პერესტროიკა-დემონკრატიზაცია

https://www.gazeta.ru/science/2020/09/20_a_13258411.shtml?updated

торжения»: как Южная Осетия отделилась от Грузии 

30 лет назад Южная Осетия провозгласила суверенитет

Дмитрий Окунев 20.09.2020, 16:03

Дмитрий Окунев 20.09.2020, 20 сентября 1990 года в Юго-Осетинской автономной области Грузинской ССР приняли декларацию о государственном суверенитете. Провозглашалось образование Юго-Осетинской Советской Демократической Республики в составе СССР. В ответ Грузия, считавшая Южную Осетию частью своей территории, ввела в Цхинвал войска. В январе 1991-го в регионе началась война.

https://historyplusart.wordpress.com/2015/10/13/რა-და-როგორ-უქნეს-საქართვ/

1990-1992  წლებში  რუსეთის ფედერაციის სახალხო დეპუტატი სერგეი შახრაი  კომუნისტური მამაძაღლობების შესახებ.

30 წლის  წინ, 1985 წლის მარტში ბოროტების იმპერიის იმპერატორი გახდა ობერჩეკისტი ანდროპოვის საყვარელი კადრი მიხაილ გორბაჩოვი და გავბედნიერდით.

ბარემ 1-2 სიტყვა მისი მამაძაღლობების შესახებ.

… საბჭოთა კავშირი ისეთი ქვეყანა იყო რომ ყოველ მორიგ ლიდერს სურდა თავისი კონსტიტუციის დაწერა,

ეს უნდოდა გორბაჩოვსაც.

1990 წლის 14 დეკემბერს  ახალი ძირითადი კანონის პროექტს წარმოადგენდა აკადემიკოსი  კუდრიავცევი.

მაგრამ ისტორია სხვა გზით წავიდა და ახალი კონსტიტუციის მაგივრად გაჩნდა ახალი სამოკავშირეო ხელშეკრულების თემა.

ეს დეტექტური ისტორიაა.

ახალი სამოკავშირეო ხელშეკრულების დადებას ითხოვდნენ ბალტიისპირეთის რესპუბლიკები. ამის შესახებ პირველმა 1989 წლის 16 ნოემბერს განაცხადა ესტონეთმა.

მათი ლიდერები აცხადებდნენ რომ მხოლოდ ახალი სამოკავშირეო ხელშეკრულების საფუძველზე დაელაპარაკებოდნენ მოსკოვს.

გორბაჩოვის გუნდმაც გადაწყვიტა ამ პროცესის სათავეში ჩადგომა.

მაგრამ გორბაჩოვის გუნდმა დაიწყო « გათიშე და იბატონეს » პოლიტიკის გატარება.

ამ გუნდმა გადაწყვიტა  სსრკ  მოკავშირე რესპუბლიკებისთვის ამ რესპუბლიკებში არსებული ავტონომიების დაპირისპირება.

ამ გუნდმა მოინდომა ე.წ. ავტონომიზაციის გეგმის განხორციელება

გორბაჩოვის გუნდის ჩანაფიქრის თანახმად ახალი სამოკავშირეო ხელშეკრულებისთვის ხელი უნდა მოეწერა 35 სუბექტს და არა თხუთმეტ მოკავშირე რესპუბლიკას.

პრაქტიკულად ეს ნიშნავდა ავტონომიური რესპუბლიკების მოკავშირე რესპუბლიკებად გადაქცევას, ავტონომიური რესპუბლიკების შემცველი მოკავშირე რესპუბლიკების დაფლეთას.

ამ კომბინაციის ლოღიკის თანახმად თავისი სტატუსის ამაღლებით კმაყოფილ ავტონომიებს მხარი უნდა დაეჭირათ ცენტრალური ანუ გორბაჩოვის ხელისუფლებისთვის.

და როდესაც 19 აგვისტოს მოხდა პუტჩი უკვე 20 აგვისტოს დილით იანაევის მისაღებში მოგროვდნენ ავტონომიების ხელმძღვანელები. ისინი პოლიტიკურ ლოიალობას პირდებოდნენ პუტჩისტებს თავისი სტატუსის ამაღლების სანაცვლოდ.

მეტიც, გროზნოში დუდაევის გაჩენის შემდეგ გორბაჩოვის ხელისუფლებამ დაიწყო მასთან ბოდიში თამაში.

გორბაჩოვის სახელით დუდაევთან დადიოდნენ საბჭოთა კავშირის სახალხო დეპუტატი დენისოვი და გორბაჩოვის თანაშემწე კრასნოვი.

ისინი ჩეჩნეთს სთავაზობდნენ მოკავშირე რესპუბლიკის სტატუსს თუ კი ის გავიდოდა რუსეთის ფედერაციის შემადგენლობიდან.

http://www.yeltsincenter.ru/decryption/intervyu-s-sergeem-shakhraem

ისევ სერგეი შახრაის თანახმად 1990 წლის 26 აპრილს გამოჩნდა მორიგი უბედურება

საბჭოთა კავშირის უზენაესმა საბჭომ ავტონომიური რესპუბლიკების სტატუსი სოციალურ, კულტურულ და მრავალ სხვა საკითხებში აამაღლა მოკავშირე რესპუბლიკების სტატუსამდე…

საბჭოთა კავშირის კომუნისტური პარტიის  განსაკუთრებულ საქაღალდეში არის დოკუმენტი ავტონომიზაციის გეგმა რომლის თანახმადაც მოკავშირე რესპუბლიკებს ართმვდნენ საბჭოთა კავშირიდან გასვლის უფლებას. ხდებოდა ამ რესპუბლიკების დევალვაცია და ამის კომპენსაცია ხდებოდა ავტონომიებით// ანუ სულ ანგრევდნენ საქართველოსაც რომელიც ლამაზი ლოზუნგების ღნავილით დაანგრიეს 1991 წელს//.

http://www.yeltsincenter.ru/decryption/intervyu-s-sergeem-shakhraem

პარიზში არის კავკასიურ კვლევათა ასოციაცია რომლის პრეზიდენტიცაა ჩეჩნეთის რესპუბლიკა იჩქერიის პრეზიდენტი ასლან მასხადოვის ყოფილი წარმომადგენელი რუსეთში  ისტორიკოსი მაირბეკ ვაჩაგაევი. ცხოვრობს საფრანგეთში.

არის ლონდონური ჟურნალი «Caucsus Survey»-ის და ფრანგული ონლაინ-გამოცემა «PROMETHEUS»-ის რედაქტორი, ჯეიმსტაუნისს ფონდის (The Jamestown Foundation) უფროსი მეცნიერ-თანამშრომელი.

აი მისი მონაყოლიდან

საბჭოთა კავშირის ნგრევის შემდეგ ცხელი  წერტილი იყო ვოლგისპირეთი//თათარსტანი, ბაშკორტოსტანი//და არა ჩრდილოეთი კავკასია.

  გამონაკლისი იყო ჩეჩნეთი რომელმაც გამოაცხადა თავისი დამოუკიდებლობა და განაცხადა რომ მას არ შეუძლია რუსეთის ფედერაციის შემადგენლობაში დარჩენა.

ეს არ ყოფილა ჯოხარ დუდაევის თვითნებობა და კაპრიზი.

ეს გაკეთდა  1990  წლის თებერვალში  მიღებული საბჭოთა კანონის საფუძველზე.  მაშინ გორბაჩოვმა მოითხოვა ავტონომური და მოკავშირე რესპუბლიკების უფლებათა გათანაბრება.

  გორბაჩოვის ამ კანონზე დაყრდნობით ჩეჩნეთის რესპუბლიკა გავიდა რუსეთის ფედერაციის გავლენის ზონიდან მან გამოაცხადა თავი საბჭოთა კავშირის სუბიექტად, საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ კი თავი გამოაცხადა დამოუკიდებელ რესპუბლიკად….

გორბაჩოვმა შეაჯახა ერთმანეთს საბჭოთა კავშირის ავტონომიური და მოკავშირე რესპუბლიკები,ატეხა დღემდე გაუთავებელი სისხლისღვრა, მიიღო ნობელის პრემია და ბაირამობს.

გამსახურდიამ და დუდაევმა სცადეს კავკასიის თანამეგობრობის შექმნა. მათი ქვეყნები დაანგრიეს,ისინი დახოცეს, გორბაჩოვს იუბილე გადაუხადეს ლონდონში და ვართ ასე…

https://historyplusart.wordpress.com/2015/10/13/რა-და-როგორ-უქნეს-საქართვ/

http://www.svoboda.org/content/article/27295587.html

ახალი სექსუალური რევოლუცია?

Baucis, femme pauvre et âgée, vivait, avec son mari Philémon, presque aussi vieux qu’elle, dans une petite cabane. Jupiter, sous la figure d’un simple mortel, et accompagné de Mercure, voulut visiter la Phrygie. Les deux voyageurs arrivèrent dans un bourg auprès duquel demeuraient Philémon et Baucis, et, affectant de succomber de fatigue, ils frappèrent à toutes les portes, demandant l’hospitalité. Pas un habitant ne voulut les recevoir. Ils sortirent du bourg, et allèrent frapper à la cabane des deux vieillards qui s’empressèrent de leur prodiguer leurs soins.

Tout était pauvre et vieux chez Philémon et Baucis, mais leur générosité, leur bon cœur suppléant à la fortune, tout ce qu’ils avaient fut mis à la disposition des dieux. Pour les récompenser, Jupiter les invita à le suivre jusqu’au haut d’une montagne ; et ils le suivirent docilement, malgré leur grand âge et leur marche pénible. Là ils regardèrent derrière eux, et ils virent tout le bourg et les environs submergés, excepté leur petite cabane qui fut changée en un temple merveilleux. Alors Jupiter dit à ces hôtes pieux et humains de lui exprimer un vœu, promettant de leur accorder de suite tout ce qu’ils demanderaient. Les deux époux souhaitèrent seulement d’être les ministres de ce temple, et de ne point mourir l’un sans l’autre.

Leurs souhaits furent accomplis. Parvenus à la plus grande vieillesse, ils se trouvaient un jour l’un pris de l’autre devant le temple ; tout à coup Philémon s’aperçut que Baucis se métamorphosait en arbre, en un magnifique tilleul, et Baucis, de son côté, fut étonnée de voir que Philémon devenait un superbe chêne. Ils s’adressèrent alors les adieux les plus tendres, qui cessèrent peu à peu comme un doux murmure dans leurs branches et sous leur feuillage.

Cette simple et gracieuse légende est bien connue par le récit en vers de La Fontaine.

https://www.liberation.fr/grand-angle/2008/02/29/sexualite-j-ecris-ton-nom_66169

Le 20 novembre 1971, pour la première fois, le MLF appelle à une manifestation à Paris : «Travail, famille, patrie, y en a marre. Contraception, avortement libres et gratuits.» A l’église Saint-Ambroise, le cortège veut «libérer la mariée», quand les cloches sonnent. Petit à petit, les corps se dénudent. Après la minijupe (lancée par l’Anglaise Mary Quant en 1965), le short fait son apparition dans la rue. Les seins s’exposent pour la première fois à la piscine Molitor, à Paris. Le désir s’affiche.

La nouvelle révolution sexuelle ?

Amis avec bénéfices ou partenaires romantiques ? Les jeunes tentent des modèles neufs… et réinventent le couple.SociétéCatherine Dubé14 septembre 2015

couple-depart
Photo : Jim Craigmyle/Corbis

Magda Sabrina Arbour ne sait plus comment se définir. À 23 ans, après avoir fréquenté plusieurs garçons — dont un pendant plus de quatre ans —, elle en a eu assez du modèle « standard » du couple, hétérosexuel et monogame. « Hétéroflexible ? C’est peut-être ce qui me définit le mieux pour le moment », dit la jeune femme en glissant les doigts dans ses cheveux, qu’elle a récemment fait couper à la garçonne. « Depuis que je pose sur les femmes le même regard que sur les hommes, c’est fou à quel point ça m’arrive souvent de les trouver attirantes. C’est troublant ! »

Cette grande châtaine filiforme porte désormais des vêtements qui pourraient aussi bien sortir de la penderie d’un gars, à l’exception des boucles d’oreilles, délicates spirales de bois poli qui encadrent son visage fin.

« Je veux avoir la liberté d’être qui je suis, ne pas me cantonner dans un rôle, alors que d’autres modèles sont possibles. En ce moment, je ne vois pas comment je pourrais trouver un homme qui me permettrait d’être comme j’ai envie d’être, complètement », explique cette étudiante en travail social qui médite depuis quelque temps sur la question des rôles sociaux et sexuels. Des enfants, une maison ? Pas sûr que ce soit pour elle. L’exclusivité ? Elle se demande pourquoi on y accorde une telle importance. « Tout ça, ce sont des constructions sociales », dit-elle.

La jeune génération, à qui on a répété qu’elle était maître de son destin, chamboule tout sur son passage, depuis le monde du travail — où elle remet en question la hiérarchie et les méthodes — jusqu’aux rapports sociaux — qu’elle transforme à coups de textos et de comptes Instagram. Les relations amoureuses n’y échappent pas.

christine-queens
Vêtue d’un costume masculin, la délicate artiste française Christine and the Queens prône un heureux mélange des genres. – Photo : M. Piasecki/Wireimage/Getty Images

Serions-nous à l’aube d’une nouvelle révolution sexuelle ? « J’aimerais vous dire oui, s’exclame en souriant Martin Blais, professeur au Département de sexologie de l’Université du Québec à Montréal. Mais c’est peut-être simplement l’effet d’une société qui, depuis déjà plusieurs décennies, a élu le bonheur individuel comme principal critère pour juger de la réussite. » Le couple, d’accord, mais à con­dition qu’il serve une cause plus grande, la réalisation de soi.

Ce n’est pas un hasard si les artistes de l’heure jouent avec les codes de l’identité sexuelle ; pensons au chanteur belge Stromae, qui apparaît mi-homme, mi-femme dans le vidéoclip Tous les mêmes, ou à Christine and the Queens, sacrée artiste féminine française de l’année aux Victoires de la musique 2015, une blonde délicate en costume masculin qui parle avec autant d’aisance de sa bisexualité que de ses influences musicales.

Le site de rencontres américain OkCupid reflète désormais tout le spectre des possibles, puisque la case « orientation sexuelle » offre 12 options, dont hétéroflexible, en questionnement, pansexuel (attiré par la personnalité, peu importe le sexe ou le genre) et sapiosexuel (excité par l’intelligence).

La case pour décrire son pro­pre genre comprend quant à elle… 22 possibilités : homme, femme, agenre, transgenre, homme transsexuel, femme trans­sexuelle, genre fluide, etc.

« Les plus jeunes générations sont nées avec des messages qu’elles ont intégrés en grandissant : le droit de faire des choix pour soi et le respect de la diversité, garanti par la Charte des droits et libertés, dit Martin Blais. Elles se donnent le droit d’expérimenter dans le domaine de la sexualité, de ne pas se définir par les catégories traditionnelles. » Le chercheur voit bien les changements en cours dans les résultats de l’Étude des parcours relationnels intimes et sexuels (ÉPRIS), qu’il compile avec ses collègues.

Dans le cadre de cette étude, 6 000 Canadiens, principalement des jeunes Québécois dans la vingtaine (très nombreux à répondre au questionnaire en ligne), ont accepté de dévoiler le statut de la ou des personnes avec qui ils ont eu leurs plus récentes relations sexuelles, dans le but d’aider les chercheurs à comprendre comment l’amour se vit de nos jours.

stromae
Le chanteur belge Stromae s’amuse à brouiller les codes de l’identité sexuelle. – Photo : Z. Scheurer/Associated Press/La Presse Canadienne

Si le couple demeure encore le modèle le plus répandu (70 % des jeunes interrogés étaient en couple), d’autres configurations amoureuses ou sexuelles émer­gent. Il y a bien sûr l’« ami de baise », appelé en renfort au besoin, mais aussi ce que les jeunes appellent l’« ami avec bénéfices », avec qui ils partagent des acti­vités sociales et, à l’occasion seulement, leur lit. Les « par­tenaires romantiques sans engagement » sont quant à eux révélateurs de notre époque : ils partagent une intimité physique et affective, mais ne se doivent rien.

Surprise : les aventures avec un pur inconnu, rencontré dans un bar ou grâce à l’application Tinder (qui localise les célibataires disponibles dans les environs), sont moins fréquentes qu’on ne pourrait le croire. « La majorité des relations sexuelles ont lieu avec des partenaires connus, venant de cercles d’amis plus ou moins rapprochés, souligne Martin Blais. Même dans une aventure d’un soir, il y a donc souvent de l’affection ou une certaine complicité. Ce n’est pas le sexe sans amour entre deux étrangers. » D’ex-amoureux continuent aussi de se voir dans l’intimité, un phénomène assez fréquent pour que les chercheurs le notent.

Fait étonnant, l’étude ÉPRIS montre que les frontières de l’orientation sexuelle semblent devenues aussi floues que celles du couple : parmi les femmes s’identifiant comme hétérosexuelles, deux sur cinq ont dit ne pas être « exclusivement » attirées par le sexe opposé. Même chose pour un homme sur cinq !

Difficile de dire si les volontaires ayant répondu au questionnaire sont sexuellement plus curieux que la moyenne, mais chose certaine, les comportements bisexuels entrent peu à peu dans la norme, si on se fie au nombre de starlettes américaines, comme Lindsay Lohan ou Paris Hilton, qui se sont déjà affichées au bras d’une femme, bien qu’elles se considèrent comme hétéros.

Francine Lavoie, professeure à l’École de psychologie de l’Université Laval, craint que les baisers échangés entre filles dans les soirées arrosées ne soient en fait qu’un moyen d’attirer le regard des garçons, plutôt qu’une réelle curiosité d’expérimenter l’amour lesbien. Sur les 815 adolescents de Québec qu’elle a inter­rogés à ce sujet, 19 % des filles ont dit avoir déjà embrassé une amie en public, alors que seulement 3 % des garçons l’avaient fait. À l’adolescence, on peut être tenté de reproduire les comportements des super­stars de la musique, telles que Shakira et Rihanna, qui, dans le vidéoclip Can’t Remember to Forget You, apparaissent en lingerie affriolante, se caressant mutuellement en chantant « I’d do anything for that boy » (je ferais n’importe quoi pour ce garçon). Mais le tiers des jeunes filles qui avaient dit en avoir embrassé une autre se sentaient mal à l’aise le lendemain…

Cette récupération de l’univers saphique exaspère au plus haut point Marie-Philippe Drouin, 23 ans, qui fréquente principalement des femmes. « La culture populaire érotise les lesbiennes et présente une image complètement erronée de ce qu’est un couple de femmes, en les montrant stéréotypées et hypersexualisées. Ça atteint quel public, vous pensez ? Bien oui, majoritairement des hommes, qui penseront que les lesbiennes existent juste pour leurs beaux yeux », s’énerve-t-elle.

Elle ne voit cependant aucun problème à ce que ses amies explorent un peu, à l’abri des regards masculins. Même celles qui attendent le prince charmant se laissent prendre au jeu… « Des filles qui ont bu, ensemble dans un spa, c’est sûr que ça finit par se pogner les boules et se frencher », rigole-t-elle.

La jeune femme, qui termine ses études de travail social, refuse pour sa part de s’accoler l’étiquette de lesbienne et préfère se dire queer (étrange), un mot jadis utilisé comme insulte à l’endroit des homosexuels et aujourd’hui récupéré par les minorités sexuelles elles-mêmes pour revendiquer leur droit à la différence. Le terme se veut inclusif et englobe tous ceux qui sortent de la norme, qu’ils soient bis, gais, trans, peu importe, question d’envoyer valser les étiquettes. « Pourquoi catégorise-t-on toujours tout et pourquoi ces catégories sont-elles toujours aussi hermétiques ? demande-t-elle. Tout est binaire : masculin ou féminin. Je ne suis pas attirée par un sexe en particulier, mais par des gens, leur personnalité, leur esthétique. »

Marie-Philippe, qui a déjà vécu dans des couples ouverts, souhaite aussi pouvoir aimer plus d’une personne à la fois. « Est-ce qu’on peut sortir de la culpabilité de l’infidélité, pour que diverses personnes puissent combler nos différents besoins ? » plaide-t-elle.

Le polyamour permet toutes les configurations possibles (rela­tions parallèles, trios, quatuors), à condition que tous les partenaires conviennent ensemble de règles et les respectent. De l’aveu même des polyamoureux, calmer les angoisses existentielles de tout ce beau monde exige énormément d’énergie et de dialogue. Des efforts largement compensés, affirment-ils, par le fait de pouvoir goûter la richesse de relations multiples sans le poids des mensonges. Une recherche d’authenticité qui cadre parfaitement avec le XXIe siècle.

Briser les tabous est devenu une seconde nature pour Emer O’Toole, auteure de Girls Will Be Girls : Dressing Up, Playing Parts and Daring to Act Differently (Orion), un ouvrage tout juste sorti des presses, dans lequel elle déconstruit un à un les stéréotypes de genre auxquels les femmes se conforment, parfois sans même s’en rendre compte. Cette universitaire de 31 ans, qui habite au Québec depuis 2 ans, s’est rendue célèbre pour les expériences qu’elle a menées sur son propre corps lors­qu’elle vivait à Dublin. Elle s’est rasé les cheveux, a tenté le travestisme, puis a décidé de laisser pousser ses poils pendant 18 mois, causant une commotion sur les médias sociaux lorsqu’elle a fièrement montré ses aisselles velues sur le plateau de l’émission This Morning, à Londres, en 2012.

Par une froide soirée de février, dans un auditorium plein à craquer de l’Université Concordia, à Montréal, un public de tous les âges, de tous les styles et de toutes les orientations sexuelles est venu enten­dre la jeune femme ainsi que Panti Bliss, une drag queenirlandaise connue pour son activisme en faveur des droits des homosexuels.

Emer O’Toole, élégante dans sa petite robe noire et ses chaussures à talons hauts, a souligné avec un sourire malicieux qu’elle ne s’était pas épilé les jambes. « Quand on ne se rase pas et qu’on a l’air masculine, ça va, les gens nous classent dans les butchs ; mais quand on met une jolie robe et qu’on a du poil, ils sont vraiment confus. Ils ne savent plus dans quelle case nous mettre ! »

De nombreuses jeunes femmes refusent de se laisser cataloguer et ça leur réussit très bien, a découvert Marie-Aude P. Boislard, chercheuse au Département de sexologie de l’UQAM, au cours d’une étude réalisée avec une collègue auprès d’Austra­liennes. Les jeunes femmes ayant déjà eu des expériences homosexuelles se sentent plus à l’aise de demander à leur amoureux ce qu’elles désirent et de refuser les pratiques qui leur déplaisent. Elles accordent aussi plus d’importance à leur propre plaisir !

Signe des temps, la proportion de femmes britanniques de 16 à 44 ans qui ont déclaré avoir déjà eu une expérience sexuelle avec une autre femme a quadruplé au cours des deux dernières décennies, passant de 4 % à 16 %, révèle la grande enquête NATSAL (National Survey of Sexual Attitudes and Lifestyles), menée tous les 10 ans auprès de 15 000 Britanniques. Dans la moitié des cas, l’expérience dépassait le simple baiser et se déroulait plutôt sous la ceinture…

Rien de tel pour les messieurs : la proportion d’hommes ayant eu au moins une relation homosexuelle est restée sensiblement la même, passant de 6 % en 1990 à 7 % en 2010.

C’est peut-être en raison du fait que, dans la culture populaire, on perçoit peu d’érotisme dans les comportements bisexuels masculins… « On ne verra jamais deux gars se bécoter pour séduire une fille dans un show de télé », iro­nise Jean-François Bolduc, 28 ans, qui s’affiche aujourd’hui bisexuel.

Ce blond en chemise sage vivant à Québec a eu quelques amoureuses, dont une avec laquelle il s’était fiancé, avant de se rendre à l’évidence, à 22 ans. Lors d’une période de célibat, il a ressenti pour un homme une attirance physique et émotionnelle semblable à celle qu’il avait ressentie jusque-là pour les femmes. Il a alors dû combattre ses propres préjugés. « Même si je ressentais encore de l’attirance pour les femmes, j’en ai fait mon deuil, parce que je ne voyais pas comment une fille pourrait accepter d’être avec un gars qui avait déjà eu des expériences avec d’autres gars », raconte-t-il.

Il faut dire que son premier copain niait l’existence même de la bisexualité, estimant que les bis sont des homosexuels qui ne s’assument pas, une idée répandue au sein de la communauté gaie.

« Le coming out est une période tellement difficile… Même si ça se passe bien, comme pour moi, c’est difficile parce que tu ne sais pas comment les gens vont réagir. Certains gais pensent que les bis n’ont tout simplement pas fini cette période de transition », dit Jean-François, qui a depuis fréquenté de nouveau des femmes, avant de rencontrer son copain actuel, bisexuel lui aussi.

L’identité des hommes serait en effet davantage ébranlée que celle des femmes par la définition de l’orientation sexuelle, au dire même des sexologues. « Il y a une intrication plus étroite entre l’hétérosexualité et la masculinité dans notre culture, explique le sexologue Martin Blais. Pour un gars, se dire bisexuel ou homosexuel est donc plus menaçant au point de vue de la masculinité, cela comporte un enjeu identitaire. Alors que pour une fille, se dire bisexuelle n’implique pas une remise en question de sa féminité. »

L’orientation sexuelle est beaucoup plus souple qu’on veut bien le croire, soutient pour sa part Lisa M. Diamond, professeure à l’Université de l’Utah et auteure de Sexual Fluidity : Understanding Women’s Love and Desire, un ouvrage qui fait grand bruit depuis sa parution, en 2009.

À son avis, l’orientation sexuelle ne serait pas toujours une vérité enfouie au fond de soi et qui se révèle à l’adolescence. Chaque être humain a bien sûr ses préférences, mais pour un certain nombre d’entre nous, la réponse érotique peut s’adapter selon les circonstances et les hasards de la vie.

Bien déterminée à en faire la preuve, Lisa Diamond suit plus de 80 jeunes femmes de différentes orientations sexuelles (principalement lesbiennes et bis) depuis 16 ans. Elle a vu de tout : des lesbiennes assumées séduites par un homme, des hétéros qui tombent amoureuses de leur meilleure amie, des filles en questionnement qui finissent par se dire bis. Depuis le début de l’étude, les trois quarts des participantes ont changé le terme utilisé pour décrire leur orientation sexuelle au moins une fois, parfois deux ou plus ! Ces femmes ne sont pas volages pour autant. La majorité d’entre elles ont aujourd’hui une amoureuse ou un amoureux stable ; elles auraient simplement été bien en peine de prédire le sexe de leur partenaire actuel au début de l’étude.

Le chercheur américain Alfred Kinsey avait, dès 1948, perçu la sexualité humaine comme un continuum, avec son échelle graduée de zéro (exclusivement hétérosexuel) à six (exclusivement homosexuel), des travaux assez mal reçus à l’époque.

« Il y a eu d’importants changements culturels ces dernières années, souligne Lisa Diamond. La bisexualité masculine, longtemps niée, est davantage acceptée et plus visible. Il est possible que des hommes qui ne se seraient pas, par le passé, ouvertement identifiés comme bisexuels ou fluides sexuel­lement soient prêts à le faire maintenant. »

La magie d’Internet permet aux hommes qui ont envie d’explorer leur sexualité avec d’autres hommes de se donner rendez-vous incognito. Le site de petites annonces Craigslist — qui a la réputation d’être un site où l’on va pour trouver une baise plutôt que l’amour — regorge d’offres et de demandes, classées par catégories. « Je suis pas mal ouvert à tout, sauf que je suis straight,j’ai le goût d’essayer des affaires. J’ai 26 ans… », peut-on lire, par exem­ple, dans la catégorie Homme cherche couple.

Plusieurs fois par année, Marie-Christine Rochefort, bisexuelle de 27 ans, rencontre des groupes d’élèves dans des écoles secondaires dans le but de démystifier sa réalité et de présenter les services du GRIS (Groupe régional d’intervention sociale) de Québec, qui offre de l’accompagnement aux jeunes se questionnant sur leur orientation sexuelle ainsi qu’à leurs parents.

Alors qu’il ne comptait que des gais et lesbiennes lors de sa création, en 1996, le GRIS a recruté des bénévoles bisexuels pour répondre aux questions de plus en plus fréquentes des jeunes à ce sujet.

« Je me fais souvent demander si l’autre sexe me manque quand je suis en couple. Et si j’ai déjà fait des trips à trois ! Mais j’ai une vision vraiment traditionnelle et banale du couple : je suis avec un homme depuis un an, on désire se fiancer bientôt, j’ai l’intention d’avoir des enfants et je veux être fidèle », dit en riant la jeune femme.

Elle pourrait prétendre qu’elle est hétéro — ce serait parfois plus simple —, mais elle revendique son identité bisexuelle, puis­qu’elle a déjà eu des histoires avec des filles, dont une très sérieuse qui a duré deux ans. « Ça fait partie de mon histoire, je n’ai pas envie de me cacher. J’ai la chance d’être née à une époque où il m’est possible d’assumer ma bisexualité. Probablement que si je vivais dans une société plus fermée, j’aurais menti toute ma vie ou nié mon attirance pour les femmes. »

Après quelques années de butinage et d’exploration, la majo­rité des jeunes choisissent encore la vie à deux, souligne le sexologue Martin Blais. Mais l’amour qui dure semble un concept dépassé aux yeux des membres de la jeune génération. « Ils entrent en couple en se disant qu’un jour la relation ne répondra plus à leurs besoins. De nos jours, on vit une relation pour le meilleur, pas pour le pire. »

*   *   *

Ah, le désir…

livre-solo

Au fond, les jeunes de la génération Y rêvent encore de l’amour… Mais ils n’y croient plus assez pour s’investir dans la construction d’un couple, estime la psychanalyste française Fabienne Kraemer, qui vient de publier Solo / No solo : Quel avenir pour l’amour ? (Presses Universitaires de France), ouvrage dans lequel elle explore les raisons de cette désaffection. Inquiets pour l’avenir, ces jeunes engloutissent une grande partie de leur énergie dans la carrière. Désabusés par le divorce de leurs parents, ils ont par-dessus le marché des attentes souvent démesurées par rapport à ce que leur conjoint devrait leur apporter. « Ils s’engagent donc dans une relation en surveillant la sortie », dit l’auteure, jointe à Paris.

L’architecture des sites de rencontres, où il est possible de trier, d’évaluer et de comparer les candidats, donne en effet l’illusion qu’on peut optimiser la relation amoureuse. « Ces sites sont des accélérateurs de rencontres, mais aussi de ruptures », dit Fabienne Kraemer.

Après le mariage de raison et le mariage d’amour, les sociétés occidentales inaugurent l’ère du mariage de désir, selon la thérapeute. Aujourd’hui, on ne se quitte plus parce qu’on ne s’aime plus ou parce qu’un des partenaires a été infidèle. On se quitte parce que le désir a tiédi, un phénomène qui survient immanquablement après quelques années.

mariage-fotolia
Photo : Fotolia

Se marier ou pas ?

Ils étaient peu nombreux, les jeunes dans la vingtaine, à arpenter les allées du Salon Marions-nous, en janvier dernier, à la Place Bonaventure (Montréal). Il y avait tout de même quelques jeunes couples, venus magasiner robe, coiffure et limousine dans cette énorme foire du mariage. Non loin d’un étalage de petits gâteaux qu’ils venaient de goûter, j’ai demandé à Sammy Bisson, 20 ans, et à Amy Glover, 18 ans, pourquoi ils avaient choisi de se jurer fidélité, en 2015.

« Je suis là pour l’aider », blague Sammy en essuyant avec son index un reste de glaçage sur la lèvre de sa fiancée. Les yeux pétillants, il regarde Amy : « On se fréquente depuis deux ans, et plus j’apprends à la connaître, plus je considère qu’elle est la fille qu’il me faut. On aime les mêmes choses, on s’entend bien, elle a un grand cœur. Quand on a cette chance, on ne la laisse pas passer. Je veux passer le reste de mes jours avec elle. »

Selon l’Institut de la statistique du Québec, à peine 5 % des femmes et 3 % des hommes âgés de 25 ans étaient mariés en 2014.

Le simple fait de cohabiter avec un conjoint, même en union de fait, est un phénomène à la baisse. De 1981 à 2011, la proportion de jeunes hommes de 25 à 29 ans vivant avec leur copine a glissé de 63 % à 44 %.

გორბაჩოვშჩინამ გააღვიძა ოსმალო


International

Le réveil turc. Vers un nouvel empire ?

05/11/2020 04:43 

A La Une23/01/2021 04:22

A La Une22/01/2021 04:10

A La Une20/01/2021 05:44

Le 30ème numéro de la revue Conflits vient de sortir. Au sommaire de ce numéro, particulièrement d’actualité, la Turquie.

Voici l’éditorial ci-dessous, signé Jean-Baptiste Noé.

Nous avons la peste, deux papes et les Turcs à nos portes ; nous voici revenus au xivsiècle. Nous voulions sortir de l’histoire ; celle-ci est de plus en plus tragique. Nous récusons et nous effaçons notre mémoire ; les autres nous rappellent sans cesse qui nous sommes : croisés pour les djihadistes, fils de Lépante pour les Turcs. Nous pensions que la philosophie de Kant et la paix universelle allaient triompher, nous voici avec Carl Schmitt et l’altérité ami / ennemi. Nous ne voulions que l’avoir, nous voici confrontés à notre être. Si nous ignorons qui nous sommes, d’autres, qui se considèrent nos ennemis, le savent et nous définissent.

Le Turc est notre plus bel ennemi. À son apogée, il a conquis l’Afrique, le Levant et les Balkans, il a mis le siège devant Vienne. Il a tantôt manié l’équilibre des peuples et tantôt l’ingénierie démographique, dont les Arméniens, parmi d’autres, firent les frais. Il a été utile pour des alliances de revers, il a été dépecé, il a été négligé. Le kémalisme est refermé. Sur les bords du Bosphore, on n’a oublié ni Sèvres ni Lausanne. La politique actuelle de Recep Erdoğan a été annoncée depuis plusieurs années par le biais de ses discours et de ses campagnes électorales. Mais voilà une chose qui nous surprend : un chef d’État qui veut d’abord faire passer l’intérêt de son pays, qui affirme son nationalisme et qui applique le programme pour lequel il a été élu. Un chef d’État qui a l’histoire en mémoire et qui s’en sert pour sa politique, qui n’a remisé ni ses rêves de grandeur ni ceux de sa puissance. Surprenant, non ? Ce n’est pas tant Erdoğan qui se regarde dans le miroir de Soliman le Magnifique, c’est l’Europe qui peut se voir en revers de la politique turque.

Un nouvel ordre mondial se dessine qui ressemble de plus en plus à l’ordre précolonial. L’Europe n’a plus de monopole, les empires renaissent, les réseaux mafieux et criminels contrôlent des régions entières et prennent le pouvoir à la place des États centraux. L’hybridation entre État et réseaux devient de plus en plus intense, bien utile pour envoyer des mercenaires dans les zones de conflit ou pour déstabiliser un voisin par la contre-insurrection et l’intoxication. À cela s’ajoute le rôle des diasporas, cinquième colonne potentielle, qui par leurs relais et leur présence peuvent influer sur la politique des États, comme l’Allemagne vis-à-vis de la Turquie et la France à l’égard du Maghreb. La puissance n’est pas seulement une question de levier militaire, mais aussi de contrôle de l’alimentation, de l’eau, de l’énergie et du discours. La guerre des mots et la maîtrise des médias sont une armée à part entière.

La part du feu n’est plus à exclure. Le nouveau chef d’état-major de la marine, l’amiral Pierre Vandier, dans son discours aux futurs officiers de l’École navale, a évoqué le fait qu’ils devaient se préparer à cette épreuve : « Aujourd’hui, vous entrez dans une marine qui va probablement connaître le feu à la mer, vous devez vous y préparer ! » Probablement ; l’adverbe a son poids. Voilà une décennie que la guerre a débuté en Syrie et en Libye, bientôt dix ans aussi que nous sommes au Mali. La Turquie occupe le nord de Chypre depuis 1974 et les tensions en Méditerranée orientale sont de plus en plus vives. Il ne s’agit pas de vouloir la guerre, mais de s’y préparer, d’une part pour l’éviter, d’autre part pour la gagner si celle-ci devait advenir. Le général Lecointre a évoqué la possibilité d’un conflit symétrique, entre États, comme autrefois, mais avec la puissance du feu d’aujourd’hui. Cette improbabilité irénique au lendemain de la guerre froide est aujourd’hui un risque à prendre en compte. Jusqu’où va aller la Turquie en Artsakh et dans les eaux grecques ? Jusqu’à l’endroit où nous la laisserons aller. Nous avons accepté son chantage aux migrants, la laissant ouvrir et fermer le robinet à volonté, nous avons accepté son jeu ambigu avec les Loups gris ; nous avons accepté parce que nous ne voulions plus être. L’ennemi nous oblige à nous définir. La Turquie est une chance pour l’Europe, elle va la contraindre à disparaître ou à vivre. C’est décidément notre plus bel ennemi.

საბჭოთა კავშირის დასაფლავების მერე პატრონის როლის შესრულებას ცდილობს ანკარა. იგება პანთურქული სამყარო რომელშიც მოჭეჭყილია საქართველოც.

ცოტა ხნის უკან ქართველების მზე ჩრდილოეთიდან, ლეონიდ ბრეჟნევის კაბინეტიდან ამოდიოდა. ეხლა ის სამხრეთიდან, ნატოს ბუღა თურქი რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანის კაბინეტიდან ამოდის. ძალიან ცოტას თუ ახსოვს რომ სინამდვილეში ის დასავლეთიდან ამოდის. ეეჰ.

1991 წელს საბჭოთა კავშირის დასაფლავების შემდეგ თურქეთი დაუახლოვდა შუა აზიის და კავკასიის პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკებს. ეს ზონა ანკარასთვის იქცა სტრატეგიულ ტერიტორიად.

ბოროტების იმპერია გაქრა და დასავლეთის სახელმწიფოების აზრით ქემალისტურ და რონალდ რეიგანის და მარგარეტ ტეტჩერის თაყვანისმცემელი და მეგობარი ნეოლიბერალი თურქუთ ოზალის თურქთს შეეძლოთურქუნელოვანი პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკების ეკონომიკური ლიბერალიზაციის და დემოკრატიზაციის გაადვილება. ამ რესპუბლიკების დასავლეთთან ურთიერთობის გაადვილება.

ნატოს წევრი და ევროკავშირთან დაახლოებული თურქეთი იყო ირანის და საუდის არაბეთის ფუნდამენტალისტურ სახელმწიფოებთან და გაურკვეველი მომავლის მქონე, თვითონ ბორის ელცინის თქმით მსოფლიოს უდიდეს მაფიურ სახელმწიფოდ ქცეული რუსეთის ნარჩენ გავლენასთან ბრძოლის არაპირდაპირი იარაღი.

პერესტროიკა, გეგმიური სოციალისტური ეკონომიკიდან კაპიტალისტურ ეკონომიკაზე გადასვლა არაა ლობიოს ჭამა და თურქულენოვანი რესპუბლიკები აზერბაიჯანი, ყაზახეთი, ყირგიზეთი და უზბეკეთი განიცდიდნენ დიდ ეკონომიკურ სირთულეებს. მკვიდრის შემოსავალი აღმოჩნდა ყოფილი საბჭოთა კავშირის საშუალოზე უფრო დაბლა. ზრდაც უფრო ნელი იყო.

საბჭოთა რეჟიმის დროს ამ სირთულეების კომპენსაცია ხდებოდა ბიუჯეტური ტრანსფერებით.

მაგრამ საბჭოთა კავშირის დასაფლავების შემდეგ თურქულენოვანი პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკები დარჩნენ მარტოდმარტო. მათ ჰქონდათ დაფინანსების დიდი საჭიროება. კომერციული გაცვლების დონეზეც დეფიციტები მაღალი იყო.

გამონაკლისი იყო აზერბაიჯანი თუმცა იქაც იყო ნობელის პრემიის ლაურეატები გორბაჩოვის და სახაროვის მიერ გაჩაღებული ყარაბაღისთვის ომით გამოწვეული დიდი სირთულეები.

აი სწორედ ამ გაჭირვების დროს იკისრა ანკარამ ახალი, მორიგი პატრონის როლი, განახლდა პანთურქიზმის და პანისლამიზმის, თურქული და ისლამური სოლიდარობის იდეა.

თურქეთმა თანდათანობით დაიწყო შუამავლობა დასავლეთსა და აზერბაიჯანს,ყაზახეთს,ყირგიზეთს,უზბეკრთს შორის.

თურქეთმა შექმნა და განავითარა, გაავრცელა ერთიანი დიდი თურქული სამყაროს იდეა.

თურქულენოვან პოსტსაბჭოთა რესპუბლიკების თანამშრომლობა გააძლიერა თურქოფონიის ორგანიზაციამ.

