი წარმოგიდგენიათ?

22 მარტს გავრცელდა პროკლამაციები. აიტაცეს ვილჰელმ რაიხის მიერ 1936 წელს Sexpol -ში გამოქვეყნებული მანიფესტი.  პროკლამაცია გმობს სექსუალურ ჩაგვრას რომელსაც თან ახლავს პორნოინდუსტრია. ითხოვდენ ჟინის და წადილების თავისუფლებას,  არსებული კანონებისთვის და მორალის წესებისთვის ანგარიშის გაწევის გარეშე  ერთმნეთთან ჩახუტების და ა.შ. უფლებას.

 

„ ჩვენ უარვყოფთ გამოცდებს და წოდებს რომლებითაც აჯილდოებენ იმათ ვინც თანახმანი არიან სისტემაში შესვლაზე“, აცხადებდა  მეორე პროკლამაცია. მუტრუკები უარყოფდნენ საზოგადოების და სახელმწიფოს მიერ მათთვის შეთავაზებულ ადგილს.

 

სტუდენტი მუტრუკები უარყოფდნებ კლასთა საზოგადოების მიერ დაძალებულ დაყოფად სტუდენტებად,მუშებად,ინტელექტუალებად და პროლეტარებად. ეს პოზიცია მივიდა უნივერსიტეტის კრიტიკამდე:

 

„ ჩვენ არ გვინდა ბურჟუაზიული უნივერსიტეტის გაუმჯობესება, ჩვენ გვინდა მისი რადიკალურად გარდაქმნა რათა მან ამიერიდან აღზარდოს მუშებთან ერთად მებრძოლი ინტელექტუალები და არა მუშების წინააღმდეგ მებრძოლი ინტელექტუალები…“, განაცხადა 22-მა მარტმა.

1967 წელი იყო ეროტიკული წელი იმიტომ რომ მარტში ნანტერის უნივერსიტეტის მუტრუკი სტუდენტები შეცვივდნენ გოგონების შენობებში და მათ მოითხოვეს გოგონების და ბიჭუნების ერთაად ცხოვრების დაშვება.

გაჩნდა ლოზუნგები „Jouir sans entrave » ანუ „ ტკბობა,ორგაზმი“ დაუბრკოლებლად“ „ მე ვტკბები ქვაფენილში“. ეს იყო 1968 წლის ორგიასტული განზომილება.

ასე განაახლეს 1967 წლის მუტრუკებმა საფრანგეთის რევოლუციის მიერ დაწყებული საქმე-ქრისტიანული საფრანგეთის ნგრევა.

 

ბრძოლა სახელმწიფოს დაა კაპიტალის წინააღმდეგ

თავისუფალი სექსის გარდა 1960-ანი წლების მუტრუკებს უნდოდათ გარკვეული სოციალური მიზნის მიღწევა:

მუტრუკი სტუდენტების  ერთი პროკლამაცია იმედოვნებს რომ „ ბარიკადები გამოხატავს ბრძოლას უშუალოდ ბურჟუაზიულ სახელმწიფოსა და მისი პოლიციის წინააღმდეგ.

 

საფრანგეთის ნაციზმისგან განმანთავისუფლებელი შარლ დეგოლის სახელმწიფოს ებრძოდნენ ფრანგი მუტრუკი სტუდენტები და მუშები. მათ სათავეში იდგა დღეს უღრმესად პატივცემული და პედოფილიისთვის ნასამართლევი ევროპარლამენტარი დანიელ კონ ბანდიტი

Source:

Mouvement du 22 mars, Ce n’est qu’un début continuons le combat, Librairie François Maspéro, 1968 (réédition La
 

 

http://www.zones-subversives.com/2017/06/la-liberation-sexuelle-en-france.html

 

  ძმობა აღარ უნდათ, უნდათ სექსუალობა. სექსუალური განთავისუფლება საფრანგეთში:

La libération sexuelle en France
Publié le 8 Juillet 2017

 

საფრანგეთის რევოლუციის დევიზი იყო თავისუფლება, თანასწორობა,ძმობა.

საფრანგეთის ნაციზმისგან განმანთავისუფლებელი შარლ დეგოლის სახელმწიფოს წინააღმდეგ მებრძოლი ფრანგი მუტრუკების დევიზი იყო თავისუფლება .თანასწორობა,სექსი //თუ სექსუალობა, როგორც გენებოთ//. მუტრუკებმა ძმობა სადღაც გზაში დაკარგეს.

 

სექსუალური განთავისუფლება ჩანდა როგორც ერთდროულად პოლიტიკური და კულტურული მოძრაობა.

 

სიამოვნებისთვის ბრძოლა სპობს ტრადიციულ, ისტორიულ მორალურ ღირებულებებს და იდეალებს.

 

სექსუალურმა რევოლუციამ ბნელ პატრიარქალურ სამყაროდ გამოაცხადა ტრადიციული ისტორიული ქრისტიანული საფრანგეთი და შეაზანზარა, შეარყია ის. სექსუალურმა რევოლუციამ ქნა ის რაც ვერ ქნეს ნაცისტებმა და კომუნისტებმა.

ტრადიციულ და არსებულ მორალურ წესებს შეუტიეს „ კულტურულად“ და პოლიტიკურად.

სექსუალური განთავისუფლების მომენტი დაიწყო 1950-ან წლებში და დამთავრდა 1986 წელს შიდსის გაჩენით.

ჟურნალისტი Marc Lemonier ისტორიის ამ პერიოდს აღწერს წიგნში Liberté égalité sexualité-ანუ „თავისუფლება თანასწორობა სექსუალობა“.

 

ამ ჯანყმა გზა გაუქხსნა ქალების და ჰომოსექსუალების ბრძოლას და მათ მოიპოვეს ახალი თავისუფლებები.