ეს სივრცე იქცა თურქეთის შუა აზიასთან და კავკასიასთან თანამშრომლობის არედ. თურქეთი ცდილობდა და ცდილობს პოსტსაბჭოთა თურქულენოვანი ქვეყნების ეკონომიკური განვითარებისთვის და თურქულენოვანთა გაერთიანებისთვის ხელის შეწყობას.

თურქულენოვანი პოსტსაბჭოთა სახელმწიფოები დიდი ბაზარი და და დიდი ამბავია თურქეთისთვის.

8 მილიონი მკვიდრია აზერბაიჯანში,14 მილიონი-ყაზახეთში,5 მილიონი ყირგიზეთში და 25 მილიონიუზბეკეთში.

თურქეთისთვის დიდი პანთურქული პროექტი იარაღია მისი რეგიონალური და გლობალური გავლენის გასავრცელებლად.

ასე მაგალითად იმხანად თურქეთის პრეზიდენტმა Suleyman Demirel-მა

//1924-2015,// 1977 წელს შექმნა ისლამისტების და თურქი ნაციონალისტების მხარდაჭრის მქონე მთავრობა განაცხადა რომ მას სურს ” ადრიატიკიდან ჩინეთის დიდ კედლამდე გადაშლილი ერთიანი თურქული სამყაროს” აგება.

ის 1980 წლის სექტემბერში დაამხეს ქემალისტმა სამხედროებმა, მაგრამ პანთურქიზმის მარში გაგრძელდა.

2009 წლის 3 ოქტომბერს ნახიჭვანში // აზერბაიჯანი// აზერბაიჯანმა, ყაზახეთმა,ყირგიზეთმა და თურქეთმა შექმნეს თურქული საბჭო -Turkic Council

L (აზერბაიჯანულად : Türk Şurası, ყაზახურად: Түркі кеңесі, ყირგიზულად : Түрк кеңеш, turc : Türk Keneş). მას 2018 წელს შეუერთდა უზბეკეთი. დამკვირვებელი წარმოშობით თურქმანი უნგრელების ქვეყანა უნგრეთი.

ორგანიზაციის მიზანია ხელის შეწყობა პოსტსაბჭოთა თურქულენოვანი ქვეყნების განვითარებისთვის.ამ ქვეყნების საერთო კოორდინაცია.

არის თანამშრომლობა ეკონომიკის, ენერგეტიკის, მაგრამ ყველაზე მეტად კულტურის სფეროში.. არის როგორც ეფექტური მრავალმხრივი მიდგომა ისე ამ სახვადასხვა სახელმწიფოს ქსელად აწყობა.

საწარმოებსაც უბიძგებენ ერთად მუშაობისკენ რათა რეგიონში შენარჩუნებული იყოს დინამიური ეკონომიკური აქტივობა.

Néanmoins, les réalisations économiques du Conseil turcique s’avèrent peu effectives par rapport à d’autres domaines d’actions. 

L’énergie représente également un enjeu de collaboration important pour les États membres du Conseil turcique. En effet, la Turquie dispose de ressources énergétiques importantes dans la région d’Asie centrale. Depuis 2005, l’Oléoduc Bakou-Tbilissi-Ceyhan (BTC) transporte sur 1 776 km le pétrole brut du champ pétrolifère d’Azeri-Chirag-Guneshli sur la mer Caspienne jusqu’à la mer Méditerranée. Ce projet implique directement l’Azerbaïdjan puisque l’oléoduc prend racine à Bakou.  

Le projet du Gazoduc transanatolien (TANAP) constitue également un enjeu de coopération énergétique majeur dans la région. Ayant pour but un acheminement en gaz naturel de l’Azerbaïdjan jusqu’à l’Europe via la Turquie, ce gazoduc est présenté comme le symbole de l’amitié et la fraternité entre la Turquie et l’Azerbaïdjan en Anatolie. L’inauguration du projet TANAP a eu lieu le 12 juin 2018 à Eskisehir, en Turquie en présence de Mustafa Akinci, président de la République turque de Chypre du NordAleksandar Vucic, président de la République de SerbiePetro Porochenko, président d’Ukraine, le président de la République d’AzerbaïdjanIlham Aliyev et Recep Tayyip Erdogan, président de la République de Turquie. La coopération énergétique constitue donc un enjeu important pour les États membres du Conseil turcique mais l’action concrète de cette organisation au sein de cette thématique reste limitée.  

Une des mesures les plus symboliques en matière culturelle fut l’adoption de l’alphabet latin au détriment de l’alphabet cyrillique par les Républiques turcophones, encouragées par la Turquie11. L’Ouzbékistan, l’Azerbaïdjan et le Turkménistan ont en effet approuvé l’alphabet latin, rejoints par le Kazakhstan. La Turquie a proposé son assistance à ces pays pour changer d’alphabet sous la supervision du Ministre de la Culture Turc et de l’Association pour la Langue Turque afin de promouvoir une communication simplifiée entre les pays. 

L’Organisation internationale pour la culture turque (TÜRKSOY12) constitue une institution dévouée à la promotion de la culture turque, pouvant être comparée à l’UNESCO pour le monde turc. En 1992, les ministres de la culture de l’Azerbaïdjan, du Kazakhstan, du Kirghizstan, de l’Ouzbékistan, de la Turquie, et du Turkménistan déclarèrent leur engagement à coopérer pour un cadre culturel commun. Le 12 juillet 1993 à Almaty, un accord entre ces pays conduisit à la naissance de cette organisation internationale. Elle permet désormais le travail entre plusieurs acteurs (associations, ministères, municipalités) d’Asie centrale pour promouvoir cette culture. Elle vise aussi à promouvoir des figures intellectuelles comme Olzhas Suleymanov, Abdulla Oripov, and Tchinguiz Aïtmatov

L’éducation représente également un enjeu important pour la coopération entre les États turcophones. Beaucoup d’échanges universitaires ont lieu entre la Turquie et les quatre États turcophones, et inversement. Des programmes universitaires communs sont aussi permis notamment grâce au « Big student projet », programme du Ministre de l’éducation après la chute de l’URSS pour développer les échanges universitaires. Plusieurs bourses universitaires sont mises en place pour faciliter ces échanges mais dans les faits celles-ci sont parfois insuffisantes pour que les ressortissants des quatre autres États viennent étudier en Turquie. Deux grandes universités ont joué un rôle majeur pour faciliter ce partenariat universitaire dont l’Université Ahmet Yesevi, du nom du protagoniste ayant contribué au développement d’un mysticisme islamique commun à l’Asie Centrale et l’Anatolie. Cette université turque est implantée au Kazakhstan et Kirghizstan. L’Université de Manas dispose également d’un rôle majeur, créée au Kirghizstan en 1995, du nom de la figure littéraire ayant contribué à l’histoire et l’identité littéraire du Kirghizstan. 

À la suite de la chute de l’URSS, la Turquie a participé à l’expansion de son modèle religieux, le sunnisme hanafi au sein du monde turc. Cette exportation du modèle religieux turc fut perçue par l’Occident comme un moyen d’empêcher la diffusion du fondamentalisme religieux de l’Arabie Saoudite ou de l’Iran dans la région. Le Diyanet, l’institution s’occupant de la religion, va mener une politique active dans la région. Ainsi, la Turquie va chercher à exporter son modèle en Asie Centrale. Ce modèle de l’État turc ayant des relations étroites avec les instituions religieuses va plaire avec à partir de 1995 l’organisation de sommets où le Diyanet va prendre la tête de cette coopération. Depuis les années 1990, l’État Turc a utilisé cette congrégation religieuse comme tête de pont vis-à-vis de l’Asie centrale via des écoles turcophones en Asie centrale, comme en Azerbaïdjan. Sous la présidence d’Erdogan, cette influence religieuse est perpétuée via la construction de mosquées. En 2018, le Président Turc inaugura la Grande Mosquée de Bishkek au Kirghizistan.

La religion s’illustre donc comme une forme de coopération importante pour les États membres du Conseil turcique, apparaissant comme un moyen de renforcer sa politique extérieure avec les pays membres de cette zone. 


Le déploiement de la puissance turque dans les Balkans

Les Balkans sont redevenus le terrain de jeu favori des plus grands ; la politique néo-ottomane, menée tambour battant par Recep Tayyip Erdoğan depuis le début des années 2010 en Europe du Sud-Est, permet à la Turquie de marquer fortement le territoire. Au-delà de nombreux accords militaires et diplomatiques bilatéraux et d’une présence militaire très prégnante (Kosovo, Bosnie), un soft power turc s’impose dans les Balkans. On assiste en effet à une accélération de visites officielles des plus hauts représentants de l’État turc et à l’ouverture de nombreux centres culturels qui s’appuient sur un philo-turquisme prégnant parmi les populations musulmanes de la région. Un dernier levier de la puissance turque repose sur le déploiement récent mais rapide de nombreuses entreprises turques, à la fois dans l’industrie, les infrastructures comme dans les services.

À la suite de la chute de l’URSS et l’éclatement de la Yougoslavie, l’héritage ottoman sert de base au président Erdoğan pour déployer une intense activité diplomatique et culturelle dans ces Balkans encore marqués par l’empreinte impériale turque. En 2012, lors d’un déplacement en Bosnie-Herzégovine, il affirmait ainsi : « Pour moi, Sarajevo compte autant que Trabzon et Diyarbakir. »

Le retour du croissant 

Pour contrer l’offensive culturelle de l’islam wahhabite qui a construit 240 mosquées dans le seul Kosovo en quinze ans, la Turquie a accéléré son aide religieuse en finançant la plus grande moquée du Kosovo à Mitrovica (2 millions d’euros) et celle de Tirana (30 millions d’euros). En choisissant des lieux symboliques de l’islam sunnite européen, la Turquie pense combler rapidement son retard et s’imposer comme puissance culturelle de premier plan dans les Balkans. L’Agence de coopération et de développement (TIKA), avec ses six bureaux, est le plus grand pourvoyeur d’aide dans la région. Elle finance la construction d’écoles et d’universités et s’intéresse aussi au patrimoine (comme la reconstruction du pont de Mostar). L’influence turque joue sur un islam ottoman pluriséculaire. Sur 23 centres culturels turcs dans le monde, pas moins de 12 sont présents dans les Balkans, diffusant la langue et la culture turques.

https://www.aa.com.tr/en/turkey/turkey-praises-cooperation-with-georgia/1632092


Turkey praises cooperation with Georgia

Turkish president, Georgian prime minister holds joint news conference in Ankara

Erdogan Cagatay Zontur   |31.10.2019

Turkey praises cooperation with Georgia

President of Turkey Recep Tayyip Erdogan (R) and Prime Minister of Georgia, Giorgi Gakharia (L) hold a joint press conference at the Presidential Complex in Ankara, Turkey on October 31, 2019. ( Volkan Furuncu – Anadolu Agency )

ANKARA.

თურქეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტი მიესალმა თურქეთის ეკონომიკურ და

სტრატეგიულ თანამშრომლობას საქართველოსთან.

” სტრატეგიული პარტნიორობის დონეზე აყვანილი ჩვენი ურთიერთობები სამწუხაროდ შეჩერდა.

დღეს საგარეო საქმეთს მინისტრებისთვის მიცემული მითითებებით ჩვენ მოვიწვევთ ჩვენი სტრატეგიული თანამშრომლობის საბჭოს მაშინვე როდესაც ეს შესაძლებელი იქნება. ” განუცხადა რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანმა ჟურნალისტებს პრეზიდენტის სასახლეში ანკარაში.

” ენერგიის და ტრანსპორტის საერთო პროექტებმა რომლებიც განვახორციელეთ ჩვენს ძმა აზერბაიჯანთან ერთად ჩვენ მოგვცეს კავკასიიდან ანატოლიამდე სტაბილურობის ზონის შექმნის საშუალება. ერდოგანმა ამით მიანიშნა აზერბაიჯანის გაზის საქართველოთი თურქეთში გადატანაზე.

ერდოგანმა გააგრძელა იმის თქმით რომ ხელმძღვანელებმა დაადასტურეს მათი კომერციული მოცულობის 1,5 მილიარდი დოლარიდან სამ მილიარდ დოლარამდე გაზრდის სურვილი.

ერდოგანმა განაცხადა რომ 2200-მა ქართველმა სამხედრომ გაიარა სწავლება ერთობლივი სამხედრო სწავლების დროს.

” ჩვენი ძალისხმევა ჩვენს საერთო შავ ზღვაში მშვიდობის და სტაბილურობის შენარჩუნებისთვის გრძელდება საქართველოს წვლილით.

ვიმედოვნებთ რომ სამხედრო კონტაქტების გარდა უფრო მჭიდრო ურთიერთობები დამყარდება ჩვებბს თავდაცვის მრეწველობის საწარმოებს შორის”,

დაუმატა მან.

საქართველოს პრემიერ მინისტრმა გიორგი გახარიამ თავის მხრივ განაცხადა რომ საქართველოს უნდა არსებული სტრატეგიული პარტნიორობის კიდევ უფრო გაშლა და განვითარება. მან ხაზი გაუსვა იმას რომ საქართველო მნიშვნელობას ანიჭებს ორ ქვეყანას შორის არსებულ ენერგეტიკულ დერეფანს.

” თურქეთი არის ევროპისკენ მიმავალი გზა საქართველოსთვის”, განაცხადა ფახარიამ.

შეკრების ბოლოს გახარიამ განაცხადა რომ ის ახლო მომავალში ოფიციალურად მიიწვევს ერდოგანს საქართველოში.

თურქეთი-საქართველოს ურთიერთობები

http://www.mfa.gov.tr/relations-between-turkey-and-georgia.en.mfa

თურქეთმა საქართველოს დამოუკიდებლობა აღიარა 1991 წლის 16 დეკემბერს. ორ ქვეყანას შორის დიპლომატიური ურთიერთობების დამყარების შესახებ პროტოკოლს ხელი მოაწერეს 1992 წლის 21 მაისს. ორმა ქვეყანამ საელჩოები გახსნა ერთმანეთის დედაქალაქებში. თურქეთს აქვს 1 გენერალური საკონსულო ბათუმში. საქართველოს აქვს 2 გენერალური საკონსულო სტამბულში და ტრაპიზონში.

თურქეთის საქართველოსთან ურთიერთობა არის სტრატეგიული პარტნიორობის დონეზე. 2007 წლიდან თურქეთი არის საქართველოს მთავარი კომერციული პარტნიორი. თურქეთი არის ერთ-ერთი მთავარი ინვესტორი საქართველოში.

2011 წელს დადებული შთანხმებებით თურქეთის და საქართველოს მოქალაქეებს შეუძლიათ ერთმანეთთან მოგზაურობა თავ-თავისი ეროვნული პირადობის მოწმობებით. რეგულარულად ხდება ერთმანეთთან მაღალი დონის ვიზიტები.

ორმხრივი ურთიერთობების უფრო მეტად განსავითარებლად შეიქმნა მაღალი დონის სტრატეგიული თანამშრომლობის საბჭო…

თურქეთი-საქართველო-აზერბაიჯანის და თურქეთი-საქართველო-აზერბაიჯანი-ირანის მექანიზმებს წვლილი შეაქვთ რეგიონალურ სტაბილურობაში,მშვიდობაში და კეთილდღეობაში. თურქეთი-საქართველო-აზერბაიჯანის პირველი სამიტი შედგა თბილისში 2014 წლის 16 მაისს. შემდეგი სამიტი უნდა იყოს აზერბაიჯანში.

საგარეო საქმეთა მინისტრების მე-8 სამმხრივი შეხვედრა 2019 წლის 23 დეკემბერს თბილისში. მომავალი შეკრება უნდა იყოს თბილისში.

თურქეთ-საქართველო-აზერბაიჯანი-ირანის საგარეო საქმეთა მინისტრების პირველი შეკრება შედგა ბაქოში 2018 წლის 15 მარტს.

თურქეთი მტკიცედ უჭერს მხარს საქართველოს ტერიტორიულ მთლიანობას და არ აღიარებს აფხაზეთის და სამხრეთ ოსეთის ე.წ. დამოუკიდებლობას.

თურქეთი იმედოვნებს რომ კონფლიქტები მშვიდობიანი საშუალებებით გადაწყდება საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის ფარგლებში.

თურქეთი ასევე მხარს უჭერს საქართველოს ევრო-ატლანტურ ორგანიზაციებში ინტეგრაციის მცდელობებს.

ორმხრივი დღის წესრიგის სხვა მნიშვნელოვანი საკითხია აჰისკა თურქების დაბრუნება მათ სამშობლოში.

თურქეთი დიდ ყურადღებას აქცევს ამ საკითხს და მას უნდა დაბრუნების პროსესის დამაბრკოლებელი ყველა ფაქტორის მოსპობა.

https://www.trt.net.tr/francais/turquie/2019/12/11/le-president-turc-erdogan-appelle-a-reagir-a-l-attribution-du-prix-nobel-a-l-auteur-handke-1321228

თურქეთის პრეზიდენტმა ერდოგანმა მოუწოდა ავტორი Handke-სთვის ნობელის პრემიის მიცემაზე რეაქციის მოხდენისკენ.

” სირცხვილია რომ ნობელის პრემიას იღებს პირი ვინც დაიცვა ათობით ათასი მაჰმადიანის მკვლელი”, განაცხადა თურქეთის პრეზიდენტმა.

“C’est une honte qu’une personne ayant défendu un meurtrier qui a tué des dizaines de milliers de musulmans, obtienne un tel prix”, a déclaré le chef de l’État

11.12.2019 ~ 18.01.2021 

Le Président turc, Erdogan appelle à réagir à l'attribution du prix Nobel à l'auteur Handke

თურქეთის პრეზიდენტი რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანი მოუწოდებს ავტორი Peter Handke-სთვის ნობელის პრემიის მინიჭების წინააღმდეგ რეაქციის მოხდენისკენ.

” სირცხვილია რომ ნობელის პრემიას იღებს პირი ვინც იცავს ათობით ათასი მაჰმადიანის მკვლელს”, განაცხადა მან. მოვუწოდებთ იმათ ვისაც აქვს ლოღიკა და სვინდისი ამ სკანდალზე რეაქციის მოხდენისკენ. ეს პრიზი გააძლიერებს ისლამის და ადამიანობის მტრებს.”

წლევანდელი ნობელის პრემია მისცეს ავსტრიელ ავტორ Peter Handke-ს რომელიც უარყოფს გენოციდს ბოსნიაში.

77 წლის Handke-მ მიიღო ნობელის პრემია ლიტერატურაში მიუღედავად იმისა რომ ის ღიად უჭერდა მხარს სერბ ლიდერ ლიდერ სლობოდან მილოშევიჩს რომელიც 2006 წელს გარდაიცვალა მაშინ როდესაც მას ჰააგაში ასამართლებდნენ ომის დანაშაულების და გენოციდის გამო.

მან განაცხადა რომ სარაევოს ბოსნიელმა მაჰმადიანებმა დახოცეს ერთმანეთი და დაუმატა რომ მას არასოდეს სჯეროდა რომ სერბებმა მოაწყვეს გენოციდი სრებრენიცაში.

1590 წლის ირან-ოსმალეთის ზავით მთელი სამცხე-საათაბაგო ოსმალეთს ერგო. სამხრეთ საქართველო დიდი ხნით მოექცა ოსმალთა იმპერიის შემადგენლობაში. ოსმალებმა აღწერეს მთელი “გურჯისტანის ვილაეთი” (სამცხე-საათაბაქო). 1595 წელს შეიქმნა ,,გურჯისტანის ვილაეთის დიდი დავთარი”, რისი მიხედვითაც მთელი სამცხე იყოფოდა 8 სანჯაყად, რომლებშიც 1160 სოფელი შედიოდა. 1625 წელს სამცხე-საათაბაგომ, როგორც პოლიტიკურმა ერთეულმა არსებობა შეწყვიტა.

სამცხე-ჯავახეთი განვითარებული მიწათმოქმედების “ქვეყანა” იყო. VI ს-ის ბიზანტიელი ისტორიკოსი პროკოფი კესარიელის ცნობით, “მესხეთის მთები არც მწირია და არც ნაყოფიერებას მოკლებული, არმედ სავსეა ყოველგვარი სიკეთით, რადგანაც მესხები მარჯვე მიწის მუშები არიან და აქ ვენახებიც არის. თუმცა თურქეთის დაპყრობის შემდეგ, მიწათმფლობელობის ქართული წესი ოსმალური წესით შეიცვალა. მიწის დროებით მფლობელებად სამხედრო ვალდებული გამოცხადდა, ეს უკანასკნელი კი აუცილებლად მაჰმადიანი უნდა ყოფილიყო . ამან დააჩქარა მესხეთის ისლამიზაცია. თავდაპირველად ფეოდალები გამაჰმადიანდნენ, XVII ს-ის შუა ხანებიდან კი დაიწყო ინტენსიურად გლეხების გამაჰმადიანება. მესხების შესახებ ვახუშტი ბატონისვილი (ბაგრატიონი) წერდა: “ხოლო კაცნი და ქალნი არიან მსგავსნი ქართველთათანი არამედ უმეტეს ნელიად და ენა-ტკბილად მოუბარნი, ტანოვანნი, მხნენი, შემართებულნი, შუენიერნი, ცოდვა-ხელოვნების მოყუარენი, არამედ აწ, მაჰმადიანობის გამო, არღარა… დაიწყო ქრისტიანობის სასტიკი დევნა. ეკლესია-მონასტრებს ანგრევდნენ, მათ ადგილას მეჩეთებს ხსნიდნენ. მძიმე გადასახადები დაეკისრა გლეხობას, ხალხი მასობრივად ტოვებდა სოფლებს. “გურჯისტანის ვილაეთის დავთრის” მიხედვით 300-ზე მეტი სოფელი დაცარიელდა. გაუკაცრიელებულ ადგილებზე თურქებმა არაქართველი

მოსახლეობის ჩამოსახლება დაიწყეს…

მოკლედ მესხეთი რომ ერთ დროს ოსმალეთის ნაწილი იყო ეს კარგად ახსოვს თურქეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტ ერდოგანსაც.

თურქეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტმა ერდოგანმა ანკარაში საპრეზიდენტო სასახლეში ორგანიზებულ ცერემონიაზე წარმოთქვა სიტყვა დამპყრობელი და საქართველოს კოლონიზატორი ოსმალების შთამომავალი ე.წ. მესხეთის თურქების ანუ აჰისკა თურქების დეპორტაციის 75-ე წლისთავთან დაკავშირებით.

პრეზიდენტმა თქვა რომ დაახლოებით 550 000 აჰისკა თურქი ცხოვრობს მათი

სამშობლოს გარეთ, ლტოლვილობაში.

” ზოგი ჩვენი აჰისკა ძმა ეწევა საპატიო ბრძოლას რათა დაბრუნდნენ სამშობლოში საიდანაც ისინი გააძევეს მოულოდნელად 75 წლის წინ.. ისინი ვინც მსოფლიო მასშტაბის აურზაურს ტეხავენ წარსულში ჩვენს ქვეყანაში მომხდარი უმცირესი ამბის გამო ხმას არ იღებენ აჰისკა თურქების ტრაღედიის შესახებ.

Le chef de l’État a prononcé un discours à l’occasion du 75ème anniversaire de la déportation des Turcs d’Ahiska (Meskhètes), lors d’une cérémonie organisée mardi au Palais présidentiel à Ankara.

En outre, le Président a aussi rappelé que près de 550 mille Turcs d’Ahiska vivent en dehors de leur patrie, en exil.

“Certains de nos frères d’Ahiska mènent une lutte honorable pour retourner à leur patrie qu’ils ont été forcés à quitter soudainement, il y a 75 ans, a-t-il conclu. Ceux qui font du moindre événement vécu dans notre pays dans le passé, une campagne de diffamation à l’échelle mondiale, sont sourds et muets face à la tragédie des Turcs d’Ahiska.”

https://fr.wikipedia.org/wiki/Panturquisme

გავიხსენოთ რომ ოსმალო დამპყრობლების და კოლონიზატორების შთამომავლების ჩამოსახლებით ემუქრებიან პერესტროიკით დაქცეულ საქართველოს და ესხდება მაშინ როდესაც პანთურქიზმი ფრთებს შლის ევროპიდან ჩინეთამდე.

გავიხსენოთ თუ რა არის პანთურქიზმი. მე-19 საუკუნემდე ოსმალეთის იმპერიაში და უფრო ფაართოდ მაჰმადიანურ სამყაროში არ არსებობდა ნაციონალისტური იდეოლოგიები.

ოსმალეთის იმპერიის თურქულენოვანი ხალხები თავის თავს განსაზღვრავდნენ უწინარეს ყოვლისა რელიგიით, ისლამით, მაჰმადიანთა საზოგადოება-მილეტისადმი კუთვნილებით და ოსმალთა დინასტიისადმი ერთგულებით.

ნაციონალიზმი ოსმალეთის იმპერიაში გაჩნდა ევროპული გავლენით, ევროპელებისთვის მიბაძვით.

ნაციონალიზმი თავიდან გაჩნდა ოსმალეთის იმპერიის რელიგიურ უმცირესობებში, სომხებში, ბერძნებში… შემდეგ ის გავრცელდა მაჰმადიანებშიც.

თანდათანობით გაჩნდა იდეა რომლის თანახმადაც თურქებსაც აქვთ განსხვავებული ეროვნული მეობა.

თურქებს დაინტერესება მათი ეროვნული საწყისებით გაუჩინა მე-18 საუკუნეში გაჩენილმა თურქოლოგიამ.

მაშინ ორიენტალისტებმა ჩინურ და მაჰმადიანურ წყაროებზე დაყრდნობით დაიწყეს შუა აზიის თურქულენოვანი ხალხების ისტორიის და ენების შესწავლა. თურქოლოგიამ წინ წამოსწია თურქი ხალხების როლი ევრაზიის ისტორიაში და თურქი ხალხების ისტორია მათ გამაჰმადიანებამდე.

ახალი იდეები თურქეთის ელიტამდე მიიტანეს მე-19 საუკუნის შუა ხანებიდან ევროპაში მოსწავლე თურქმა ახალგაზრდებმა რომლებმაც გაიცნეს ახალი თეორიები.

ამ ახალგაზრდების გარდა კიდევ იყვნენ 1848 წლის წარუმატებელი რევოლუციების შემდეგ თურქეთში გადასახლებული უნგრელი და პოლონელი ლტოლვილები რომლებმაც თურქეთში ჩაიტანეს მათი რომანტიკული ნაციონალისტური იდეალები.

ზოგი ევროპელი ლტოლვილი გამაჰმადიანდა. მათ წვლილი შეიტანეს თურქიზმის გავრცელებაში.

ასე მაგაალითად Mustafa Celaleddin Pasha-მ, რომელიც ასევე ცნობილია მისი პოლონური სახელით Constantine Borzecki ფრანგულად დაწერა ნაშრომი

”ძველი და თანამედროვე თურქები” რომელიც სტამბულში გამოიცა 1869 წელს.

ამ ნაშრომში წერია რომ თურქები ეთნიკურად ახლოს არიან ევროპელებთან და შეადგენენ დიდი არიული რასის ”თურო-თურქულ-არიულ”შტოს.

ამ თეორიის მიზანია თურქებს და მათ ევროპელ ქვეშევრდომებს არსებული განსხვავებების მინიმიზაცია.

ლენინის და ტროცკის კომუნისტურმა ინტერნაციონალმა 1920 წელს ბაქოდან დაიწყო ბოლშევიკურ-ისლამისტური ჯიჰადი ბურჟუაზიული დასავლეთის წინააღმდეგ.

La faucille et le croissant islamisme et bolchévisme au congrès de Bakou
  • ” ურო და ნახევარმთვარე”’
  • 1920 წლის სექტემბერში აზერბაიჯანის დედაქალაქ ბაქოში, კასპიის ზღვის სანაპიროზე შეიქმნა ინტერნაციონალისტი ბოლშევიკების და მაჰმადიანი ნაციონალისტების ალიანსი.

La Faucille Et Le Croissant Islamisme Et Bolchévisme Au Congrès De Bakou

ლენინის და ტროცკის კომუნისტური ინტერნაციონალი-კომინტერნის მოწოდებით ბოლშევიკებმა 1920 წლის სექტემბერში ბაქოში შეკრიბეს ” აღმოსავლეთის ხალხების პირველი ყრილობა” . ეს მოხდა იმიტომ რომ რუსეთის იმპერიის დამამხობელმა და ტოტალიტარული რეჟიმის დამამყარებელმა ბოლშევიკებმა ვერ მოახერხეს ევროპის აქოთება და იქ ტოტალიტარული რეჟიმის დამყარება.

სულ რამოდენიმე დღით ადრე ამ ყრილობამდე ბოლშევიკები დამარცხდნენ პოლონეთში.

დასავლეთში დამარცხებულმა ლენინმა და მისმა ამხანაგებმა გადაწყვიტეს მაჰმადიანების ჩაყენება ბოლშევიზმის სამსახურში.

1919 წელს დამარცხებული და მოსკოვს შეფარებული უნგრელ რევოლუციონერთა ბელადი Béla-Kun ამართლებდა ლენინღ იმპერიალიზმს

ინტერნაციონალის თავმდომარე იყო ლევ ტროცკიზე არანაკლებად მგზნებარე ორატორი ზინოვიევი.

” ჩვენ მოვუწოდებთ წმინდა ომისკენ, წმინდა ომისკენ პირველ რიგში ინგლისური იმპერიალიზმის წინააღმდეგ”, თქვა მან.

ყრილობის ოქმი ამბობს რომ ამ მოწოდებას ბოლშევიკურ-მაჰმადიანური ჯიჰადისკენ მოყვა მქუხარე აპლოდისმენტები. ფეხზე ამდგარმა მონაწილეებმა დააძრეს მათი იარაღი. ამ აურზაურში ორატორმა ძლივს გააგრძელა სიტყვა…

” გავიხსენოთ ჩინგიზ ყაენი და და დამპყრობლები, დიდი მაჰმადიანი ხალიფები”, ღრიალებდა ბოლშევიკი ოქროპირი ზინოვიევი.

1920-ანი წლების დასაწყისში და დაბაქოს ნახსენები ყრილობით გამოწვეულ აურზაურში გაჩნდნენ ბოლშევიკი პანთურქისტებიც.

თურქესტანის კომუნისტებმა მოინდომეს სულ მცირე ვოლგადან ჩინეთამდე გადაშლილი თურქული კომუნისტური პარტიის შექმნა.

და ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი თათარი კომუნისტიMirsaïd Sultan-Galiev

ქადაგებდა კომუნიზმის და ისლამის შერწყმას და ასე აღმოსავლეთისთვის შესაბამისი მოძრაობის და დიდი თურქული ეროვნული სახელმწიფოს შექმნას.

ამ მოძრაობებს გასაქანი არ მისცა სტალინმა და უტვინო დესტალინიზაციამ შეიძლება ისევ ამოუშვა ასეთი ჯინები.

თურქეთმა საბჭოთა კავშირის დაშლისთანავე დაუყოვნებლად აღიარა თურქულენოვანი რესპუბლისკების // მოსკოვისგან// დამოუკიდებლობა.

თურქეთმა დახმარება გაუწია ამ რესპუბლიკებს რეგიონალურ და საერთაშორისო ორგანიზაციებში სწრაფად ჩაწერაში.

თურქეთმა ასევე მნიშვნელოვანი დახმარება გაუწია პოსტსაბჭოთა თურქულენოვან ქვეყნებს მსოფლიოს სხვადასხვა ქვეყანაში წარმომადგენლობათა გახსნაში.

1992 წლის 24 იანვარს თურქეთმა თურქეთმა შექმნა მის საგარეო საქმეთა სამინისტროზე დაქვემდებარებული  TIKA // საერთაშორისო თანამშრომლობის თურქული სააგენტო// რომლის მიზანიცაა პოლიტიკური, ეკონომიკური, კულტურული აქციების კოორდინაცია პოსტსაბჭოთა თურქულენოვან რესპუბლიკებთან.

თურქეთმა ამ რესპუბლიკებთან ერთად ხელი მოაწერა ასობით ორმხრივ და მრავალმხრივ პროტოკოლს და შეთანხმებას.

პირველი ასეთი შეთანხმებები ეხებოდა კულტურის სფეროს რათა არ გაღიზიანებულიყო რუსეთი თურქულენოვან ქვეყნებთან მისი დაახლოებით.

რუსეთი სხვათა შორის ცივად შეხვდა შუა აზიის თურქულენოვანი ქვეყნების //ყზახეთი,თურქმენეთი, უზბეკეთი, ყირგიზეთი// და აზერბაიჯანის ხელმძღვანელების ისტორიულ შეხვედრას ანკარაში 1992 წლის 31 ოქტომბერს. შემდეგ შეთანხმებები, ხელშეკრულებები და პროტოკოლები თანდათანობით გავრცელდა სხვა სფეროებზეც, განსაკუთრებით ეკონომიკურ სფეროზე.

L’unification et la latinisation des alphabets turcs ont été une des premières préoccupations des autorités turques dès le lendemain de la défédéralisation de l’URSS. Ce processus s’est accompagné également par la diffusion des émissions des chaînes turques via Türksat sur un espace géographique allant de l’Europe occidentale jusqu’au Turkestan. Avec la création du TURKSOY (Administration Commune des Cultures et des Arts Turcs ou TURCITE) en juin 1993, l’objectif de la Turquie est de réaliser en priorité à moyen terme l’unification culturelle et surtout linguistique par des coopérations multiformes entre les républiques et les communautés turcophones de l’ex-URSS et la Turquie. L’institution du TÜRKSOY équivaut à celle du Haut Conseil de la Francophonie institué le 12 mars 1984 en France

Pour la réalisation de l’unification économique, Ankara a ouvert des lignes de crédits par le biais de l’Eximbank turc afin de favoriser les investissements et les échanges économiques. Des centaines de coentreprises sont ainsi entrées en activité. L’ensemble des relations économiques, commerciales, techniques, éducatives, scientifiques, sociales et culturelles entre la Turquie et les Républiques et Communautés Turcophones (RCT) sont administrées et coordonnées par la TIKA. Ses activités visent le développement économico-politique des pays turcophones ainsi que des pays limitrophes. La Turquie ambitionne d’exporter son modèle de développement économique et politique vers les républiques turcophones, face au modèle iranien rejeté par l’Occident globalement hostile à l’Islamisme depuis le retrait de l’idéologie communiste de la scène internationale. Elle forme les cadres dirigeants (entrepreneurs, diplomates, officiers, enseignants, etc.) des RCT.

La question de l’acheminement des hydrocarbures des républiques turcophones vers la Turquie, la Méditerranée et l’Europe a été et demeure un enjeu géopolitique majeur entre les puissances régionales : la Russie, la Turquie et l’Iran. Si sur le plan culturel et économique, les républiques turcophones sont d’accord pour envisager la construction d’un « marché commun turc » mutuellement profitable pour le partage des richesses, sur le plan politique, il n’est guère envisageable de réunir en l’état actuel des relations internationales, les RCT en une seule entité politique. Les chefs d’État des républiques turcophones sont ouvertement contre toute unification politique fondée sur le panturquisme, considéré comme un rêve dépassé. 

Les républiques turcophones vivent actuellement ce qu’ont vécu les États-nations arabes après la dissolution de l’Empire ottoman. Elles sont à la recherche de leur identité nationale et les intérêts de chaque pays ne coïncident pas forcément avec ceux de la Turquie. En outre, il existe des divergences fondamentales entre les républiques turcophones en raison d’un siècle de séparation. Ces républiques et communautés ont des

relations économiques déterminantes avec la Russie, qui demeure leur partenaire économique privilégié. La

Russie est également le premier partenaire commercial de la Turquie dans la région.

C’est à la fin du XIXème siècle qu’il y eut une réelle mise en place de l’ottomanisme (idéologie de l’union des peuples très divers de l’Empire sous la conduite du Sultan), du panturquisme (union des peuples turcophones, à l’image du pangermanisme, du panslavisme), ou du pantouranisme… Ce dernier terme requiert d’ailleurs une explicitation. C’est un mouvement qui naît paradoxalement dans des lieux aussi divers qu’Helsinki, Budapest, Moscou, ou St-Petersburg, se transmet vers les rives de la Volga et de la mer Noire (Crimée) et souligne l’idée selon laquelle les peuples d’Asie centrale, de Haute Asie, les Magyars et les Finnois (dont les langues obéissent aux mêmes structures grammaticales et syntaxiques) seraient de même origine linguistique, le Touran étant un terme iranien médiéval où il est opposé à Iran. Les Touraniens sont les ennemis nordiques des shahs de Perse dans la littérature classique persane (le Shah-Nâme ou Livre des Rois de Firdousî) ; ils ne sont pas connotés ou définis ethniquement, toujours est-il qu’ils sont souvent turcophones. Ce mouvement survient au moment où naît le concept de famille linguistique indo-européenne : auparavant, on pensait que les langues latines n’avaient rien à voir avec les langues indiennes ou slaves, mais les travaux de grands linguistes tels que de Saussure, Benveniste, Dumézil, ont permis de retracer une origine commune. Ce même travail a été effectué pour les langues altaïques, c’est-à-dire le groupe turc-mongol-toungouse-mandchou, voire avec le coréen et le japonais. Elles présentent les mêmes structures syntaxiques, ce qui n’implique pas de filiation automatique (l’inuit ou le basque, l’étrusque, ont le même fonctionnement). Mais là où le parallèle est le plus fort, c’est encore entre le turc et le mongol.

DES VOYAGEURS EUROPEENS DANS LE MONDE TURCOPHONE : LES HONGROIS

Le pantouranisme, ou recherche de l’unité des peuples du Touran, correspond aussi à l’idéologie qui en découle, mise en partie en place par de nombreux chercheurs ou penseurs hongrois. Les Hongrois ont été de grands découvreurs des cultures turciques, jusqu’au compositeur et musicologue Béla Bartók qui a beaucoup travaillé sur les musiques anatoliennes. Ils ont longtemps entretenu un rapport de curiosité vis-à-vis du monde turc. Certains Hongrois ont voyagé à travers le monde turc, par exemple Arminius Vambery (Juif de Hongrie) qui n’hésita pas à apprendre le turc et l’islam à Istanbul. Il se rendit ensuite dans

les émirats de Khiva, Boukhara et Samarkand, pénétrant dans des pays interdits aux non- musulmans. Sa hantise était d’ailleurs d’être reconnu par un Ouzbek rencontré à Istanbul car il risquait de se faire décapiter ou enlevé comme esclave. Il pense d’ailleurs avoir été identifié, sans pourtant être dénoncé… Mais, de façon générale, d’autres voyageurs visitent ces contrées d’Asie Centrale. Ils vont jusqu’au au Tibet, en Mongolie… et seront avec les Russes les inventeurs d’une nouvelle science : la turcologie, étude des textes anciens et des structures des empires turcophones médiévaux. Ce qui nous permet de saisir l’importance de la turcologie en tant que science pour de vastes territoires.

L’INDEPENDANCE DES REPUBLIQUES, UNE OCCASION POUR LA TURQUIE D’ETENDRE SON INFLUENCE EN ASIE CENTRALE ?

Dans les années 1990, les différentes républiques soviétiques ont tardivement accès à leur indépendance, sans être autrement volontaires. L’une des conséquences les plus tangibles est que les nouveaux Présidents sont généralement les anciens secrétaires républicains du Parti Communiste soviétique. Pour le dire clairement, les Turcs foncent alors dans la brèche. En effet, ils s’emploient à mettre en avant certains éléments leur donnant l’avantage sur les Russes, comme le fait d’être musulmans et turcophones. Certaines rumeurs prétendent qu’ils y auraient été poussés par la CIA américaine… Quoiqu’il en soit, on assiste à la création, au sein de l’Etat turc, d’agences gouvernementales tournées vers l’Asie centrale, dans une démarche quelque peu « postcoloniale » et paternaliste. Si l’on devait grosso modo exprimer le discours de la diplomatie turque, cela ressemblera à ceci : « Nous, les Turcs, sommes au niveau des Occidentaux en ce qui concerne l’organisation politique, la démocratie, la technologie, et nous sommes les détenteurs du véritable islam. Nous allons vous construire des ponts d’or vers l’économie européenne et occidentale ».

Le rêve ottoman est façonné par un désir d’influence sur les territoires de l’ancien Empire ottoman

L’Empire ottoman (cf. carte) était environ six fois plus grand au XVIIe?siècle, période de son expansion maximale, que la Turquie d’aujourd’hui. Erdo?an le déplore régulièrement, par exemple lors de son discours du 10?novembre 2016, dans lequel il dit que «?nous ne pouvons être prisonniers de 780 000?km2?» (superficie de la Turquie), tout en évoquant les «?frontières de cœur?» : Crimée, Caucase, Alep, Mossoul. Le rêve ottoman, même s’il se revendique l’héritier du «?panturquisme?» du XIXe?siècle, lequel prétendait réunir dans un seul ensemble politique, la «?Sublime Porte?», plusieurs peuples, du Caucase au Maghreb en passant par le Moyen-Orient, serait aujourd’hui de recréer une sorte de modèle turc de développement, en s’appuyant sur le fait objectif que, depuis la chute de l’Empire ottoman, aucun État n’a pu occuper une position de domination régionale au Moyen-Orient.