 ეს ყველაზე მეტად იყო შეტევა მორალური წესრიგის, ქრისტიანობის ნარჩენი პურიტანიზმის წინააღმდეგ.

 

Marc Lemonier ამბობს რომ ამ წლებში მომხდარი „რევოლუცია“ არის ახალ თავისუფლებათა მოპოვების და განხორციელების პერიოდი. მას შემდეგ ლაპარაკია მარტო ამ თავისუფლებათა დაცვაზე მორალური წესრიგის დაბრუმებისგან და ბანალიზაციისგან.

 

 საფრანგეთში სექსუალური რევოლუცია შთაგონებული იყო ჰოლანდიური და ამერიკული კონტრ-კულტურით. ჰიპების მოძრაობამ და 1967 წლის Summers of Love-მ ანუ სიყვარულის ზაფხულებმა მისცეს ბიძგი ჯანყს საფრანგეთში.

 

ჰიპების ნიჰილისტური ლაშქრობა:

https://www.amazon.fr/Hippies-drogues-sexe-Suzanne-Labin-ebook/dp/B07MXQCBWX

 

Hippies, drogues et sexe
de Suzanne Labin (Auteur)

 

Suzanne Labin-მა გამოსცა შესანიშნავი წიგნი „ ჰიპები, ნარკოტიკები და სექსი.

ზვიად გამსახურდიას დიდი ოპონენტი მერაბ მამარდაშვილი ამბობდა რომ ჭეშმარიტება სამშობლოზე მაღლაა. ჰიპები ამბობდნენ რომ სამშობლოზე, ლიბერალიზმზე, კომუნიზმზე, სოციალიზმზე,და ა.შ. ქრისტიანობაზე უფრო მაღლაა სექსი და ნარკოტიკები.

 

ხოდა Suzanne Labin-ის ამ წიგნში ვნახავთ  ამ ფანტასტიკური, ხან კაშკაშა და ხან გალურჯებული მკვდრისფერი  სამყაროს ყველა ასპექტს.

სან ფრანცისკოს  ფსიქედელურ ბარებში ანუ იქ სადაც მიირთმევდნენ ჰაკუცინაციების გამომწვევ ნარკოტიკებს გამართული ქორეოგრაფიული ისტერიები.

სექსუალური ურთიერთობებისაჯაროდ, პატივცემული საზოგადოების თვალწინ კუნძულზე Wright; ოპიუმის და ჰაშიშის მჭამელები კატმანდუს უსიხარულო ბისტროებში;

ქაბულის სასტუმროებში ტრაღედიებით დამთავრებული ჰალუცინაციური ბოდვები; ჟურნალ გაზეთების განცხადებებში ურცხვად და თავშეუკავებლად გამოხატული აღვირახსნილი ეროტიზმი.;

ტოტალური უქონლობის დამამკვიდრებელი მისტიკური თემები;

ახალი ეკლესიები სადაც ზიარება ხდებოდა ნარკოტიკით; მოკლედ, ამ წიგნში არის ჰიპების მთელი სამყარო.

 

Suzanne Labin-მა ჰიპების კვალზე სიარულისას შემოუარა მთელ მსოფლიოს. ის მივიდა ჰიმალაებამდე, სადაც ჰიპები მივიდნენ ნარკოტიკის ჯოჯოხეთების მოსაწყობად.

Suzanne Labin-ის ანალიზიდან გამომდინარეობს რომ ჰიპების მოძრაობა იყო საფრანგეთის რევოლუციაზე, ნაციზმზე, კომუნიზმზე, შავი ჭირის ეპიდემიებზე უფრო მავნე ნიჰილისტური მოძრაობა. რომელიც სადაც კი ფეხს დაადგავდა სპობდა კაცობრიობის უმაღლეს ისტორიულ,ტრადიციულ კულტურულ ღირებულებებს და იდეალებს.

Suzanne Labin-მა დაწერა თანამედროვე ნიჰილიზმის პირველი სრული დოსიე.

 

     ქრისტიანმა შარლ დე გოლმა მოიგერია ნაციზმი, აღადგინა დამოუკიდებელი საფრანგეთი,დააყენა ქვეყანა განვითარების გზაზე, საზოგადოების ცხოვრების დონე თანდადანობით და განუხრელად მაღლდებოდა.

მაგრამ მან ვერ მოიგერია ეს გლობალური  ნიჰილიზმი რომლის სათავეშიც საფრანგეთში იდგა დღეს უღრმესად პატივცემული, პედოფილიისთვის ნასამართლები ევროპარლამენტარი დანიელ კონ ბანდიტი-

Daniel Cohn-Bendit

 

Marc Lemonier მონაწილეობდა 1968 წლის  აშშ-ს ჰიპებიდან საფრანგეთამდე მოსულ  ნიჰილისტურ დუღილში და თავის წიგნში აღწერს მას.

 

ის თავის მოგონებებზე დაყრდნობით გადმოსცემს ამ პერიოდის საზეიმო და პროტესტით სავსე განწყობას. ყოველდღიურ ცხოვრებას რიტყმს აძლევდა სოციალურ ბრძოლათა ტალღა.

 

„ როგორც ჩემი თაობის ყველა მამაკაცს და, მით უმეტეს, ყველა ქალს ამ წლებში მეც მქონდა იმის განცდა რომ ვიბრძოდი მეტი სიამოვნების პატივისცემისთვის და ასე   ყოველ დღე ვიპყრობდი რაღაც ახალ თავისუფლებას, რომ მონაწილეობას ვიღებდი პოზიტიურ, მხიარულ, განმანთავისუფლებელ თავგადასავალში“, ამბობს Marc Lemonier.

 

ამ ჯანყის ცენტრალური მოთხოვნები  სექსუალობის პირისპირ მამაკაცების და ქალების თანასწორობა, კონტრაცეფცია და აბორტი, ჰომოსექსუალების მათი ჰომოსექსუალობის გამოვლენის თავისუფლება, და სხეულის განთავისუფლება.

 

ამ თავისუფლებებს უტევენ ინტეგრისტები, ანტი-ფემინისტები, ყველა ჯურის რეაქციონერი.

 

 

 1960-ანი წლების კონფორმიზმი

 ომის შემდეგ ქალები ეკონომიკურად რჩებოდნენ ქმრების დაქვემდებარებაში, ახალგაზრდა ქალიშვილები რომანი-ფოტოების წინ ოცნებობდნენ მომხიბლავ პრინცზე. მათ მომავალში თავი წარმოედგინათ იდეალურ მეუღლეებად და დიასახლისებად. კონტრაცეფცია ჯერ არ იყო ზუსტი მეცნიერება. არასასურველი ფეხმძიმობისგან თავის დაზღვევის ერთადერთი საშუალება იყო თავშეკავება. სექსუალობა რჩებოდა ინტიმურ საქმედ. ხალხმა არ იცოდა თუ რა არის სექსუალობა. ქალები დაქორწინებისას,ჰოი კოშმარი, ქალწულები იყვნენ.

მოგლედ ფრანგებს 2 ათასი წელი ჯოჯოხეთში უცხოვრიათ და და დარტყმული ვილჰელმ რაიხის თაყვანისმცემლებმა დაიწყეს ამ ჯოჯოხეთის სამოთხედ პერესტროიკა.

 

და აბა როგორ შეიძლება მაგათი სამოთხე პორნოგრაფიის და სადიზმის გარეშე?

1954 წელს იფეთქა , ახალგაზრდა გამომცემელმა Jean-Jacques Pauvert-მა გამოსცა ის რის გამოცემაზეც უარი თქვა დიდმა გამომცემლობა Gallimard-მა.

ეს იყო რომანი „ ოს ისტორია“- Histoire d’O , ისტორია ახალგაზრდა ქალისა რომელიც ასრულებს თავისი საყვარელის მეგობრების ყველა ეროტიკულ  ხოშს და ხუშტურებს.

ჟანა დარკი აღარ უნდა იყოს, გმირი. გმირი უნდა იყოს ეს O.

1956 წელს Jean-Jacques Pauvert-მა გამოსცა სადიზმის და პორნოგრაფიის მამის, საგიჟეთში მკვდარი მარკიზ დე სადის ნაწერები. მაშინ ჯერ იყო ქრისტიანი შარლ დე გოლი და გამომცემელი გაასამართლეს. მაგრამ 1968 წელს დე გოლი ფაშისტო ფაშისტოს ძახილით გააგდეს. წინ წავიდა საქმე.

 

1959 წელს ვილჰელმ რაიხის თაყვანისმცემლები გაართეს და და დანარჩენი ფრანგები ჭკუიდან გადაიყვანეს

Pierre Mocky-ს ფილმით Les dragueurs-მაცდურ-მაცდუნებლები  რომელშიც მუტრუკები ხვალინდელ დღეზე უდარდელად პწკენა-ჩქმეტით დასდევენ და აცდუნებენ ქალებს.

 

1959 წელს ქალები ჯერ კიდევ ცხოვრობდნენ პურიტანულ საზოგადოებაში.  მორალი ქალებს არ აძლევდა  აბსოლუტურად ყველგან აბსოლუტურად ყოველთვის აბსოლუტურად ყველაფრით სიამოვნების საშუალებას.

ამას გარდა ქალების უმრავლესობას ეშინოდა არასასურველი უდროო ფეხმძიმობისა.

მარტო „ განთავისუფლებული ქალები თანხმდებოდნენ თავგადასავალზე. ქალების პწკენა ჩქმეტის მოყვარული კაცებიც ისევ ეძებდნენ იდეალურ ქალს ტრადიციული ოჯახისთვის.

 1960 წელს ქალებმა დაიწყეს გატიტვლება სტრიპტიზით და ეროტიკული ჟურნალების ფოტოებში.

 1963 წლიდან გავრცელდა შეძლებული თანამედროვე კაცებისთვის განკუთვნილი ჟურნალი Lui.მთლიანად ან მნიშვნელოვანწილად ტიტველი ქალების ფოტოების გვერდით იყო მწერალთა თხზულებებიც.

 

Jacques Duhamel -მა თქვა რომ „უნდა განვითარდეს ეროტიკული და სექსუალური კულტურა რომელიც იქნება ცხოვრების ახალი ხელოვნების პრივილეგირებული ველი“.

დავალებს მიიღეს და 1964 წელს ქალები კიდევ უფრო დატიტვლდნენ. პროპაგანდასუწევდნენ ნუდიზმ-ნატურიზმს. გაჩნდა მინი იუბკა. პლაჟზე დაიწყეს სიარული წელზევით შიშველმა ქალებმა.

 

 Boris Fraenkel-მა 1966 წელს ფრანგულად თარგმნა ვილჰელმ რაიხის ნაშრომები. მისი მიმდევრები ქადაგებდნენ რომ სექსუალური სიამოვნება არის კაპიტალისტური წესრიგის ნგრევის იარაღი.

 

სიტუაციონისტი Raoul Vaneigem გადაირია და  პოეტურად დაიღვარა: „  სიყვარული არის სრულყოფილი ურთიერთობის მოდელი. ორგაზმი, პარტნიორების თანხმობა სულში არის ანათებს ყოველდღიურობის წყვდიადს“.

 

ეს ლიბერტარული განწყობა გავრცელდა ახალგაზრდებში. 1067 წელს ნანტერის უნივერსიტეტის მუტრუკებმა შტურმით აიღეს გოგონების შენობა უნივერსიტეტის საერთოსაცხოვრებელში.