Ce modèle est véhiculé par un soft power particulièrement performant, en particulier grâce au rôle de la télévision. Des séries exaltent certains sultans ; la préférée d’Erdo?an est certainement Payitaht Abdülhamid (Le Grand Abdülhamid), sultan destitué en 1909 après trente-trois ans d’un règne marqué par des révoltes et la perte de 20?% du territoire de l’Empire, mais qui dans la série symbolise surtout le destin d’un homme seul contre ses ennemis. L’idée très populaire qui sous-tend le scénario est celle d’un danger constant, venu à la fois de l’extérieur (Europe) et de l’intérieur. Comme les autres, la série est diffusée dans tous les pays du Golfe et en Afrique du Nord, territoires de l’ancien Empire ottoman. Cette «?Ottomania?» (Olivier Bouquet) magnifie un âge d’or ottoman et envoie aussi implicitement l’image d’une grandeur à retrouver.

Ce modèle a été théorisé par un homme, Ahmet Davuto?lu (cf. encart 1) qui a développé entre autres l’idée que depuis la fin de la Guerre froide il existe de nouveau une fenêtre d’intervention pour la Turquie sur la scène régionale. Ainsi, l’État turc vote en 2003 contre l’intervention américaine en Irak, s’oppose à Israël et soutient en 2011 les printemps arabes au?Caire, Tunis, Tripoli et Damas. L’objectif est de s’imposer comme pôle de puissance dans son environnement proche tout en prônant la théorie du «?zéro problème avec les voisins?» pour pacifier les relations avec les pays arabes. Davuto?lu théorise la métaphore du «?tir à l’arc?» pour justifier cette volonté du contrôle de la région. Il explique que plus les Turcs vont tirer fort au Moyen-Orient, plus leur flèche atterrira loin en Europe et dans le monde.

D’où les prises de position souvent considérées comme ambivalentes et changeantes, parce qu’arbitrant sans arrêt entre l’influence au Moyen-Orient (ainsi que dans le monde musulman) et dans les Balkans. L’exemple de l’île soudanaise de Suakin, ottomane pendant quatre siècles, est représentatif de cet impérialisme. En visite le 24?décembre 2017, Erdo?an accepte que l’île soit temporairement rétrocédée à la Turquie pour restauration. En contrepartie, elle deviendra une étape pour les pèlerins turcs vers La?Mecque tout en abritant une base navale militaire turque.

La Turquie voudrait aussi jouer un rôle dans les Balkans, où sa volonté de partenariat effraye, au Kosovo ou en Bosnie par exemple ; au Proche-Orient, en partenariat avec Israël ; dans le Caucase et en Asie centrale, où vivent des populations turcophones, d’où la rivalité avec la Russie malgré la collaboration en Syrie. En 2006 a été mise en place l’Union internationale turque, chargée de promouvoir une collaboration plus étroite entre États turcophones. La Turquie revendique aussi des villes «?indûment rattachées?» après 1918 à d’autres États, comme Mossoul à l’Irak.

Carte : La Sublime porte dans son extension maximale

Que représente le rêve ottoman ?

Depuis la fin de la Guerre froide revient l’idée que seule la civilisation islamique est une alternative qui permettra de jeter des ponts entre peuples de l’ancien Empire ottoman (à l’exception notable des Kurdes…). Elle correspond à la représentation que se font beaucoup de Turcs de l’idée de nation turque. Pour les «?Turcs noirs?», traditionnellement issus d’Anatolie, souvent caricaturés comme ruraux, pauvres, conservateurs et dévots, l’islam est le principal marqueur identitaire, le pivot culturel de leur pays.

Et de fait, l’islam a été le facteur véritablement unificateur de l’Empire ottoman, lequel n’avait ni droit unifié, ni institutions, culture ou même histoire complètement communes. Or, l’État kémaliste avait mis en place des institutions laïques (loi sur les noms de famille, sur le port des vêtements et des chapeaux…), imposant l’appel à la prière en turc, l’alphabet latin, la rémunération des imams par l’État… et renvoyait la religion à la sphère privée. Cette transformation, jamais totalement acceptée par la population car considérée comme une rupture majeure dans la chaîne des générations, est remise en cause par les pratiques politiques d’Erdo?an (développement de l’enseignement religieux, port du foulard islamique, mariages civils célébrés par des imams…), qui revendique d’aller de la foi au pacte social. En cela, elles représentent bien une néo-ottomanisation ; en mars?2019 c’est à Istanbul que s’est tenu le congrès mondial contre l’islamophobie.

Aujourd’hui, la Turquie finance des mosquées en Europe, en Afrique et en Asie, et y rémunère des imams, ce qui lui apporte le prestige de qui réunifie la communauté musulmane, l’oumma. Même la fermeture en Autriche de sept mosquées financées par la Turquie (La Croix, 14/06/2018) contribue à alimenter et renforcer le rêve ottoman de la Turquie ; ce rêve bien réel et partagé jouit d’un soutien populaire : en quinze scrutins depuis dix-sept ans, seules les municipales de mars?2019 ne se sont pas soldées par une victoire de l’AKP.


International

Crise de Crimée : un bataillon musulman créé pour contrer les forces pro-russes

Le président Recep Tayyip Erdoğan et un des leaders des Tatars de Crimée, Mustafa Abdülcemil Kırımoğlu.

Le président Recep Tayyip Erdoğan et un des leaders des Tatars de Crimée, Mustafa Abdülcemil Kırımoğlu.

Les soldats en question seront déployés dans la région de Kherson (sud de l’Ukraine), à la frontière de la Crimée. Ils seront chargés de surveiller le transport des marchandises et des personnes entre l’Ukraine et la péninsule, a-t-il précisé, selon Hürriyet Daily News. Cette unité spéciale sera composée de soldats d’origines différentes : Tatars de Crimée, Tatars de Kazan, Ouzbeks, Tchétchènes, Azéris, Turcs meskhètes et autres groupes musulmans de la région, a indiqué M. Kırımoğlu.

Minorité musulmane, les Tatars criméens sont restés, dans une certaine mesure, fidèles à Kiev, se montrant hostiles au rattachement de la péninsule à la Russie en mars 2014. Une défiance dont les racines sont historiques. Ce peuple turc a été en effet sous l’autorité de l’Empire ottoman jusqu’à la fin du XVIIIe siècle. Suite à la conquête russe de la Crimée, ils vont subir plusieurs vexations. Celle qui a marqué les esprits reste la déportation massive en Asie centrale par Staline en 1944. Les survivants et leurs descendants ont pu revenir en Crimée au moment de la chute de l’Union soviétique, mais la cohabitation avec la population russe a demeuré parfois difficile.

Deuxième congrès mondial des Tatars de Crimée à Ankara

Soutenus par Kiev, les Tatars sont aujourd’hui engagés dans la bataille contre Moscou pour reprendre le contrôle de la Crimée. L’annonce de la constitution du bataillon musulman est ainsi le signe d’une plus grande coopération entre les autorités ukrainiennes et les leaders de cette minorité. Mais au-delà de cela, il y a aussi la volonté de mettre en avant la cause tatare. M.Kırımoğlu ne cache pas son dessein de créer une République tatare autonome de Crimée, appelant le peuple criméen à prendre un rôle actif dans la politique ukrainienne. Un souhait qui serait partagé, selon lui, par la diaspora tatare, particulièrement présente en Turquie.

Celle-ci s’est faite remarquer ces derniers jours, à travers l’organisation du deuxième Congrès mondial des Tatars de Crimée qui se déroulait ce week-end à Ankara avec la participation de 180 organisations de la société civile de 12 pays.

« Il s’agit d’un forum qui réunit ceux qui refusent la nouvelle réalité juridique de la Crimée en tant que partie intégrante de la Fédération de Russie », explique Vasvi Abduraimov, président de l’organisation publique républicaine de Crimée (Milli Firka) (Parti populaire).

Le congrès a vu également la participation du président Recep Tayyip Erdoğan. Par sa présence, il a voulu montrer son soutien à la communauté tatare en dénonçant les persécutions dont elle ferait l’objet ces dernières années. « Malheureusement, à travers l’histoire, le droit du peuple tatar de Crimée à vivre dans la dignité dans sa propre patrie a été miné par les déportations collectives et la répression. Aujourd’hui, nous assistons à l’annexion illégale de la Crimée et à d’autres événements regrettables. », a déclaré M. Erdoğan après avoir rencontré des dirigeants exilés de Crimée. Cette préoccupation marquée tient au désir de la Turquie d’établir une nouvelle influence sur les anciens territoires ottomans. Le pays entend ainsi protéger cette minorité au risque de se brouiller avec son allié russe.

A l’issue du congrès, les organisateurs ont plaidé quant à eux pour que « toutes les mesures nécessaires » soient prises pour que la Crimée revienne à l’Ukraine, sans donner de grandes précisions. Intervenant peu après lors d’une conférence, Mustafa Abdülcemil Kırımoğlu a tenu pour sa part à rappeler la situation difficile que vivent certains de ses compatriotes, soulignant que « 10 000 musulmans tatars ont dû quitter la péninsule de la mer Noire depuis l’annexion russe ».

A Soft Power Tug of War for Georgia

BY STEVEN LUBER

n Géorgie, la Turquie est beaucoup plus visible dans sa campagne pour le soft power. Les entreprises turques, en particulier leurs restaurants et cafés populaires, affichent souvent le drapeau turc en évidence et proposent des menus multilingues menant au turc. Les efforts de promotion de la langue turque en Géorgie sont également de plus en plus apparents, de nombreux jeunes Géorgiens s'inscrivant à des cours pour des avantages de carrière potentiels. De nombreux étudiants géorgiens passent un semestre à Istanbul ou à Ankara, profitant de possibilités d'inscription relativement faciles. Pour sa part, la Turquie a également commencé à proposer des cours de géorgien dans les écoles primaires, renforçant ainsi les liens entre les deux pays. [3]

L'influence turque est particulièrement manifeste dans la capitale géorgienne Tbilissi ainsi qu'à Batoumi, capitale de la région historiquement musulmane d'Adjarie. L'adjarie est une république semi-autonome au sein de l'État géorgien, qui doit ce statut à un accord consécutif à la guerre russo-turque de 1877-1878. L'Empire ottoman, dirigeant de longue date de l'Adjarie, a été contraint de céder le territoire à l'Empire russe après sa défaite. Cependant, les Ottomans ont d'abord insisté pour que la Russie accorde le statut spécial d'Adjarie en grande partie musulmane avant d'accepter le transfert, et ce statut a été maintenu depuis. [4]

Cette histoire, combinée à la proximité géographique de la région avec la frontière turque, en fait un point d’éclair potentiel pour un conflit, en particulier compte tenu des récentes initiatives qui amènent Batoumi davantage sur l’orbite économique de la Turquie.

À partir de mars 2015, le Forum des affaires Turquie-Géorgie-Azerbaïdjan a été créé à Batoumi pour faciliter la coopération économique multilatérale. Le Premier ministre géorgien de l'époque, Irakli Garibashvili, «a accueilli favorablement l'idée d'accueillir le Business Forum à Batoumi, a déclaré son espoir d'approfondir l'amitié de la Géorgie avec la Turquie et l'Azerbaïdjan, et a noté qu'ils étaient les partenaires économiques, commerciaux et d'investissement les plus importants de la Géorgie. " [5] Cela a été suivi deux ans plus tard avec un autre Forum, cette fois organisé à Istanbul. Organisé par la Fondation azerbaïdjanaise de promotion des exportations et des investissements (AZPROMO), le Forum a réuni des centaines d'hommes d'affaires des trois pays pour discuter de projets multilatéraux, notamment les oléoducs Bakou-Supsa et Bakou-Tbilissi-Ceyhan, la ligne de gaz Bakou-Tbilissi-Erzurum et chemin de fer Bakou-Tbilissi-Kars. [6]


ერდოღანმა თურქეთში ძმები არველაძეების მოღვაწეობა აღნიშნა

May 1, 20181 წუთის საკითხავი

https://cdn.bannersnack.com/banners/bc8gkogej/embed/index.html?t=1518220530&userId=34336751Post Alien

თურქეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტი რეჯეფ თაიფ ერდოღანი, ოფიციალური ვიზიტით უზბეკეთში იმყოფება. დღეს იგი ტაშკენტში, ქვეყნის პრეზიდენტ შავკატ მირზიოევთან ერთად ბიზნესმენებს, პოლიტიკოსებსა და სხვადასხვა სფეროს წარმომადგენლებს შეხვდა.,,შეხვედრაზე მე და აჩიც ვიმყოფებოდით. მოულოდნელად, ეკონომიკის განვითარებისა და ქვეყნებს შორის არსებულ ურთიერთობებზე საუბრის დროს, ერდოღანმა ჩემზე და აჩიზე დაიწყო ლაპარაკი, შემდეგ სცენაზე ასვლა გვთხოვა.“უზბეკეთში ბევრი სასიკეთო ინვესტიციის განხორციელებას ვაპირებთ, რომელიც ბევრ სხვადასხვა სფეროს შეეხება. ეს არ იქნება მხოლოდ ეკონომიკური მიმართულება, ინვესტიცია მოიცავს განათლებას და კულტურასაც. ამავდროულად, აქ არიან შოთა და არჩილი, რომლებიც ჩვენთან, თურქეთში წლების მანძილზე მოღვაწეობდნენ და ახლა, გუნდს უზბეკეთში წვრთნიან. ეს შესანიშნავი კომბინაციაა” – რეჯეფ თაიფ ერდოღანი. 
მინდა მადლობა გადავუხადო თურქეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტს, რომელიც ყოველთვის გამოირჩეოდა ჩვენს მიმართ გულთბილი დამოკიდებულებით. ასევე, უზბეკეთის პრეზიდენტ შავკატ მირზიოევს თბილი შეხვედრისთვის.ჩვენთვის დიდი პატივია, ასეთ მასშტაბურ ფორუმზე მათთან შეხვედრა, რისთვისაც ორივე მხარეს, კიდევ ერთხელ ვუხდით დიდ მადლობას.”– წერს აჩი არველაზე

ერდოგანი გამოდის ათათურქის ჩრდილიდან

საფრანგეთის რევოლუციის, რობესპიერის და მარატის თაყვანისმცემელმა მუსტაფა ქემალ ათათურქმა მოიგერია პირველ მსოფლიო ომში გამარჯვებული ევროპული ქვეყნები რომლებმაც მოკლეს და ახალ ეროვნულ სახელმწიფოებად დაფლითეს ოსმალეთის იმპერია.

მუსტაფა ქემალ ათათურქმა გამარჯვებულებს გამოგლიჯა ოსმალეთის იმპერიის ნაწილი, რესურსებს მოკლებული ანატოლია და დააარსა იქ საერო თურქეთის რესპუბლიკა. რობესპიერის მაგალითით შთაგონებულმა მუსტაფა ქემალ ათათურქმა დაამყარა ერთპარტიული დიქტატურა.

მან გადაწყვიტა ღრმა აზიიდან მოსული თურქების გადაქცევა ევროპელებზე უფრო ევროპელებად და ამისთვის იხმარა კეტი და ჩექმა. ესეც პერესტროიკა იყო.

მან მოსპო იმპერიის და ხალიფატის ნაშთები, დახურა რელიგიური სკოლები და ორდენები, იმამებს დაუნიშნა სახელმწიფო ხელფასი, რელიგია განდევნა საზოგადო ასპარეზიდან და შეამწყვდია პირად სფეროში. მან აკრძალა შარიათი, ტრადიციული სამოსი, წეს ჩვეულები ,არაბულ სპარსული ანბანი რომელსაც ხმარობდნენ ოსმალები ,შემოიღო ლათინური ანბანი და ევროპული კანონდემლობა. მოკლედ თურქეთის დამოუკიდებლობისთვის ომში გამარჯვებულმა გმირმა ჩაწიხლა ოსმალური მემკვიდრეობა, სამხედრო დიქტატურით გაატარა ევროპეიზაცია და კოსმოპოლიტური რელიგიური იმპერიის მაგივრად შექმნა საერო ეროვნული ნაციონალისტური თურქეთი რომლის მოქალაქეთა თაობებს თავში ჩაუტენეს აზრი რომლის თანახმადაც თურქები არიან კაცობრიობის ცივილიზაციის შემოქმედი ხალხი.

ქემალიზმი იყო ოსმალეთის იმპერიის ამ ნაწილის მოსახლეობის კულტურული ფესვებიდან მხეცურად მოგლეჯა რაც უმძიმესი ტრავმა იყო თურქი ხალხისთვის.

http://www.turquieeuropeenne.eu/petite-histoire-de-la-reislamisation-de-la-turquie.html

მაგრამ მხეცურმა ქემალიზმმა დიქტატორი ათათურქის სიკვდილის შემდეგ 10-ოდე წელი თუ გაძლო მისი ” მართლმორწმუნე” სახით.

1946-50 წლებში, მრავალპარტიულობის შმოღების დროს შექმნილმა ანტიქემალისტურმა დემოკრატიულმა პარტიამ გაიმარჯვა არჩევნებში და მან დაიწყო ისლამის დაბრუნება სამოქალაქო საზოგადოებაში და პოლიტიკურ ცხოვრებაში.

დემოკრატიული პარტიის ლიდერი Adnan Menderes ცდილობდა ათათურქის ხალხის რესპუბლიკური პარტიის დასუსტებას ქემალიზმის შერბილებას.

Menderes-ის ”ისლამური მიღწევები არ ყოფილა უმნიშვნელო. :

მან აღადგინა ლოცვისკენ მოწოდება არაბულად, რელიგიური სწავლა-განათლება

//მარტო ისლამური//, აღდგა მიზგითების მშენებლობა. შეიქმნა მარტო ისლამური რელიგიური რადიოგადაცემები.

1951 წელს გაიხსნა სკოლები imam-hatip ( « იმამები და ქადაგები ») .

რელიგიური ორდენები იმამ-ჰატიპების აღზრდილებს მიმართავენ ადმინისტრატიული კარიერებისკენ.

აღადგინეს სრული საგანმანათლებლო ჯაჭვები რომელმაც შექმნა სოფლებიდან გამოსული და ტრადიციონალიზმით გამსჭვალული ახალი პოლიტიკური ელიტა.

1956 წელს მაჰმადიანმა დემოკრატებმა საშუალო სკოლებში სავალდებულო გახადეს რელიგიური // მარტო მაჰმადიანური// სწავლება. 1967 წელს რელიგიური გაკვეთილები დააბრუნეს ლიცეუმებში. პარალელურად ანკარაში შეიქმნა თეოლოგიური ფაკულტეტი.

1950-ანი წლებიდან რელიგიურმა უფრო ღიად განაცხადეს მათი მტრული დამოკიდებულება მუსტაფა ქემალ ათათურქისთვის უძვირფასესი საეროობის მიმართ და მოითხოვეს ქემალისტური საერო დადგენილებების გაუქმება.

სასულიერო პირებმა დაიბრუნეს სიტყვის თავისუფლება. მაჰმადიანი მოღვაწეები მაჰმადიანობით უპირისპირდებოდნენ კომუნიზმს.

ქემალიზმის ერთ-ერთმა იდეოლოგმა რეცეპ კეპერმა კი თქვა რომ ისლამის დაპირისპირება კომუნიზმთან არის ერთი შხამის დაპირისპირება მეორესთან.

1960-ან წლებში თურქეთი დაუახლოვდა მაჰმადიანურ სამყაროს და უფრო და უფრო ჩაერთო საერთაშორისო მაჰმადიანურ ორგანიზაციებში.

1964-65 წლებში მოგადიშოში შეკრებილმა მაჰმადიანთა მსოფლიო კონგრესმა მიიღო კვიპროსზე თურქეთისთვის სასარგებლო რეზოლუცია.

ეს პოზიცია მეორდება 1969 წელს საუდის არაბეთის ეგიდით შექმნილი ისლამური კონფერენციის ყოველ რეგულარულ შეკრებაზე.

იმ წელს ანკარამ დამკვირვებელი გააგზავნა რაბათის ისლამურ სამიტზე.

ანკარა რეგულარულად უჭერს მხარს რეზოლუციებს რომლებიც გმობენ იზრაელის მიერ არაბული ტერიტორიების ოკუპაციას და უერთდება გაეროს ყველა რეზოლუციას რომლებიც აღიარებენ პალესტინის განთავისუფლების ორგანიზაციას.

მეტიც, პალისტინის განთავისუფლების ორგანიზაციამ 1975 წელს ბიუროც კი გახსნა ანკარაში. მას

შემდეგ თურქეთის საზოგადოებრივი აზრის უდიდეს მრავლესობასთან თანხმობით ანკარას ხელმძღვანელები მუდამ გმობენ ოსლოს შეთანხმებიდან მოყოლებული იზრაელის მთავრობების დასახლებების პოლიტიკას ოკუპირებულ ტერიტორიებზე და იერუსალიმში., 1996 წლიდან თელ-ავივსა და ანკარას შორის დადებული გაღრმავებული სტრატეგიული შეთანხმებების საწინააღმდეგოდ.

ფონდების // evkaf// სახით ისევ ითმენენ 1924 წლის კონსტიტუციით აკრძალულ რელიგიურ ,სუფიურ ორდენებს.

მადლობის ნიშნად კი ისინი მხარს უჭერენ ადნან მენდერესის მთავრობას და პარტიას რომელმაც თავისი პარტიის საარჩევნო სიებში ჩაწერა 1920-ან წლებში ათათურქის წინააღმდეგ აჯანყების ბელადი შეიხ საიდის შვილიშვილი Melit Firat.

ზედაპირზე ამოვიდნენ დიდი ფუნდამენტალისტური საძმოები რომლებიც იატაკქვეშეთში გადაურჩნენ მუსტაფა ქემალ ათათურქის დიქტატურას.

თურქეთის მოსახლეობის აზრით სწორედ ეს ფუნდამენტალისტები იცავენ ჭეშმარიტ ისლამს და არა თურქეთის რესპუბლიკის ოფიციალური ისლამი.

” სწორედ ამ საძმოებში ხვდებიან ყველაზე ძლიერ წინააღმდეგობას საერო რეფორმები. საძმოთა ისლამი აბრკოლებს გადასავლურებას”, ამბობს თურქი პოლიტოლოგი Birol Caymaz.

არაა შემთხვევითი რომ ანტიქემალისტური რელიგიური განახლება, რომელსაც თურქეთი განიცდის ათეულობით წელია მნიშვნელოვანწილად არის სუფიური ორდენების მოღვაწეობის ნაყოფი.

სოციალურ-საგანმანათლებლო მოღვაწეობის // მოწაფე-სტუდენტების საცხოვრებლები,სწავლის სტიპანდიები, მომზადება უნივერსიტეტისთვის// წყალობით მათ ა სოფლებიდან ქალაქებში გადასახლებულებიდან აღზარდეს ახალი ტრადიციონალისტური ელიტა.

ყველაფერი ამით შეშფოთებულმა ქემალისტმა სამხედროებმა ჩათვალეს რომ მათი მოვალეობაა ყველაფრის გაკეთება იმისთვის რომ არ დაეშვათ საეროობის მტრების გამარჯვება დემოკრატიულ ცვლილებათა საფარველით.

ამ სამხედროებმა გენერალი Gürsel-ის მეთაურობით 1960 წლის 27 მაისს მოაწყვეს სამხედრო გადატრიალება. მათი გაცხადებული მიზანი იყო ” ათათურქის რესპუბლიკის გადარჩენა”. ეს იყო რევანში Adnan Menderes-ის et და Celal Bayar-ის მაჰმადიანურ-დემოკრატიულ პარტიაზე.

მთავრობა დაამხეს, ეს პარტია აკრძალეს, გაიხსენეს ათათურქის პრინციპული ულმობლობა და მენდერესი ჩამოახრჩეს. ახალი კონსტიტუცია შეიმუშავეს,

მაგრამ ახალ თავისუფალ არჩევნებში გაიმარჯვა სხვა ანტიქემალისტურმა პარტიამ,Süleyman Demirel-ის მიერ 1961 წელს დაარსებულმა სამართალის პარტიამ

(Adalet partisi). მენდერესის პარტიის მემკვიდრე ამ პარტიის შემქმნელი და ხელმძღვანელი სულეიმან დემირელი შემდეგ გახდა თურქეთის რესპუბლიკის პრეზიდენტი. ის ეყრდნობოდა სუფიურ საძმოებს და აგრძელებდა სიარულს რელიგიური კონსერვატიზმის გზაზე.

დემირელი არ მალავდა თავის კავშირს მაჰმადიანური საძმო Nurcu-ს ხელმძღვანელ Fethullah Gülen-თან და ამბობდა რომ ისლამი არის ”ეროვნული ერთიანობის ცემენტი” და რომ ” დემოკრატიას არ სჭირდება აუცილებლად საერო საფუძველი და ისლამი და დემოკრატია ერთმანეთთან შეთავსებადი უნდა იყვნენ”.

ამ იდეამ დიდად შთააგონა რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანი.

მაგრამ ეს არ მოეწონათ ქემალისტ სამხედროებს და 1971 წლის მარტის მორიგმა სახელმწიფო გადატრიალებამ დაამხო საზოგადოების ხელახლა გამაჰმადიანების და ქემალიზმის ამოძირკვის მომხრე დემირელიც.

https://www.aa.com.tr/fr/turquie/erdogan-veut-reprendre-le-combat-de-menderes-premier-ministre-turc-de-1950-à-1960/174022

რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანს უნდა 1950-1960-ან წლებში თურქეთის რესპუბლიკის პრემიერ მინისტრი მენდერესის, ქემალისტი სამხედროების მიერ ჩამოხრჩობით სიკვდილით დასჯილი მოღვაწის ბრძოლის გაგრძელება.

თურქეთის რესპუბლიკის პრემიერ მინისტრი რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანი თურქეთის რესპუბლიკის დღევანდელ მდგომარეობას ადარებს 1960 წლის სახელმწიფო გადატრიალების დროინდელ მდგომარეობას, 17.03.2014

Erdoğan veut reprendre le combat de Menderes, Premier ministre turc de 1950 à 1960

AA – Ankara – Naz Altinsoy – Lorène Barillot

Le Premier ministre turc, lors de son meeting de campagne à Aydin (côte égéenne), le 17 mars, a évoqué dans son discours Adnan Menderes, le Premier ministre de la République turque à avoir été élu au suffrage universel, pendu suite au coup d’Etat militaire du 27 mai 1960, et a comparé la situation de la Turquie d’aujourd’hui avec celle d’avant le Coup d’Etat de 1960.

Recep Tayyip Erdoğan, qui a rappelé qu’Adnan Menderes était un enfant d’Egée et qu’Aydın était sa ville, a déclaré : “Lors des élections, soit nous nous approprierons le combat démocratique mené par Menderes, soit nous prendrons place aux côtés de ceux qui l’ont martyrisé”.

Il a ajouté que l’amour du peuple turc pour l’ancien Premier ministre ne pouvait pas s’éteindre, ni les idées de ce dernier, et que “le 30 mars, chaque vote adressé au CHP (Parti républicain du peuple, dans l’opposition, ndlr), serait la négation de Menderes et de son oeuvre, et du combat qu’il avait mené”. 

“Regardez les titres des journaux, ce sont les mêmes que ceux du 27 mai. Observez le comportement du CHP, vous verrez qu’ils mènent une “politique de tension” comme dans la période qui précédait le 27 mai. Regardez les employeurs, certains syndicats, certaines organisations non-gouvernementales, certains mouvements de jeunesse, il y a aujourd’hui exactement ce qu’il y avait pendant la période qui précédait le 27 mai”, a indiqué Recep Tayyip Erdoğan.

“A l’époque, ils ont qualifié Menderes de dictateur, maintenant ils me décrivent ainsi. A l’époque, ils l’ont traité d’ennemi de la liberté, aujourd’hui ils en disent de même pour moi. A l’époque, ils ont dit qu’il avait tué des jeunes, ils en disent de même pour moi aujourd’hui. Ils ont même dit que Menderes ‘cachait les cadavres en les passant dans des hâchoirs à viande’. Ils ont blâmé Menderes avec d’ignobles accusations de corruption, maintenant ils en font de même pour moi. Qui ? Kiliçdaroğlu, à la tête du CHP et ceux, avec lui, qui n’ont rien à faire”, a déclaré le Premier ministre en campagne 

en faissant allusion au principal parti d’opposition en Turquie.

Le Premier ministre actuel a également fait remarquer que les élections du 30 mars étaient une occasion pour demander des comptes sur ce qui avait été fait à Menderes. 

Les acquis des années Menderes et demirel s’avèreront irréversibles. Malgré les lois antireligieuses, les gouvernements successifs assoupliront toujours plus les mesures visant les confréries, jusqu’à ce que la loi de 1967 rétablisse certaines dispositions du droit islamique ottoman. Sous couvert de but culturel ou historique (restauration de momuments correspondant à d’anciens tekke, les couvents soufis), les ordres se reconstituent, comme par exemple le tekke Khalwati de Karagümrük, qui existe légalement sous la forme d’une « fondation de recherche sur le folklore et la musique soufie turque ». Mais la dimension sociale est également cruciale : le vâkif Hakyol, de l’ordre Naqshbandi du cheik Zahid Kotku, est par exemple à la tête d’un ensemble d’établissements d’enseignements, d’éditions et même de caisses mutuelles et de coopératives de bienfaisance gérées sous forme de holding. Celui de Korku se nomme Server Holding. Incontournable, le monde des confréries regroupe plusieurs millions d’adeptes et brasse aujourd’hui des millions de dollars. Les confréries islamistes sont à la tête de nombreux autres holdings : Ihlas Holding, pour les Isikçilar, Asya Holding pour les Nürdju, etc.

დღევანდელ თურქეთში თურქეთის რესპუბლიკის დამაარსებელი, რობესპიერის და მარატის, საფრანგეთის რევოლუციის თაყვანისმცემელი მუსტაფა ქემალ ათათურქი ავტორიტეტით დარდილა მაჰმადიანმა სუფია მოძღვარმა, წარმოშობით დაღესტნელმა მეჰმედ ზაჰიდ კოტკუმ //1897-1980//.

სტამბულის რაიონი Fatih-ის მიზგითო Iskender Pacha-იმამმა მეჰმედ ზაჰიდ კოტკუმ შექმნა სუფიური ჯამაათი Iskenderpasa. ოსმალო სულთანი ბაიეზიდ მეორის

//1481-1512// მიერ აგებული ამ მიზგითის ჯამაათი და მისი ლიდერი კოტკუ დიდად პოპულარულები იყვნენ.

ამის დასანახად საკმარისია იმის თქმა რომ მეჰმედ ზაჰიდ კოტკუს ჯამაათის წევრები, კოტკუს მსმენელები იყვნენ სახელგანთქმული პოლიტიკოსი თურქეთის რესპუბლიკის ყოფილი პრემიერ მინისტრი Necmettin Erbakan თურქეთის რეს[უბლიკის პირველი პირები Turgut Özal et Recep Tayyip Erdoğan ,ისევე როგორც ბევრიმინისტრი.

Communauté d’İskenderpaşa – https://fr.qaz.wiki/wiki/Community_of_%C4%B0skenderpa%C5%9Fa

Yesterday was the anniversary of the Sufi scholar Mehmet Zahid Kotku’s death. Mehmet Zahid Kotku, one of the most influential Islamic scholars died on November 13 in 1980. His surname meaning “humble” can be seen as the summary of his life battle. Mehmet Zahid Kotku was born in Bursa and lost his mother at the age of 3, when he was 32 years old, his father passed away as well. 

Mehmet Zahid Kotku, თურქეთის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი მაჰმადიანი ერუდიტი გარდაიცვალა 1980 წლის 13 ნოემბერს. მისი გვარი ნიშნავს თავმდაბალს, მოკრძალებულს და ის შეიძლება ჩაითვალოს მისი ცხოვრების დაჯამებად.

 Mehmet Zahid Kotku დაიბადა Bursa-ში. 3 წლისამ, მან დაკარგა დედა, 32 წლისა იყო როდესაც გარდაიცვალა მამამისი.
 წლისამ, მან დაკარგა დედა. et Kotku-მ 6 წელი იმსახურა ჯარში, გადაიტანა შიმშილი, ავადმყოფობები.  
მეჰმეტ ზაჰიდ კოტკუ იყო იმ დროს სახელგანთქმული სუფია მოძღვრის მოწაფე.


Mehmet Zahid Kotku ხშირად იმეორებდა წინსწარმეტყველი მუჰამედის ჰადისს რომლის თანახმადაც ის ვისაც არაფერი საერთო არა აქვს ყურანთან გავს დანგრეულ სახლს. 
ბევრი ფიქრობს რომ კოტკუს მოღვაწეობამ დიდი სამსახური გაუწია ისლამს. მისი ცხოვრება დღესაც ახდენს გავლენას.
კოტკუს ქადაგებებს თვლიდნენ უნივერსიტეტის ლექციების მსგავს რამედ. მის ქადაგებებს ჰქონდა რაციონალური საფუძველი.  
მეჰმეტ ზაჰიდ კოტკუს მოწაფეებს შორის იყვნენ თურქეთის ისტორიის მნიშვნელოვანი პირები, მაგ.Turgut Özal, Necmettin Erbakan, Sabahattin Zaim. რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანი.
Kotku-მ დაწერა მრავალი წიგნი რელიგიაზე, ეთიკაზე, ოჯახურ ცხოვრებაზე და წინასწარმეტყველ მუჰამედზე. 
მეჰმეტ ზაჰიდ კოტკუ იყო თურქეთის რელიგიური და სუფიური ცხოვრების ერთ-ერთი მთავარი ფიგურა.

Recep Tayyip Erdoğan

KEMALISM VS. NEO-OTTOMANISM: THE UNTOLD STORY OF TURKEY’S DIVERGED EXTERNAL BEHAVIOUR

ქემალიზმის დაპირისპირება ნეო-ოსმალობასთან. თურქეთის საგარეო ქცევის ცვალებადობის უთქმელი ისტორია.

Le président de la Turquie, Recep Tayyip Erdoğan a transformé la politique de son pays. L'islam et une politique étrangère plus agressive sont désormais au premier plan de la politique turque. Mohammed S. Hadi de Tutkain analyse les phénomènes clés de l’histoire contemporaine de la Turquie en relation avec l’idéologie politique d’Erdoğan et de ses compatriotes.

TEXTE: MOHAMMED S. HADI

Beaucoup d'entre nous connaissent peut-être le rôle actif de la Turquie au Moyen-Orient aujourd'hui. En effet, l'intervention turque en Syrie a gagné un intérêt mondial, en particulier après le lancement de l'opération militaire turque à Afrin, l'opération Olive Branch, en janvier 2018. Cela peut donner l'illusion que la Turquie a toujours été cet acteur clé dans la région . Explorer l'histoire nous expose à une réalité différente d'une nation peu sûre d'elle-même, qui n'a réussi à se rassembler que récemment.

L'histoire de deux orientations de politique étrangère

Les Turcs ont été écrasés pendant la Première Guerre mondiale. L'ancien Empire ottoman a été divisé en nouveaux États-nations, sur lesquels de nouvelles réalités géopolitiques ont été créées au Moyen-Orient. L’expérience douloureuse de la Turquie dans la guerre d’indépendance de la Turquie (1919-1922) a eu ses propres effets sur la modification du comportement de politique étrangère de la nouvelle république. Le jeune État, qui était principalement la création d'un seul individu, Mustafa Kemal Atatürk, s'est concentré sur la démolition de tous les liens qui auraient pu le lier à l'ancien héritage ottoman.

Le califat a été aboli et le calife a été exilé en Italie, l'alphabet arabe et les chiffres ont été écartés au profit de l'alphabet latin et les écoles religieuses ont été fermées, tandis que les femmes ont été interdites de porter le voile dans les départements officiels. Une forme extrême de laïcité, la laïcité, a été adoptée par Atatürk, qui a vu que la montée de la Turquie resterait incomplète si l'islam et l'ottomanisme n'étaient pas contraints de démissionner.


Mustafa Kemal Atatürk (1881-1938) en 1923.
Atatürk et son cercle élitiste étroit, connu sous le nom de kémalistes, croyaient que pour que la Turquie rattrape le monde développé, elle devait avoir le contrôle de l'État sur l'expression religieuse et un régime de parti unique; par conséquent, le Parti républicain du peuple (CHP) a été fondé. D'alors aux années 1950, le parti républicain restera au pouvoir, ce qui aura un effet majeur sur le processus de formation du comportement de la politique étrangère de la Turquie.


La régression territoriale, qui a dû être vécue en Turquie au lendemain de la Première Guerre mondiale, a joué un rôle majeur dans la formation de la vision du monde moderne de la Turquie. Tout en restant sans agressivité, une vision xénophobe du voisinage géographique de la Turquie a été adoptée par les kémalistes, qui se sentaient méfiants à l’égard des intentions du reste du monde. Chaque voisin de la Turquie était considéré comme une menace potentielle pour sa propre souveraineté. C’est peut-être la principale raison de la désintégration systématique de la Turquie du système régional du Moyen-Orient.


«L’élite turque ethno-nationaliste a rejeté toute ambition expansionniste, qui était une caractéristique fréquente du prédécesseur de leur pays.» D'un autre côté, alors que l'Europe était considérée comme un modèle, elle ne jouissait pas d'une meilleure position dans la doctrine de la politique étrangère kémaliste. La Russie, contre laquelle les Ottomans s'étaient battus à douze reprises, ne jouissait pas d'une meilleure position et était présentée comme la menace la plus existentielle que la Turquie puisse avoir à affronter. L’élite turque ethno-nationaliste a rejeté toute ambition expansionniste, caractéristique fréquente du prédécesseur de leur pays. Au lieu de cela, ils ont travaillé à la sécurisation du voisinage intime de la Turquie grâce à une série de traités et de pactes de non-agression pour assurer une transition pacifique du pouvoir dans la région. Cette politique étrangère isolationniste a prouvé son efficacité car la Turquie a réussi à se désengager de la Seconde Guerre mondiale, jusqu'à la toute fin. Poussée par la peur de l’Union soviétique de Staline, la Turquie a finalement décidé d’ajuster sa politique étrangère en s’alliant à l’Occident. La réalité de l'après-Seconde Guerre mondiale a encouragé la Turquie à accepter l'aide Marshall, à rejoindre le Conseil de l'Europe et à participer à la formation de l'Organisation du Traité de l'Atlantique Nord (OTAN). Simultanément, la Turquie a connu des changements internes dans son processus décisionnel. Un système pluraliste a été adopté et, pour la première fois dans l’histoire de la Turquie moderne, un parti autre que le CHP a pu façonner la politique étrangère de la Turquie. Le Parti démocrate, qui s’est présenté comme une alternative à la politique du CHP, a régné tout au long des années 50 et a eu des relations plus étroites avec l’Occident.


Pendant ce temps, la Turquie a acquis une mauvaise réputation dans le monde arabe. Les nationalistes arabes dirigés par Nasser égyptien considéraient la Turquie comme un outil de l'impérialisme occidental dans la région, en particulier après deux incidents: la formation du pacte de Bagdad, une version moyen-orientale de l'OTAN, et le feu vert turc pour que l'US Air Force utilise Incirlik. base aérienne pendant la crise libanaise de 1958. En outre, la Turquie a été le premier pays de la région à établir des relations diplomatiques permanentes avec l'Etat d'Israël. Une nouvelle orientation du comportement de la politique étrangère a commencé à se manifester dans les années 1970. Les cercles religieux, marginalisés par les kémalistes depuis 1923, ont commencé à regagner leur place au sein du système. La hausse du prix du pétrole après 1973 a permis à ces groupes de réengager la Turquie avec le reste du Moyen-Orient à travers les solides réseaux transnationaux dont les islamistes jouissent dans tout le Moyen-Orient par rapport au reste des partis politiques turcs. Les relations avec l’Arabie saoudite et de nombreuses autres puissances régionales ont commencé à se renforcer, tandis que les relations avec l’Occident sont entrées dans une période de récession après l’invasion de Chypre par la Turquie en 1974. Pendant plus de deux décennies, Necmettin Erbakan a été la figure principale de ce récit. Avec sa chute en 1997, une nouvelle élite religieuse dirigée par Recep Tayyip Erdoğan et Abdullah Gül décidera du sort des relations de la Turquie avec le reste du monde. «… Ce sont Erdoğan et ses compagnons du Parti de la justice et du développement (AKP) qui ont joué le rôle le plus influent dans la transformation de la Turquie d'un État insignifiant en un membre du G20.