 

1968 წელს აქოთქოთებულმა ქალებმა დაიწყეს მათი განთავისუფლების და ფემინისტური მოძრაობები.  

 

ჰომოსექსუალთა ბრძოლა კი 1971 გაგრძელდა „ რევოლუციური ქმედების ჰომოსექსუალური ფრონტი“ 

En FHAR-ის  (Front homosexuel d’action révolutionnaire-ს შექმნით.

ამ ფრონტის მიზანი იყო ოჯახის და საზოგადოების მოსპობა.

 

ვილჰელმ რაიხის გავლენით 1975 წელს გაჩნდა ჟურნალი Sexpol რომელშიც ცხოვრებით შეწუხებული ქალები ჩიოდნენ თავის ფრიგიდულობაზე, ეჭვიან ქმრებზე, ქმრების სექსუალური პოტენციის არასაკმარისობასე. იყო სხვა ესოდენვე საინტერესო თემებიც. Claude Guillon ლაპარაკობდა მოხუცების სექსუალობაზე,Daniel Guérin  აგიმებდა ჰომოფობიას და ჯერ-ჯერობით ჭკუაზე მყოფ მემარცხენეთა პურიტანიზმს.

 

 

ბოდიში კულტურული განთავისუფლება

 

1968 წლის მაისის შემდეგ ეროტიზმი უფრო გამოჩნდა საჯარო სივრცეში და ყველასთვის ხელმისაწვდომი გახდა. სახელგანთქმული ფრანგი მომღერალი  Serge Gainsbourg თავისი სიმღერებით პროვოკაციებს უწყობდა ტრადიციულ საზოგადოებას.

სპექტაკლი Hair აჩვენებდა  სიშიშვლის და სექსუალობის თაყვანისმცემელ ახალგაზრდა ჰიპებს.

რა თქმა უნდა იყო მოჯიჯღინე უკმაყოფილო უმცირესობაც, ფილმი Erotissimo აჩვემებდა ამ  სექსუალური განთავისუფლების ბნელ მხარეებს. ქალები ემორჩილებოდნენ ახალ ბრძანებებს. არაფრად აგდებდნენ ქალს რომელიც სექსუალურად არ აღიზიანებდა მამაკაცს, რომელიც არ მიყვებოდა დიდი ვილჰელმ რაიხის მიერ ნაჩვენებ გზას,  რომლის ცხოვრების მთავარი მიზანი არ იყო ორგაზმი.

ეს ფილმი აჩვენებს ქალის სხეულის ყიდვა-გაყიდვის, ვაჭრობის ობიექტად გადაქცევის დასაწყისს.

 

 1970 წელს საფრანგეთში გავრცელდა ჰიპების მოძრაობა. მას არ მოუხვეჭია საფრანგეთში საყოველთაო პოპულარობა მაგრამ ფრანგმა ჰიპებმაც შექმნეს ლიბერტარულ-ლიბერტინული სადაც თავისუფლად ტიტვლდბოდნენ და დაეძებდნენ ვილჰელმ რაიხის თქმით ყველა ინდივიდუალური და სოციალ-პოლიტიკური პრობლემის გადამწყვეტ ორგაზმს.

.

ამ  მოძრაობას თან ახლდა La presse underground  და ჟურნალი Actuel.

 

1972 წელს პარიზი და მთელი ცივილიზებული მსოფლიო მოხიბლა და გადარია ფილმმა „ უკანასკნელი ტანგო პარიზში სადაც ერთმანეთისთვის სრულიად უცნობი ქალი და მამაკაცი ერთმანეთისთვის ხმის გაცემის გ და ნომავალზე დაფიქრების გარეშე გატაცებით ეძლევიან სექსს. სექსუალური სიამოვნებით სავსე . უგულო ხვევნა-კოცნა მტლაშა-მტლუში არ იწვევს სინანულს და სინდისის ქენჯნას. პირველივე შეხვედრისას ისიამოვნეს ფიზიკურად  და დაშორდნენ  ერთმანეთს სამუდამოდ.  

 

გავრცელდა ეროტიკული კინო.

1973 წელს ცივილიზებული მსოფლიო გააბედნიერეს ფილმით „ მექანიკური ბანანები“- Bananes mécaniques რომელიც თუ როგორმა ტკბილმა ლიბერტინულმა სიგიჟემ გაიტაცა ახალგაზედობა.

ამ ფილმში ახალგაზრდა ქალები ცხოვრობენ სოფელში, აგარაკზე და გამვლელ-გამობლელ მამაკაცებს აქცევენ თავის სექსუალურ თოჯინებად.

ამ ფილმმა გააჩინა ეროტიკულ-ბურლესკური კინემატოგრაფის მოდა.

1974 წელს ცივილიზებული მსოფლიო გაშტერდა ფილმი Emmanuelle-ს ცქერით.

მისი პერსონაჟი, ცივილიზებული ქალი მოგზაურობს ტაილანდში და გზადაგზა ყვარობს ყველა უცნობს, მათ შორის ქალებს. ეგზოტიზმი+ეროტიზმი= ფანტასტიკა.

 

მთლად მოწინავე სექსუალური რევოლუციონერები ასეთმა რამეებმაც ვერ დააკმაყოფილა და 1975 წლიდან გავრცელდა პორნოგრაფიული კინემატოგრაფი სადაც არის ნატურალისტული და არა დადგმული ამბები. . ხელისუფლებამ ის შეტენა საგანგებო არხებზე,

მაგრამ 1976 წელს ფრანგი მსახიობი Brigitte Lahaie განასახიერებდა ფრანგული პორნოს ოქროს ხანას. მას უყვარდა აბსოლუტურად თავისუფალი უგულო ხვევნა-კოცნა მტლაშა-მტლუში.

 

აბსოლუტური სექსუალური თავისუფლებით მიწიერი სამოთხის აგება სურდა ფრანგ უტოპისტ შარლ ფურიეს // Charles Fourier, 1777-1832//.  ამან გაასწო ვილჰელმ რაიხს დროით და იდეებით.

მას უნდოდა ღმერთის და მოყვასის სიყვარულის მქადაგებელი ქრისტიანული ცივილიზაციის მოსპობა და ჰედონისტურ-ეროტიკული ცივილიზაციის დამკვიდრება.

 

დაუყოვნებელი ხორციელი სიამოვნების კულტს უნდა მოესპო ქრისტიანობა და მისი მორალი.

 

 

https://www.letemps.ch/opinions/charles-fourier-visionnaire

 

ვილჰელმ რაიხის და 1960-ანი წლების ურცხვი სექსუალური რევოლუციის შემდეგ ჩვენი სამყარო თანდათანობით ემსგავსება შარლ ფურიეს ხილვებს.

ვიაროთ სულერთია რომელ ჩვენ თანამედროვე ქალაქში. იქ ათასობით ადამიანი ეჯახება და ასკდება ერთმანეთს., აბაკუნებენ და აბრახუნებენ ფეხებს, ჩქარობენ. თითქმის ყველას ყურზე ჩამოკიდებული აქვს პატარაბრტყელი ობიექტი რომელიც გარკვეულად აგრძელებს მათ მკლავს. …ეს ერთგვარი მესამე ხელი არის სმარტფონი რომლის გარეშეც ისინი თითქოს დაკარგულები არიან უზომო სამყაროში.

საფრანგეთის რევოლუციის მომდევნო წლებში  იმდროინდელი იდეოლიური ბრძოლების ამაოებით დაქანცული მოაზროვნეები ოცნებობდნენ ახალ კაცობრიობაზე.

მათ შორის იყო 1772 წელს Besançon-ში დაბადებული და 1837 წელს გარდაცვლილი Charles Fourier-შარლ ფურიეც. ის უნდა გამხდარიყო კომერსანტი, მაგრამ მას სძულდა სპეკილაცია.

ის დარწმუნებული იყო რომ კაცობრიობის ბედნიერებისთვის აუცილებელია ყოველი ინდივის ვნებების და პირუტყვული ინსტინქტების განთავისუფლება.

შარლ ფურიეს აზრით  რაციონალური, პროგრესისტული და ეგალიტარული დოგმები, რომლებმაც დაღრღნეს საფრანგეთიდ  რევოლუცია, უნდა მოისპოს.

მაგრამ ირაციონალური, საიდანაც ამოიფრქვევა საზოგადოებისთვის აუცილებელი ჰარმონია, გაჩნდება ადამიანთა მრავალფეროვნების შემფერადებელი წადილების, ვნებების და ეკონომიკური ინტერესების ერთგვარი კომბინაციით რომელიც პატივს სცემს ამ მრავალფეროვნებას.

ფურიეს თქმით კაცობრიობის უდიდესი უბედურებებია სიღარიბე, ქორწინება და უაზროდ ყბედი ფილოსოფია.   ფურიეს უნდა ოჯახის, სახელმწიფოს,  მართლმსაჯულების, სასამართლოების მოსპობა.

ჰარმონია ჩნდება სპონტანურად  თუ კი მას შეეძლება თვითორგანიზება, თუ კი ინდივიდები ისწავლიან დაჯგუფებას მათი მიდრეკილებების და სიმპატიების შესაბამისად…

 

ბოლო მოვუღოთ საზოგადოების პატარა ჯგუფებად დამქუცმაცებელ და სიამოვნების მკვლელ  ქორწინებას და ოჯახებს რომლებიც სავსეა ორპირი,ფლიდი, ერთმანეთის ფარულად მოღალატე ინდივიდებით.

ქორწინება კლავს სიამოვნებას და

ფურიეს სამოთხე-ჰარმონია.

 

ფურიე ამტკიცებს რომ  გრძნობათა ყოველი სიამოვნება კარგია თავისთავად.

საზოგადოებამ ყოველ ინდივიდს უნდა მისცეს მისი ბუნებრივი ადამიანური წადილების განთავისუფლების და მათი კვლევის უფლება და საშუალება.

ინდუსტრიალიზაცია აგვარებს, ამახინჯებს ადამიანს და სპობს შრომით სიამოვნებას ის ქმნის ჯანმრთელობისთვის მავნე ავადმყოფურ გარემოს.

კომერციული სპეკულაცია იწვევს საკვების გაფლანგვას, სიღარიბეს და შიმშილს  საჭიროა საზოგადოების რეორგანიზაცია ფალანსტერებად. ასე შეწყდება უკმაყოფილებები და სოციალური ურთიერთობები ჰუმანიზებული, უფრო ადამიანური იქნება.

 

 

ფალანსტერი-Le phalanstère დაახლოებით  400 ოჯახით ქმნის ავტონომიურ საზოგადოებას. მწარმოებლის მომხმარებელთან დაახლოებით  ის სპობს ძვირ და უსარგებლო შუამავლებს.

მკვიდრედება ჰარმონია  ადამიანებს შორის, ბუნებასთან, საკუთარ თავთან.

 

ჰარმონიაში, ამბობს ფურიე, ყოველი ინდივიდი სიყვარულს აძლევს „ თავისი დღის ფიქსირებულ პორციას და სიყვარული ხდება მთავარი, საზოგადოებისთვის და ყოველი ინდივიდისთვის მნიშვნელოვანი საქმე“.

სიყვარული ხდება სოციალური პოლიტიკის ობიექტი.

ბაზისური პრინციპია სიყვარულის თავისუფლება:

ყოველი ინდივიდი თავისუფლად მოქმედებს, მაგრამ მას აძლევენ ზუსტად იმ რანგს რისი მინიჭების საშუალებასაც იძლევა მისი მოქმედებები.