La montée du néo-ottomanisme
 L’effondrement de l’Union soviétique a entraîné de nouveaux défis auxquels la politique étrangère de la Turquie a dû s’assimiler. Tout à coup, la Turquie s'est retrouvée dans un environnement chaotique. Le vide de pouvoir causé par la chute des Soviétiques, la guerre de Bosnie dans les Balkans, le conflit sur le Haut-Karabakh dans le Caucase et la guerre sur l'Irak en 1991 ont encouragé la Turquie à jouer un rôle actif dans la région. Dans le même temps, la Turquie a connu de nombreuses réformes économiques et politiques, qui ont été principalement initiées par le président turc Turgut Özal, à qui l’orientation néo-ottomaniste peut être attribuée. Alors qu'Özal aurait pu déclencher le début d'une nouvelle ère, ce sont Erdoğan et ses compagnons du Parti de la justice et du développement (AKP) qui ont joué le rôle le plus influent dans la transformation de la Turquie d'un État insignifiant en un membre du G20. En effet, depuis l'arrivée au pouvoir de l'AKP en 2002, le PIB de la Turquie est passé de 200 milliards USD à 950 milliards USD en 2013. Outre la prospérité économique, la Turquie a connu un changement majeur dans son statut régional. Depuis l'invasion de l'Irak en 2003, l'AKP s'est engagé activement au Moyen-Orient, ainsi que dans les Balkans, le Caucase et l'Asie centrale. Cet engagement était justifié en tant qu'approche préventive turque face à tout déséquilibre de pouvoir qui pourrait être causé par son accumulation entre les mains de l'Iran ou de l'Arabie saoudite. Au cours de la période allant de 2004 à 2015, la Turquie s'est vue en train de se transformer d'une puissance mineure isolée en un acteur clé majeur avec une énorme quantité de soft power et d'influence sur ses voisins. Par exemple, la Turquie a réussi à organiser un sommet pour les pays voisins de l’Iraq, pendant la guerre civile en Irak, afin de convenir d’une politique consolidée à l’égard du pays et d’empêcher toute tentative de le diviser. La Turquie a également réussi à élire son candidat au poste de secrétaire général de l'Organisation de la coopération islamique, qu'elle a exploité comme plate-forme pour influencer le reste des pays à majorité musulmane de 2004 à 2014. La Turquie a également réussi à se faire une réputation de médiateur entre les différents antagonistes de la région. La longue politique turque non interventionniste au Moyen-Orient lui a permis de se présenter comme un arbitre impartial et digne de confiance. Le point culminant de cette politique a été en 2008, lorsque la Turquie a réussi à organiser des négociations indirectes entre Israël et la Syrie, avant qu'elles ne soient suspendues après la guerre contre Gaza de 2008.

La doctrine S'il y a un seul homme qui pourrait être considéré comme la principale source intellectuelle de la politique étrangère turque après 2003, ce serait l'ancien Premier ministre des Affaires étrangères Ahmet Davutoğlu. Dans son livre The Strategic Depth (2001), Davutoğlu explique son point de vue sur le type de comportement de politique étrangère dans lequel la Turquie devrait s'engager. Premièrement, la Turquie doit se réconcilier avec son propre héritage ottoman, en mettant fin à la rupture culturelle et épistémologique avec son propre passé. En outre, la Turquie doit se réintégrer systématiquement dans les anciens territoires ottomans en exploitant son énorme influence culturelle sur ces pays comme une source de politique de soft power. Enfin, la Turquie doit retrouver sa propre confiance en elle en termes de politique étrangère extensive et d’initiative, perdue à l’époque kémaliste. Pour Davutoğlu, la Turquie doit maintenir et même renforcer ses relations avec l'Europe. En effet, jusqu'à récemment, l'AKP était l'un des principaux partisans de la candidature turque à l'adhésion à l'Union européenne. Selon les experts en relations internationales, ce sont les principaux points de la politique étrangère néo-ottomaniste. Davutoğlu estime que la situation géopolitique unique de la Turquie peut lui permettre de se transformer en un acteur clé de la politique mondiale, et pas seulement dans sa région proche. La politique étrangère zéro problème de Davutoğlu, qui a été adoptée par l’AKP, vise à éliminer toutes les sources de conflit entre la Turquie et ses voisins, en faveur de partenariats économiques, culturels et stratégiques cohérents. Les victoires diplomatiques turques au cours de la première décennie et demie du XXIe siècle prendront un nouveau tournant après la montée de l'État islamique et les tentatives de coup d'État infructueuses en 2014 et 2016. «Les dernières années ont vu une vague de dramatiques turques à gros budget, qui partagent le sujet de la louange de l'ère ottomane.»


Du néo-ottomanisme à l'impérialisme ottomaniste? Depuis la création de l'État turc moderne, la Turquie a réussi à garder ses propres armes hors du Moyen-Orient. Néanmoins, la montée en puissance de l'État islamique en Irak et en Syrie et le renforcement de la position kurde dans les deux pays ont contraint la Turquie à raviver des souvenirs douloureux du passé. Le comportement agressif de la Turquie envers les Kurdes contraste avec la doctrine de l’AKP d’embrasser la diversité de la Turquie, qui a été présentée comme une alternative à la vision kémaliste dure d’une nation unique laïque, sans aucune reconnaissance d’autres droits culturels. En plus de ses opérations militaires en Syrie, la Turquie a réussi à maintenir une présence militaire permanente dans le nord de l'Irak depuis 2014. En outre, la Turquie a établi une base militaire en Somalie et signé des traités de coopération militaire avec le Soudan et le Qatar. Le soutien de la Turquie aux Frères musulmans en Égypte ainsi que le nouveau discours adopté par l’AKP, visant à promouvoir une forme ambiguë d’unité islamique dirigée par la Turquie, soulève des questions sur les intentions de la Turquie. Enfin, la renaissance de la langue arabe dans les écoles turques (interdite depuis 1923), la fondation de plusieurs sources médiatiques turques en arabe et le ton audacieux de la Turquie envers les actions israéliennes en Palestine peuvent être considérés comme une tentative turque d'étendre son influence sur la région. . Derniers mots Selon un article publié par Aljazeera.net, les revenus des exportations de dramatiques turques sont passés de 10 000 USD en 2004 à 380 millions USD en 2015. Le monde arabe est considéré comme l'un des principaux consommateurs de ce produit. Les dernières années ont vu une vague de dramatiques turques à gros budget, qui partagent le sujet de la louange de l'ère ottomane. Alors que l'Iran s'appuie sur son identité sectaire et l'Arabie saoudite sur ses pétrodollars comme sources de puissance douce, la Turquie envahit le Moyen-Orient de la manière la plus invisible.

ევროპა,კორდოვას ხალიფატი

La grande mosquée omeyyade de Cordoue (VIIIe-Xe s) transformée en cathédrale au XVIe siècle

Nūr al-Dīn ‘Abd al-Raḥmān Jāmī- Poèmes d’amour – fin XVe s.
Musée des Arts Walters – Walters Ms. W.651

https://www.la-croix.com/Archives/2010-08-11/Le-califat-de-Cordoue-une-certaine-idee-de-la-tolerance.-Le-califat-de-Cordoue-une-certaine-idee-de-la-tolerance-NP-2010-08-11-383167

  1. Accueil

Le califat de Cordoue, une certaine idée de la tolérance. Le califat de Cordoue, une certaine idée de la tolérance

  • ROTIVEL Agnèsl, 
  • le 11/08/2010 à 00:00 

Newsletters La Croix iEdition L’Hebdo

Chaque vendredi, les rubriques La Croix L’HebdoJe m’inscris

Il est 9 heures. Les grandes portes de la cathédrale de Cordoue sont déjà ouvertes. Des Espagnols s’engouffrent dans la cour des Orangers. « Ils vont à la messe à la Mesquita » (la mosquée), explique Maria, qui tient un café à l’angle de l’édifice. L’ancienne mosquée de Cordoue, joyau de l’héritage arabo- andalou, est en effet devenue un édifice catholique. Le message inscrit à l’entrée est sans équivoque : « L’église mère du diocèse, sainte église, cathédrale de Cordoue, consacrée comme église, mère du diocèse en l’an 1236. Dans ce bel édifice, depuis cette époque, et sans manquer un seul jour, le chapitre célèbre le culte solennel et la communauté des chrétiens se réunit pour écouter la parole de Dieu et participer aux sacrements. »

Mais de nos jours, on vient surtout visiter le bâtiment comme un témoignage de la splendeur architecturale d’Al Andalus, avec ses huit cents colonnes qui soutiennent ses dix-neuf nefs et évoquent la fraîcheur d’une palmeraie.

Les historiens racontent que, la dernière nuit du Ramadan, on brûlait dans la grande mosquée de Cordoue, après son agrandissement, quatre onces d’ambre gris et huit de bois d’aloès pour la parfumer. On peut facilement imaginer le bouillonnement de la ville au Moyen Âge. La mosquée était le centre économique de la cité. Tout autour s’étendaient les souks, très vastes, puisque, à l’apogée de la prospérité d’Al-Andalus, ils ne comptaient pas moins de… quatre-vingt mille échoppes ! Il y avait plus de mille mosquées et six cents bains publics. En 929, le califat de Cordoue est le foyer de l’âge d’or d’Al Andalus, l’épisode le plus important de l’histoire des Omeyyades d’Espagne et l’un des hauts lieux de la rencontre entre Orient et Occident.

Cette prospérité est due au souverain Abd Al Rahman III (912-961). Musulman pratiquant – bien que sa mère et sa grand-mère fussent d’origine chrétienne -, il n’était pas seulement « commandeur des croyants », comme tout calife, il y avait ajouté celui de « défenseur de la vraie foi », ce qui lui conférait un pouvoir absolu et personnel. C’était surtout un mécène qui savait rassembler des artistes et des savants dont les œuvres alimentaient l’éclat et le raffinement de sa cour.

Cordoue était à cette époque dix fois plus peuplée que Paris, elle surpassait en prestige et en splendeur toutes les capitales européennes. Cordoue était aussi le centre d’un pouvoir puissant et prestigieux, qui cherchait, de façon plus ou moins consciente, à égaler l’éclat qu’avait connu le califat abbasside de Bagdad, au temps de sa splendeur. La cour d’Abd Al Rahman III était fréquentée par des érudits juifs, arabes et chrétiens. Ses médecins étaient si réputés que les chrétiens du nord de l’Espagne venaient même se faire soigner par eux. Ce creuset de savoir eut une influence considérable sur l’évolution de l’Europe chrétienne.

Son fils, Al Hakam II (961-976) préservera l’héritage de paix et de prospérité de son père. Non seulement il fera construire l’une des plus prestigieuses bibliothèques de l’islam, mais il encouragera aussi le savoir, religieux et profane, et offrira des rudiments d’éducation aux pauvres.

Musulmans, juifs et chrétiens y vivaient dans une ambiance plutôt pacifique. Les historiens parlent de « coexistence culturelle et religieuse ». Aux peuples du Livre, chrétiens et juifs, il était permis de garder leurs lois, de maintenir et de choisir leurs chefs civils et religieux et d’exercer librement leur religion. Ils avaient le statut de dhimmis (protégés), en échange d’impôts spécifiques. Les quelques épisodes violents, révoltes individuelles ou collectives des populations dominées que le pouvoir réprime, n’ont pas empêché les interférences culturelles. Une brillante civilisation imprégnée d’orientalisme, s’épanouit dans les modes de vie, la littérature, l’architecture.

La casa de Sefardí, la maison des séfarades, installée dans une des ruelles blanchies à la chaux du quartier juif (la Juderia), témoigne de l’apport culturel et scientifique de la communauté hébraïque. Réprimés et persécutés

du temps des Wisigoths, ils avaient accueilli avec soulagement les envahisseurs musulmans, profitant de la protection des souverains omeyyades et des nobles. Dans l’Espagne musulmane, ils jouaient souvent le rôle d’interprètes entre chrétiens et musulmans. Mais ils étaient aussi commerçants, médecins, diplomates et artisans. À Cordoue, ils développèrent l’art du fil d’or, utilisé dans les broderies pour les vêtements d’hommes et de femmes, et pour les étoffes des cérémonies religieuses. « La culture juive faisait partie de la culture d’Al Andalus. Les grands poètes juifs écrivaient en arabe, la langue courante, mais aussi en latin et dans la langue romane », insiste l’historien de Séville Rafael Valencia. Cordoue avait une école talmudique réputée que fréquenta, au XIIe siècle, le médecin, théologien et philosophe Maïmonide, et plusieurs synagogues. Une seule d’entre elles a été préservée.

Le statut des Mozarabes, ces chrétiens de la péninsule Ibérique, alors sous domination islamique, variait selon l’attitude qu’ils adoptaient envers l’envahisseur. Ceux qui « pactisaient » voyaient leur population épargnée et gardaient leurs prérogatives ; ceux qui résistaient en payaient parfois cruellement le prix. « Dans un premier temps, écrit la médiéviste Rosa Guerreiro, on a pu construire à Cordoue de nouveaux monastères, gardiens de la tradition chrétienne et foyers de culture où restait en vie le latin. Plus tardivement apparaîtront des mesures discriminatoires, comme le port d’une pièce vestimentaire distinctive ou l’interdiction de construire de nouveaux édifices de culte. » À l’apogée du califat de Cordoue s’est ouverte une véritable période de paix pour les Mozarabes. Dans la seconde partie du XIIIe siècle, les Andalous fêtaient même la Nativité et le jour de l’An chrétien, comme dans les royaumes voisins. « Au Xe siècle, conclut Rosa Guerreiro, les Arabo-Andalous assument leur hispanité et les Mozarabes leur arabité, chacun dans le respect de sa religion. 

მეფისტო-ნიცშე, ლენინი

” უკეთესი იქნებოდა რომ რომ არაფერი არსებობდეს ვინაიდან ყველაფერი რაც არსებობს მოსპობის ღირსია”, თქვა მეფისტოფელემ გოეთეს ”ფაუსტში” . ესაა ნიჰილიზმი და ესაა ნიცშეს ლევ ტროცკის, ლენინის , პროფესორი თენგიზ სიგუას… იდეოლოგია.

http://www.contrelitterature.com/archive/2017/09/29/les-deux-visages-du-nihilisme-5984660.html

” ადამიანის უფლებების რესპუბლიკა არც თეისტურია და არც ათეისტური, ის ნიჰილისტურია”, განაცხადა კონვენტის დეპუტატმა , ებერტისტებთან ახლო Anacharsis Cloots-მა და მას გილიოტინაზე მოკვეთეს თავი 1794 წლის მარტში. თავისუფლებაცაა, თანასწორობაცაა, ძმობაცაა, მაგრამ ბაბაიასთან შეუთანხმებლად არაფერი უნდა წამოროშო.

არც თეისტური და არც ათეისტური ? ეს არ უნდა მოსწონებოდა ბაბაია როპესპიერს რომელიც ერთ ხანს ცდილობდა უზენაესი არსის კულტის, ანტინიჰილისტური რელიგიის დამკვიდრებას.

მაგრამ საფრანგეთის რევოლუციას, ნაციზმს და ბოლშევიზმს უნდა ყველაფერი არსებულის მოსპობა და ყველაფრის დაწყება სულ თავიდან, სუფთა ფურცლიდან. მეფისტოფელიც ამბობდა რომ მოსასპობია ყველაფერი არსებული.

ნიჰილიზმი არის მეფისტოფელოვშჩინა ნიცშევშჩინა- რობესპიეროვშჩინა- ტროცკივშჩინა. დავაკვირდეთ.

 

DER ANTICHRIST: Nietzsche, Friedrich

”სუსტები და უხეიროები უნდა დაიღუპონ”, ეს თქვა არაადამიანური, მსოფლიო ომების,ნაციზმ-ბოლშევიზმის, ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუციის და ველური პერესტროიკის გამჩაღებელი დღევანდელობის ერთ-ერთმა დიდმა მჭედელმა ფრიდრიხ ნიცშემ // 1844-1900// 1895 წელს გამოცემულ თავის ტექსტში

” ანტიქრისტე”. ეს ტექსტი არის ქრისტიანობის და ქრისტიანული კულტურის ლანძღვა-გინება.

რა დროს ღმერთის დამოყვასის სიყვარულია როცა ღმერთი მოკვდა და სუსტი და უხეირო უნდა მოკვდეს.

დღევანდელობის გმირია სუსტების მკვლელი ყო-ყაჩაღი და არა მოწყალე სამარიტელი. ესაა ნიცშე და მისი ნიჰილიზმი.

ნიცშეს ნიჰილისტურ ბედნიერებას კაცობრიობა მიყავს ”ფილანტროპიამდე” რომემელსაც ნიცშე აჯამებს პროვოკაციულად:

” სუსტები და უხეიროები უნდა დაიღუპონ..ჩვენ უნდა დავეხმაროთ კიდეც მათ დაღუპვაში”.

ღმერთის და მოყვასის სიყვარულის მქადაგებელ ქრისტიანობას ნიცშე აცხადებს უდიდეს ბოროტებად და დანაშაულად, ძლიერების მტერ და სუსტებში და უხეიროებში შეყვარებულ, კაცობრიობის დამღუპველ და მოსასპობ პარანოიად.

“Les faibles et les ratés doivent périr”

https://5c9f57be104d5be132b615409170becc.safeframe.googlesyndication.com/safeframe/1-0-37/html/container.htmlFAQ Philo

NIHILISME : DÉFINITION PHILOSOPHIQUE

Nietzsche-ნიცშე და ნიჰილიზმი

ნიცშე ამტკიცებს სამყაროში არაა ობიექტური წყობა და წესრიგი, არის მხოლოდ ის წყობა და წესრიგი რომელსაც ჩვენ ვაძლევთ სამყაროს. მისი აზრით უნდა მოისპოს ქრისტიანული ცივილიზაციის ყველა უმაღლესი ღირებულება და იდეალი. ნიცშე არის სოკრატეს, პლატონი-პლატონიზმის და ქარისტიანობის დაუძინებელი მტერი. დაუძინებელი მტერი ყველაფერი იმისა რაც მატერიალურ ღირებულებებზე უფრო მაღლა აყენებს ისტორიულ, ტრადიციულ სულიერ ღირებულებებს.


Nihilisme -ნიჰილიზმი. ეს ცნება მომდინრეობს ლათინური სიტყვიდან nihil, ”არაფერი’. ეს დოქტრინა უარყოფს არსებას და აბსოლუტს და ვარდება რელატივიზმში. ‘ ძველ ბერძნულ აზრში ნიჰილისტურად ზოგჯერ თვლიან სოკრატესთვის სიკვდილის განაჩენის გამომტანი სოფისტების მოძღვრებას, განსაგუთრებით ლაპარაკობენ გორგიასზე რომელიც პოლემიკურად ამბობს რომ არსი, არსება არ არსებობს. ნიჰილისტებად თვლიან სკეპტიკოსებსაც.

მაგრამ ცნება ნიჰილიზმი ჩნდება მარტო 1787 წელს გერმანულ აზრში და მან პოზიტიური მნიშვნელობა შეიძინა მხოლოდ მე-19 საუკუნის ანტიმეტაფიზიკურ დებატებში.

” უკეთესი იქნებოდა რომ სამყაროს არ ეარსება ვინაიდან ყველაფერი არსებული არის მოსპობის ღირსი”, ამბობს მეფისტოფელი გოეთეს ”ფაუსტში”.

მეფისტოფელის მიმდევარი ნიჰილისტებიც პესიმისტურად უყურებენ ჩვენი მამაზეციერის მიერ შექმნილ სამყაროს და მის ღირებულებებს.

ნიცშე ნიჰილისტებს ყოფს შოპენჰაუერის მსგავს პასიურ ნიჰილისტებად და ძალადობის და სახელმწიფოს ნგრევის მქადაგებელი რუსი ანარქისტების მსგავს ნიჰილისტებად:

” დაანგრიეთ რაც შეიძლება მეტი”, ეუბნებოდა რუსებს ლენინის და ტროცკის მასწავლებელი ნეჩაევი.

ნიცშე აქებს აქტიურ ნიჰილიზმს რომელიც გარდაქმნის არსებულ უვარგის სამყაროს და გადააქცევს მას რაღაცად სადაც ბატონობს ტრადიციული ღმერთის ადგილას მყოფი სრულყოფილი უძლიერესი და თავისი საკუთარი ღირებულებების მქონე ზეადამიანი.

ეხლა ასეთი ზედამიანის გაკეთებას ცდილობს Homo Sapiens-ის კიბორგად ანუ ადამიანის და მანქანის ჰიბრიდად გადამქცევი ტრანსჰუმანიზმ-პოსტჰუმანიზმი.

Serge Netchaïev

Page d’aide sur l’homonymie
Nechayev.png

ნიჰილისტი დიქტატორი და მხეცი ლენინი იყო სერგეი გენადიევიჩ ნეჩაევის

 // რუსულად : Сергей Геннадиевич Нечаев : ის დაიბადა 1847 წლის  20 სექტემბერს და გარდაიცვალა პატიმრობაში 1882 წლის 3 დეკემბერს//. ეს ნიჰილისტი და ტერორისტი არამზადა რუსი რევოლუციონერი იყო.

მასაც გოეთეს მეფისტოფელის მსგავსად უნდოდა მის ირგვლივ არსებული სამყაროს მოსპობა.

მუშათა ოჯახში დაბადებული ნეჩაევი 1868 წელს სანკტ პეტერბურგში მასწავლებელი გახდა. ლენინის მსგავსად მასაც შეეძლო ნორმალური ადამიანური ცხოვრებით ცხოვრება მაგრამ ლენინის მსგავსად ისიც მკვლელი ნიჰილისტი გახდა. ამიტომ სცემდა მას თაყვანს გერმანიის კაიზერი ვილჰელმ მეორის მიერ დაქირავებული ლენი.

რუსეთის პოლიციის მიერ დევნილი ნეჩაევი ლენინის მსგავსად 1869 წლის მარტში დაიმალა ევროპაში, ჟენევაში სადაც შეხვდა დიდ რუს ანარქისტ მიხაილ ალეკსანდროვიჩ ბაკუნინს და დაწერა ” რევოლუციონერის კატეხიხმო”.

ნეჩაევის ცინიზმით და ძალადობისკენ მიდრეკილებით გადარეული ბაკუნინი წაეჩხუბა მას. ბაკუნინმა შემდეგი დაწერა ნეჩაევზე:

” სერგეი ნეჩაევმა თანდათანობით თავი დაარწმუნა იმაში რომ სერიოზული და უნგრეველი საზოგადოების მშენებელს საფუძვლად უნდა ჰქონდეს მაკიაველის პოლიტიკა და იეზუიტური სისტემა, რომ ამისთვის კარგი იარაღებია ძალადობა და ტყუილი.

ნეჩაევის თქმით ჭეშმარიტება, ურთიერთნდობა და სოლიდარობა უნდა იყოს ათიოდე კაცისთვის რომლებიც ქმნიან საზოგადოების წმიდათა წმინდას და დანარჩენი კაცობრიობა უნდა იყოს ბრმა საექსპლუატაციო მასალა ამ ათიოდე კაცის ხელში.

დაშვებულია, მეტიც, ნაბრძანებია მათი მოტყუება, მათი კომპრომეტაცია, მათი გაქურდვა და, საჭიროების შემთხვევაში, მათი მოკვლა.”

1869 წლის ზაფხულში ნეჩაევი ფარულად დაბრუნდა რუსეთში. მან მოსკოვში დააარსა რევოლუციური ჯგუფი ” ნაროდნაია ვოლია” // ”ხალხის ნება”//. მას გაუჩნდა ეჭვი რომ სტუდენტი ივანოვი მოღალატე იყო და მან მოაწყო მისი მკვლელობა. ამ ამბავმა უკარნახა დოსტოევსკის რომანი ”დემონების”, ”შეპყრობილების დაწერა.

დოსტოევსკიმ ნეჩაევის კონცეფცია მიაწერა თავის პერსონაჟ შიგალევს და ამ კონცეფციას ხსნის პიოტრ სტეპანოვიჩ ვერხოვენსკი:

” კარგია მის ხელნაწერში, გააგრძელა ვერხოვენსკიმ,- არის ჯაშუშობა.

მის სისტემაში საზოგადოების ყოველი წევრი უთვალთვალებს სხვას და დასმენა-დაბეზღება მოვალეობაა.

ყოველი ინდივიდი ეკუთვნის ყველას და ყველა ეკუთვნის ყოველ ინდივიდს. ყველა მონაა და ყველა თანასწორია მონობაში.

ცილისწამება და მკვლელობა უკიდურეს შემთხვევებში, მაგრამ ყველაზე მეტად თანასწორობა.

თავიდან მეცნიერებათა და ნიჭთა დონის დადაბლება.

მაღალი მეცნიერული დონე მისაწვდომია მარტო მაღალი გონიერებებისთვის !

მაღალი უნარების მქონე ადამიანები მუდამ იპყრობდნენ ძალაუფლებას და იყვნენ დესპოტები. ისინი მუდამ უფრო ცუდს აკეთებდნენ ვიდრე კარგს.

მათ ან განდევნიან ხოლმე ან კლავენ წამებით.

ენის ამოგლეჯა ციცერონისთვის, თვალების დათხრა კოპერნიკისთვის, შექსპირის ქვებით ჩა`, აი შიგალევიზმი !

მონები თანასწორები უნდა იყვნენ.

დესპოტიზმის გარეშე ჯერ არ ყოფილა არც თავისუფლება და არც თანასწორობა, მაგრამ ნახირში უნდა მეფობდეს თანასწორობა, აი შიგალევიზმი!

Ha, ha, ha ! გეცინებათ  ? მე შიგალევიზმის მომხრე ვარ ! »

— Fiodor DostoïevskiLes Démons

ნეჩაევი შემდეგ წავიდა ლონდონში და მერე პარიზში //1870//. პეტერბურგში მის თანამზრახველთა სასამართლოს დროს გამოაქვეყნეს მისი ”კატეხიზმოს” ნაწყვეტები.

1870-1872 წლებში ის დადიოდა შვეიცარიასა და პარიზს შორის. პარიზში მას ჰყავდა საყვარელი. ის მოგზაურობდა ბულგარელი რევოლუციონერების მიერ დამზადებული ყალბი ქაღალდებით.

ნეჩაევი დაბრუნდა შვეიცარიაში ,მაგრამ 1872 წელს ის გააგზავნეს რუსეთში სადაც ის დააპატიმრეს სანკტ-პეტერბურგის პეტრე-პავლესციხე-სიმაგრეში სადაც ის დაამწყვდიეს 20 წლით. ის ციხეში გარდაიცვალა 1882 წლის 21 ნოემბერს.

ნეაევმა თავისი პრინციპები გადმოსცა ტექსტში ” რევოლუციონერის კატეხიზმო”.

ამ ტექსტში ის ქადაგებდა სახელმწიფოს მოსპობას, ოპონენტთა მოკვლას, გადმოსცემდა რევოლუციის კონცეფციას, რევოლუციონერის საკუთარი თავის, ამხანაგების და საზოგადოების მიმართ დამოკიდებულებას.

ნეჩაევის თქმით რევოლუციონერმა უნდა გააძლიეროს ხალხის ტანჯვა რათა ტანჯვით შეშლილ-გამამაცებული ხალხი აჯანყდეს. ესაა ტერორიზმის ცენტრალური იდეა.

სერგეი ნეჩაევმა მოიგონა პროფესიონალი რევოლუციონერის ტიპი


სერგეი ნეჩაევი : რევოლუციონერის კატეხიზმო (1869) // ნაწყვეტი//

1. რევოლუციონერი შეჩვენებული ადამიანია.

მას არა აქვს საკუთარი ინტერესები. მას არა აქვს გრძნობები, ქონება, არ ყავს მეგობრები, სახელიც კი არ აქვს.

მას აქვს ერთადერთი ინტერესი, ერთადერთი აზრი, ერთადერთი ჟინი და სურვილი-რევლოცია, ირგვლივ ყველაფრის ნგრევა.

2. მან მარტო სიტყვით კი არა საქმითაც გაწყვიტა ყოველგვარი ურთიერთობა არსებულ წყობასთან, არსებულ წესიერ საზოგადოებასთან,უარყო მისი კანონები, წეს-ჩვეულებები და მისი ეთიკური პრინციპები.

ისაა არსებული წყობის და საზოგადოების დაუძინებელი მტერი.

რევოლუცონერი ამ საზოგადოებაში ცხოვრობს იმიტომ რომ უკეთესად დაანგრიოს ის.

3. რევოლუციონერს ეჯავრება დოქტრინები და ჩვეულებრივი მეცნიერებები რომლებსაც ის უტოვებს მომავალ თაობებს.

რევოლუციონერმა იცის,მაგრამ საუკეთესოდ იცის, ერთადერთი მეცნიერება. ნგრევის მეცნიერება.

რევოლუციონერი მარტო ნგრევის მიზნით სწავლობს მექანიკას,ფიზიკას, ქიმიას და, შეიძლება, მედიცინას.

რევოლუციონერი ამ მიზნიღ დღე და ღამე სწავლობს ცოცხალ მეცნიერებას: ხალხს, მის მახასიათებლებს, მის ფუნქციონირებას და ყველაფერს რაც შეადგენს არსებულ სოციალურ წყობას ყველა დონეზე.

რევოლუციონერის ერთადერთი და უნიკალური მიზანია არსებული საზიზღარი წყობის ნგრევა=მოსპობა.

4. რევოლუციონერს ეზიზღება საზოგადოებრივი აზრი და არსებული სოციალური ეთიკა ყველა მის გამოვლინებაში.

რევოლუციონერის აზრით მორალურია ყველაფერი რაც ხელს უწობს მის ირგვლივ არსებული პოლიტიკური, სოციალური, კულტურული, სულიერი რეალობის ნგრევა-მოსპობას და რევოლუციის ტრიუმფს.

რევოლუციონერის აზრით ამორალური და იმორალური და მოსასპობია ყველაფერი რაც აბრკოლებს მის სვლას გამარჯვებისკენ.

5. რევოლუციონერი თავისი მიზნის, არსებული ქვეყნის და საზოგადოების ნგრევა-მოსპობის ერთგული და თავდადებული ადამიანია.

რევოლუციონერი ულმობელი და დაუნდობელია ნასწავლი და პრივილეგირებული საზოგადოების მიმართ.

რევოლუციონერსა და ნასწავლ-პრივილეგირებულ საზოგადოებას შორის არის გამოუცხადებელი თუ გამოცხადებული გაუთავებელი ომი.

რევოლუციონერი არ ელის ნასწავლ-პრივილეგირებული საზოგადოებისგან არანაირ ლმობიერებას და სიბრალულს.

რევოლუციონერი მზად უნდა იყოს წამების გადასატანად.

აი ამ ოხრობით იყვნენ შთაგონებულები ბოლშევიზმის პირველი და მეორე ნომერი, გერმანიის კაიზერი ვილჰელმ მეორის მიერ დაფინანსებულ-დაქირავებული ლენინი და ლევ ტროცკი.

https://next.liberation.fr/livres/2011/11/05/leon-trotski-du-neuf-sur-le-vieux_772578

https://zen.yandex.ru/media/dnevnik_rolevika/svastika-v-krasnoi-armii-kakie-chasti-i-pochemu-nosili-etot-simvol-5c72476513cc4400b3abdab1

დემონ საპოჟნიკოვიჩ ჯუღაშვილის მიერ მოკლული ბრწყინვალე ინტელექტუალი ოქროპირი ანგელოზ ლევ ტროცკი.

19.08.2018

სვასტიკა იყო ბრწყინვალე ინტელექტუალი ლევ ტროცკის მიერ შექმნილი წითელი არმიის ნიშანი. ის მერე აიტაცა ჰიტლერმა. ქვევით არის 1918 წლის ფეხოსანი წითელარმიელის შინელის სახელოზე დაკრულ-დაკერებული ემბლემა.

მარცხნივ მეთაურის ნიშანია // ოქროთი და ვერცხლით ნაქარგი//. მარჯვნივ რიგითი წითელარმიელის ნიშანია // უბრალო ტრაფარეტული ბეჭდი//.

..

Слева - знак командира (золотое и серебряное шитье), справа - рядового красноармейца (простая трафаретная печать)



Слева – знак командира (золотое и серебряное шитье), справа – рядового красноармейца (простая трафаретная печать)

” ჩვენ კიდევ მივართ განგამდე, ჩვენ კიდევ დავიხოცებით ბრძოლებში რათა იაპონიიდან ინგლისამდე ბრწყინავდეს ჩემი სამშობლო” . ასეთი სიმღერის ღრიალით იპყრობდნენ 1921 წელს საქართველოს ლევ ტროცკის მიერ შექმნილი წითელი არმიის სვასტიკიანი მეომრები.

Мы еще дойдем до Ганга, мы еще умрем в боях, чтоб от Японии до Англии сияла Родина моя. 

  Trotsky: A Biography

არის ლევ ტროცკის ბიოგრაფია რომელიც დაწერა და 2009 წელს ინგლისურად გამოსცა ბრიტანელმა ისტორიკოსმა  Robert Service-მა, ის ფრანგულად გამოიცა 2011 წელს. ის ასევე თარგმნილია გერმანულად და ესპანურად.

ოქსფორდის უნივერსიტეტში რუსეთის ისტორიის მასწავლებელმა Robert Service-მა უკვე დაწერა სტალინის და ლენინის ბიოგრაფიები.

დღეს ლევ ტროცკის ხატავენ როგორც ანგელოზს დემონი სტალინის ფონზე.

Robert Service ანგრევს ამ მითოლოგიას.

” ნაშრომის მიზანია ჩვენება იმისა რისი დამალვაც უნდოდა ტროცკის”, ამბობს Service .

გავრცელებული აზრის თანახმად ტროცკი შიძლებოდა ყოფილიყო სტალინური ტერორის ალტერნატივა. ბრიტანელი პროფესორი უარყოფს ამ აზრს.

” სტალინს, ტროცკის და ლენინს ბევრად უფრო მეტი საერთო აქვთ ვიდრე განსხვავება”მ ამბობს ის და უმატებს რომ ტროცკის გამარჯვების შემთხვევაში ევროპას ბევრად უფრო დიდი სისხლისღვრა ელოდა ვიდრე ეს იყო სტალინის დროს.

Service ამბობს რომ ტროცკი იყო საკუთარი ნიჭიერებით ტკბობით გართული ნარცისი რომელსაც კონკრეტული საქმის კეთებაზე უფრო მეტად მოსწონდა ლამაზი სიტყვების წარმოთქმა რის გამოც ვერ შეამჩნია სტალინის მოქმედება და მოხდა ის რაც მოხდა.

Photographie de Robert Service en 2011

Robert Service en 2011.

Couverture
Robert ServiceProfessor of Russian History Robert Service
Harvard University Press, 2009 – 600 pages

Par Marc Semo — 5 novembre 2011 à 00:00

Dans une biographie fouillée, l’historien britannique Robert Service démythifie le leader révolutionnaire.

ჩაღრმავებულ ბიოგრაფიაში ბრიტანელი ისტორიკოსი Robert Service მითებს აცლის ბოლშევიკური გადატრიალების ლიდერის ფიგურას.

არც ერთი ისტორიკოსი აღარ დავობს იმაზე რომ, არც ერთ ისტორიკოსს ეჭვი აღარ ეპარება იმაში რომ ლევ ტროცკი ლენინთან ერთად იყო 1917 წლის ოქტომბრის ბოლშევიკური გადატრიალების სხვა დიდი, მეტიც, შეიძლება მთავარი, პროტაგონისტი.

ამერიკაში ლტოლვილობა-დასვენების შემდეგ 1917 წლის აპრილში სანკტ პეტერბურგში დაბრუნებული ლევ ტროცკი ყველანაირად აჩქარებდა ბოლშევიკურ გადატრიალებას. ” ჩვენი ორის გარეშე რევოლუცია არ იქნებოდა; ბოლშევიკური პარტიის ხელმძღვანელობა შეუშლიდა ხელს რევოლუციას” ამბოდა ლევ ტროცკი თავის თავზე და ლენინზე.

1935 წლის თავის დღიურშიც ლევ ტროცკი აკრიტიკებდა ზინოვიევის, კამენევის და სტალინის უმოქმედობას.

ლევ ტროცკი უკვე 1905 წლის რევოლუციის დროს იყო სანკტ-პეტერბურგის საბჭოს გმირი.

ლევ ტროცკი იყო მგზნებარე ორატორი, ვიზიონერი რევოლუციონერი და დიდი მწერალი- ” მისი პოლიტიკურ თამედროვეებს შორის მარტო ჩერჩილი იყო მისი თანასწორი-.

ლევ ტროცკის დიდ ყურადღებას არ აქცევდნენ ბიოგრაფები. სტალინისტები მას აგინებდნენ, ტროცკისტები მას აღმერთებენ. დელიკატური საკითხები უყურადღებოდ დარჩა, ამბობს ოქსფორდის პროფესორი Robert Service რომელიც წარმოადგენს ბრიტანელი ისტორიკოსების ახალ თაობას.

(Perrin).Publiciteblob:https://historyplusart.wordpress.com/b13ac4be-83d9-45e6-96ee-4fe04fb13643

ბერლინის კედლის დამხობის შემდეგ არქივების გახსნამ ახლებურად წარმოადგინა დღესაც არანორმალურად პოპულარული ლევ ტროცკის პიროვნება და როლი.

” ის ყველანაირად საზიზღარი ვინმეა, მაგრამ ისაა უდიდესი ებრაელი იესო ქრისტეს შემდეგ”, დაწერა ლევ ტროცკიზე რვოლუციის დროს მოსკოვში ბრიტანული მისიის ხელმძღვანელმა Bruce Lockhart-მა.

მაშ არის მითი. ტროცკისტების თვალში ლევ ტროცკი დღესაც განასახიერებს ოცნებას განმანთავისუფლებელ კომუნიზმზე, რევოლუციაზე რომელსაც უღალატა ოხერმა სტალინმა რომელმაც განმანთავისუფლებელი რევოლუცია გადააქცია ჩაგვრის სისტემად.

მაგრამ სინამდვილე სულაც არაა ესოდენ ბრწყინვალე.

” ტროცკის სურდა დისკუსიის, არჩევის ორგანიზაციის თავისუფლება, ის ხტბას ასხავდა პროლეტარული თვითგანთავისუფლების ღირსებებს, მაგრამ ეს სიტყვები სულაც არ ასახავდა ლევ ტროცკის ქცევას მისი დიდების ხანაში, 1917-1922 წლებში როდესაც მან მოსპო ყველანაირი ოპოზიცია”, წერს Service და ხაზს უსვამს რომ

” სტალინს, ლენინს და ტროცკის ბევრად უფრო მეტი საერთო ჰქონდათ ვიდრე განსხვავება”. ამაზე მოწმობს წიგნში მოყვანილი მრავალი ტექსტი.

მაგრამ ყველაზე მეტად არის ტროცკის პიროვნება.

ის იყო ბრწყინვალე ინტელექტუალი, დენდი, უმაგალითო პოლემისტი.

ხშირად ქედმაღალი და თავხედი ეგოცენტრული ლიდერი რომელსაც ეჭვიც არ ეპარებოდა იმაში რომ მისი ოქროპირობა უზრუნველყოფს მის გამარჯვებას.

მაზ ეზიზღებოდა აპარატის მანიოვრები.

მან უარყო უკვე დაქანებული ლენინის მიერ მისთვის შეთავაზებული პარტიაში მეორე თანამდებობა.

თავისი საკუთარი ბრწყინვალების ჭვრეტა-სიამაყით გატაცებული ტროცკი ქედმაღლურად ზიზღით უყურებდა და არარაობად თვლიდა სტალინს და მან დაკარგა თანამდებობები, მის მიერვე შექმნილი სახელმწიფო და ბოლოს წააგო თავი. ასეთი იყო ლევ ტროცკი თანამედროვე ბრიტანელი პროფესორის აზრით.

მაგრამ საბჭოთა ტრაღედია არ შემოიფარგლება ყველანაირი რევოლუციური პროცესისთვის დამახასიათებელი მხეცობით. საფრანგეთის რევოლუციაც უფრო თუ არა არანაკლებად მხეცური იყო ბოლშევიკურ რევოლუციაზე.

არის საკითხი ავანგარდიზმისა როდესაც თვითმარქვია ელიტა სარგებლობს რევოლუციით, ხელში ჩაიგდებს პრივილეგიებს და ფეხქვეშ ამოიდებს ხალხს.

ის ახდენს დემობილიზაციას ხალხისა რომლის განთავისუფლებასაც ვითომ ისახავს მიზნად.

ზუსტად ეს დაემართა ლევ ტროცკის.

1921 წელს ლენინის აზრის საწინააღმდეგოდ მან წამოაყენა პროფკავშირების მილიტარიზაციის წინადადება. ლენინის და მისი ბოლშევიკების მიერ ჩაღებული სამოქალაქო ომით გატიალებულ ქვეყანაში მან გააძიერა დიქტატურა და მონებად ამუშავა პროლეტრები და გლები ვითომ რომელთა გასანთავისუფლებლადაც მოაწყო მან რევოლუცია.