არავირს არაფერს არ აძალებენ, არანაირი სასიყვარულო ქცევა არაა აკრძალული.

იქ მუდამ იქნებიან მონოგამები რომელთა ქცევაც არ იქნება დიდად დაფასებული.  იქნებიან „ კომერციის მეგობრებიც“ რომლებიც ყიდიან და გაყიდიან სიყვარულს ფილანტროპიით თუ გულმოწყალებით მოქმედების ნაცვლად და რომლებსაც შეიზიზღებენ ამისთვის.

არსებობის უფლება აქვს ყველა მანიას და მიდრეკილებას, ისევე როგორც ორაზროვან სიყვარულს // ეს გამოთქმა აღნიშნავს ლესბოსელობას, ჰომისექსუალობას  და ერთობლიობას იშვიათი მანიებისა რომელთა მრავალი მაგალითს იძლევა ფურიე.

 

Le phalanstère-ფალანსტერი არის ადგილი სადაც ხდება საცხოვრებელი გარემოს იდეალური ორგანიზაცია:

ფალანსტერი შედგება დაახლოებით 1600 პიროვნებისგან რომლებიც აწარმოებენ, განაგებენ და მოიხმარებენ მათი საჭიროებების მიხედვით.

თვითმმართველობა ეფუძნება თანამფლობელობას, თანასაკუთრებას. კოპლესქში არის სახნავ-სათესი მიწები, საძოვრები, ღია სავაჭრო გალერეები, სახელოსნოები. სასადილოები, ბიბლიოთა, და ა.შ., მოკლედ ყველაფერი რაც საჭიროა ყველა ასაკის წევრის აყვავება-გაფურჩქვნისთვის.  

ბავშვებს ზრდიან ერთად.  სწავლა-განათლება აერთიანებს თეორიას და პრაქტიკას. იქ არაა საკლასო ოთახები; ფალანსტერი არის უზომო სკოლა სადაც ყოველი წევრი შეგირდობით სწავლობს ოც ხელობას.

ორგანიზაციის7/8-ს შეადგენენ მიცათმოქმედები და ხელოსნები, 1/8 შედგება ხელოვანებისგან და მეცნიერებისგან.

მიუხედად ამისა ყოვენდივიდს შეუძლია ყოველ დღე 5-6 ხელობით დაკავება და ასე თავის არიდება მომაბეზრებელი ერთფეროვანი შრომისთვის.

წევრები იკრიბებიან დომინანტური ვნების და ვნებიანი მიზიდულობის შესაბამისად.

ოჯახური უჯრედი რჩება, მაგრამ ფალანსტერი იღებს ყველანაირ კომბინაციას. ბავშვებს ერთად ზრდიან და წყვილები შეიძლება შეიძლება შეიქმნას და რეკომბინირებული იყოს როგორც ესიამოვნებათ. ღ ღშ ჭვიანობაა ყველა გარბის როდესაც უნდა და ვისთანაც უნდა.  ყველა პარტნიორს ირჩევს, იღებს და გასცემს თავისუფლად ;  ყოველი წევრი დაკმაყოფილებულია როგორც მატერიალურ ისე ემოციურ დონეზე.  არავის უნდა ვინმეს დამონება და სხვისი ქონების მითვისება.

 

სასიყვარულო და სექსუალური თავისუფლება:

ყველანაირი სოციალური პროგრესის საერთო პრინციპია ქალთა პრივილეგიების განვრცობა-გაფართოება.

მამაკაცთა ბედნიერება ქალთა თავისუფლების პროპორციულია.

 

18 წლის შემდეგ გოგონას თუ უნდა შეუძლია ყირა-ყირა სიარული თუ კი ეს არ იწვევს ოჯახების ნგრევას და მრავალგვარ შთამომავალთა გაჩენას.  აბორტი შეიძლება ფეხმძიმობის დასაწყისში როდესაც ჩანასახი ცოცხალი არაა. არ უნდა თქვა რომ გოგონა  პატივახდილი და ღირსებაააყრილია თუ კი მან ქნა ისეთი უმანკო რამე როგორიცაა შვილის გაჩენა.

„ თუ გიყვარს უნდა გიყვარდეს სულერთია ვინ, სულერთია რა, სულერთია როგორ“ // ალექსანდრე დიუმა შვილი // მადამ Aubray-ს იდეები, 1867-« Il faut aimer n’importe qui, n’importe quoi, n’importe comment, pourvu qu’on aime ».   Alexandre Dumas Fils (Les idées de madame d’Aubray, 1867)

 

ალექსანდრე დიუმა შვილის კომედიის პერსონაჟის ეს სიტყვები  ეხმაურება  უტოპისტი ფილოსოფოსი შარლ ფურიეს ნაშრომს.

 

ფურიემ განავითარა სიყვარულის ლიბერტარული და ინტეგრალური სიყვარულის კონცეფცია. ის უარს ამბობდა სიყვარულის ღირსის და სიყვარულის უღირსის თვითნებურ იერარქიზაციაზე.

შარლ ფურიესთვის სიყვარული არის უმაღლესი სიკეთე და ის უარყოფს ყოველგვარ იერარქიზაციას სიყვარულის შიგნით.

   შარლ ფურიეს და ქალბატონი Aubray-ს აზრით უნდა გიყვარდეს ყველა, ყველაფერი და ისე გიყვარდეს როგორც გინდა.

ფილოსოფოსი და სალონის ქალბატონი ერთნაირად ასხავენ ხოტბას ინტეგრალურ სიყვარულს.

შარლ ფურიეს უნდა ეროტიკული კომუნიზმი როდესაც ყველა ყველას უზიარებს ყველაფერს რაც აქვს, მათ შორის ყველა ყველას უზიარებს საყვარელ პარტნიორს.

აშშ-ში მე-19 საუკუნის ბოლოს გაჩენილი ფურიერისტული ფალანსტერები იყო თემები რომლებსაც ბაძავდნენ მეოცე საუკუნის ჰიპები.

ჰიპების იდეალი მნიშვნელოვანწილად  ემთხვევა ფურიერისტულ იდეალს ინტეგრალური სიყვარულით, სექსუალური განთავისუფლებით, თანასწორობით  ქალებისთვის, პაციფიზმით და ბუნების სიყვარულით….

 

ფსიქოლოგიური თვალსაზრისით  ალექსანდრე დიუმა შვილის ფრაზას უეჭველად უფრო უახლოვდება ვილჰელმ რაიხის იდეები.

გიჟი ვილჰელმ რაიხი ამბობდა რომ ზიგმუნდ ფროიდი არის სექსის საკითხში ბურჟუაზიულ ცრურწმენათა ტყვე.

   ფროდი ამბობდა რომ სექსის სფეროში ზოგი რამის გაკეთება შეგვიძლია და ზოგისაც-არა.

ეს არ მოეწონა ვილჰელმ რაიხს რომლის აზრითაც შეიძლება ყველაფრის გაკეთება.

 

ასე წაშალეს ზღვარი შესაძლებელს და შეუძლებელს, დასაშვებს და დაუშვებელს შორის ვილჰელმ რაიხმა და მისმა თაყვანისცემლებმა.  ესაა დღევანდელ უბედურებათა ერთ-ერთი მთავარი წყარო.

 

 

მაგრამ ფურიეს და ვილჰელმ ვილჰელმ რაიხის ფანატიკოს თაყვანისმცემლებს დაავიწყდათ და მუდამ ავიწყდებათ რომ თავისუფლება პირუტყვულ-მხეცური ინსტინქტებისგან თავისუფლებაც.

 

http://coursphilosophie.free.fr/cours/liberte.php

 

თავისუფლება როგორც ჩვენი პირუტყვულ-მხეცური ინსტინქტებისგან დამოუკიდებლობა.

 

თავისუფალი ნების კონცეფცია საინტერესოა იმიტომ რომ თავისუფლება არის მორალური ქმედების შესაძლებლობის პირობა. თუ კი ქუჩაში ვიპოვი ფულით სავსე საფულეს ჩემი მორალური მოვალეობა იქნება მისი დაბრუნება პატრონისთვის. ამ მოვალეობის შესასრულებლად კი მე უნდა მქონდეს ჩემ  ინსტინქტებთან ამფულის ჩაჯიბვის და გაქცევის ეგოისტურ სურვილთან დაპირისპირების თავისუფლება.

ამ მოვალეობის განცდა ადასტურებს რომ ჩვენ გვაქვს ეს თავისუფლება. ჩვენ ვერ ვიგრძნობდით რომ გვაქვს რაღაცის გაკეთების მოვალეობა რომ არ გვქონდეს ამის გაკეთების შესაძლობა.

ეს თქვა კანტმა იდუმალი ფორმულით : „ შენ უნდა,მაშ შენ შეგიძლია“.

 

მაგრამ ჰიპებს და 1960-ანი წლების აქტივისტებს უფრო სექსის თავისუფლება უნდოდათ ვიდრე ნების და ა.შ

. თავისუფლებები.

 

 შარლ ფურიეს და ვილჰელმ რაიხის იდეების განხორციელების შემთხვევაში დედამიწა ყველგან ნაყოფიერი იქნება, ჰავა უფრო  თბილი იქნება, აღარ განდებიან მახინჯი და ავადმყოფი ბავშვები, მაკაცები და ქალები იცხოვრებენ 144 წელს ისე რომ სიბერე არ იქნება უძლურების და დაცემა-გადაგვარების სინონიმი, მავნე მცენარეები და მხეცები გაქრებიან, პოლუსების ყინულები დადნება და დედამიწა დაიკავებს თავის ადგილს ციურ კონცერტში.

უბედურება ისაა რომ ჰიპების და სხვათა ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუცია უამრავი ადამიანისთვის უფრო ჯოჯოხეთი იყო და არის ვიდრე ასეთი სამოთხე.

 

https://www.letemps.ch/societe/revolution-sexuelle-mai-68-genere-un-tourbillon-dabus

 

1970-ან წლებში მოზარდი  და შემდეგ ისტორიკოსი Malka Marcovich თავის ნაშრომში L’autre héritage de 68. La face cachée de la révolution sexuelle- «  1968 წლის სხვა მემკვიდრეობა. სექსუალური რევოლუციის ფარული სახე“ ყვება ამ ნიჰილისტური რევოლუციის უკანონობა-უწესობებზე. იმაზე თუ რა ცუდი იყო ის ქალებისთვის და ბავშვებისთვის.

1970-ან წლებში მოზარდმა Malka Marcovich-მა კარგად დაინახა სექსუალური რევოლუციის ბნელი მხარეები. ის გახდა ისტორიკოსი, სექსუალურ და სექსისტურ ძალადობათა სპეციალისტი.

წიგნში «  1968 წლის სხვა მემკვიდრეობა. სექსუალური რევოლუციის ფარული სახე“ მან აღწერა და გაიაზრა ნანახი.

 

ეპოქამ რომლის ცხოვრების წესი უნდა ყოფილიყო ჰედონიზმი უამრავი ადამიანი და მთელი საზოგადოებები ააცდინა გზას და ლამის გადაჩეხა უფსკრულში.

 

ფემინისტებმა დიდი აყალმაყალებით მიაღწიეს იმას რომ ქალებს შეუძლია შვილის გაჩენა როცა მათ უნდათ.კონტრაცეფციის და აბორტის საშუალებები უხვადაა.