ლევ ტროცკიმ დიქტატურა გადააქცია წესად. სტალინმა უბრალოდ ისარგებლა ლევ ტროცკის მიერ დამყარებული ”წესრიგით”.

Rosa Luxemburg 1895-1900. წლებში

1919 წელს ბერლინში მოკლულმა როზა ლუქსემბურგმა ადრევე გააფრთხილა კაცობრიობა იმის თაობაზე თუ რა ურჩხული მოდის ლენინის და ტროცკის ბოლშევიზმის სახით.

როზა ლუქსემბურქს უყვარდა პირდაპირ ლაპარაკი, პირში მიხლა:

” ყოველ დემოკრატიულ ინსტიტუტს ისევე როგორც ყოველ ადამიანურ ინსტიტუტს აქვს თავისი საზღვრები და ნაკლები, მაგრამ ლენინის და ტროცკის მიერ შემოთავაზებული წამალი, დემოკრატიის მოსპობა, უარესია იმ ავადმყოფობაზე რომელსაც მან თითქოს უნდა უშველოს.

ის სპობს ცოცხალ წყაროს საიდანაც შეიძლება მოდიოდეს სოციალური ინსტიტუტების არასრულყოფილებების გამოსწორებისთვის აუცილებელი შესწორებები, დიდი ხალხური მასების დიდი უმრავლესობის აქტიური,ენერგიული, დაუბრკოლებელი პოლიტიკური ცხოვრება. ”

Certes, toute institution démocratique, comme toute institution humaine, a ses limites et ses lacunes. Mais le remède qu’ont trouvé Lénine et Trotsky – supprimer carrément la démocratie – est pire que le mal qu’il est censé guérir : il obstrue la source vivante d’où auraient pu jaillir les correctifs aux imperfections congénitales des institutions sociales, la vie politique active, énergique, sans entraves de la grande majorité des masses populaires ».

როზა ლუქსემბურგის თქმით სოციალიზმი ვერ იქნება ჩამოშვებული ზევიდან.

” ნეგატიური ასპექტის, ნგრევის დეკრეტირება შეიძლება, მაგრამ შეუძლებელია პოზიტიური ასპექტის, შენების დეკრეტირება: ახალი მიწა, ათასი პრობლემა”,ამბობდა ის.

ამ პრობლემების გადასაწყვეტად აუცილებელია მოსახლეობის უდიდესი ნაწილის უფართოესი თავისუფლება, უფართოესი აქტივობა.

არადა თავისუფლება, ხაზს უსვამდა როზა ლუქსემბურგი, არის სულ მცირე თავისუფლება იმისა ვინც სხვანაირად ფიქრობს”.

და თავისუფლება კი არა ტერორი ახდენს დემობილიზებას და დემორალიზაციას:

” საერთო არჩევნების, პრესის თავისუფლების, უსაზღვრო შეკრების, თავისუფალი აზრის ბრძოლის გარეშე სიცოცხლე უძრავი ხდება და კვდება ყველა სახელმწიფო ინსტიტუტში და ერთადერთ აქტიურ ელემენტად რჩება ბიუროკრატია”, ამბობდა როზა ლუქსემბურგი.

ლევ ტროცკი თავის ტექსტში ” ჩემი ცხოვრება” სიმპატიით ახსენებს როზა ლუქსემბურგს, იქნებ ესაა მისი გამოუთქმელი, ფარული სინანული?

1939 წელს ფრანგულად გამოიცა ლევ ტროცკის ტექსტი ” მათი მორალი და ჩვენი მორალი” რომელშიც ტროცკი ამბობს რომ საშუალებას ამართლებს მარტო მიზანი, რომ გამართლებულია ყველაფერი რაც რეალურად ანთავისუფლებს ადამიანებს. ამ ტექტის ფრანგულად მთარგმნელი ანარქისტი და ბოლშევიკი და სტალინის მოწინააღმდეგე Victor Serge ბევრი რამის მოწმე იყო.

მან გაიხსენა 1918 წლის ის ”შავი დღე” როდესაც ”ბოლშევიკთა პარტიის ცენტრალურმა კომიტეტმა ჩეკას კომისიებს მისცა საიდუმლო პროცედურით, ბრადელბულთა მოკვლის,სიკვდილით დასჯის უფლება მათი მოსმენის გარეშე, ისე რომ ბრალდებულებს თავის დაცვა არ შეეძლოთ”.

” იმ დღეს, დაუმატა მწუხარებით Victor Serge-მ, ცენტრალურ კომიტეტს შეეძლო ინკვიზიციის დავიწყებული პროცედურის აღდგენა ან არ აღდგენა და ცენტრალურმა კომიტეტმა დაუშვა შეცდომა.”

ამ შეცდომამ მიგვიყვანა სტალინური პროცესების ჯოჯოხეთამდე.

Wilhelm II with two other members of the army leadership in 1917

Wilhelm II, middle, opened the purse strings to weaken his enemy

გერმანიამ, გერმანიის კაიზერმა ვილჰელმ მეორემ მისი ბიძაშვილი ნიკოლოზ მეორის რუსეთის იმპერიის დასანგრევად ლენინს მისცა ტრანსპორტი, გზა, ფული,იარაღი, დინამიტი…. ამ ფულის და იარაღის მიწოდებასბოლშევიკებისთვის კოორდინაციას უწევდა გერმანიის ელჩი კოპენჰაგენში გრაფი

Ulrich von Brockdorff-Rantzau.

The phrase “I bring greetings from Olga” indicated that the Russian revolutionaries were getting more than just propaganda support. Weapons and dynamite also crossed the border. With the help of these “presents from Germany,” ships were sunk in Archangelsk and ports were set alight. Parvus’ actions were coordinated by the German ambassador in Copenhagen, Count Ulrich von Brockdorff-Rantzau, who believed supporting the communists was justified if it helped destroy the war coalition.

https://www.dw.com/en/how-germany-got-the-russian-revolution-off-the-ground/a-41195312

https://blogthucydide.wordpress.com/2020/04/18/lenine-itineraire-dun-monstre-1-3-le-theoricien-totalitaire/

 როგორ მისცა გერმანიამ ბიძგი რუსულ რევოლუციას.

ისტორიის სახელმძღვანელოებში ჩაწერეს და ადამიანებს თავში ჩაუჭდეს აზრი რომ რუსეთის რევოლუცია არის მუშების და გლეხების მიერ ცარისტი მმართველების დამარცხება და ადამმიანებს დაავიწყეს ის ფაქტი რომ ბოლშევიკური გადატრიალების ერთ-ერთი მომწყობი და უაქტიურესი მონაწილე იყო გერმანიის კაიზერი ვილჰელმ მეორე.

გერმანიის კაიზერმა ვილჰელმ მეორემ დახმარება გაუწია ბოლშევიკებს 1917 წელს.

    
 Roter Oktober - წითელი ოქტომერი-ბოლშევიკური გადატრიალება რუსეთში. 
ციურიხი, 1917 წლის 9 აპრილი: რუსი ემიგრანტები არიან რკინიგზის სადგურში, უცდიან წასვლას.  ისინი არ არიან მარტო.  ვიღაცეები მათ უძახიან მოღალატეებს, არამზდებს, ღორებს.  სხვები მათ მხარს უჭერენ და მღერიან ''ინტერნაციონალს''. გზები ცოტა ხნით დაბლოკილი იყო, შემდეგ მატარებელი წავიდა.  
ეს მატარებელი რუს ემიგრანტებს მისცა გერმანიის იმპერატორმა-კაიზერმა ვილჰელმ მეორემ რომელსაც ამით უნდოდა რუსეთის იმპერიაში // მისი ბიძაშვილი ნიკოლოზ მეორე ჰოლშტაინ-გოტორპ რომანოვის იმპერიაში// რევოლუციის დაჩქარება, ამ იმპერიის დამხობა. ამ მატარებლის ერთ-ერთ ვაგონში ბრძანდებოდა მოგვიანებით  ლენინის სახელით სახელგანთქმული ტიპი, ვლადიმირ ილიჩ ულიანოვი. 
მან გერმანული დახმარებით წყნარად დატოვა მშვენიერ ლტოლვილობა შვეიცარიაში და ის ერთი კვირის შემდეგ ჩაბრძანდა პეტროგრადში რომელსაც შემდეგ დაარქვეს ლენინგრადი და ბოლოს გადმოარქვეს სანკტ პეტერბურგი. გერმანელები თვალყურს ადევნებდნენ ლენინს. 
'' ის მუშაობს ჩვენი სურვილების შესაბამისად'' განაცხადეს გერმანიის სამხედრო ხელმძღვანელებმა ლენინის თაობაზე. 
რუსეთში თებერვლის რევოლუცია ძლივს დამთავრებული იყო, მეფე ნიკოლოზ მეორე გადაგვილი იყო ტახტიდან და მის მაგივრად იყო დროებითი მთავრობა. ბოლშევიკური გადატრიალება ჯერ არ ჩანდა.

მაგრამ ლენინმა რუსეთის პროლეტარულ მუშტებს მისცა გერმანული, პრუსიული ხიშტები.
ლენინის დაბრუნებას მის სამშობლოში ყურადღებით უთვალთვალებდნენ გერმანელები.  
'' ლენინის დაბრუნება რუსეთში წარმატებაა. ის მუშაობს თქვენი სურვილების შესაბამისად.'' ეს მისწერა  გერმანიის არმიის უმაღლესმა სარდლობამ თავის საგარეო საქმეთა სამინისტროს. 

გერმანული იმპერიალიზმი რუსეთის იმპერიასთან ომობდა 1914 წლიდან და ბერლინს უნდოდა რუსეთის იმპერიის დამხობა. 
ზუსტად იგივე უნდოდათ ლენინს და ლევ ტროცკის. ბოლშევიკების ინტერესები და გერმანული იმპერიალიზმის ინტერესები დაემთხვა ერთმანეთს. 

View at Medium.com

Image for post

რუსეთის იმპერიის დამარცხების მსურველმა გერმანიის კაიზერმა ვილჰელმ მეორემ  იცოდა რომ თუ კი ის დაამთავრებდა ომს აღმოსავლეთით ის შესძლებდა ჯარების გადაყვანას. 
მან ასევე იცოდა რომ  ევროპაში მყოფი და რუსეთის იმპერიის დამხობის მსურველი ლენინი იყო რუსეთის პოლიტიკური პეიზაჟის საშიში ელემენტი. 
ხოდა გერმანიის კაიზერმა ვილჰელმ მეორემ გადაწყვიტა ლენინისთვის და მისი ბოლშევიკებისთვის დახმარების გაწევა. 

და გერმანიისკაიზერმა ვილჰელმ მეორემ ლენინს და მის ბოლშევიკებს ტრანსპორტის გარდა მისცა ათობით მილიონი მარკა. 
ეს 1990-ან წლებში გამოაქვეყნა გერმანულმა გამოცემამ Stern.მან 
აჩვენა რომ ბოლშევიკური რევოლუცია დააფინანსა გერმანიამ. 
ასე მაგალითად 1917 წლის ივნისში გერმანული ინდუსტრიის ერთმა მაგნატმა  350 000 მარკა გააგზავნა შვედეთში ბანკში ლენინისთვის ხელმისაწვდომ ანგარიშზე.

Le 8 janvier 1918, წლის 8 იანვარს Reichsbank-მა ფული გაუგზავნა ლევ ტროცკის. ზოგი ისტორიკოსის თქმით გერმანიამ პოლიტიკურადაც დაარიგა ლენინი. ლენინი თავის გერმანელ პატრონებს დაპირდა რომ ხელისუფლებაში მოსვლისთანავე ის სამშვიდობო ხელშეკრულებას დადებდა გერმანიასთან და მის მოკავშირეებთან.

დაბოლოს უნდა ითქვას რომ 1917 წლის თებერვალში ციურიხის კაფე-კაფე მატანტალა ლენინი სულაც არ ფიქრობდა მოახლოებულ ბოლშევიკურ გადატრიალებაზე.

მაშინ ციურიხში ლენინმა წარმოთქვა სიტყვა 1905 წლის რევოლუციის მარცხზე.

მას არ ეპარებოდა ეჭვი იმაშირომ ცარისტული ავტოკრატია დაემხობოდა, მაგრამ მან მსმენელებს განუცხადა შემდეგი:

” ჩვენ, ძველი თაობა, ალბათ ვერ ვნახავთ ამ მომავალი რევოლუციის გადამწყვეტ ბრძოლებს. ერთ თვეში მეფე გადააყენეს ტახტიდან და ის შეცვალეს არისტოკრატებისგან, ლიბერალებისგან და ზომიერი სოციალისტებისგან შემდგარი დროებითი მთავრობით. ბოშევიკებმა არ მიიღეს მონაწილეობა ამაში.

ბოლშევიკებმა 8 თვის შემდეგ ჩაიგდეს ხელში სახელმწიფო თუ ის რაც სახელმწიფოსგან დარჩა. მზარდმა ქაოსმა მოსპო უუნარო , სწორი გადაწყვეტილებების მიღების უნარის არმქონე დროებითი მთავრობა.

ბოლშევიკებმა აიღეს ქუჩაში დაგდებული ხელისუფლება და დროებითი მთავრობის ბოლო ხელმძღვანელი, უუნარო პოპულისტი სოციალისტი გაიქცა.


In January 1917, Lenin, then long an exile, gave a talk in Zurich about Russia’s failed revolution of 1905. He did not doubt that the Tsarist autocracy would still be overthrown, but he told listeners that “We of the older generation may not live to see the decisive battles of this coming revolution.” A month later, the Tsar was deposed and replaced by a Provisional Government of aristocrats, liberals, and moderate socialists. Bolsheviks took no part in it; eight months later, they seized the state—or what was left of it. Mounting chaos had undone the Provisional Government, which was inept and constantly made ruinous choices, especially concerning Russia’s stumbling role in the First World War. The Bolsheviks took control in the name of Marxism in a power vacuum, and the last head of the Provisional Government, the ineffectual populist socialist Alexander Kerensky, fled.

გერმანელი ჰოლშტაინ-გოტორპ რომანოვების იმპერიას გერმანული ფულით თავზე მოაჯდა მონსტრი ლენინი

ლენინი, ერთი მონსტრის გზა

Couverture de l’édition française de 1925.

De la guerre impérialiste à la guerre civile

Couverture de l’édition française de 1925.

იმპერიალისტური ომიდან სამოქალაქო ომამდე.

ზევით არის ლენინის ტექსტი ” იმპერიალიზმი კაპიტალიზმის ბოლო ეტაპი”, 1925 წლის ფრანგული გამოცემა.

ლენინი იყო მონსტრი რომელმაც ღიად და დაუფარავად მიზნად დაისახა 1914 წლის პირველი მსოფლიო ომის სამოქალაქო ომად გადაქცევა.

” ჩვენი მუშაობის არსია ომის გადაქცევა სამოქალაქო ომად”, დაწერა მან.

პირველი მსოფლიო ომის დროს ლენინმა დაასკვნა რომ მსოფლიო ომი არის კაპიტალიზმის უმაღლესი სტადია, რომ ოპოზიციის, ფართო გაგებით კონფლიქტის ყოველგვარი ფორმა დაიყვანება ”ომზე” და მან სამოქალაქო ომი ჩათვალა კლასთა ბრძოლის ბოლო ეტაპად.

1916 წელს ლენინმა გამოაქვეყნა მისი ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ტექსტი

” იმპერიალიზმი კსპიტალიზმის უმაღლესი სტადია”.

ლენინის თქმით კაპიტალიზმი ამიერიდან ხასიათდეება ”დიდების” და ”პატარების”, მონოპოლიების და თავისუფალი კონკურენციის, რქმოდენიმე დიდი საწარმოს და მილიონობით პატარა სტრუქტურის,გაბატონებული და კოლონიზატორი ერების და დამონებული და კოლონიზებული ქვეყნების გამოკვეთილი კონფლიქტით.

კლასთა ბრძოლის მსოფლიო მასშტაბით აღქმით ლენინმა მოახერხმა რუსეთის ჩართვა კლასიკურ მარქსისტულ სქემაში:

დამოუკიდებლობისთვის ბრძოლებიც არსით კლასთა ბრძოლებია;

არადა რუსეთი ომობს მასზე ბევრად უფრო ინდუსტრიალიზებულ და მასზე უფრო პატარა გერმანიასთან. გერმანული იმპერიალიზმი მისი პოლიტიკური მიზნების მიღმა ამჟღავნებს უსვინდისო კაპიტალიზმის მადას.

არადა მარქსის და ენგელსის მიერ აღმოჩენილი მეცნიერული კანონების თანახმად ეს კაპიტალიზმი აგონიაშია, ისაა პარაზიტული და ხრწნადი- გამხრწნელი კაპიტალიზმი.

კაპიტალიზმის ხრწნის პასუხად სამოქალაქო ომი აუცილებელია იმიტომ რომ ის გაუხსნის გზას სიკეთეს.

” სერიოზული პროგრესი შეუძლებელია პროლეტარიატის ბურჟუაზიის წინააღმდეგ სამქალაქო ომის გარეშე. ამ ომის მიზანია ძალაუფლების დაპყრობა…”,ამბობს ლენინი.

ეს ომი უნდა იყოს ულმობელი და დაუნდობელი. ესაა სამკვდრო-სასიცოცხლო ომი. ლენინი არ მალავს იმას რომ უნდა ჟლეტა.

სამოქალაქო ომიც ომია. ძალადობა უნდა იყოს სამართალის მაგივრად… სამოქალაქო ომის მიზანია ბანკების, ფაბრიკების, ქარხნების ხელში ჩაგდება, ბურჟუაზიას უნდა წაერთვას წინააღმდეგობის უნარი. უნდა გაწყდეს მისი ჯარები.

ლენინი ამბობს რომ არანაირმა წესმა და ბარიერმა არ უნდა შეზღუდოს სამოქალაქო ომი. წესები და კანონები კარგია ” ბურჟუაზიული” საზოგადოებებისთვის. სა მოქალაქო ომში ბატონობს მხეცობა და ველურობა:

” სამოქალაქო ომს არა აქვს დაწერილი კანონები. კაპიტალისტურ ომს აქვს თავისი დაწერილი კანონები…. სამოქალაქო ომში არაა სასამართლოები მტრისთვის. ესაა სამკვდრო-სასიცოცხლო ომი. თუ არ მოკლავ მოგკლავენ. მაშ მოკალი თუ არ გინდა რომ მოგკლან.”

ბოლშევიკური ველურობა ლენინმა კიდევ ცხადად გამოხატა შემდეგნაირად:

” პროლეტარიატის რევოლუციური დიქტატურა არის ძალადობით დაპყრობილი და ძალადობით შენარჩუნებული ძალაუფლება რომელსაც პროლეტარიატი ახორციელებს რაიმე კანონით შეზღუდვის გარეშე.”

სიძულვილით შეპყრობილი

ლევ ტროცკიზე წიგნის ავტორმა, ოქსფორდის უნივერსიტეტის პროფესორმა Robert Service-მ დაწერა წიგნი ლენინზეც. მან ამ წიგნების დასაწერად გამოიყენა მოსკოვის არქივები. ის იყო მოსკოვში 1991 წელს. როდესაც შესაძლებელი გახდა არქივების ნაწილობრივი გახსნა.

Robert Service - Lénine - Editions Perrin

Lénine : ესაა მდიდარი და მიეთ-მოეთის გარეშე დაწერილი ბიოგრაფია.

une biographie riche et sans complaisance

P

ლენინი არ ყოფილა ღატაკი ჩაგრული ოჯახიდან. რობესპიერის მსგავსი პარანოიკოსი ლენინი 1870 წელს დაიბადა საკმაოდ შეძლებულ ოჯახში. მამამისის ძალისხმევის წყალობით ის აზნაურადაც გახადეს. ანუ ლენინი დაიბადა ჰოლშტაინ-გოტორპ რომანოვების იმპერიის ელიტის წრეში. მაგრამ ლენინი რა თქმა უნდა ახალი და წვრილი აზნაური იყო და ესეც იყო მისი დაბოღმვის მიზეზი.

ნამდვილად ნიჭიერ შეეძლო ბრწყინვალე კარიერის გაკეთება, მაგრამ მან მოინდომა თავისი სამშობლოს მოსპობა.

მეტიც, მისმა უფროსმა ძმამ მოინდომა იმპერიის პერესტროიკა და მან სხვებთან ერთად ჩაიფიქრა იმპერატორის მოკვლა. ის ჩამოახრჩეს.

ამის შემდეგ ულიანოვების ოჯახს მეზობლებმა ზურგი შეაქციეს.

მორჩა, ნიჭიერი ბიჭი ვალოდია ულიანოვი შეიპყრო მისი სამშობლოს ბრმა სიძულვილმა. მას შესძულდა ისინიც ვისაც არ უნდოდა მისი ძმის მკვლელი იმპერიის მოსპობა ანუ რუსეთის იმპერიის ლამის მთელი მოსახლეობა. ის გადაიქცა ლენინად.

Robert Service- მ მრავალჯერ ხაზი გაუსვა იმას რომ ლენინს ამოძრავებდა ბრმა შურისძიების გრძნობა და არა სწრაფვა მაღალი იდეალებისკენ.

https://blogthucydide.wordpress.com/2020/05/04/lenine-itineraire-dun-monstre-2-3-le-fondateur-du-totalitarisme/

Lénine, itinéraire d’un monstre (2/3) Le fondateur du totalitarisme

ტოტალიტარიზმის ფუძემდებელი მონსტრი ლენინის გზა. გერმანული ფულით და კამოს ნაირი ყაჩაღების მიერ ნაშოვნი სახსრებით ხელისუფლებაში მოსულმა ლენინმა გულცივად და ულმობლად განახორციელა დოქტრინა რომელიც თვითონ მან დაწერა მრავალ ნაშრომში.

ლენინმა შექმნა ტოტალურად ახალი რეჟიმი-ტოტალიტარიზმი.

მან ომი გამოუცხადა მისი ძმის მკვლელ იმპერიას და მოაწყო არნახული სასაკლაოები, ჟლიტა ყველა ვინც მან გამოაცხადა კლასობრივ მტრებად. ლენინმა მოკლა მილიონობით ადამიანი.

1910-ანი წლების ბოლოსთვის ავსტრიაშისაუბრობდნენ Joseph Schumpeter და Max Weber : ისინი ერთმანეთს შეხვდნენ ვენას კაფეში. შუმპეტერი ამბობდა თუ რამდენად გაახარებდა მას რუსეთში სოციალისტური რევოლუციის მოწყობა. სოციალიზმი აღარ იქნებოდა მარტო ქაღალდზე დაწერილი პროგრამა. ის დაადასტურებდა თავის სიცოცხლისუნარიანობას.

ვებერმა მას უპასუხა რომ კომუნიზმის რუსეთის განვითარების ამ სტადიაზე იქნება დანაშაული და მისი დამყარება გამოიწყვევს ადამიანის უმაგალითო სიბეჩავეს და საშინელ კატასტროფას.

” ეს ნამდვილად ასე მოხდება, უპასუხა შუმპეტერმა, მაგრამ რა მშვენიერი ლაბორატორიული ექსპერიმენტია”.

” ლაბორატორია სადაც დაგროვდება გვამების მთები”,უთხრა ნერვიულად ვებერმა. ” იგივე ითქმის გაკვეთის ნებისმიერ დარბაზზე”, უპასუხა შუმპეტერმა

ირგვლივ ყველაფერზე გაბოროტებულმა, ირგვლივ ყველაფრის სიძულვილით შეპყრობილმა ლენინმა გერმანული ფულით და ნაყაჩაღევით დაამყარა პირველი ტოტალიტარული რეჟიმი.

ლენინმა 1917 წელს ძალაუფლების ხელში ჩაგდებისთანავე დაიწყო ტოტალიტარული სახელმწიფოს შენება.

ჩამოთვალოთ ტოტალიტარიტარიზმის კრიტერიუმები რომლებიც დაადგინა Raymond Aron-მა:

ტოტალიტარიზმი ერთ პარტიას აძლევს პოლიტიკური საქმიანობის მონოპოლიას. ამ პარტიას შთააგონებს იდეოლოგია. იდეოლოგიაა მისი იარაღი… ეს იდეოლოგია ცხადდება სახელმწიფო ჭეშმარიტებად.

ტოლიტარულ სახელმწიფოს ასევე აქვს ძალის გამოყენების და დარწმუნების საშუალებათა ორმაგი მონოპოლია.

ეკონომიკურ და პროფესიულ საქმიანობათა უმეტესობა ექვემდებარება სახელმწიფოს.

ტოტალიტარულ სახელმწიფოში ყველაფერი სახელმწიფო აქტივობაა და ყველაფერი ექვემდებარება იდეოლოგიას.

ეკონომიკურ და პროფესიულ საქმიანობაში დაშვებული შეცდომა ამავე დროს იდეოლოგიური შცდომა და დანაშაულია.

აქედანაა ერთდროულად პოლიციური და იდეოლოგიური ტერორი.

ერთადერთი ბოლშევიკური პარტია ბატონობს სახელმწიფოზე, მართავს სახელმწიფოს. ეს პარტია მოქმედებს კლასთა ბრძოლის და პროლეტარიატის სახელით.

ლენინი და მისი ბოლშევიკები ამტკიცებენ რომ მარტო მათ იციან ჭეშმარიტება და ამკვიდრებენ თავის პროპაგანდას და ცენზურას.

ტოტალიტარიზმი ყოველგვარ ეკონომიკურ აქტივობას უმორჩილებს ბოლშევიკურ ხელისუფლებას და წინააღმდეგობის გამწევებს თუ ამ ხელისუფლების უარმყოფელებს აცხადებს სამაგალითოდ დასაჯელ მოსასპობ მტრებად.

ტოტალიტარიზმი შექმნა ლენინმა.

გერმანული ფულით მოწყობილი ბოლშევიკური გადატრიალების პირველივე კვირებიდან ამუშავდა ლენინისთვის საძულველი სამყაროს მოსპობის მანქანა. შეიქმნა ხელისუფლების ტოტალურად ახალი ფორმა.

ერთადერთი მმართველი პარტია რომლის მიზანიცაა მისი ინტერესების დაცვა და მისი იდეოლოგიის რეალიზაცია შეერწყა სახელმწიფოს რომლის ამოცანაც უნდა იყოს საერთო, საზოგადო ინტერესების დაცვა.

ეს შერწყმა გამოვლინდა სოვნარკომის ანუ სახალხო კომისართა საბჭოს შექმნით. ამ საბჭოს ხელმძღვანელობდა ლენინი რომელიც ასევე დარჩა ბოლშევიკური პარტიის ბელადად. ყველაფრის ხელმძღვანელებად დააყენეს ბოლშევიკები. პარტია თანდათანობით იკავებდა სახელმწიფოს და საზოგადოების ადგილს.

ჟურნალ-გაზეთები აკრძალეს, ბოლშევიკებმა დაიწყეს რადიოს და ტელეგრაფის გაკონტროლება. საბჭოებმა, რომლებშიც ბატონობდნენ ბოლშევიკები, შთანთქეს ქარხნების კომიტეტები. დეკემბრიდან დაიწყო პირველი ნაციონალიზაციები.

1918 წლის 18 იანვარს ტყვიამფრქვევებით დაშალეს დამფუძნებლი კრება სადაც ბოლშევიკები უმცირესობას შეადგენდნენ.
ჩეკა, სახელმწიფო სახელმწიფოში. ძალიან მალე, სამოქალაქო ომის დაწყებამდეც კი დაიწყო რეპრესიები.

ლენინის პოლიტიკა მასშტაბური ტერორის, რეპრესიების და წმენდის პოლიტიკა.

ისსპობდა და თრგუნავდა მოსახლეობის ყველა კლასს მაშინაც როცა არაფერი ემუქრებოდა ბოლშევიკურ რეჟიმს.

რამდენი კაცი და ქალი აწამა, მოკლა და გათელა ლენინური ტერორის დიდოსტატი ფელიქს ძერჟინსკის ჩეკამ? ხალხის მტრებად გამოცხადებული რამდენი უბრალო ადამიანი, რამდენი ინტელექტუალი და აშ. დაღუპა მან? ასობით ათასობით თუ მილიონობით დაიღუპა ტყვიით, სისხლით სავსე სარდაფებში, უკვე ლენინის მიერ შექმნილი საკონცენტრაციო ბანაკებისკენ მიმავალ გზებზე თუ ამ ბანაკებში.

1917 წლის ნოემბრიდან ოფიციალურად შემოიღეს ცნება ხალხის მტერი. ხალხის მტრებად ჯერ გამოაცხადეს ” ბურჟუა” ოპოზიციონერები .შემდეგ კი ყველა ვინ ბედავდა ბოლშევიკური ”ჭეშმარიტებისთვის” ასე თუ ისე წინააღმდეგობის გაწევას ან არ იღებდა მას.

1918 წელს ჩვეულებრივ ამბად იქცა ბოლშევიკების მიერ მძევლების აყვანა. ლენინის ბოლშევიკებმა შექმნეს საკონცენტრაციო ბანაკები რითაც დააბრუნეს ცარისტული კატორღა.

” მდიდარ კლასებში” მონიშნულ მძევლებად აყვანილებს უნდა უზრუნველეყოთ ბოლშევიკების მიერ დასახული ეკონომიკური მიზნების მიღწევა. თუ კი ეს მიზნები არ იყო მიღწეული მძევლებს ხოცავდნენ.

ლენინური ტერორის სხვა სიახლე იყო მტრებად გამოცხადებული სოციალური თუ ეთნიკური ჯგუფების დეპორტაცია-გადასახლება.

1917 წლის 10 დეკემბერს კი შეიქმნა ბოლშევიზმის ერთ-ერთი ყველაზე საშინელი ინსტრუმენტი ჩეკა, საგანგებო კომისია რომლის ამოცანაც იყო კომუნიზმისკენ მიმავალ გზაზე არსებული ყველა დაბრკოლების მოსპობა.

”’ კარგი კომუნისტი ამავე დროს კარგი ჩეკისტია”, თქვა ლენინმა.

ჩეკა,ბოლშევიკური პოლიტიკური პოლიცია ერეოდა სახელმწიფო და პირადი ცხოვრების ყველა სფეროში და მისი რეპრესიული ძალაუფლება იმდენად დიდი იყო რომ ის გადაიქცა სახელმწიფოდ სახელმწიფოში.

ჩეკა ჯაშუშობდა და კონტრჯაშუშობდა, იყო ეკონომიკური პოლიცია, აკონტროლებდა საბაჟოებს, ახშობდა აჯანყებებს, იყო სამხედრო პოლიცია, ეძებდა ყველანაირ შეთქმულებს, უთვალთვალებდა საზღვარგარეთ მოგზაურებს, ახდენდა სავალდებულო სამუშაოების ორგანიზაციას ან კიდევ აწესრიგებდა ტრანსპორტის ფუნქციონირებას.

ჩეკას პატრონმა ფელიქს ძერჟინსკიმ შესანიშნავად იცოდა თუ რა ამოცანა აქვს შესასრულებელი:

” ჩვენ ვართ ბურჟუაზიის როგორც კლასის მოსპობის ორგანო, დაკითხვის დროს მე არ ვსვავ კითხვას მოქმედებდა ესა თუ ის ვინმე საბჭოთა ხელისუფლების წინააღმდეგ. მე ვკითხულობ თუ რომელ კლასს ეკუთვნის ეს ინდივიდი”, თქვა ძერჟინსკიმ.

” ჩვენ მოვსპობთ ჩვენს მტრებს ასობით, ათასობით”.

გლეხთა აჯანყებები, გერმანიის თავდასხმები რითიც დარღვეული იქნა სამშვიდობო შეთანხმება, ოპოზიციის ნაფლეთების უკმაყოფილება ბოლშევიკების პოლიტიკით, 1918 წლის 30 აგვისტოს კინაღამ მოკლეს თვითონ ლენინი, საბაბებს რა გამოლევს, გამხეცებულმა ბოლშევიკებმა გამოაცხადეს წითელი ტერორი და ”ომის კომუნიზმი”.

მონასტერი სოლოვკების კუნძულების არქიპელაგზე თეთრ ზღვაში. ლენინის დროს ის გადააქციეს საკონცენტრაციო ბანაკად რომელსაც განაგებდა ბოლშევიკების პოლიტიკური პოლიცია ჩეკა.

სინამდვილეში ტერორი უკვე დაწყებული იყო მანამდე. ლევ ტროცკიმ 1918 წლის მარტიდან, მშვიდობის დროს, შექმნა წითელი არმია.

საკონცენტრაციო ბანაკები შექმნეს 1918 წლის აგვისტოს დასაწყისში.

ლენინის მოკვლის მცდელობამ ბოლშევიზმი გადააქცია მთლიანად დემონურ ძალად. შეგახსენებთ რომ ლენინის აზრით პროლეტარიატის დიქტატურა არის ჟლეტა-მოსპობის ომი.

1918 წლის 31 აგვისტოდან  Pravda- მ გააცხადა :

” მშრომელებო, მოვიდა ბურჟუაზიის მოსპობის დრო, თუ არა და ის მოგსპობთ თქვენ. ქალაქები ულმობლად უნდა გაიწმინდოს ბურჟუაზიული ნაგვისგან. ამიერიდან მუშათა კლასის ჰიმნი იქნება სიძულვილის და შურისძიების სიმღერა”.

Travailleurs, le temps est venu pour nous d’anéantir la bourgeoisie, sinon vous serez anéantis par elle. Les villes doivent être implacablement nettoyées de toute la putréfaction bourgeoise. […] A partir de maintenant, l’hymne de la classe ouvrière sera un chant de haine et de vengeance [12]

წითელი არმიის გაზეთი Krasnaïa Gazeta-ც არაორაზროვნად მოუწოდებდა:

” ჩვენ მტრებს გავჟლეტთ ასობით, ათასობით, დაე ჩაეხრჩნონ ისინი თავის საკუთარ სისხლში.”

le journal de l’Armée Rouge, est tout aussi clair : « Nous exterminerons nos ennemis par centaines, par milliers. Qu’ils se noient dans leur propre sang [13]. »

1918 წლის 5 სექტემბრის დეკრეტი ამბობს:

უდიდესი მნიშვნელობა აქვს საბჭოთა რესპუბლიკის დაცვას კლასობრივი მტრების საკონცენტრაციო ბანაკებში იზოლაციით.”

მოსასპობ-ამოსაძირკვი მტერია ” ბურჟუა”. ცნების ბუნდოვანება იძლეოდა სულერთია ვისი, ნებისმიერი ინდივიდის მოკვლის და დეპორტაციის საშუალებას.

1918 წლის იანვარში ანუ მისი კრომინალური ბოლშევიკური რეჟიმის დასაწყისში მან განაცხადა რომ აუცილებელია შჩვენებულ-წყეული კაპიტალისტური საზოგადოების ნარჩენების, კაცობრიობის ამ ნაგვის, მისი გამოუსწორებლად გახრწნილი და უსაშველოდ ავადმყოფი წევრების,ამ ინფექციის, კაპიტალიზმის მიერ სოციალიზმისთვის დატოვებული ამ ნაგვის მოსპობა.

არ უნდა იყოს ადგილი ხალხის, სოციალიზმის, მშრომელების ამ მტრებისთვის. უნდა მოვსპოთ მდიდრები და მათი ლაქია ბურჟუაზიული ინტელექტუალები. რუსული მიწა უნდა გავანთავისუფლოთ ამ მავნე მწერებისგან, რწყილი-ტილებისგან და ა.შ….. პარაზიტი ინდივიდი ადგილზე უნდა დაიხვრიტოს.

ლენინის დოქტრინის თანახმად ბრძოლა ბურჟუაზიასთა სამკვდრო-სასიცოცხლო ომია. მოკლავს ის ვინც დაასწრებს. მან თქვა:

” იქნება ძალადობა, სისხლისღვრა, ის სიცოცხლის ფასად დაუჯდება ასობით ათას მიწათმფლობელს, კაპიტალისტებს და მათ მომხრე ოფიცრებს. პროლეტარიატი ყველაფერს გასწირავს რევოლუციის გადასარჩენად.

მაგრამ სინამდვილეში ბოლშევიკები რევოლუციის გადარჩენაზე ბევრად უფრო შორს წავიდნენ.

ბოლშვიკებმა დაიწყეს სისტემატური,მეთოდური ხოცვა-ჟლეტა.

1919 წლის ნოემბრიდან სამხედრო ვითარება ისევ ხელსაყრელი გახდა ბოლშევიკური რეჟიმისთვის რაც იძლეოდა რეპრესიების შერბილება-შემსუბუქების ან რეპრესიების საერთოდ გაჩერების შესაძლებლბას.

მაგრამ ბოლშევიზმის მხეცურმა ბუნებამ არ ქნა ეს. მასობრივი მკვლელობები გაგრძელდა ამ თარიღის შემდეგაც.

ბოლშევიკები გაუთავებლად აწყობდნენ სასაკლაოებს და პარალელურად გეგმავდნენ და აჩაღებდნენ მსოფლიო ომს.

მათ შექმნეს მესამე,კომუნისტური ინტერნაციონალი-კომინტერნი რომელსაც უნდა გააერთიანებინა ამ გაერთიანების მსურველი მსოფლიო კომუნისტური პარტიები. ითქვარომ მსოფლიო შევიდა გლობალური სამოქალაქო ომის ხანაში და მიზანია ევროპის და ამერიკის თითქმის ყველა ქვეყანაში სამოქალაქო ომების გაჩაღება.

კომინტერნმა დაიწყო უნგრეთის, ესპანეთის, გერმანიის, ჩინეთის… დესტაბილიზაცია.

ბოლშევიკები არ კლავდნენ თავის დასაცავად. დანაშაულის ჩადენა ადამიანობის წინააღმდეგ ლენინის დოქტრინის თანაარსია იმთავითვე.

მილიონობით მკვდარი-1921-1922 წლის შიმშილის მსხვერპლები სარატოვში

https://www.icrc.org/en/doc/resources/documents/article/other/5rfhjy.htm

Famine in Russia: the hidden horrors of 1921

12-08-2003 Article, Le Temps, by Francis Haller

შიმშილი რუსეთში-1921 წლის დავიწყებული საშინელებები.

პირველი მსოოფლიო ომის სასაკლაოების და საშინელებების შემდეგ იყო პირველი მსოფლიო ომის ერთ-ერთი გამჩაღებელი გერმანიის კაიზერი ვილჰელმ მეორის მიერ დაქირავებულ-დაფინანსებული ლენინის მიერ მოწყობილი სამოქალაქო ომი და ტოტალიტარიზმი მათი სასაკლაოებით და საშინელებებით.

ყველაფერი ამით დაქანცულ-დაუძლურებულ-დაძარცვულ მოსახლეობებში რა თქმა უნდა გავრცელდა შიმშილი და ავადმყოფობები. რუსეთში,უკრაინასა და საქართველოში სულ მცირე 32 მილიონი ადამიანი იყო საფრთხეში

მსოფლიო პლუს ბოლშევიზმის მიერ გამოწვეულმა პოლიტიკურმა ქაოსმა მოსპო ჯანდაცვის ყველა არსებული სისტემა რასაც დაემატა საშინელი გვალვა და ყველაფერი ამის მიერ გამოწვეული საყოველთაო შიმშილი.

ამ შიმშილით შეშლილი გლეხები საფლავებიდან თხრიდნენ თავის მიცვალებულებს რათა ეჭამათ მათი ხორცი. ამას ამბობს თვითონ ბოლშევიკთა პოლიციის ანგარიში.

დაბეჩავებულმა გლეხებმა მიატოვეს ათასობით სოფელი და გაიფანტნენ საჭმელის საძებნად. ისინი გადარჩნენ ბალახობით, მიწის, მეტიც, ადამიანის ხორცის ჭამით.

გერმანიის კაიზერმა ვილჰელმ მეორემ და მისმა ლენინმა რუსები კანიბალებად გადააქციეს.

აღარაფერი იმალებოდა და ლენინმა 1921 წლის ივნისში აღიარა ტრაღედია. მწერალმა გორკიმ მსოფლიოს სთხოვა დახმარება.

ბოლშევიზმის მიერ შავ დღეში ჩაგდებულ მოსახლეობას დახმარება გაუწია საერთაშორისო წითელმა ჯვარმა.

მან შექმნა საერთაშორისო კომისია მშვიდობის დროს დახმარების ოპერაციებისთვის.

ამ კომისიამ იცოდა რომ დიდი რესურსები იყო საჭირო.

მან მოახერხა საერთაშორისო კონფერენციის მოწვევა და ამ კონფერენციამ შექმნა საგანგებო ორგანო ბოლშევიკების მიერ გატიალებული რუსებისთვის დახმარების გასაწევად. ამ ორგანოს ხელმძღვანელად დანიშნეს ნორვეგიელი დიპლომატი ფრიტიოფ ნანსენი. ნანსენი შუთანხმდა ბოლშევიკებს და მიიღო თავისუფლად მოძრაობის და მოქმედების უფლება.

ამ კოორდინირებული მიდგომის ფარგლებში თავის საქმეს აკეთებდნენ

American Relief Administration-ის ჯგუფებიც. მათ შექმნეს პროგრამა მილიონი ბავშვის საკვებად.

ნოემბერში რსეთის გატიალებულ რეგიონში ჩავიდა საკვებით და წამლებით სავსე ნახევარი მილიონი ვაგონი. წითელმა ჯვარმა ფინანსური დახმარება სთხოვა ერთა ლიგას. ზოგი დაპირდა ფულს, ზოგს არ უნდოდა ბოლშევიკებთან გაკარება, ეშინოდათ რომ სოლიდარობა ჩაითვლებოდა ბოლშევიკების აღიარებად…

Nansen ჩავიდა ვოლგას რეგიონში რათა თავისი თვალით ენახა თუ რა ხდება.

დაბრუნებულმა ნანსენმა თქვა რომ 19 მილიონი კაცი იღუპება თუ მათ დაუყოვნებლივ არ გაუწევენ დახმარებას. მან სიტყვები დაადასტურა მის მიერ გადაღებული ფოტოებით რომლებზეც ჩანს გამოუთქმელი საშინელება.

მოკლედ ლენინი რომ 1924 წლის 21 იანვარს არ მომკვდარიყო ის ნამდვილად განაგრძობდა მილიონობით ადამიანის ჟლეტას.

La déportation vers les camps fut un autre moyen d’éliminer l’opposition, au moins de l’enfermer, à défaut d’en tuer ses membres. Les documents des archives révèlent une véritable idéologie d’ingénierie sociale, consistant à débarrasser par la force des lieux entier de leur population pour déplacer celle-ci où les bolcheviks l’ont décidé. Par exemple, une directive datée du 23 octobre 1920 ordonne :

Vider de tous leurs habitants les bourgs Ermolovskaïa, Romanovskaïa, Samachinskaïa et Mikhaïlovskaïa […]


Embarquer toute la population mâle des bourgs ci-dessus mentionnés dans des convois et la déporter, sous escorte, vers le nord, pour y accomplir des travaux forcés de catégorie lourde. [20]

Trois semaines plus tard, signe que l’ordre était soigneusement appliqué, les responsables chargés de le mettre en œuvre réclamaient des moyens supplémentaires : « Pour achever les opérations de déportation, 306 wagons supplémentaires sont demandés d’urgence [21]. »

Les victimes de ce premier gouvernement communiste, toutes considérées comme des « ennemis de classe », peuvent être regroupées en différentes catégories. Les Cosaques furent massivement liquidés conformément à ce qu’on pourrait clairement appeler un génocide : leur extermination fut en effet le résultat d’une préméditation, attestée par un document de la main de Lénine du 24 janvier 1919 :

reconnaître comme seule mesure politiquement correcte une terreur massive contre les Cosaques riches qui devront être exterminés et physiquement liquidés jusqu’au dernier et, en général, contre tous les Cosaques qui ont participé directement ou indirectement à la lutte contre le pouvoir bolchevique [22].

Les paysans considérés comme « riches », avec toute la subjectivité que cette notion de richesse suppose, constituèrent un autre groupe de sacrifiés sur l’autel du socialisme : grands propriétaires fonciers, « capitalistes », « koulaks », parfois simplement propriétaires de quelques bêtes… Dès le printemps 1918, des réquisitions de grains furent ordonnées dans le cadre de la « bataille pour les céréales » lancée par le pouvoir. Evidemment, ce vol organisé ne pouvait manquer de susciter de vives résistances, allant jusqu’à l’insurrection. Si bien qu’en juillet 1921, sept camps de concentration, en plus de ceux déjà existants, furent ouverts pour pouvoir enfermer pas moins de 50 000 paysans refusant de se laisser déposséder des fruits de leur travail.

Le clergé orthodoxe subit lui aussi durement les mesures communistes. Car, ses membres, représentants du « clergé réactionnaire », ne méritent que la mort pour Lénine, qui affirme qu’il faut les tuer « de la manière la plus décisive et la plus impitoyable, avec une telle brutalité qu’il [le clergé] s’en souvienne pour des décennies [23]. » Dans la seule première moitié de 1922, 8 000 prêtres et religieux — moines et moniales — sont massacrées. À une date, soulignons-le derechef, où aucune opposition ne justifie le crime, preuve, là encore, que le communisme n’existe pas sans le meurtre de masse.

Les victimes assimilées à des déchets ou à des parasites

Un élément expliquant un carnage humain aussi étendu tient au fait que Lénine ne considérait pas ses ennemis comme des êtres humains, mais comme des animaux et des parasites insupportables dont l’extermination constituait un progrès pour l’édification du socialisme. Il suffit de lire sa prose abjecte pour s’apercevoir du très haut degré de mépris qu’il affichait pour ses victimes.

Comme le souligne Dominique Colas, Lénine conçoit son projet politique totalitaire comme une œuvre de nettoyage d’une Russie trop longtemps restée vautrée dans le tsarisme. Le rôle du parti est de déblayer le « fumier moyenâgeux [24] » dit-il. Ce ne sont même plus des hommes que les bolcheviks s’évertuent à tuer, mais de simples déchets, des ordures. Lénine ne cesse de réclamer qu’on se « débarrasse des détritus petits-bourgeois [25] ».

La métaphore animale est récurrente dans ses écrits. Le régime doit « épurer la terre russe de tous les insectes nuisibles » selon le texte « Comment organiser l’émulation » rédigé dès décembre 1917. En 1920, le dictateur exprime sa satisfaction d’avoir « nettoyé de nombreuses villes russes de cette vermine [26] » en parlant des gardes blancs assassinés.

Les « koulaks » sont affublés des noms les plus avilissants : vampires, scorpions, sangsues, buveurs de sang… Un autre texte de Lénine en dit long sur le dégoût que lui inspiraient ces personnes :

Les koulaks sont les ennemis jurés du gouvernement soviétique. […] Ces vampires se sont enrichis sur la faim du peuple. […] Ces araignées se sont engraissées aux dépens des paysans ruinés par la guerre, aux dépens des ouvriers. Ces sangsues ont sucé le sang des travailleurs et se sont enrichies alors que les ouvriers des villes et des usines mouraient de faim. […] Tous à mort ! [27]

La rage de tuer

De tels textes révèlent la haine quasi pathologique de Lénine pour des groupes entiers d’êtres humains incarnant, à tort ou à raison à ses yeux, la démocratie et le capitalisme que, pétri de son savoir marxiste soi-disant scientifique, il considérait comme condamnés par l’Histoire.

Un ordre de tuer (ci-contre), qu’il signa le 11 août 1918, trahit la « rage » — le mot est de Nicolas Werth — qui l’anime quand, du stylo, il scelle le sort des habitants de villages entiers :

Camarades, le soulèvement koulak dans vos cinq cantons doit être écrasé sans pitié. Les intérêts de la révolution tout entière l’exigent, car partout la lutte finale avec les koulaks est désormais engagée. Il faut 1) Pendre […] pas moins de cent koulaks, richards, vampires connus. 2) Publier leurs noms. 3) S’emparer de tout leur grain. 4) Identifier les otages comme nous l’avons indiqué dans notre télégramme hier [28].

On finira sur une dernière image de Lénine, très calme, sourire aux lèvres, expliquant à ses interlocuteurs ce qu’est la dictature selon lui, laissant pointer une note de sadisme :

Lénine nous dit en souriant : « La dictature du prolétariat ne s’exerce pas seulement sur la bourgeoisie mais aussi sur la partie encore inconsciente et rétive des prolétaires et de leurs alliés, les réformistes. Les réformistes, on les fusille ! » Il prononce « fisile » et accompagne le mot d’un petit geste sec, sans cesser de sourire. [29]

Il sourit. Lénine sourit en pensant à ceux qu’il assassine. Six millions d’êtres humains furent exterminés sous son règne. À leur sujet, Thierry Wolton écrit :

Les millions de morts fauchés dans les premières années du bolchevisme ne sont que l’avant-garde de l’immense armée des sacrifiés qui tomberont à leur tour aux quatre coins du monde pour satisfaire l’idéal. [30]

La machine à broyer entamait seulement sa route.

.

.

_______________
[1] Cité par Jean-François Revel, La grande parade. Essai sur la survie de l’utopie socialiste, Paris Plon, 2000, pp. 163-164 ; Karl Jaspers, Three Essays : Leonardo, Descartes, Max Weber, Harcourt, Brace and World, New-York, 1964, p. 222.
[2] Raymond Aron a défini le totalitarisme en ces termes dans son livre Démocratie et totalitarisme, réédité dans le recueil Penser la liberté, penser la démocratie, Paris, Gallimard, 2005, pp. 1407-1408.
[3] Stéphane Courtois, Communisme et totalitarisme, Paris, Perrin, « Tempus », 2009, p. 112.
[4] Ibid., p. 113.
[5] Nicolas Werth, Histoire de l’Union soviétique, Paris, PUF, « Thémis », 2008, pp. 129-130.
[6] Stéphane Courtois, Communisme et totalitarismeop. cit., p. 85-87.
[7] Cité par Nicolas Werth, dans « Les manuscrits censurés de Lénine », in L’Histoire, octobre 2007, n° 324, p. 44.
[8] Nicolas Werth, « ‟Lénine est aussi coupable que Staline” », in L’Histoireop. cit., p. 42.
[9] Cité par Dominique Colas, Le léninisme, Paris, PUF, « Quadrige », 1998 (rééd.), chapitre neuvième.
[10] Ibid.
[11] Cité par Thierry Wolton, Une histoire mondiale du communisme, tome 1 Les bourreaux, Paris, Grasset, 2015, p. 134.
[12] Ibid., p. 133.
[13] Ibid., p. 133.
[14] Ibid., p. 133.
[15] Ibid., p. 173.
[16] Stéphane Courtois, Communisme et totalitarismeop. cit., pp. 89-90.
[17] Ibid., p. 78.
[18] Ibid., p. 101.
[19] Thierry Wolton, Une histoire mondiale du communisme, op. cit., p. 151.
[20] Ibid., p. 149.
[21] Ibid., p. 159.
[22] Cité par Nicolas Werth, « ‟Lénine est aussi coupable que Staline” », op. cit., p. 43.
[23] Ibid., p. 45.
[24] Cité par Dominique Colas, Le léninismeop. cit., chapitre quatrième.
[25] Ibid., chapitre huitième.
[26] Ibid., chapitre huitième.
[27] Thierry Wolton, Une histoire mondiale du communisme, op. cit., p. 142.
[28] Cité par Nicolas Werth, dans « Les manuscrits censurés de Lénine », op. cit., p. 44
[29] Cité par Louis-Oscar Frossard, Mon journal de voyage en Russie, 1921 ; cité par Pierre Rigoulot et Ilios Yannakakis, Un pavé dans l’Histoire. Le débat français sur Le Livre noir du communisme, Paris, Robert Laffont, 1998, p. 13.
[30] Thierry Wolton, Une histoire mondiale du communisme, op. cit., p. 212.

Animé par la haine

Dès lors, dans la configuration d’une telle guerre civile, pas de place pour l’entre-deux ou pour le compromis. Le monde se divise en deux : il y a « eux » et « nous ». Lénine en fera un mode de gouvernement que reprendront tous les régimes communistes sans exception. Il déclare que la terreur vise « les éléments hésitants et nuisibles de notre propre milieu », « les individus coupables d’indiscipline », « les éléments instables et inconséquents de la masse laborieuse elle-même » [21]. La violence étant le moteur de l’histoire — violence à prendre au sens large, encore une fois —, la tâche des bolcheviks est de s’en rendre maître, la contrôler pour l’utiliser à une fin révolutionnaire contre leurs ennemis.

À l’égard de ceux-ci, Lénine manifeste une haine viscérale. L’un des fondateurs du POSDR le présente comme un homme dans lequel « la flagellation des autres […] s’exprime dans une haine sociale abstraite et une froide cruauté politique [22] » Lénine n’a, en tout état de cause, jamais considéré les hommes en tant que tels : l’être humain n’a « pratiquement aucun intérêt pour Lénine, il ne pensait que partis, masses, Etat… [23] » dit l’écrivain bolchevik Maxime Gorki.

En novembre 1917, lorsque Lénine s’empare du pouvoir par la force, il dispose d’une idéologie fondée sur la pseudo-science marxiste et d’un parti dont le rôle historique est de faire entrer la Russie puis le monde entier dans le socialisme comme étape ultime avant la descente sur Terre de la cité idéale sans classes. Muni de ce programme, il entreprendra de plonger la Russie dans une nuit totalitaire qui durera soixante-dix ans.

 Robert Service Ed. Perrin, 620 pp., 27 €.

La tragédie soviétique de Martin Malia

Ce livre de Martin Malia (professeur et spécialiste de la Russie) représente une grande oeuvre concernant le Totalitarisme Communiste Soviétique, de sa création le 25 octobre 1917 à Petrograd en Russie par Lénine, Trotski et Staline…, jusqu’à son effondrement en 1991.

Dès le 7 décembre 1917, Lénine fonda l’un des deux organes de répression du Parti Bolchevique, destiné à appliquer la « Dictature du prolétariat » : la Tcheka, la Police Politique dirigée par un Aristocrate Polonais rallié au Bolchevisme, Felix Dzerjinski.

A la fin de 1917 eurent lieux les élections au suffrage universel en vue de réunir l’Assemblée Constituante. Le vainqueur fut le Parti Socialiste Révolutionnaire avec 40 % des voix, alors que le Parti Bolchevique récolta seulement 24 % des voix et des sièges.
L’Assemblée Constituante fut donc convoquée le 5 janvier 1918, contre la volonté de Lénine. Et de toute manière l’Assemblée fut dissoute par la force, dès le lendemain sur ordre de Lénine.
En seulement 2 mois, depuis la prise du Pouvoir par les Bolcheviques, ceux-ci s’attaquèrent par deux fois aux institutions : d’abord, le 25 octobre donc lors du coup d’État militaire, puis en dissolvant l’Assemblée Constituante par la violence. Sans parler de la foultitude d’assassinats déjà commis contre les imaginaires « ennemis du peuple », en si peu de temps.

Début mars, Trotski fit signer à Brest-Litovsk une paix séparée avec l’Allemagne, mais en sacrifiant la Russie, d’importants territoires. L’objectif des Bolcheviques étant d’obtenir la paix, uniquement afin d’avoir les mains libres pour transformer cette Première Guerre Mondiale en une Guerre Civile, dans un premier temps intérieure, puis mondiale…

Au 1er trimestre 1918, le second organe de répression du Pouvoir Bolchevique fut créé. Il s’agit de l’Armée Rouge fondée par Trotski. Durant la Guerre Civile, entre 5 et 6 millions de Russes furent enrôlés dans l’Armée Rouge ; et environ 3 millions de soldats désertèrent.
L’idéologue qu’était Trotski, n’hésita pas à recruter des milliers d’officiers et de sous-officiers expérimentés de l’ex-Armée Tsariste pour encadrer son Armée Rouge. Eh oui ! Le Communisme réel devait parfois savoir se montrer pragmatique face aux contraintes du terrain…
Mais ce pragmatisme n’excluant ni le contrôle et encore moins la confiance, Trotski fit suivre les officiers de très près par un corps de Commissaires Politiques et en prenant soin de garder leurs familles en « otages ».

A partir du 12 juin 1918, le gouvernement Bolchevique décréta la Nationalisation de toute l’industrie lourde, puis de l’industrie légère, du commerce de gros, du commerce de détail, des coopératives, ainsi que des entreprises artisanales et commerciales à partir de cinq employés…, bref quasiment toute l’économie du pays appartenait désormais à l’Etat-Parti-Unique Communiste !

Dans le cadre du Communisme de Guerre, la « lutte des classes » aux villages fut déclenchée contre les « koulaks petits-bourgeois » (petits propriétaires terriens). En réalité, l’objectif du Communisme de Guerre consistait dans la réquisition par la violence des récoltes agricoles dans la paysannerie.
Pour ces réquisitions, le Commissariat de l’Approvisionnement était secondé dans son infâme mission par la Tcheka, contre les soi-disant ennemis « accapareurs » et les « koulaks ».

Le 5 septembre Lénine fit paraître le décret sur la Terreur Rouge Bolchevique.

En 1919, furent créées les premières fermes d’État ou Sovkhozes. Même si la sécheresse fut importante pendant ces terribles années, c’est surtout la politique du Communisme de Guerre qui fut responsable de la gigantesque Famine de 1921 – 1922, faisant 5 000 000 de morts.

Alors qu’en 1917 (comme nous l’avons déjà vu) les ouvriers étaient peu nombreux : 3 millions seulement, il n’en restait plus que 1,2 millions en 1920. Martin Malia nous présente alors l’ironie suivante (page 207) :

« Comme on le disait chez les mencheviks avec une belle ironie : tout ce qui restait, c’était une dictature sans prolétariat. »

En 1919 fut également fondée la 3ème Internationale ou Internationale Communiste (Komintern). Mais les premières tentatives de « Communisation » échouèrent entre 1919 et 1920 : à Berlin, en Pologne, etc..

En mars 1921, des grèves se produisirent à Petrograd ainsi qu’une révolte à la base navale de Cronstadt. Les marins de Cronstadt représentaient la dernière force militaire encore capable de menacer le Pouvoir Communiste. Trotski se chargea de mener cette énième répression, dans un massacre de masse engendrant un bain de sang indescriptible. D’autres foyers de résistance perduraient encore, comme dans la province de Tambov. Le Général Toukhatchevski qui avait déjà été missionné par Trotski pour écraser l’insurrection de Cronstadt, fit de même avec celle de Tambov.

En 1921, le marché économique fut remplacé par le Gosplan ou Comité d’État pour la planification, chargé de gérer « rationnellement » l’économie en terme de « besoins réels » et non plus en terme de profit ou de fonctionnement « anarchique » du marché. Au bout du bout de la régression économique, la monnaie fut abolie.
Et en plus de cette horrible débauche de violence et de cette aberration économique, Trotski proposa de Militariser le monde du Travail, cela signifiait donc de diriger l’industrie comme son Armée Rouge !

En parallèle, une campagne d’élimination de la religion et de persécution : des religieux, des artistes, des écrivains, des intellectuels, battait son plein. Car pour imposer l’idéologie Totalitaire Communiste, il ne pouvait exister qu’une seule « croyance ».

Chaque catégorie sociale considérée comme « ennemie du peuple » était décrite par une terminologie discriminatoire spécifique : « koulaks avides », « traîtres petits-bourgeois », « requins impérialistes », etc..
La propagande du Parti Communiste Soviétique consistait à décrire tous les évènements qui se produisaient dans le pays ou dans le monde, à travers l’unique prisme de la « lutte des classes » dans : la presse, la radio, le cinéma, etc.. Le langage était idéologisé, instrumentalisé, politisé et fanatisé, tel que le décrit avec sa « novlangue », George Orwell dans son fabuleux ouvrage 1984.

Role In Soviet Government

https://www.britannica.com/biography/Leon-Trotsky/Role-in-Soviet-government

À la suite de la conclusion du traité de Brest-Litovsk, Trotsky démissionna de ses fonctions de commissaire étranger, cédant le poste à Georgy Chicherin, et fut immédiatement nommé commissaire de la guerre, jusqu'ici une responsabilité de comité. En tant que commissaire de guerre, Trotsky a dû faire face à la formidable tâche de construire une nouvelle Armée rouge à partir de la pagaille de l'ancienne armée russe et de se préparer à défendre le gouvernement communiste contre les menaces imminentes de guerre civile et d'intervention étrangère. Trotsky a choisi de se concentrer sur le développement d'une force petite mais disciplinée et professionnellement compétente. Son abandon de l'idéal révolutionnaire de la démocratisation et des tactiques de guérilla a suscité de nombreuses critiques de ses méthodes parmi d'autres communistes. Il a été particulièrement critiqué pour avoir recruté d'anciens officiers tsaristes («spécialistes militaires») et les avoir mis au travail sous la supervision de commissaires militaires communistes. La politique militaire de Trotsky a été combattue sans succès par une coalition de puristes ultralégistes et de chefs de partis rivaux, notamment Staline, avec qui Trotsky a eu un affrontement acrimonieux pour la défense de la ville de Tsaritsyn (plus tard Stalingrad, maintenant Volgograd). L’approche de Trotsky a cependant été confirmée par le succès de l’Armée rouge à repousser les attaques des armées blanches anticommunistes en 1918 et 1919.





Avec le triomphe des forces communistes et la fin de la guerre civile russe en 1920, Trotsky, conservant ses fonctions de commissaire à la guerre, se tourna vers la reconstruction économique de la Russie. Il a d'abord proposé un assouplissement de la centralisation stricte du communisme de guerre pour permettre aux forces du marché d'opérer. Rejeté en cela, il s'est efforcé d'appliquer la discipline militaire à l'économie, en utilisant des soldats comme armées de travail et en essayant de militariser l'administration du système de transport. Pendant la phase de guerre civile et de communisme de guerre du régime soviétique, Trotsky était clairement établi comme l'homme numéro deux après Lénine. Il était l'un des cinq premiers membres du Politburo lorsque cet organe directeur du Parti communiste a été créé en 1919. En puissance intellectuelle et en efficacité administrative, il était le supérieur de Lénine et n'hésitait pas à être en désaccord avec lui, mais il manquait de facilité à manipulation politique pour gagner les décisions des partis. Trotsky a joué un rôle de premier plan dans le lancement du Komintern en 1919 et a rédigé son manifeste initial. Au cours de l'hiver 1920-1921, des dissensions généralisées éclatèrent sur la politique du communisme de guerre, non seulement parmi la population mais aussi parmi les dirigeants du parti. Le point en litige dans la controverse était le rôle futur des syndicats. La gauche utopique voulait que les syndicats administrent l'industrie; Lénine et l'aile prudente voulaient que les syndicats se limitent à surveiller les conditions de travail; Trotsky et ses partisans ont tenté de concilier radicalisme et pragmatisme en visualisant l'administration à travers les syndicats représentant l'autorité centrale de l'État. La crise atteint son paroxysme en mars 1921, avec une agitation pour la démocratie au sein du parti d'une part et le défi armé représenté par la garnison navale de Kronshtadt d'autre part. À ce stade, Trotsky s'est rangé du côté de Lénine, commandant les forces qui ont réprimé la rébellion de Kronshtadt et soutenant la suppression de l'activité des factions ouvertes dans le parti. Trotsky a accepté le retrait de Lénine du communisme idéal en faveur de la nouvelle politique économique, y compris sa vision conventionnelle des syndicats. Ce degré d'accord, cependant, n'empêcha pas Trotsky de perdre un degré substantiel d'influence politique au 10e Congrès du Parti en mars 1921.


Au cours de l'hiver 1922–23, Lénine se remit partiellement et se tourna vers Trotsky pour l'aider à corriger les erreurs de la troïka, en particulier dans la politique commerciale extérieure, la gestion des minorités nationales et la réforme de la bureaucratie. En décembre 1922, mettant en garde dans son «Testament» alors secret du danger d'une scission entre Trotsky et Staline, Lénine qualifie Trotsky d'homme aux «capacités exceptionnelles» mais «d'une trop grande confiance en soi et d'une disposition à être trop attiré par l'aspect purement administratif des affaires. Juste avant d'être réduit au silence par un dernier coup en mars 1923, Lénine a invité Trotsky à ouvrir une attaque contre Staline, mais Trotsky a choisi d'attendre son heure, envisageant peut-être une alliance contre Zinovyev. Staline a agi rapidement pour consolider son emprise sur le Comité central lors du 12e Congrès du Parti en avril 1923. À l'automne, alarmé par les incursions de la police secrète parmi les membres du parti et les efforts pour affaiblir son contrôle du commissariat de guerre, Trotsky a décidé de frapper la direction du parti. En octobre, il a adressé une critique de grande envergure au Comité central, soulignant en particulier la violation de la démocratie au sein du parti et l'échec à développer une planification économique adéquate. Des réformes ont été promises et Trotsky a répondu par une lettre ouverte détaillant la direction à prendre. Ceci, cependant, n'a servi que de signal pour une contre-attaque de propagande massive contre Trotsky et ses partisans pour des raisons de factionnalisme et d'opportunisme. A ce moment critique, Trotsky tomba malade d'une fièvre non diagnostiquée et ne put participer personnellement à la lutte. En raison des contrôles organisationnels de Staline, la direction du parti l'emporta facilement, et la controverse sur le «nouveau cours» prit fin à la 13e conférence du parti en janvier 1924 (la première assemblée du parti essentiellement dirigée par étapes) avec la condamnation de l'opposition trotskyste comme un menchevik- comme la déviation factionnelle illégale. La mort de Lénine une semaine plus tard n’a fait que confirmer l’isolement de Trotsky. En convalescence sur la côte de la mer Noire, Trotsky fut trompé sur la date des funérailles, ne parvint pas à retourner à Moscou et laissa les lieux à Staline. Son éloge funèbre pour le défunt chef du parti fut, en fait, livré dans une biographie de Lénine que Trotsky écrivit pour la 13e édition (1926) 

de l'Encyclopædia Britannica.

მაჰმადიანს უყვარს იესო და გოგიაგვახარიას- გორბაჩოვის ცოლის დაქალის ქმარი, ნიუანსია

მაჰმადიანები არ არიან ნიჰილისტი 

ჰიპერსუპერობერინდივიდუალისტი ლიბერტარი ჰედონისტები

https://www.independent.co.uk/voices/muslims-christmas-jesus-god-islamophobia-prophet-muhammad-a8697971.html

მაჰმადიანებს უყვართ იესო. წინასწარმეტყველმა მუჰამედმა თქვა: 

”ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი პიროვნება მეგობრობაში და 

სიყვარულში როგორც ამქვეყნად ისე იმქვეყნად არის იესო, 

მარიამის შვილი. 

იესო ყურანში მოხსენიებულია ასზე მეტჯერ და 

წინასწარმეტყველი მუჰამედი მოხსენიებულია მხოლოდ 5-ჯერ. 

ყურანში არის მთელი თავი ” მარიამი” სადაც მარიამი აღწერილია 

როგორც საუკეთესო ქალი მათ შორის ვისაც კი ოდესმე დაუდგია 

ფეხი დედამიწაზე. მარიამი არის ერთადერთი დასახელებული 

ქალი ყურანში. 

მაჰმადიანებს არა მარტო უყვართ იესო. მათ სწამთ რომ იესო არის 

ღმერთის უდიდესი მაცნე. მაჰმადიანებს სწამთ მისი 

სასწაულებრივი დაბადებისა.

მაჰმადიანებს სწამთ რომ ღმერთმა იესოს მისცა მიცვალებულთა 

გაცოცხლების, კეთროვანთა და ბრმათა განკურნების ძალა და 

სწამთ იესოს მეორედ დაბრუნებისა ამქვეყნად. 

მაჰმადიანებს უყვართ იესო და ისინი დიდ პატივს სცემენ იესოს. 

ამიტომ ისინი სწავლობენ სიყვარულს მათი მეგობარი 

ქრისტიანებისა რომლებსაც განსხვავებული წარმოდგენა აქვთ 

იესოზე. სამწუხაროდ მეტისმეტად ხშირად ისლამოფობურ 

მედიატურ ინდუსტრიასთან დაკავშირებული მცირერიცხოვანი 

გიჟი ექსტრემისტების გამო ადამიანებს გონიათ რომ მაჰმადიანებს 

უნდათ ყველას ძალით და იძულებით გამაჰმადიანება. 

მაგრამ ყურანი კატეგორიულად აცხადებს რომ ”არაა იძულება

რელიგიაში”, რაც ნიშნავს იმას რომ თქვენ ვერავის 

გაამაჰმადიანებთ იძულებით. 

ყველგან მსოფლიოში, განსაკუთრებით მაჰმადიანური მიწების 

გულში, მაჰმადიანები და ქრისტიანები გვერდიგვერდ ცხოვრობენ 

ათასზე მეტი წელია. მშვიდობიანი თანაარსებობის ეს სული 

დღესაც არსებობს მსოფლიოში მიუხედავად იმისა რომ მას 

ემუქრება საფრთხე. და თანამშრომლობის და გაზიარების ეს 

სულისკვეთება უნდა გავაცოცხლოთ ჩვენს თემებში მთელ 

ქვეყანაში. 

ქრისტიანობას და ისლამს შორის არის დიდი თეოლოგიური 

განსხვავება, მაგრამ ორ დიდ რელიგიურ ტრადიციას ბევრად 

უფრო მეტი საერთო ვიდრე ამას ჩვეულებრივ ფიქრობენ. 

ორივე ტრადიციაში არის სიბრძნის ანალოგიური ისტორიები და 

დიდი წინასწარმეტყველების, აბრაამის, მოსეს, დავითის და ნოეს 

სული. დიდად მსგავსია ანგელოზების, საიქიოს აღწერა და ა.შ.

ამასთან ერთად ჩვენ ყველამ, მაჰმადიანებმა, ქრისტიანებმა, სხვა 

სარწმუნოებების მიმდევრებმა თუ საერთოდ ურჯულოებმა 

ყველაზე მეტად უნდა გავიხსენოთ იესოს რადიკალური 

მოთხოვნა-უნდა ცოტათი დავთმოთ ჩვენი სიამოვნებები და 

კომფორტი და არსებობა გავუადვილოთ, გვერდში დავუდგეთ 

გაჭირვებაში მყოფ ჩვენ მეზობლებს.





ჰიტლერის ამერიკელი მეგობრები

https://www.voltairenet.org/article14577.html

Henry Ford Receives German Cross

Henry Ford Receives German Cross

Flashbak.comGerman diplomats award Henry Ford, center, Nazi Germany’s highest decoration for foreigners, The Grand Cross of the German Eagle, in Detroit in 1938.

18 AOÛT 1938

Henry Ford, l’ami des nazis

par Grégoire SeitherRÉSEAU VOLTAIRE | 18 AOÛT 2004

Aux USA, c’est jour de fête à Dearborn. Le grand industriel Henry Ford organise une réception pour fêter sa nouvelle médaille. Il vient en effet de recevoir – à l’occasion de son 75è anniversaire, un petit colis de la part du chancelier Adolf Hitler, qui lui octroie la Grande Croix de l’Ordre de l’Aigle, la plus haute décoration du Reich pour les étrangers. Outre un soutien sans faille à l’industrie civile et militaire nazie, Henry Ford partage avec Hitler un anti-sémitisme violent et obsessionnel. Il a ainsi financé l’impression et l’envoi en 50 exemplaires à chaque bibliothèque municipale et scolaire des États Unis du pamphlet Les Protocles des Sages de Sion. Lors de la réception, en présence de l’attaché culturel allemand, Ford lève son verre et souhaite : « le succès de la jeune et puissante Allemagne nazie dans sa tâche d’éradication de toutes les vermines et dégénérés qui salissent la race blanche ». Ce n’est qu’en 1942 que Ford devra faire semblant de cesser ses relations avec l’Allemagne nazie… mais il sera quand même indemnisé après la guerre pour les dommages qu’ont subi ses usines en Allemagne à cause des bombardements alliés.

https://openlettersreview.com/posts/hitlers-american-friends-by-bradley-w-hart

hitler's american friends.jpg


Bradley W. Hart ouvre sa nouvelle histoire de l’extrême droite américaine pendant la Seconde Guerre mondiale, l’américain Frien d’Hitler debout devant une foule admirative dans l’Iowa trois mois avant Pearl Harbor, l’aviateur légendaire Charles Lindbergh a averti ses compatriotes que “les Britanniques, les Juifs et les L’administration Roosevelt “a conspiré pour attirer l’Amérique dans la guerre. L’implication de Lindbergh dans la Première Commission américaine – un éventail éclectique d’Américains anti-guerre, qui n’étaient pas tous d’extrême droite – était bien connue, mais le discours de l’Iowa a révélé un antisémitisme brut que Lindbergh avait précédemment tenté de porter à la légère. Maintenant, l’homme qui a conquis le cœur des Américains en traversant l’Atlantique, et dont le nom fréquentait les listes de possibilités présidentielles, a vu sa réputation s’effondrer alors que la nouvelle du discours traversait le pays. Lorsque les sondeurs Gallup ont demandé aux Américains sept mois plus tard ce qu’ils pensaient de Lindbergh, seuls 10% l’ont aimé. Quatre-vingt-un pour cent ont désapprouvé. Lucky Lindy n’est que l’un des visages du hall des voleurs de Hart, et les amis américains d’Hitler sont plus qu’une galerie de mauvais comportements. Hart fait valoir de manière convaincante que le ventre droitier de la politique américaine – plus visible maintenant qu’à aucun moment depuis lors – était plus dangereux dans les années 1930 et 1940 que les historiens ne le supposent souvent. Il n’a peut-être pas failli prendre le pouvoir, mais il a tout de même fait des ravages en répandant l’antisémitisme et le racisme, en détruisant la démocratie, en sapant la politique étrangère américaine et, après l’entrée en guerre du pays, en coûtant la vie aux Américains en fuyant les routes maritimes et autres militaires. des secrets. Certaines des personnes qui peuplent le récit de Hart sont des suspects habituels comme Fritz Kuhn du Bund allemand ou le père Coughlin de la radio, tandis que d’autres sont des personnages moindres que Hall dégage de l’ombre. Quelques-uns ont littéralement travaillé pour le gouvernement nazi, y compris l’écrivain américain d’origine allemande George Sylvester Viereck, dont le talent pour bavarder avec des membres du Congrès anti-Roosevelt lui a permis d’insérer de la propagande anti-britannique dans The Congressional Record. D’autres avaient des raisons privées de nombre parmi les amis d’Hitler. William Rhodes Davis, grand-père de l’ancien gouverneur de Californie Gray Davis, ne voulait rien de plus que de continuer à raffiner du pétrole à Hambourg, mais grâce à une tentative absurde de liaison entre Herman Göring et Franklin Roosevelt, il a été qualifié de “presque un agent nazi” par FDR confiant Adolf Berle.


En plus des saboteurs, des agents secrets et des opportunistes en haut lieu, Hart révèle également un nombre affligeant d’Américains ordinaires qui admiraient Hitler, bien qu’il les garde principalement en arrière-plan. Leur porte-étendard le plus bizarre était William Dudley Pelley, un ancien scénariste hollywoodien qui n’a jamais perdu son flair pour le dramatique. Pelley n’a pas discuté avec les chefs d’État, mais il a prétendu parler avec Jésus, et il a décrit sa légion d’argent, mieux connue sous le nom de chemises d’argent, comme une «milice chrétienne» pour l’Amérique. Un peu moins scandaleux était Kuhn, qui dirigeait ce qui était probablement l’organisation américaine pro-hitlérienne la plus célèbre de l’époque – le Bund allemand. Comme les chemises d’argent, le Bund a attiré des adeptes et repoussé tout le monde en agitant des croix gammées tout en chantant la bannière étoilée ou “révélant” le vrai nom de Roosevelt en tant que Rosenfeld. Contre de tels cinglés, Hart oppose un trio improbable de sauveurs – le membre du Congrès du Texas Martin Dies, le FBI de J. Edgar Hoover et le sous-procureur général moins connu O. John Rogge, une autorité sur les activités nazies américaines. Dies, le président de longue date du Comité des activités anti-américaines de la Chambre, et Hoover sont des poids familiers pour les lecteurs de l’histoire de la guerre froide, car ils ont tous deux continué à gagner la réputation de trop de zèle tout en chassant les communistes dans les années 1950 ou, dans le cas de Hoover, les militants des droits civiques dans le 1960, mais dans ce livre, ils chassent les nazis, finalement efficacement. Et c’est ce qui fait des Amis américains d’Hitler plus que ce qu’ils auraient pu être – un avertissement historique à peine voilé sur le présent. Écrivant à l’ère de Charlottesville et de MAGA, Hart reconnaît le proverbial gorille aux cheveux orange de 800 livres dans la pièce, mais malgré toute la laideur de son histoire, il invoque un sous-texte engageant d’espoir. “Si rien d’autre, l’exemple présenté par les amis d’Hitler devrait nous rappeler que le maintien d’une société libre, libérale et démocratique nécessite une diligence et une confrontation active avec des idées antidémocratiques qui menacent le système même qui permet de les discuter en premier lieu, ” il écrit. Bien qu’il soit déprimant de se rendre compte que les Américains doivent à nouveau faire face aux mêmes stupidités qu’ils ont rencontrées il y a quatre-vingts ans, Hart comprend que les amis américains de la démocratie peuvent prévaloir contre eux. Ils l’ont déjà fait.

ველური კონტინენტი

რა უქნეს ცივილიზებულ ევროპას ცივილიზებულმა ჰუმანისტ-პროგრესისტებმა

Keith Lowe, ” ველური კონტინენტი: ევროპა მსოფლიო ომის შემდეგ”, 2013 წლის 2 მაისი

Keith Lowe

Savage Continent: Europe in the Aftermath of World War II(Anglais) Broché – 2 mai 2013





ლონდონში დაბადებული Keith Lowe მწერალი და ისტორიკოსია
London 
Website
http://www.keithlowehistory.com/

Twitter
KeithLoweAuthor

ის რომანების ავტორიცაა. 
მისია  The Fiery Devastation of Hamburg, 1943. ის წერს მეორე მსოფლიო ომზე, ხშირად გამოდიოდა ტელევიზიით და რადიოთი როგორც დიდ ბრიტანეთში ისე აშშ-ში. შემდეგ ის გახდა PBS-ის დოკუმენტური ფილმი  The Bombing of Germany-გერმანიის დაბომბვის ერთ-ერთი მთავარი ორატორი. ფილმი გერმანიაშიც აჩვენეს. მისი წიგნები მრავალ ენაზეა თარგმნილი. ის მოხსენებებით გამოდის დიდ ბრიტანეთში, კანადაში და გერმანიაში.  ის ცხოვრობს ლონდონის ჩრდილოეთით მეუღლესთან და ორ შვილთან ერთად.

 ველური კონტინენტი: ევროპა მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ,
Keith Lowe- აღწერა. 
მეორე მსოფლიო ომი ოფიციალურად დამთავრდა 1945 წლის მაისში, მაგრამ სინამდვილეში ის კიდევ 10 წელი გაგრძელდა.... 
მეორე მსოფლიო ომის დასასრული მეოცე საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე ემბლემატური მომენტი.  
სინაზით იხსენებენ ხანას როდესაც ქუჩები სავსე იყო სიხარულით გადარეული ბრბოებით. ეს ბრბოები სვამდნენ, მღეროდნენ,ცეკვავდნენ და გარიჟრაჟამდე ელაციცებოდნენ ერთმანეთს. 
გამარჯვების და ზეიმის ეს სცენები იმდენად ძლიერია ჩვენს მეხსიერებაში რომ  ამ ზეიმის შემდეგ გამოფხიზლება სამოქალაქო ომის თუ ომების შუაგულში დაგვავიწყდა. 
ომის დროს ყველგან ევროპაში პეიზაჟები გაოხრებული იყო, მთელი ქალაქები ნანგრევებად იყო ქცეული, 30 მილიონზე მეტი ადამიანი მოკლეს. 
აღარ იყო დღეს ჩვენთვის ჩვეულებრივი რამეები. 
აღარც პოლიცია იყო, აღარც მასობრივი ინფორმაციის საშუალებები, აღარც ტრანსპორტი, აღარც ლოკალური ეროვნული მთავრობები რომლებიც ან სულ არ იყვნენ
 ან უიმედოდ თავსლაფდასხმულები იყვნენ. 
სამაგიეროდ თავისუფლად ნავარდობდნენ კრიმინალები. 
ეკონომიკები ემხობოდა და ევროპელები დიდი შიმშილის ზღვარზე იყვნენ.

წიგნში '' ველური კონტინენტი'' Keith Lowe აღწერს ძალადობით მოცულ კონტინენტს სადაც მოსახლეობის დიდი ნაწილისთვის ომი ჯერ არ ყოფილა დამთავრებული.  
ინდივიდები, თემები და ზოგჯერ მთელი ერები ცდილობდნენ შური ეძიათ იმის გამო რაც უქნეს ომის დროს.  
გერმანელებს და მათთან თანამშრომლებს ყველგან იჭრდნენ, აწამდნენ და გაუსამართლებლად ხოცავდნენ. 
ნაცისტური საკონცენტრაციო ბანაკები გახსნეს, ნაცისტების პატიმრები გაუშვეს, და ამ ბანაკებში სხვები დაამწყვდიეს,აწამეს და დაამშიეს. 
აღორძინდა აგრესიული მოძალადე ანტისემიტიზმი რასაც ევროპაში მოყვა მკვლელობები და რბევა- პოგრომები. სასაკლაოები იყო ომისშემდგომი ქაოსის ნაწილი და ევროპის ზოგ ნაწილში, განსაკუთრებით საბერძნეთში,იუგოსლავიაში,პოლონეთში, იტალიის და საფრანგეთის ზოგ ნაწილში ეს გადაიზარდა ულმობელ სამოქალაქო ომებში. 