 

  კაცობრიობის ისტორიაში პირველად მოხდა რომ ადამიანებს შეუძლიათ სექსუალური ტკბობა შვილებზე და საერთოდ მომავალზე დაფიქრების გარეშე.  ცივილიზებული ადამიანები მას მერე დიდი გატაცებით ხოცავენ აბორტით თავის ჯერ გაუჩენელ შვილებს. ამით გამოწვეული დემოგრაფიული კრიზისების და კატასტროფების შველას ცდილობენ უსაზღვრო მიგრაციისთვის კარის გაღებით და ევროპა უკვე თითქმის გადაიქცა აფრიკის და საშუალო აღმოსავლეთის არნახულ და გაუგონარ ნარევად.

 

ეხლა ნიჰილისტურად ცივილიზებული კაცობრიობა კიდევ უფრო წინ მიდის.

 

https://www.egaliteetreconciliation.fr/On-devrait-pouvoir-tuer-un-bebe-comme-on-avorte-d-un-foetus-10685.html
2012 წლის 1 მარტი

 

   არაფერი შეგეშალოთ, ოქსფორდის ფილოსოფოსი და ეთიკის ექიმი Francesca Minerva ამბობს რომ მშობლებს უნდა ჰქონდეთ მათი ახალშობილი ბავშვის მოკვლის უფლება. აბორტი ხომ კეთდება? ასე უნდა იყოს ესეცო.

ამ ფილოსოფოსის მტკიცებით ახალშობილის მოკვლა თუ კი მიხვდები რომ არ შეგიძლია მასზე ზრუნვა იგივე რაც ჩანასახის თავიდან მოშორება აბორტით.

British Medical Journal-ში გამოქვეყნებულ წერილში მან განაცხადა რომ ექიმებს უნდა ჰქონდეთ ახალშობილი ბავშვის მოკვლის უფლება თუ კი  ინვალიდი და მახინჯი ახალშობილი მეტისმეტად ძვირად უჯდება შარლ ფურიეს და ვილჰელ რაიხის რეცეპტებით  თუ პორნოინდუსტრიით წახალისებულ და კარგად ნასიამოვნებ მშობლებს ან უბრალოდ იმიტომ რომ ბავშვი არასასურველი იყო.

პატივცემული ექსპერტი Francesca Minerva ამბობს რომ ახალშობილს ჯერ არა აქვს იმედი, მიზნები, ოცნებები და ამიტომ ის ჯერ არაა პიროვნება, მას ჯერ კიდევ არა აქვს სიცოცხლის მორალური უფლება.

ის ამტკიცებს რომ თუ კი დაფეხმძიმებული ქალი ხედავს რომ მისი ცხოვრება იცვლება //მაგ. დარჩა მარტო ან აღარა აქვს ბევრი დრო, ფული და თავი, ენერგია თავისი შვილის მოსავლელად მას უნდა ჰქონდეს შვილის მოკვლის უფლება.

 

შარლ ფურიეს, ვილჰელმ რაიხის, ჰიპების და მსგავსთა გადამკიდე კაცობრიობას აჟრჟოლებს.

https://www.telegraph.co.uk/news/health/news/9113394/Killing-babies-no-different-from-abortion-experts-say.html

 

  ექსპერტები ამბობენ რომ ახალშობილი ბავშვების დახოცვა არ განსხვავდება აბორტისგან.

 ახალშობილი ბავშვები „მორალურად უმნიშვნელო“ არსებები არიან და მშობლებს ამიტომ უნდა ჰქონდეთ მათი ახალშობილი ბავშვების დახოცვის უფლება.

ახალშობილი ბავშვის მოკვლა იგივეა რაც აბორტი.  ეს განაცხადა ოქსფორდის უნივერსიტეტთან დაკავშირებულმა მედიცინის ეთიკის ექსპერტთა ჯგუფმა.  

სამედიცინო კორესპონდენტი  Stephen Adams, 2012 წლის 29 თებერვალი

13h38 GMT 29 février 2012

 

Journal of Medical Ethics-ში გამოქვეყნებული წერილი ამბობს რომ ახალშობილი ბავშვები არ არიან „რეალური პიროვნებები“  და მათ არა აქვთ „ სიცოცხლის მორალური უფლება“.

პროფესორები ამბობენ ასევე რომ მშობლებს უნდა ჰქონდეთ მათი ახალშობილი შვილის მოკვლის დაკვეთის უფლება თუ კი აღმოჩნდება რომ ბავშვი ინვალიდად დაიბადა.

„ აბორტი მშობიარობის , ბავშვის ამქვეყნად გაჩენის შემდეგ: რატომ უნდა იცოცხლოს ახალშობილმა ბავშვმა?“ ეს წერილი გამოაქვეყნეს Journal of Medical Ethics-ში Francesca მკვლევარებმა ბიოეთიკის სფეროში Francesca Minerva-მ მელბურნის უნივერსიტეტიდან და Alberto Giubilini-მ მილანის უნივერსიტეტიდან.

ისინი ამტკიცებენ რომ პატარა ბავშვის მორალური სტატუსი იგივეა რაც ჩანასახის მორალური სტატუსი იმ გაგებით რომ არც ერთს არა აქვს თვისებები რომლებიც ამართლებენ ინდივიდისთვის სიცოცხლის უფლების მიცემას.

პრფესორების მტკიცებით ახალშობილი ბავშვები პოტენციური პიროვნებები არიან და არა რეალური პიროვნებები. ისინი არ არიან სიცოცხლის უფლების მქონე სუბიექტები.

 

Killing babies no different from abortion, experts say
Parents should be allowed to have their newborn babies killed because they are “morally irrelevant” and ending their lives is no different to abortion, a group of medical ethicists linked to Oxford University has argued.

 

მოკლედ ისიამოვნე, დატკბი და თუ შემთხვევით გაგიჩნდა შვილი იქვე მოკალი და განაგრძე ტკბობა  და სიამოვნება. დაახლოებით ე