ეთნიკური წმენდის ისტორიაში არნახული უდიდესი აქტების დროს ათობით მილიონი ადამიანი განდევნეს მათ წინაპართა მიწებიდან და ამას ხშირად ფარულად ამხნევებდნენ მეორე მსოფლიო ომში გამარჯვებული მოკავშირეები. 
 Savage Continent-ველური კონტინენტი არის ისტორია ევროპისა მეორე მსოფლიო შემდეგ მის უმცირეს დეტალებში,ომის დასასრულიდან 1940-ანი წლების ბოლოს სტაბილურობის ძნელად დამყარებამდე. 
ნაშრომი ეფუძნება 12-ოდე ქვეყნის არქივებს და წყაროებს. 
ესაა გაგიჟებული სამყაროს შემზარავი ემოციური ქრონიკა, სტანდარტული ისტორია მეორე მსოფლიო ომის შემდგომი ევროპისა მომავალი წლებისთვის.

ქრისტიანმა შარლ დე გოლმა და მისნაირმა პოლიტიკოსებმა, ნორმალურმა ევროპელებმა, ძლივს დაამშვიდეს და ფეხზე დააყენეს გაველურებული ევროპა.  მაგრამ წამოიზარდნენ კარგ ცხოვრებას მიჩვეული განებივრებულ-გატუტუცებული თაობები და 1950-ანი წლების მეორე ნახევრიდან დაიწყო ნიჰილისტურ-სექსუალური რევოლუცია რომლის შედეგებიც ასევე თავშისაცემია.

https://www.liberation.fr/grand-angle/2008/02/29/sexualite-j-ecris-ton-nom_66169

         1967 წელია, დუღილის წელია.  გატუტუცებულ ბიჭუნებს არ უნდათ პარიზის ღვთისმშობლის ტაძრის ნაირი სილამაზის შექმნა. 
ნანტერის უნივერსიტეტის კამპუსში ამ სტუდენტ ბიჭუნებს უნდათ სტუდენტი გოგონების ოთახებში თავისუფლად შესვლა. 
16 მარტს მაცხოვრებელთა ასოციაციამ გააუქმა შიდა რეგლამენტი.  ბიჭუნებმა და გოგონებმა დაიწყეს ერთმანეთთან სეირნობა. უნივერსიტეტი კინაღამ დაემსგავსა საროსკიპოს. საქმე მივიდა მინისტრთა ყურამდე. 

'' ჩვენ მათ მივეცით მასწავლებლები და ეხლა მათ უნდათ საყვარლები'', იყვირა უკმაყოფილო შარლ დე გოლმა.
 მაგრამ ვიღა უგდებდა ყურს საფრანგეთის მხსნელ პრეზიდენტს და მშობლებს,უნდოდათ სექსუალური თავისუფლება და არა უმაღლესი მათემატიკა და ფილოსოფია. დაიძრა ნიჰილისტურ სექსუალური რევოლუცია. 

რამოდენიმე თვის შემდეგ დაუშვეს აბი რომელიც იძლეოდა დაფეხმძიმების და შვილის გაჩენის გარეშე ფერება-ლაციცის საშუალებას. გამოჩნდნენ სექსუალური რევოლუციონერი ქალების ლეგიონებიც.  

'' ყელში ამოგვივიდა შრომა, ოჯახი, სამშობლო, გვინდა თავისუფალი და უფასო კონტრაცეფცია,აბორტი'', ყვიროდნენ  ქალთა განთავისუფლების მოძრაობა MLF--ის მიერ 1971 წლის 20 ნოემბერს პარიზში მოწყობილი მანიფესტაციის მონაწილეები.

Le 20 novembre 1971, pour la première fois, le MLF appelle à une manifestation à Paris : «Travail, famille, patrie, y en a marre. Contraception, avortement libres et gratuits.» 

ეკლესიაში Saint-Ambroise ზარების რეკვის დროს კორტეჟს უნდა ''პატარძალის განთავისუფლება'', რა დროს მით უმეტეს საეკლესიო ქორწილია სექსუალური რევოლუციის ხანაში.
საჯაროდ გაშიშვლდა სხეულებიც. 1965 წელს ინგლისელი Mary Quant ქუჩაში გამოვიდა მინი იუბკაში. გოგონებმა ქუჩაში შორტებიც ჩაიცვეს.  პარიზის საცურაო აუზ 
  Molitor-ში ქალებმა მოიშიშვლეს მკერდი. აღარ იმალებოდა ვნება და მხეცური ჟინიც.ქორწინებებმა იკლო, შვილებსაც აღარ აჩენდენ, სამაგიეროდ  კატასტროფიულად გაიზარდა აღელვებული ბიჭუნების მიერ გაუპატირებულთა  რაოდენობაც. '' ვისწავლოთ სიყვარულის კეთება და არა პლატონი ვინაიდან ესაა ბედნიერების ,საუბრის და ერთმანეთის გაცნობის   საუკეთესო გზა და საშუალება'', ასწავლიდა ლიცეუმის მოწაფეებს დოქტორი

 Carpentier.... მალე უკანონო,''ბუნებრივი'' შვილი უფლებრივად გაუთანაბრეს კანონიერ შვილს...  
გაჩნდა  მოძრაობა აბორტის ანუ საკუთარი შვილების დახოცვის და კონტრაცეფციის თავისუფლებისთვის.
 დიდ ფრანგულ გაზეთ Le Monde-ს გაუჩნდა კითხვა  ''ხომ არ შეცვალა სექსმა რელიგია როგორც ოპიუმი ხალხისთვის?''
Le Monde s'interroge : «Le sexe a-t-il remplacé la religion comme opium du peuple ?»

ყველაფერი ამის შემდეგ მოვიდა მიხაილ გორბაჩოვიც, პროფესორმა თენგიზ სიგუამ საბჭოთა ტანკით დაანგრია თბილისი, გააქრეს ლამაზი ევროპული ქვეყანა ჩეხოსლოვაკია და მის ნანგრევებზე ჩეხეთის რესპუბლიკაში ბავშვების გაკახპების ანუ ფედოფილიის ფენომენმა მიიღო უპრეცენდენტო მასშტაბი.

e la prostitution – cet esclavage moderne si bien toléré – qui brise d’innombrables vies dans le monde, et ce dans l’indifférence générale.https://www.radio.cz/fr/rubrique/faits/la-prostitution-infantile-en-republique-tcheque

Radio Prague, ბავშვების პროსტიტუცია ჩეხეთის რესპუბლიკაში // La prostitution infantile en République tchèque.

 დიდმა ვაცლავ ჰაველმა და მიხაილ გორბაჩოვმა დალეწეს, მსოფლიო რუკიდან გააქრეს ლამაზი ევროპული ქვეყანა ჩეხოსლოვაკია და აი.

თუ დაგიბრიყვეს საქართველოში უარესი იქნება.   შინაგან საქმეთა სამინისტრომ გასულ კვირაში მიიღო ანგარიში ჩეხეთის რესპუბლიკაში ბავშვების გაუპატიურების შესახებ. მოწმობა. იმისა. რომ ბავშვების გაკახპების ფენომენმა მიიღო უპრეცენდენტო მასშტაბი.  Alena Gebertova.    დასავლეთ ევროპის გადაგვარებულებს აღარ სჭირდებათ შორეულ ქვეყნებში, ტაილანდში, ლაოსში, ბრაზილიაში თუ სხვაგან წასვლა. პედოფილები ისიამოვნებენ ჩეხეთის რესპუბლიკაშიც , განსაკუთრებით საზღვრისპირა ქალაქებში, მაგ. Cheb-ში თუ Teplice-ში….ეს. დაადგინა. ქვეყანაში ბავშვთა პროსტიტუციის კვალს გაყოლილმა მრავალმა გერმანელმა ჟურნალისტმა.    არასწრულწლოვანთა პროსტიტუცია-გაკახპება ჩეხეთის რესპუბლიკაში უფრო და უფრო ვრცელდება.     არიან მეძავი გოგონები და მსიძავი ბიჭუნები. გაკახპებულ ბიჭუნებზე განსაკითრებით დიდი მოთხოვნილებაა დიდ ქალაქებში, პრაღაში თუ ბრნოში. კახპდებიან საშუალოდ 17 წლის ჩეხი ბიჭები. პორნოგრაფიული ფილმების და ფოტოების გადაღება, სექსი, აი ასეთ დიდ სამსახურს უწევენ ისინი მსურველებს. მათ, შემთხვევას გააჩნია, უხდიან 200 ან 500 couronnes-ს, ან მეტსაც.„ დაბერებული „ ბიჭები თავს ანებებენ აქტიურ მოღვაწეობას და ხდებიან სუტენიორები-proxénètes.ები..    ამ წუთში ჩეხეთის რესპუბლიკაში ზუსტი სტატისტიკა არაა, მაგრამ ითვლება რომ ყოველ წელს აუპატიურებენ ასობით ჩეხ ბავშვს.სამაგიეროდ ცნობილია რომ ბავშვთა პროსტიტუციაში ჩაბმულია მთელი ქსელი, რომლის წევრებიც არიან სუტენიორები, ტაქსის მძღოლები, კაფეს ბიჭები და  მცირეწლოვან კახპათა ოჯახებიც კი.     გასულ კვირაში შინაგან საქმეთა მინისტრმა მიიღო ეროვნული გეგმა რომელმაც ბოლო უნდა მოუღოს ამ უზომო უბედურებას, ბავშვების გაკახპებას ჩეხეთის რესპუბლიკაში.  ჩაფიქრებულია ზოგი კანონის შეცვლა, ზოგი სასჯელის დამძიმება, მოწმეების უკეთესად დაცვა.  „ უნდა. ვილაპარაკოთ კრიმინალურ პედოფილიაზე რომელიც მკაცრად იდევნება ცივილიზებულ მსოფლიოში „  დაწერა Jiri Loewy-მ Lidove noviny-ს ოთხშაბათის გამოცემაში.ეს არაა მარტო ჩეხური პრობლემა. ესაა გერმანული, უფრო მეტად გერმანული პრობლემა იმიტომ რომ პატარა ჩეხი კახპების კლიენტები უმთავრესად არიან გერმანელები საქსონიიდან, ტიურინგიიდან, ბავარიიდან….გერმანულმა მხარემ შინაგან საქმეთა მინისტრი Otto Schily-ს მეთაურობით განაცხადა რომ მას უნდა მტკიცე ბრძოლა ამ „ სექსუალურ ტურიზმთან „ . ეხლა მას ჩეხეთის მხარე უნდა აყვეს.


ევროპელები გაფრთხილებენ რომ  პერესტროიკით გამოთაყვანებულები  ნამეტანი არ უნდა გაგიტაცოთ ნეოშამანიზმმა !!!

2010 წლის 08 აპრილიhttp://www.doctissimo.fr/psychologie/news/neo-chamanisme-attention-aux-derives-previent-la-miviludes  საფრანგეთში არის  სიფხიზლის და სექტანტური გადახრების წინააღმდეგ  ბრძოლის სამისტროთაშორისი მისია //Mission interministrielle de vigilance et lutte contre les dérives sectaires)Mivludes//.ხოდა ამ მისიამ წლიური ანგარიშის ერთ დიდ თავში განიხილა 1789 წელს დაწყებული დექრისტიანიზაციის შემდეგ საფრანგეთში გავრცელებული შამანიზმის ზოგი გადახრა.ყურადღების ცენტრშია ნდობის გაცრუება, საშიში ქცევები, განსაკუთრებით კი ჰალუცინაციების მომგვრელი  პოტენციურად საშიში ნარკოტიკების მირთმევა.შამანიზმი არის დღესაც ცოცხალი ტრადიციული რელიგიური  საზოგადოებების მსოფლმხედველობა. რომლის თანახმადაც  ადამიანი, ბუნება, სხვა ცოცხალი არსებები, კოსმოსი, ღმერთები და სულები შეადგენენ ერთ მთლიანობას. დასავლეთში გავრცელებული შამანიზმ-ნეოშამანიზმი მომდინარეობს უძველესი, განსაკუთრებით ამერიკის ინდიელების ტრადიციებიდან. შამანი არის პიროვნება ვისაც აქვს სულებამდე მისვლის და სულების ენის გაგების უნარი, ამიტომაა  რომ. ტრანსის დროს ის იყენებს დამსწრეებისთვის გაუგებარ ენას.ითვლება რომ შამანს შეუძლია ურთიერთობა ადამიანთა სულებთან, უმაღლეს სულებთან, ხეებთან, ცხოველებთან და მცენარეებთან.მცენარეებთან ურთიერთობით შამანი იგებს მცენარეთა სამკურნალო თვისებებს და საიდუმლოებებს  და მას ამიტომ აქვს მკურნალის სტატუსიც.შამანი მოქმედებს განსაკუთრებულ კონტექსტში ჩატარებული რიტუალებით. ამ კონტექსტის ელემენტებია იზოლირება, მარხვა, გადასვლის რიტუალები, საკრალურად მიჩნეული ჰალუცინაციების გამომწვევი ნივთიერებების მიღება, და ა. შ.1970-ან წლების. და  გლობალური მორელიგიურო ე.წ. სულიერება New Age-ს გაჩენის შემდეგ დასავლურ მსოფლიოში გავრცელდა ნეო-შამანიზმი.  ესაა  პიროვნული სულიერი გზა, თერაპია რომელსაც უნდა ბუნებასთან ახლოს ყოფნა სულებთან ურთიერთობით. ნეოშამანიზმის პროპაგანდას და გავრცელებას განსაკუთრებით უწყობს ხელს დღევანდელი ტექნოლოგია // ინტერნეტი, მობილური ტელეფონი…//. ტარდება ინიციაციური, გაცნობის სტაჟები-მოგზაურობებიც, რაც უფრო და უფრო ფართო საზოგადოებას აყენებს შამანური ხერხების სავალალოდ უწესოდ გამოყენების საფრთხის წინაშე.დღეს განსაკუთრებით ინტერნეტით შემოთავაზებული შამანური სტაჟები უცხოეთში// შამანური ტურიზმი // შეიძლება გულისხმობდეს   მცენარეები ayahuasca, iboga…-დან მიღებული ჰალუციმაციების გამომწვევი ნივთიერებების მირთმევას. ითვლება. რომ ამ ნივთიერებების მიღება  „ ინიციაციური რიტუალების „ დროს ხელს უწყობს „ შამანურ მოგზაურობას „. მაგრამ ეს ხდება  სამედიცინო კონტროლის და ფსიქოლოგიური დახმარების გარეშე და ამან შეიძლება საშიშად დაარღვიოს ცერემონიათა ზოგი მონაწილის მენტალური, ფსიქიური ჯანმრთელობა, ისე. როგორც ხდება LSD-ს მიღებისას.Miviludes  ხაზს უსვამს იმას რომ ეს, თავიდან წმინდა თერაპიული მიზნით გამოყენებული მცენარეები ნეო-შამანურ კონტექსტში მიიღება თავდაპირველი მიზნისგან განსხვავებული მიზნით და ამან შეიძლება გამოიწვიოს ძნელად ასატანი, ტრავმის მომგვრელი ხილვები და მეტ-ნაკლებად ფსიქოლოგიური მავნე ჩვევა. არის ნეოშამანურ ცერემონიებში მონაწილეთა დაღუპვის შემთხვევებიც.

ჰალუცინაციების გამომწვევი ამ ნივთიერებების მიღებას შეიძლება თან ახლდეს „ განმწმენდი „ დ

იეტა, რამაც ასევე შეიძლება დაარღვიოს ორგანიზმის სტაბილურობა.

ნეოშამანიზმში ჩაბმა ცვლის ხოლმე ადამიანის ქცევას : წყდება ხოლმე ურთიერთობები ახლობებთან, სოციალურ გარემოსთან. ესაა ოჯახის ნგრევის დამატებითი მიზეზიც, შვილი აყვება ხოლმე მშობელს. და ყველაფერი ეს, განსაკუთრებით მოგზაურობები, ძვირი ღირს…

ასეთი გადახრები უახლოვდება სექტებში არსებულ გადახრებს.

 ეხლა ადამიანს აცდუნებენ და ხიბლავენ უამრავი ნეოშამანური სტაჟის შეთავაზებით.  ამიტომაა საჭირო სიფხიზლე და ყველაფრის გათვლა. უნდა დავფიქრდეთ შესაძლო შედეგებზეც.

ნეოწარმართულ დღევანდელობაზე

Posted on  by historyplusartდექრისტიანიზაციით,რევოლუციებით, ომებით, გენოციდებით, პერესტროიკებით, ირგვლივ ყველაფრის ნგრევით და მასობრივი მიგრაციებით არეულ-დარეულ მსოფლიოში ადამიანი საშველს დაეძებს წარმართობაშიც და  შამანიზმშიც .

www.france24.com/en/20181010-has-world-gone-mad-mental-health-disorders-rise-every-country-globally

 ხოდა  მსოფლიო გაგიჟდა?  ფსიქიური ავადმყოფობები ვრცელდება გლობალურად, 10.10.2028ყოველ ქვეყანაში ვრცელდება მენტალური ჯანმრთელობის დარღვევები და მსოფლიო ეკონომიკას ეს 2010-2030 წლებში დაუჯდება  კოლოსალურ ფასად, 16 ტრილიონ დოლარზე მეტად, თუ არ იქნა მონახული ადექვატური პასუხი.ფსიქიატრებისგან, ექიმიმებისგან, ნეირომეცნიერებისგან, ადვოკატებისგან… შემდგარი Lancet  commission  ამბობს რომ ეს შეეხება მთელ მსოფლიოში ყველას.ძვირი დაჯდება უშუალოდ მკურნალობა. დაზარალდება პროდუქტიულობა, სოციალური კეთილდღეობა, იქნება უწესობა და უკანონობა.აშშ-ს Harvard Medical School-ის პროფესორმა  Patel-მა თქვა რომ ვითარება ძალიან მძიმეა.

​მან თქვა რომ მენტალური ავადმყოფობები მსოფლიოში დრამატულად გავრცელდა ბოლო 25 წლის მანძილზე.ეს ნაწილობრივ ხდება იმის გამო რომ საზოგადოებები ბერდება და მეტი ბავშვი გადარჩება მოზარდობაში. ყველა ქვეყანას შეეხება ეს პრობლემა.

 „ კაცობრიობა. ყველაზე ნაკლებ ყურადღებას აქცევს ფსიქიურ ჯანმრთელობას „ , თქვა Patel-მა.

The World Health Organization (WHO) ანუ ჯანმრთელობის. მსოფლიო ორგანიზაციის აზრით  მსოფლიოში დაახლოებით 300 მილიონ ადამიანს სჭირს დეპრესია და 50 მილიონს აქვა  dementia . 23 მილიონს. აწუხებს შიზოფრენია და 60 მილიონს ბიპოლარული. მანიაკო-დეპრესიული უწესრიგობა.

ბევრ ქვეყანაში ფსიქიური პრობლემების მქონეები, მაგ. დეპრესიაში ჩავარდნილები თუ უფრო მძიმედ მყოფები მარგინალიზებულები არიან, მათ აპატიმრებენ, აწამებენ…

(REUTERS)

ევროპის. ულამაზეს კათედრალებს  ჩვენს თვალწინ არბევენ „ ფიმენის „ გომბიოები და როგორც ჩანს უამრავი ადამიანისთვის ნუგეშად დარჩა წარმართობა.HTTPS://WWW.MONDEDEMAIN.ORG/REVUES/2006/OCTOBRE-DECEMBRE/LA-RESURRECTION-DU-PAGANISME

LA RÉSURRECTION DU PAGANISME

2006 Octobre-DécembreDouglas Winnail , წარმართობის აღორძინება,2006 წლის ოქტომბერ-დეკემბერი

როგორ უნდა ავხსნათ ადამიანთა მზარდი ინტერესი კუდიანობა-ჯადოსნობის, მაგიის და ნეოწარმართობის მიმართ ? 

ბიჭი ცდილობს ახალი მეგობრების მონახვას და. წარმოთქვამს შელოცვებს პოპულარული რომ გახდეს.  მოზარდი ცდილობს არასასიამოვნო ურთიერთობების დამშვიდებას და დახმარებისთვის ლოცვით მიმართავს „ ქალღმერთ-დედას „. 

გადაქანცული ბიზნესმენი დაძაბულობის განსამუხტად მიდის ტყეში წინაპართა ღვთაებებთან კონტაქტის დასამყარებლად და ასე თავისი სტრესისგან გასანთავისუფლებლად.

რა საერთო აქვთ ამ ინდივიდებს ?  ისინი არიან მსხვერპლები წარმართული რწმენის და პრაქტიკების აღორძინებისა რაც ხდება ჩრდილოეთ ამერიკაშიც, დიდ ბრიტანეთშიც, დასავლეთ ევროპაშიც, ავსტრალიაშიც და სხვა „ გადასავლურებულ-occidentalisées-ერებშიც.

ეს ადრე წარმოუდგენელი იქნებოდა ამავე ქვეყნებში.

    ჩვენი მატერიალისტური საზოგადოების სიცარიელით იმედგაცრუებული ადამიანები საშველს ეძებენ არაქრისტიანულ და არატრადიციულ რელიგიებში რომლებშიც ეძებენ პასუხებს ისეთ ფუნდამენტურ კითხვებზე როგორიცაა რა არის ცხოვრების მიზანი ?  ვინაა ღმერთი ?  როგორია მისი დამახასიათებელი ნიშნები ? რა ხდება სიკვდილის შემდეგ ? 

ბევრი ადამიანი ბიბლიის რელიგიას აღარ თვლის მისაღებ გადაწყვეტად. „ ისინი აღარ ეძებენ სულიერ მშვიდობას და სიმშვიდეს ქრისტიანობის მკლავებში „. ….

ირონიული ამბავი, ბიბლიამ დიდი ხნის წინ იწინასწარმეტყველა წარმართობის დღევანდელი აღორძინება და გაგვაფრთხილა ამის ცუდი შედეგების შესახებ.

    ჩვენ უნდა გავიგოთ ამ ტენდენციის მნიშვნელობა და მისი შედეგები.

წარმართობის აღორძინების მასშტაბი და მნიშვნელობა

თითქმის ყველას გაუგია ლაპარაკი ალბომებზე Harry Potter  რომლებიც აღწერენ  მაგიის და ჯადოსნობის სკოლის ახალგაზრდა მოწაფის ფანტასმაგორიული თავგადასავლები.

J.K.Rowling-ის წიგნები არის მხოლოდ ხილული ნაწილი იმისა რაც დაიწერა, გამოქვეყნდა და გადაღებული იქნა ბოლო ხანს ჯადოსნობაზე და ნეოწარმართობაზე.

ბევრი მშობელი და მასწავლებელი აქებს და ადიდებს წიგნებს Potter იმიტომ რომ ახალგაზრდები დაინტერესდნენ კითხვით, მაგრამ ჯეელებს სულ სხვა რამე აინტერესებთ. 

Potter-ის ურიცხვმა თაყვანისმცემელმა დაიწყო ძიება საშუალებებისა რომლებითაც შეიძლება ჯადოსნობის სწავლა. მათ მოინდომეს ნამდვილ ჯადოსნებად გადაქცევა რათა დაემსგავსონ თავის გმირს….

Wicca-ს და სხვა ოკულტური პრაქტიკების ადეპტებს მოსწონთ Harry Potter-ის სერია იმიტომ ის ოკულტიზმისკენ იზიდავს ბევრ ახალგაზრდას…

  ნეოწარმართობისადმი მიძღვნილი ერთი ინტერნეტ-საიტი გახარებული აცხადებს : 

„ კარგია დანახვა იმისა რომ მთელ მსოფლიოში გაყიდულ ალბომთა სერიებს გამოჰყავთ ჯადოსნები და კუდიანები…„ .

კომენტატორები აღნიშნავენ იმასაც რომ აშშ-ში. მალე ყველაზე გავრცელებული რელიგია შეიძლება იყოს ჯადოსნობა, რომ 10 მილიონი ამერიკელი რეგულარულად ყიდულობს ნეოწარმართული შთაგონების პუბლიკაციებს.

ბოლო წლებში Wicca-მ და ნეოწარმართობამ საოცრად ბევრი მომხრე ნახა ქრისტიანულ ეკლესიებად წოდებულ ორგანიზაციებში. სემინარები ასტროლოგიაზე, კარტომანსიაზე,მისნობაზე და ღვთაებათა კულტზე ამიერიდან ტარდება სულ ცოტა ხნის წინ სრულიად წარმოუდგენელ ადგილებში.

დიდი რელიგიური დენომინაციების პასტორებს შორის ეხლა შეიძლება გადააწყდეთ ჯადოსნებს და ნეოწარმართებს. 

ესაა ქრისტიანობის ისტორიაში არნახული ფენომენი.

  Wicca და ნეოწარმართობა დიდად პოპულარულები გახდნენ  ზოგი უნივერსიტეტის კამპუსზე. ზოგი მათგანი ცნობილი იყო როგორც ქრისტიანული კამპუსი.

ერთი პროფესორი , რომელმაც თავი გამოაცხადა ჯადოსან-ლესბოსელ-ფემინისტად , სათავეში ჩაუდგა კამპანიას რომლის მიზანიცაა ქრისტიანობის გადაქცევა ნეოწარმართობად, პოლითეიზმად.

გარკვეული დროა რაც ბიბლიური პრინციპებით შთაგონებული ინდივიდების მიერ დაარსებულ აშშ-ზე დიდ გავლენას ახდენს წარმართობა.

როგორც წერს ებრაელი ავტორი Don Feder,  „ ამერიკა აღარაა ქრისტიანი // თუ იუდეო-ქრისტიანი // ერი. მას აღარ ასულდგმულებს ბიბლიური ეთიკა რომელიც მოითხოვს პატიოსნებას, შრომას, მოყვასის სიყვარულს და თვითდისციპლინას.

სულაც პირიქით, ჩვენ შევქმენით ერთგვარი ქანაანიტური კულტურა // შეუკავებელი ჰედონიზმი, რიტუალური პროსტიტუციები, ბავშვის მსხვერპლად შეწირვა და სოდომის იმორალურობა//  რაც ჩემი წინაპრებისთვის იყო საშინელება.

ერი შეიძლება იყოს მონოთეისტი, ერი შეიძლება იყოს პოლითეისტი.  ჩვენები უფრო და უფრო პოლითეისტები ხდებიან…

XX საუკუნის ბოლოს ამერიკის რელიგიის დოქტრინებს შორისაა რადიკალური ავტონომია, პასუხისმგებლობის უარყოფის აბსოლუტური უფლება, სქესთა აღრევა, ინდივიდუალური გამოხატვა რომელიც ვეღარ იტანს ვერანაირ საზღვარს, მორალური რელატივიზმი და სექსუალური თავგასულობა // licence sexuelle// (À Jewish Conservative Looks at Pagan America, გვ.10-11).  იქვე არის შენიშვნა რომ  იდეებს აქვს თავისი შედეგები // გვ.12//.

A Jewish Conservative Looks at Pagan America

byDon Feder

Publication date 1993
დონ ფედერი ამბობს. რომ ინტერესი ჯადოსნობის, ოკულტიზმის და ნეოწარმართობის მიმართ უშუალოდაა დაკავშირებული პოლიტიკურ, ფილოსოფიურ და მორალურ ტენდენციებთან რადიკალური ფემინიზმიდან  შეუკავებელ ჰედონიზმამდე რაც ეწინააღმდეგება ტრადიციულ ამერიკულ ღირებულებებს.https://www.azquotes.com/author/59782-Don_Feder
„ რელიგიიდან მოდის მომავლის იმედი, საზოგადოებრივ მოვალეობათა გრძნობა// ე.ი. არაჰედონისტური მსოფლმხედველობა//. არაა რწმენა და არაა მომავლის იმედი, არაა მოვალეობის გრძნობა-შედეგი, არაა შვილები //გაწარმართებული ამერიკის კრიტიკოსი Don Feder//.

From religion comes hope for the future and a sense of societal obligation (i.e., a non-hedonistic worldview). No faith, no hope. No hope for the future, no sense of obligation – hence, no children.იგივე ხდება დიდ ბრიტანეთში,, სადაც Wicca  გადაიქცა ყველაზე სწრაფად მზარდ რელიგიად.   წარმართობა. არის. შოტლადიის უძველეს უნივერსიტეტშიც, 1413 წელს დაარსებულ St Andrew-ს უნივერსიტეტში რომელიც დიდხანს ითვლებოდა შოტლანდიური რელიგიის მთავარ ცენტრად. იქ წარმართობამ მიიღო ქრისტიანობის თანასწორი უფლებები. წარმართებს ეხლა აქვთ ქრისტიანულ უნივერსიტეტში წარმართული რიტუალების ჩატარების უფლება…ჟურნალ გაზეთები ყვებიან რომ უნიტარელი ბრიტანელი მღვდელი შეთავსებით დრუიდიცაა და მთვარიან ღამეებში აღნიშნავს წარმართულ რიტუალებს. დიდი ბრიტანეთის ინტერნეტ-საიტები სავსეა ჯადოსანთა დღესასწაულების კალენდარით. ეს დღესასწაულები აღინიშნება ინგლისში, შოტლანდიაში და უელსში მას შემდეგ რაც. წარმართობის აღორძინება ხდება დიდ ბრიტანეთში და სხვაგან. 

უღმერთო უტოპიისკენ ჰერი

Amsterdam Conference Targets Child Slavery, Trafficking, Prostitution and Other Intolerable Forms of Child Labour

ILO/97/3Press release | 25 February 1997

L'Europe de l'Est représente "un marché en expansion pour l'exploitation sexuelle des enfants" et la prostitution des enfants "se répand dans les pays industrialisés".

Alors que l'exploitation sexuelle des enfants à des fins de prostitution et de pornographie est «une activité particulièrement lucrative pour ceux qui l'organisent», l'impact de ces activités sur les enfants est «de grande portée et même fatal». Outre le risque de maladies sexuellement transmissibles et de graves problèmes psychologiques, les études de cas et les témoignages «révèlent souvent un traumatisme si profond que beaucoup de ces enfants sont incapables de reprendre une vie normale. Beaucoup d'autres meurent avant l'âge adulte».

L'utilisation d'enfants dans d'autres activités illégales, y compris la production et le trafic de drogue et le vol organisé, est également en augmentation. "Dans les grandes villes d'Asie et d'Amérique latine, certains enfants des rues, souvent eux-mêmes toxicomanes, sont impliqués dans le trafic de drogue." Dans plusieurs villes d'Europe centrale et orientale, des gangs d'enfants, organisés secrètement par des adultes, se sont impliqués dans le trafic de drogue, le vol à la tire et le vol de voitures.

ალექსანდრე სოლჟენიცინი (რუს. Александр Исаевич Солженицын) (დ. 11 დეკემბერი1918კისლოვოდსკი — გ. 3 აგვისტო2008მოსკოვი) — რუსი მწერალიპუბლიცისტი და საბჭოთა დისიდენტინობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურის დარგში (1970), ავტორი მონუმენტური ნაშრომისა არქიპელაგი გულაგი.

სანამ სტალინს აგინებდა ყურადღებას აქცევდნენ და მას შემდეგ რაც ეს თქვა ლამაზად რომ ვთქვათ აკრიტიკებენ ან ყურადღებას არ აქცევენ. საინტერესოა.


Soljenitsyne et la crise spirituelle de l’Occident

PHILOSOPHIEJOACHIM DE BRESCIA5 SEPTEMBRE 20180

Lorsqu’à 59 ans, après quatre années de proscription, Alexandre Issaïevitch Soljenitsyne est invité à prononcer un discours à l’université de Harvard en 1978, les auditeurs s’attendent à une critique en règle de la société soviétique, de la part d’un célèbre dissident. Contre toute attente, l’écrivain met l’Occident face à ses propres contradictions et prononce un véritable réquisitoire contre le monde moderne. Venu d’un monde où il est interdit de parler, il arrive dans un monde où l’on peut tout dire, et où « cela ne sert à rien ».

Le déclin du courage, aux éditions Belles Lettres.

Sous une pluie battante, l’écrivain dénonce dans sa langue natale les faiblesses de l’Occident, l’amollissement du caractère, le déclin de la volonté et du courage. L’idéologie du « bonheur » et du « bien-être » ont mis à la disposition du plus grand nombre un « confort dont nos pères et nos grands-pères n’avaient aucune idée ». Cette mortelle course aux biens matériels a suscité un épanouissement physique inégalé, une liberté de jouissance presque illimitée, un bond de l’Esprit à la Matière, foulant aux pieds notre nature spirituelle.

Un non-modèle

En critiquant le système occidental, Soljenitsyne ne vise aucunement à mettre en avant le système socialiste, ce léviathan totalitaire dont la finalité est « l’anéantissement de l’essence spirituelle de l’homme ». Non, le système libéral, comme le système socialiste, est un non-modèle.

La prosternation devant l’homme et devant ses besoins matériels est le symptôme d’un épuisement spirituel, de la chute morale de l’Occident. De plus, un système dont l’unique tâche est l’acquisition du bonheur terrestre, sans aucune référence supérieure, est particulièrement fragile : « Aucun armement, si grand soit-il, ne viendra en aide à l’Occident tant que celui-ci n’aura pas surmonté sa perte de volonté. Lorsqu’on est affaibli spirituellement, cet armement devient lui-même un fardeau pour le capitulard. Pour se défendre, il faut être prêt à mourir, et cela n’existe qu’en petite quantité au sein d’une société élevée dans le culte du bien-être terrestre ».

L’existence de l’homme occidental plonge l’écrivain russe dans un profond chagrin. La perte du sacré, l’écœurante pression de la publicité et le déferlement de la pornographie ont favorisé l’émergence d’une masse d’individus faibles et bancals. Le vernis moral de la civilisation occidentale disparaît après quelques heures de privation d’électricité : « voici que soudain jaillissent des foules de citoyens américains, pillant et violant. Telle est la minceur de la pellicule ! Telles sont la fragilité de votre structure sociale et son absence de santé interne ».

La liberté de faire quoi ?

Alexandre Soljenitsyne (1918-2008).

La liberté dénudée a finalement dégénéré en licence. Le système libéral se révèle incapable de défendre les citoyens contre les « abîmes de la déchéance humaine », comme « ces films pleins de pornographie, de crimes ou de satanisme » dont est abreuvée la jeunesse d’Occident, exerçant une violence morale malfaisante. La vie conçue selon le mode libéral se révèle par conséquent « incapable de se défendre elle-même contre le mal, et se laisse ronger peu à peu ».

La presse dépasse désormais en puissance les pouvoirs régaliens de l’État. La capacité de suggestion des médias en font la force la plus importante des États occidentaux. Et pourtant, la presse tend à une certaine uniformité.  Ses sympathies sont systématiquement dirigées du même côté, ses jugements « maintenus dans certaines limites acceptées par tous ». Enfin, malgré sa capacité à contrefaire l’opinion, voire à la pervertir par des informations contradictoires, elle dispose d’une prodigieuse irresponsabilité morale : « En vertu de quoi a-t-elle été élue ? À qui rend-elle compte de son activité ? » 

Contre le flot pléthorique d’informations abrutissantes, Soljenitsyne revendique « le droit de ne pas savoir », le droit de ne pas encombrer son âme créée par Dieu avec « des ragots, des bavardages et des futilités ». Cette exigence rappelle celle d’un autre penseur radical, Julius Evola, qui reprochait à la culture libérale moderne d’adresser tous les messages possibles à tous les individus, bien qu’ils soient incapables de les analyser et de les critiquer. « Jamais il n’y a eu, autant qu’aujourd’hui, d’individus amorphes, ouverts à toutes les suggestions et à toutes les intoxications idéologiques, au point qu’ils deviennent les succubes, sans s’en douter le moins du monde, des courants psychiques et des manifestations engendrées par l’ambiance intellectuelle, politique et sociale dans laquelle nous vivons. » (Les hommes au milieu des ruines)

La racine du mal

Selon Soljenitsyne, la racine du mal est la conception du monde née de la Renaissance. Il est proche en cela du penseur traditionaliste René Guénon. Pour ce dernier, la Renaissance et la Réforme consomment la rupture définitive avec l’esprit traditionnel, l’une dans le domaine des sciences et des arts, l’autre dans le domaine de la religion. De la même manière, Soljenitsyne attribue l’origine du mal à l’humanisme, à l’anthropocentrisme né de la Renaissance et importé en Russie depuis Pierre le Grand. Le matérialisme sans bornes, les libertés prises par rapport à la religion, l’humanisme areligieux des Lumières, formeront le lit du socialisme, confirmant l’intuition de Karl Marx : « Le communisme est un humanisme naturalisé ».

Soljenitsyne poursuivra en 1979 sa dénonciation de l’Occident moderne, en la personne de l’homme libéral. À ses yeux, le libéral est un destructeur des traditions nationales. Il est ce « tiède » dont parle l’Apocalypse et que vomit Soljenitsyne. Paradoxalement, le vrai coupable selon lui de la révolution d’octobre 1917 est justement la révolution de février 1917, « révolution libérale » dont l’issue ne pouvait être que l’anarchie. À la Russie moderne, influencée par les Occidentaux, introduits comme le cheval de Troie par les libéraux, l’écrivain oppose la Russie pré-pétrine, une Russie « slavophile », celle des chevaliers et des moujiks.

La force d’un prophète

Dénoncé par les uns comme un « fanatique », ou un « mystique orthodoxe », encensé par les autres comme un nouvel Isaïe, Soljenitsyne exprime dans son discours de Harvard un solennel et sévère avertissement au monde occidental, qui suscitera de nombreuses polémiques. En 1979, l’éditorialiste du New Yorker fera un rapprochement judicieux entre Soljenitsyne et l’ayatollah Khomeiny, et soulignera leur refus commun de l’Occident athée.

Avec la force d’un prophète, l’écrivain russe dénonce la « catastrophe de la conscience humaine antireligieuse ». Dans son discours de 1978, il rappelle la primauté de la vie intérieure, le bien le plus précieux de l’homme : « Si l’homme, comme le déclare l’humanisme, n’était né que pour le bonheur, il ne serait pas né non plus pour la mort. Mais corporellement voué à la mort, sa tâche sur cette Terre n’en devient que plus spirituelle : non pas un gorgement de quotidienneté, non pas la recherche des meilleurs moyens d’acquisition, puis de joyeuse dépense des biens matériels, mais l’accomplissement d’un dur et permanent devoir, en sorte que tout le chemin de notre vie devienne l’expérience d’une élévation avant tout spirituelle : quitter cette vie en créatures plus hautes que nous n’y étions entrés. ». Blaise Pascal ne s’exprimait pas autrement : « Entre nous et le ciel, l’enfer ou le néant, il n’y a que la vie, qui est la chose du monde la plus fragile. »

https://www.liberation.fr/grand-angle/2008/02/29/sexualite-j-ecris-ton-nom_66169

Le 20 novembre 1971, pour la première fois, le MLF appelle à une manifestation à Paris : «Travail, famille, patrie, y en a marre. Contraception, avortement libres et gratuits.» A l’église Saint-Ambroise, le cortège veut «libérer la mariée», quand les cloches sonnent. Petit à petit, les corps se dénudent. Après la minijupe (lancée par l’Anglaise Mary Quant en 1965), le short fait son apparition dans la rue. Les seins s’exposent pour la première fois à la piscine Molitor, à Paris. Le désir s’affiche.

Pilule, avortement, homosexualité, la révolution sexuelle est en marche et «faire l’amour est la plus merveilleuse façon de parler».

  •   Sexualité j’écris ton nom

On est en 1967. Un an avant l’effervescence de mai, c’est déjà la pleine ébullition. hormonale. Sur le campus de Nanterre, les garçons veulent pouvoir se rendre dans les chambres des filles. Le 16 mars, l’association des résidents abolit le règlement intérieur qui prohibe cette libre circulation. L’affaire monte jusqu’au Conseil des ministres.«On leur donne des maîtres, maintenant ils veulent des maîtresses»,maugrée le général De Gaulle. La révolution sexuelle est en marche. Quelques mois plus tard, la pilule est autorisée. Un cycle s’ouvre. Les femmes partent à la découverte de leur corps comme à la conquête de leurs droits.

Joëlle Brunerie-Kauffmann termine ses études de médecine en 1965. Gynécologue, elle est l’une des pionnières du droit à la contraception.«Avant la pilule, il y avait la méthode Ogino et celle du retrait. Les femmes se débrouillaient.» Certaines se rendent dans l’un des 42 centres du Mouvement français pour le planning familial qui milite pour une «maternité heureuse» et choisie. On y commande des diaphragmes en Angleterre et on y forme les (rares) médecins militants. Dans une consultation, gérée par la Mnef, Joëlle Brunerie, elle, «bricole dans l’illégalité». Jusqu’à ce que «la société reconnaisse officiellement aux femmes le droit de faire l’amour». Sans peur au ventre.

Conquête. C’est l’Assemblée nationale qui va leur octroyer ce droit. Grâce à une proposition de loi du député gaulliste Lucien Neuwirth (UDR) qui, dit-il, va transformer «les conditions d’existence de millions de couples».«J’ai reçu de nombreuses lettres de femmes retraçant leurs drames lamentables, la recherche d’un médecin “compréhensif”, puis, au fil des jours, l’affolement, les demandes pour obtenir une “bonne adresse” et, finalement, l’avortement clandestin chez une matrone qui faisait payer cher ses “services”», explique-t-il lors du débat parlementaire. A l’époque, l’Institut national d’études démographiques (Ined) estime qu’il y a 300 000 avortements clandestins par an. Les opposants comme Jacques Hébert (lui aussi UDR) s’emportent, évoquant une modification «du patrimoine héréditaire de l’espèce» et «une flambée inouïe d’érotisme». La loi sur la contraception est votée en décembre 1967. Première conquête de la liberté sexuelle.

«Pour la première fois, les femmes avaient le droit de dire qu’elles ne voulaient pas d’enfants ou pas tout de suite,se souvient Joëlle Brunerie. Ça a été un raz de marée de bonheur.»Et de baise.«Il y avait une liberté sexuelle, réelle, psychique, libidinale, conquise»,s’enthousiasme Antoinette Fouque, figure du féminisme.«A la Sorbonne, on dormait les uns sur les autres», se souvient un témoin. Les uns avec les autres. Les mots sur les murs invitent à «jouir sans entraves».On prône l’amour libre. On part à la découverte des écrits de Sade, publiés par Pauvert. Dans la foulée, les femmes se retrouvent. entre elles. A Vincennes, quelques intellectuelles organisent des rencontres non mixtes.«En AG, les femmes ne parlaient pas», se souvient Antoinette Fouque. Là, «sans oreille d’hommes», la parole se répand. «Le désir des femmes aussi, a circulé hors du contrôle et du mode de jouissance des hommes.»

«Orgasme final». Deux ans après 68, le Mouvement de libération des femmes (MLF) ira déposer une gerbe en l’honneur de«la femme du soldat inconnu». Dans son sillage, le Front homosexuel d’action révolutionnaire (Fhar), mené par Guy Hocquenghem et Françoise d’Eaubonne, voit le jour. Son acte fondateur est l’irruption salle Pleyel, à l’émission de Ménie Grégoire sur RTL consacrée à l’homosexualité, «ce douloureux problème».«C’est l’orgasme final. Couchons-nous et demain les gouines et les pédales seront le genre humain», chantent les homos.

Surveillance de l'extrémisme
Pourquoi la France est-elle la première cible européenne des djihadistes?

By Namo Abdulla
November 09, 2020 07:17 PM

https://www.voanews.com/extremism-watch/why-france-top-european-target-jihadists

The portraits of, from left, victims Nadine Devillers, Vincent Loques and Brazil's Simone Barreto Silva are pictured during a ceremony in Nice, France, November 7, 2020.


The portraits of, from the left, victims Nadine Devillers, Vincent Loques and Brazil's Simone Barreto Silva. Are pictured in…




Par Namo Abdulla
09 novembre 2020 19:17
 Les portraits de, de gauche, des victimes Nadine Devillers, Vincent Loques et la Brésilienne Simone Barreto Silva. Sont illustrés dans…
Les portraits de, de gauche, des victimes Nadine Devillers, Vincent Loques et Simone Barreto Silva du Brésil sont photographiés lors d'une cérémonie à Nice, France, le 7 novembre 2020.
WASHINGTON - Après son arrivée sur un bateau de migrants sur l'île italienne de Lampedusa en septembre, Brahim Aouissaoui, un Tunisien de 21 ans, a parcouru plus de 1000 milles supplémentaires pour arriver dans la ville française de Nice où il est soupçonné d'un attentat terroriste église.

Aouissaoui, qui a poignardé trois personnes à mort fin octobre, a été abattu. Des experts du terrorisme affirment que le pays est devenu ces dernières années la principale cible des islamistes radicaux en Europe.

Selon les données officielles d'Europol, la France a été témoin de plus d'attaques djihadistes que tout autre membre de l'Union européenne depuis 2014, lorsque l'État islamique (EI) a établi son soi-disant califat en Irak et en Syrie. Près de 300 citoyens français sont morts dans ces attentats.


Deuxième plus grande religion «La France n'est pas différente des autres pays; c'est juste l'ennemi parfait », a déclaré Hugo Micheron, un associé de recherche postdoctoral spécialisé dans l'extrémisme islamique à l'Université de Princeton, lors d'un webinaire organisé lundi par le Washington Institute for Near East Policy. «C’est le pays d’Europe avec la plus grande population musulmane. C’est le pays d’Europe avec la plus grande population juive. C’est le pays d’Europe qui a un héritage très important du christianisme », a-t-il ajouté. L’islam est la deuxième religion en importance après le christianisme en France, où 7% à 9% de la population seraient musulmans, selon CIA Factbook, qui estime la population juive du pays à moins de 1%. Les dirigeants musulmans en France affirment que la plupart des musulmans français ne s’identifient pas à l’islam radical, affirmant que les assaillants ne représentent pas leur religion. Les données officielles suggèrent également une baisse à la fois du nombre de décès et de la fréquence des attaques djihadistes dans toute l'Europe ces dernières années. Alors qu'en 2017, par exemple, il y avait eu 33 attaques terroristes déjouées et réussies dans l'UE, ce nombre est tombé à 21 l'année dernière. Laïcité française Les récentes attaques, notamment la décapitation du mois dernier de Samuel Paty, un instituteur français, après avoir montré des caricatures du prophète Mahomet à ses élèves en classe, ont renouvelé l’attention sur la question de l’extrémisme islamique dans le pays. Certains experts affirment que c’est peut-être le système laïc plutôt unique du pays, connu sous le nom de laicite, qui interdit l’affichage de tout symbole religieux, qu’il s’agisse d’une croix ou d’un foulard, dans les institutions publiques telles que les écoles que les islamistes radicaux trouvent intolérable. «C'est très différent du modèle anglo-saxon avec des nations regroupant différentes communautés et étant plus tolérantes au particularisme», a déclaré Laurence Bindner, membre de la Direction exécutive du Comité contre le terrorisme (CTED) du Conseil de sécurité des Nations Unies, lors du webinaire du Washington Institute. . «Les Français ont toujours eu des positions provocantes contre la religion avec une presse très particulière, anticléricale et satirique depuis la Révolution française», a-t-elle ajouté.


Laïcité française Les récentes attaques, notamment la décapitation du mois dernier de Samuel Paty, un instituteur français, après avoir montré des caricatures du prophète Mahomet à ses élèves en classe, ont renouvelé l’attention sur la question de l’extrémisme islamique dans le pays. Certains experts affirment que c’est peut-être le système laïc plutôt unique du pays, connu sous le nom de laicite, qui interdit l’affichage de tout symbole religieux, qu’il s’agisse d’une croix ou d’un foulard, dans les institutions publiques telles que les écoles que les islamistes radicaux trouvent intolérable. «C'est très différent du modèle anglo-saxon avec des nations regroupant différentes communautés et étant plus tolérantes au particularisme», a déclaré Laurence Bindner, membre de la Direction exécutive du Comité contre le terrorisme (CTED) du Conseil de sécurité des Nations Unies, lors du webinaire du Washington Institute. . «Les Français ont toujours eu des positions provocantes contre la religion avec une presse très particulière, anticléricale et satirique depuis la Révolution française», a-t-elle ajouté.
.

https://www.gibert.com/godless-utopia-soviet-anti-religious-propaganda-11394865.html

. Utopie sans Dieu: Propagande antireligieuse soviétique (Couverture rigide)
Roland Elliott Brown, carburant
Edité par Fuel Publishing, Royaume-Uni (2019)
'histoire visuelle de la guerre de l'URSS contre la religion de toutes les confessions, de la révolution de 1917 à sa chute en 1991 «Nous avons fini les tsars terrestres et nous venons pour les célestes!». Ainsi parlèrent les premiers propagandistes athées de l'Union soviétique qui déclarèrent la guerre à «l'opium du peuple» à travers l'URSS. L'athéisme soviétique est le grand sujet perdu du XXe siècle. Le pape Pie XI a mené une «croisade de prière» contre lui. George Orwell l'a satirisé dans Animal Farm. Les nazis l'ont appelé un complot juif. Franklin D. Roosevelt a fait pression sur Staline pour qu'il l'abandonne. Aleksandr Soljenitsyne l'a blâmé pour les catastrophes de la Russie. Ronald Reagan l'a mis au cœur de son discours sur «l'Empire maléfique». Et pourtant, parce que l'Union soviétique a promu l'athéisme presque entièrement pour la consommation intérieure, des décennies d'images antireligieuses obscures et étonnantes restent inconnues en Occident. S'inspirant des premiers magazines athées soviétiques Godless and Godless at the Machine et des affiches d'après-guerre des éditeurs du Parti communiste, Roland Elliott Brown présente une tournée troublante de l'idéologie athée en URSS. Voici des visions étranges, imaginatives et carrément blasphématoires venant des entrailles de l'appareil athée soviétique: des prêtres sinistres côtoient des tortionnaires coloniaux croisés, des mollahs avides, un Jéhovah cyclopéen et un Jésus crypto-fasciste; Les cosmonautes russes se moquent de Dieu depuis l'espace tandis que les gardes-frontières vigilants attrapent les contrebandiers de la Bible américaine. L'utopie sans Dieu est le grimoire occulte d'une anti-théologie socialiste perdue. N ° de réf. du vendeur HUK9780995745575




Marx avait comparé la religion à une drogue utilisée par les classes dirigeantes pour stupéfier la classe ouvrière et la maintenir en esclavage: «L'abolition de la religion en tant que bonheur illusoire de l'homme est une condition préalable à leur vrai bonheur. Mais ce bonheur, insista-t-il, ne pouvait venir que de la révolution. Cette révolution, à son tour, ne réussirait que si elle s’accompagnait d’une terreur effrénée. C'était une idée à partir de laquelle il n'a pas hésité. «Aucun grand mouvement n'a jamais été inauguré sans effusion de sang», a déclaré Marx à un intervieweur 30 ans plus tard, lorsqu'on lui a demandé si les socialistes prônaient l'assassinat et la violence. En 1917, le mépris des bolcheviks pour l’Église devint tangible dans une succession d’actes d’une sauvagerie sans précédent. Mais pour que cela se produise, c'était, encore une fois, la religion, avec son code moral établi soi-disant par Dieu, qui était un obstacle. Il fallait le démolir. «Le communisme abolit les vérités éternelles, il abolit toute religion et toute morale», clamait le Manifeste communiste. À la question «Qui est Dieu?», Engels a déclaré: «Dieu est homme… Nous rejetons toute tentative de nous imposer quelque dogme moral que ce soit, (qui est) éternel, alternatif et à jamais immuable.» Lénine pensait que la lutte contre la religion était une lutte pour les fondements du marxisme: «Le marxisme est le matérialisme. En tant que tel, il est impitoyablement hostile à la religion… Nous devons lutter avec la religion. C'est l'ABC de tout matérialisme et, par conséquent, de tout marxisme. L’athéisme de Marx n’était pas un rejet abstrait - une haine amère de la religion était au cœur et non à la périphérie de sa philosophie. C'était un mépris que Lénine partageait, quoique exprimé en des termes plus extrêmes et obscènes: «Toute idée religieuse, toute idée de Dieu, même flirter avec l'idée de Dieu, est une ineffable méchanceté», écrit-il à Maxim Gorky. «Toute poursuite du petit Dieu (pathétique, chétif) s'apparente à avoir des relations sexuelles avec un cadavre.» En 1917, le mépris des bolcheviks pour l’Église se concrétisa par une succession d’actes d’une sauvagerie sans précédent. Pendant la révolution et la guerre civile qui a suivi, des milliers d'évêques, de membres du clergé, de moines et de nonnes ont été torturés et massacrés - mutilés, violés, éventrés, enterrés vivants, crucifiés, contraints de prendre la communion avec du plomb bouillant, castrés ou, au milieu de l'hiver, trempé d'eau et gelé à mort comme des statues macabres.

Essais Extrait de l'Union soviétique
Utopie sans Dieu: comment l'Union soviétique a lancé sa guerre contre la religion




7 octobre 2019
Texte: Roland Elliott Brown
Les bolcheviks ont livré leurs premières doses de politique religieuse par décret dans les mois qui ont suivi leur prise de pouvoir, nationalisant les terres de l'Église et sécularisant l'enregistrement des naissances, des décès et des mariages. Puis, le 23 janvier 1918 - quelques jours à peine après l’assaut des marins contre le monastère Nevsky - ils ont publié leur décret définissant, sur la séparation de l’Église de l’État et de l’école de l’Église. Ses principaux effets ont été de supprimer le statut de l’Église en tant qu’entité juridique, de lui interdire de posséder des biens et d’interdire l’enseignement religieux formel.

C'était par endroits un document progressiste et séculier qui mettait les croyants de toutes confessions et aucun sur un pied d'égalité, mais ailleurs, comme à l'article 5, il avait un côté dictatorial: les spectacles religieux peuvent se dérouler librement dans la mesure où ils ne dérangent pas l'ordre public ou empiéter sur les droits des citoyens de la République russe. Les autorités locales ont le droit de prendre les mesures nécessaires pour maintenir l'ordre et sauvegarder les droits des citoyens. Un premier projet comprenait la disposition, «La religion est l'affaire privée de chaque citoyen de la République russe» - mais Lénine l'a supprimée.

[Mais] si le décret de séparation qu'il a signé comportait une menace, c'était doux comparé à la haine qui coulait de sa propre plume. Dans son essai, Comment organiser le concours? - une invocation pour briser les habitudes pré-révolutionnaires et amener les ouvriers et les paysans à contribuer à la révolution - il a explicitement déshumanisé ceux qu'il jugeait ennemis de sa vision. Il a écrit sur la purge du pays russe de toutes sortes d'insectes nuisibles. Un «insecte» pouvait être un homme riche ou un travailleur lent, mais, comme Aleksandr Soljenitsyne l'a dit plus tard dans l'archipel du Goulag, les conseils paroissiaux des églises étaient presque exclusivement composés d'insectes, et ce sont des insectes, bien sûr, qui chantaient dans les chœurs d'église. Tous les prêtres étaient des insectes - et encore plus les moines et les nonnes.


Deux dirigeants bolcheviks, Nikolai Bukharin et Yevgeny Preobrazhensky - tous deux expulsés du Parti et exécutés sous Staline - ont présenté une vision durable de la mission antireligieuse du Parti pour un public plus large dans leur livre de 1920, L'ABC du communisme: «La religion est l'opium du peuple», a déclaré Karl Marx. C'est la tâche du Parti communiste de rendre cela compréhensible aux cercles les plus larges possible des masses travailleuses.  Saint approprié: pourquoi Pussy Riot et la cathédrale du Christ-Sauveur sont un match fait au paradis fait au paradis Les communistes combattraient la religion sur deux fronts principaux: «D'une part, nous avons la lutte avec l'église, en tant qu'organisation spéciale existant pour la propagande religieuse, matériellement intéressée par le maintien de l'ignorance populaire et de l'esclavage religieux. D'un autre côté, nous sommes aux prises avec les préjugés largement diffusés et profondément enracinés de la majorité de la population ouvrière. Le retournement des enfants contre les familles religieuses était aussi une question urgente: «L'une des tâches les plus importantes de l'État prolétarien est de libérer les enfants de l'influence réactionnaire de leurs parents… nous devons veiller à ce que l'école assume l'offensive contre la propagande religieuse à la maison, afin que dès le début l'esprit des enfants soit immunisé contre tous ces contes de fées religieux que de nombreux adultes continuent de considérer comme la vérité. Une autre stratégie, particulièrement russe, ordonnée par le gouvernement soviétique cette année-là, est venue symboliser la lutte antireligieuse du début des années 1920: l’exposition forcée de momies et de mannequins dans les tombes des saints orthodoxes, où les «reliques» humaines ne se décomposaient jamais. Ceci, selon l'ABC du communisme, était «une excellente arme dans la lutte avec l'église… Cela a servi à prouver aux larges masses du peuple, et précisément à ceux en qui la foi religieuse était la plus forte, la ruse de base sur laquelle la religion en général, et le credo de l'Église orthodoxe russe en particulier, sont fondés. Mais alors que ces expositions ont fait appel à l'imagination athée, il n'est pas clair que les paysans russes aient compris l '«incorruptibilité» de leurs saints comme une affirmation falsifiable. Un vieux paysan qui a été témoin d'une telle exposition a dit à un visiteur américain: «Nos saints saints ont disparu au ciel et ont substitué des chiffons et de la paille à leurs reliques lorsqu'ils ont découvert que leurs tombes devaient être profanées par des non-croyants. C'était un grand miracle.

Alors que la famine a paralysé la région de la Volga cet été-là, une organisation civique appelée Pomgol - une abréviation du russe pour «aide aux affamés» - est intervenue pour solliciter l'aide de l'American Relief Association, récemment créée. Tikhon a également offert certains des objets de valeur non consacrés de l’Église et a appelé les organisations étrangères à les aider. Mais en janvier 1922, le commissaire de l'Armée rouge Lev Trotsky envoya à Lénine une note privée proposant un stratagème malhonnête pour saisir les objets de valeur de l'église sous prétexte d'aider les affamés (la question la plus urgente pour les bolcheviks étant le règlement des dettes extérieures à la conférence imminente de Gênes) . Le Comité central du Parti communiste a dûment ordonné aux Soviétiques locaux de saisir des objets en or, en argent et en pierres précieuses - provoquant ainsi des affrontements dans toute la Russie. La presse soviétique a préparé l'ambiance publique avec des gros titres comme: «Les affamés tirent des cadavres des cimetières pour les manger.» Désormais, l'ennemi de la classe religieuse pourrait être dénoncé devant la nation: à Petrograd, 10 000 chrétiens orthodoxes se sont rendus pour arrêter la saisie des trésors de l'Église du Sauveur sur le sang répandu. Il y eut des explosions d'antisémitisme - les nationalistes orthodoxes avaient l'habitude de dépeindre les bolcheviks comme des «maîtres d'esclaves judéo-maçonniques» - et Lénine n'a pas tardé à lier la résistance religieuse aux «cent noirs», nationalistes antisémites autrefois favorisés par le tsar Nicolas II. À Smolensk, les croyants ont rempli la cathédrale pour empêcher les saisies. Dans la ville de Shuya, des villageois en colère ont chassé les bolcheviks, mais les communistes sont revenus avec une mitrailleuse et ont abattu au moins quatre résistants. Pour Lénine, Shuya était une opportunité de propagande. Il a appelé à des arrestations massives, à des procès-spectacles et à la fusillade d'un «très grand nombre des centaines noires de Shuya les plus influentes et les plus dangereuses». À Shuya, trois personnes ont finalement été condamnées à mort; à Moscou, 11; à Petrograd, le métropolite Veniamin et trois autres résistants ont été exécutés en secret. En mai, Tikhon a été assigné à résidence. En 1923, la Russie avait connu plus d'un millier d'affrontements sur les objets de valeur de l'église. Près de 80 000 prêtres, moines et nonnes ont été tués. La richesse confisquée n'a jamais été utilisée pour l'aide alimentaire, et l'American Relief Association a signalé qu'il y avait plus de nourriture sauvegardée dans les ports russes que le système de transport russe ne pouvait en supporter.

Parallèlement à la campagne des objets de valeur de l'église, il y avait un plan soutenu par Trotsky pour fomenter un schisme dans la hiérarchie de l'église. En mai, un groupe de réformateurs religieux et d'opportunistes appelés l'Église vivante a rendu visite à Tikhon alors qu'il était assigné à résidence et a fait pression sur lui pour qu'il renonce à son autorité. Contre sa volonté, ils ont remplacé le nouveau patriarcat par une «Administration supérieure de l'Église» sous la tutelle du GPU, précurseur du KGB. L'Église vivante a déclaré que le gouvernement soviétique essayait de créer «le Royaume de Dieu idéal». Tikhon a anathématisé la nouvelle entité comme «l'œuvre de l'Antéchrist». Les autorités ont utilisé le schisme pour endommager l'église, puis l'ont abandonnée. En avril 1923, le GPU ordonna le transfert de Tikhon dans l’une de ses prisons du monastère de Donskoï à Moscou. Les procureurs ont préparé un procès-spectacle pour le «pape contre-révolutionnaire», qui se terminerait par «la peine la plus sévère» - la mort. Mais la persécution de Tikhon a attiré la condamnation étrangère - notamment de la part du ministre britannique des Affaires étrangères George Curzon - et il a trouvé un sauveur dans l’agitateur antireligieux Emelian Yaroslavsky. Yaroslavsky a convaincu le Politburo qu'une confession publique du patriarche saperait mieux les agitateurs internationaux et les émigrés blancs. Personne ne sait ce qui s'est passé à l'intérieur de cette prison du GPU, mais Tikhon a émergé pour dénoncer publiquement son bilan d '«hostilité» envers les autorités soviétiques pour leur prêter loyauté envers l'État soviétique.


Peu de temps avant son accident vasculaire cérébral, et alors que la campagne des objets de valeur de l'église atteignait son apogée, Lénine a écrit un article intitulé Sur la signification du matérialisme militant, qui équivaudrait à sa dernière volonté et testament sur la propagande athée. Il a avoué que les échecs de la propagande athée depuis la révolution ont montré qu'il est beaucoup plus facile de prendre le pouvoir à une époque révolutionnaire que de savoir comment utiliser correctement ce pouvoir.   LIRE LA SUITE Croissant décroissant: à la rencontre de la communauté polono-musulmane installée au cœur de l'Europe Une partie du problème était de trouver comment atteindre le public le plus large possible sans l'ennuyer: «Ce serait la plus grande et la plus grave erreur qu'un marxiste puisse faire de penser que les millions de personnes (en particulier les paysans et les artisans), qui ont condamnés par toute la société moderne aux ténèbres, à l'ignorance et aux superstitions, ne peuvent s'extirper de ces ténèbres que sur la ligne droite d'une éducation purement marxiste. Ces masses doivent être pourvues du matériel de propagande athée le plus varié, elles doivent être familiarisées avec les faits des sphères les plus diverses de la vie, elles doivent être abordées de toutes les manières possibles, de manière à les intéresser, les sortir de leur torpeur religieuse, remuez-les sous les angles les plus variés et par les méthodes les plus variées, et ainsi de suite. À cette fin, il a recommandé aux philosophes européens d'autrefois: «Les écrits vifs, vifs et talentueux des anciens athées du XVIIIe siècle ont attaqué avec esprit et ouvertement le cléricalisme dominant et s'avéreront très souvent mille fois plus appropriés pour éveiller les gens de leur torpeur religieuse que les paraphrases ternes et sèches du marxisme ». Emelian Yaroslavsky a repris le projet à la fin de 1922 en tant que rédacteur en chef du nouveau journal illustré en noir et blanc de la Commission de propagande antireligieuse, Godless. La militante du Parti de Moscou, Maria Kostelovskaya, lui a donné un coup de fouet en janvier 1923 avec un magazine couleur magnifiquement illustré, également appelé Godless, qu'elle a été forcée de renommer Godless at the Machine après que Yaroslavsky ait tenté de fusionner sa publication avec la sienne. Son premier numéro portait une impression frappante de l'illustrateur Dmitri Moor, qui montrait un ouvrier armé d'un marteau escaladant une échelle dans le ciel pour écraser les dieux. Il portait le slogan: "Nous avons terminé les tsars terrestres et nous venons pour les célestes!"

La société de l'indécence - Publicité et genèse de la société de consommation

Want to ReadRate this book1 of 5 stars2 of 5 stars3 of 5 stars4 of 5 stars5 of 5 stars

La société de l’indécence – Publicité et genèse de la société de consommation

by Stuart Ewen,  Lucien Cerise,  François Sainz (Translator) 4.75  ·  Rating details ·  4 ratings  ·  1 reviewEn 1983, Stuart Ewen publiait en France « Consciences sous influence – Publicité et genèse de la société de consommation ». Ce livre culte, devenu une référence incontournable de la critique sociologique d’inspiration situationniste, est aujourd’hui republié sous le titre “La société de l’indécence”. Stuart Ewen y retrace l’origine de ce que Guy Debord nomma le Spectacle, premier allié du productivisme industriel dans la guerre culturelle menée pour l’expansion du modèle de société américain, et dont l’iconographie fondée sur l’exhibition de corps jeunes, féminins et plutôt dévêtus a entièrement colonisé les médias et les imaginaires, élaborant au fil du temps une véritable société de l’indécence. La « décence commune », notion bien connue de George Orwell et Jean-Claude Michéa, est la première cible dans ce travail d’influence des consciences étalé sur plusieurs décennies. Car une telle régression n’a rien de naturel. Dans son ouvrage, Stuart Ewen démontre que ce nouvel ordre « libéral libertaire » mondial, loin d’être l’aboutissement d’une évolution spontanée, a bien été implanté de manière concertée selon des méthodes scientifiques de planification et d’ingénierie sociale. Les dévoiler pour s’en affranchir, tel est le défi auquel ce livre nous invite. (less)

1944 წლის 24 სექტემბერს დაბადებული Gilles Lipovetsky, ჭკვიანი ფრანგია. ღირს ფილოსოფიის ამ პროფესორის შეხედულებების გაცნობა.

L’ère du vide selon Lipovetsky

L'ère du vide Gilles Lipovetsky

L’ère du vide est l’avènement de l’hyperindividualisme. Gilles Lipovetsky montre dans L’ère du vide que les démocraties contemporaines sont plongées dans un vide idéologique en raison du dépérissement des grands projets collectifs. Si la désacralisation des valeurs traditionnelles entraîne des effets pervers, l’individu est désormais libre de se consacrer tout entier à lui-même pour mener une vie « à la carte ».

L’ère du vide repose sur une incessante séduction narcissique. La séduction est devenue, pour Lipovetsky, le processus général tendant à régler toute la vie des sociétés contemporaines. Le primat des rapports de production est dorénavant occulté au profit de l’apothéose des rapports de séduction. Celle-ci remodèle le monde selon un processus de personnalisation, en diversifiant l’offre pour augmenter les choix possibles de l’individu. Ce phénomène se retrouve par exemple dans la communication politique, qui met les idéologies en phase avec les valeurs de l’individualisme démocratique. C’est dans cette désertion généralisée des valeurs et finalités sociales que se déploie le narcissisme contemporain. La sensibilité politique des années 1960 a fait place à une « sensibilité thérapeutique », où le Moi, détaché d’autrui, est la préoccupation centrale de l’individu, et son corps promu au rang d’un véritable objet de culte. « […] c’est à un détachement émotionnel qu’aspireraient de plus en plus les individus, écrit Lipovetsky, en raison des risques d’instabilité que connaissent de nos jours les relations personnelles. Avoir des relations interindividuelles sans attachement profond, ne pas se sentir vulnérable, développer son indépendance affective, vivre seul, tel serait le profil de Narcisse » (L’ère du vide). Cette société narcissique, dont l’authenticité et la sincérité sont les vertus cardinales, est transformée par sa transparence en un lieu de transit.

Lipovetsky caractérise l’ère du vide par la disparition des repères et des limites

L’ère du vide se caractérise par la dissipation des repères culturels. Son post-modernisme constitue, pour Lipovetsky, une véritable phase de déclin de la créativité artistique. En effet, elle épuise la logique du modernisme démocratique et individualiste qui consistait en le renouvellement constant par la négation des œuvres précédentes. L’art moderniste avait pour ambition de faire advenir un homme nouveau en se détachant, par la désublimation, de la tradition et de l’imitation. La société post-moderne a mis fin à cette logique en institutionnalisant l’avant-garde, qui substitue à l’invention la pure et simple surenchère. « Communiquer pour communiquer, décrit Lipovetsky, s’exprimer sans autre but que de s’exprimer et d’être enregistré par un micropublic, le narcissisme révèle ici comme ailleurs sa connivence avec la désubstantialisation post-moderne, avec la logique du vide » (L’ère du vide). L’homme post-moderne est ainsi ouvert à toutes les nouveautés dans la sphère privée, alors même que son quotidien est soumis à une programmation bureaucratique généralisée. Ses possibilités individuelles de combinaison sont démultipliées et sa personnalité narcissique avide d’expression de soi bénéficie de la démocratisation de l’expression artistique. L’ordre culturel hédoniste est même parvenu à contaminer l’ordre économique, communément centré sur l’efficacité, par ses exigences. Lipovetsky en conclut que la préférence pour l’égalité, constatée naguère par Tocqueville, semble s’être inversée au profit de la liberté individuelle.

L’ère du vide introduit un nouveau rapport à l’humour et à la violence. Lipovetsky remarque, d’une part, que l’humour tend à annexer toutes les sphères de la vie sociale, allant jusqu’à annihiler l’ancienne dualité entre le comique et le sérieux (ou sacré). Ce phénomène se retrouve notamment dans la publicité et la mode, dont la vacuité témoigne de la fonction du code humoristique dans l’exacerbation de l’individualisme contemporain. « Désormais, écrit Lipovetsky, nous sommes au-delà de l’ère satirique et de son comique mordant. Au travers de la publicité, de la mode, des gadgets, des émissions d’animation, des contes, qui ne voit que la tonalité dominante et inédite du comique n’est plus sarcastique mais ludique ? » (L’ère du vide). L’humour post-moderne vise à assouplir les structures rigides et contraignantes, si bien qu’il investit même les secteurs qui lui sont le moins propres, tels la politique ou l’art. Lipovetsky met en regard cette dictature de l’humour avec la disparition de la violence sauvage des sociétés primitives. Le philosophe explique l’adoucissement des mœurs dont bénéficie l’Occident depuis le XVIIIe siècle par un renversement du rapport de l’homme à la communauté, car seule la société individualiste rend possible la sensibilité à la douleur de l’autre. Devenue l’interdit majeur des sociétés post-modernes, la violence connaît cependant une montée aux extrêmes en même temps qu’elle est accaparée par des minorités formant des groupes périphériques.

cropped-Logo-1.png

მოხმარების საზოგადოება-ღმერთის და მოყვასის სიყვარულიდან საგნის,ობიექტის, საქონლის სიყვარულისკენ

La société de consommation, Jean Baudrillard | Résumé détaillé

La société de consommation, Jean Baudrillard | Résumé détaillé

La Société de consommation s’ouvre avec cette belle citation :

Donnez-lui toutes les satisfactions économiques, de façon qu’il n’y ait plus rien à faire qu’à dormir, avaler des brioches et se mettre en peine de prolonger l’histoire universelle. Comblez-le de tous les biens de la terre, et plongez-le dans le bonheur consumériste jusqu’à la racine des cheveux. De petites bulles crèveront à la surface de ce bonheur, comme sur de l’eau.
— DOSTOÏEVSKI, DANS MON SOUTERRAIN

Devenu une référence de la contre-culture, ce livre écrit en 1970 est essentiel pour comprendre notre société. Jean Baudrillard y explique — pas toujours très clairement… — comment l’abondance a transformé notre rapport à nous-mêmes, aux autres, et au monde. Nous sommes les hommes les plus riches de l’histoire, mais nous ne sommes pas les plus heureux. Et il y a plus grave : nous ne savons plus où nous allons.

L’analyse de La Société de consommation poursuit celle développée dans Le Système des objets. Elle part de l’idée selon laquelle l’utilité d’un objet ne se résume pas à remplir une fonction ni, pour nous consommateurs, à satisfaire un besoin objectif. Comme nous le fait comprendre la publicité, une machine à laver est plus qu’une machine à laver.

Pour Jean Baudrillard, c’est la logique du désir humain, non pas les lois de l’économie, qui dit la vérité sur la société de consommation. Et ce qu’elle nous dit n’est pas bon…

Vous aimez cet article ? Aidez-moi en le partageant !

N’hésitez pas non plus à me poser des questions ou à donner votre avis dans les commentaires tout en bas de la page.

Bonne lecture Recevez ma synthèse
des 100 meilleures

idées philosophiques
 Étudiant  Non-étudiantRECEVOIR LA SYNTHÈSEPremière partie de La société de consommation : la liturgie formelle de l’objet

Jean Baudrillard estime que la société de consommation représente une mutation fondamentale pour l’espèce humaine. Les relations humaines ne sont plus les mêmes : les individus ont davantage rapport à des objets qu’à leurs semblables. L’homme est aujourd’hui absent pour l’homme, car il voit son prochain comme un objet.

Le statut de l’objet a changé lui aussi. Autrefois, il durait, et il survivait à l’homme. C’est maintenant l’inverse : les objets sont éphémères.

La profusion et la panoplie

Où commencer pour décrire la société de consommation ?

Ce qui frappe, c’est la profusion des objets :

Les grands magasins, avec leur luxuriance de conserves, de vêtements, de biens alimentaires et de confection, sont comme le paysage primaire et le lieu géométrique de l’abondance. […] Il y a quelque chose de plus dans l’amoncellement que la somme des produits : l’évidence du surplus, la négation magique et définitive de la rareté, la présomption maternelle et luxueuse du pays de Cocagne.

Cette profusion mêle la logique du don et la prodigalité de la fête.

La profusion des objets dans la société de consommation

Mais la consommation consiste plus précisément à organiser les objets en collections ou en gammes, de telle sorte que l’impulsion d’achat est encadrée dans un réseau d’objets. Ainsi, le drugstore ou le centre commercial représentent davantage la société de consommation dans la mesure où ils amalgament toutes les marchandises dans la perspective de la consommation de signes.

Si le grand magasin donne le spectacle forain de la marchandise, le drugstore, lui, offre le récital subtil de la consommation, dont tout l’« art », précisément, consiste à jouer sur l’ambiguïté du signe dans les objets, et à sublimer leur statut d’utilité et de marchandise en un jeu d’« ambiance » : néo-culture généralisée, où il n’y a plus de différence entre une épicerie fine et une galerie de peinture, entre Play-Boy et un Traité de Paléontologie.

Pour Jean Baudrillard, c’est le concept d’ambiance qui permet de synthétiser toutes les activités dans le nouveau paradigme de la consommation. L’ambiance est un « conditionnement total des actes et du temps ».

Nous sommes au point où la « consommation » saisit toute la vie, où toutes les activités s’enchaînent sur le même mode combinatoire, où le chenal des satisfactions est tracé d’avance, heure par heure, où l’« environnement » est total, totalement climatisé, aménagé, culturalisé.

Qu’est-ce que la consommation ?

C’est l’homogénéisation totale de la réalité vers un bonheur abstrait « défini par la seule résolution des tensions ».

Notre société de consommation est implicitement animée par une certaine vision du bonheur. Quelle est cette vision ? Je peux dire sans prendre trop de risques que nous sommes, dans notre grande majorité, hédonistes : nous pensons que ce sont les jouissances matérielles qui nous rendront heureux ; nous misons donc sur l’amélioration de notre bien-être. Seulement, nous vivons dans la tension du manque en attendant le prochain plaisir… On voit d’ores et déjà que la promesse de la société de consommation ne colle pas avec la logique du désir.

Pour Baudrillard, la disparition de l’argent liquide symbolise la dissimulation des contradictions économiques et sociales (ce qu’il appelle la « fécalité » de la vie réelle).

Le statut miraculeux de la consommation

Jean Baudrillard compare le consommateur qui attend un bonheur magique des objets et les indigènes mélanésiens qui attendaient que les avions descendent vers eux.

C’est une pensée magique qui régit la consommation, c’est une mentalité miraculeuse qui régit la vie quotidienne, c’est une mentalité de primitifs, au sens où on l’a définie comme fondée sur la croyance en la toute-puissance des pensées : ici, c’est la croyance en la toute-puissance des signes. L’opulence, l’« affluence » n’est en effet que l’accumulation des signes du bonheur.

Pourquoi comparer la consommation à un miracle ?

Parce que les consommateurs perdent de vue le lien entre la production et la consommation :

Dans la pratique quotidienne, les bienfaits de la consommation ne sont pas vécus comme résultant d’un travail ou d’un processus de production, ils sont vécus comme miracle. […] la grâce de la technique, qui efface pour la conscience du consommateur le principe même de la réalité sociale, le long processus social de production qui mène à la consommation des images.

Je trouve cette idée très importante. En tant que consommateurs, nous avons tendance à oublier la phase de production. Nous ne nous demandons pas d’où viennent les choses, comment elles ont été créées — nous n’y pensons pas, nous y sommes même souvent indifférents. Quel est le problème ? Je crois que notre indifférence nous maintient dans une forme d’immaturité. Quelque part, nous restons des enfants convaincus de la bienveillance de leurs providers. Nous n’interrogeons pas les motivations des producteurs ni le sens de nos choix de consommation.

Ainsi, le mythe du Cargo des Mélanésiens revit en Occident, où la foi dans la consommation équivaut à la croyance en un droit naturel à l’abondance. La Technique, le Progrès, et la Croissance sont nos mythes modernes.

la technique comme mythe moderne

Jean Baudrillard affirme que la logique des signes propre à la société de consommation contamine de plus en plus d’aspects fondamentaux de la vie collective. Par exemple, toute information — qu’elle soit historique, politique, ou culturelle — est désormais reçue sous la forme du fait divers, la catégorie cardinale de notre mythologie moderne. Nous vivons, à cet égard, dans le fantasme d’une vérité vraie.

L’image, le signe, le message, tout ceci que nous « consommons », c’est notre quiétude scellée par la distance au monde et que berce, plus qu’elle ne la compromet, l’allusion même violence au réel.

Le consommateur est certes curieux, mais il méconnaît fondamentalement la réalité du monde. Or, c’est la communication de masse qui formate son rapport au réel, qui l’entraîne à ne plus en considérer que les signes.

La communication de masse rend la réalité supportable grâce au simulacre du monde : elle nous donne l’illusion d’y participer, tel « le téléspectateur relaxé devant les images de la guerre du Vietnam ». La sécurité qu’elle nous offre au quotidien, dans notre sphère privée, implique en fait une exclusion maximale du monde réel.

Cette passivité de la morale hédoniste ne passe toutefois pas dans la morale puritaine, c’est pourquoi les « stratèges du désir » doivent nous déculpabiliser.

Le cercle vicieux de la croissance

Jean Baudrillard remarque qu’une plus grande part des dépenses collectives (celles de redistribution) sert en réalité à couvrir des dépenses individuelles, c’est-à-dire des dépenses de consommation. À ses yeux, les politiques de redistribution ne fonctionnent pas[1] — elles préservent au contraire les privilèges — parce qu’elles ne sont qu’un élément tactique du système de pouvoir.

Dans les faits, la quête de l’abondance crée des nuisances toujours plus graves :

  • la pollution sonore ;
  • la pollution de l’air et de l’eau ;
  • la destruction des sites ;
  • la perturbation des zones résidentielles par l’implantation de nouveaux équipements ;
  • l’encombrement automobile.

Le président Pompidou en était conscient : « Je suis de ceux qui pensent que dans cinquante ans la fortune consistera à pouvoir s’offrir la vie du paysan aisé du début du XXe siècle, à bien des égards, c’est-à-dire de l’espace autour de soi, de l’air pur, des œufs frais, des poules élevées avec du grain, etc. On y ajoute des piscines et des automobiles, mais ce n’est pas une modification fondamentale, il reste le besoin d’air, de pureté, de liberté, de silence » (Interview à la revue Réalités, 14 avril 1970).

Seulement, les nuisances engendrent de nouveaux besoins, ce qui favorise l’activité économique. Le cercle vicieux est donc le suivant : la croissance crée des nuisances, lesquelles créent de la croissance — et ainsi de suite. Autrement dit, la croissance pallie la croissance : c’est la « thérapie homéopathique de la croissance par la croissance ».

le cercle vicieux de la croissance

Les nuisances ne rentrent pas dans le calcul économique, seules les dépenses de compensation rentrent dans la colonne des plus…

On ne compte pas non plus les « nuisances culturelles » qui croissent au rythme de l’abondanceQuid des conséquences psychologiques de l’instabilité de l’emploi ? Quid des laissés-pour-compte ? Quid de la fatigue des heureux élus qui atteignent pourtant le mode de vie idéal de la société de consommation ?

Dans les faits, l’abondance et la croissance fonctionnent selon une dynamique circulaire :

Jean Baudrillard fait l’hypothèse que les activités de compensation des nuisances deviendront un jour plus importantes que les activités de production.

Il ne mâche pas ses mots : la mesure de l’activité économique est « le plus extraordinaire bluff collectif des sociétés modernes ».

Nous parlons là […] d’une opération de « magie blanche » sur les chiffres, qui cache en réalité une magie noire d’envoûtement collectif. Nous parlons de la gymnastique absurde des illusions comptables, des comptabilités nationales. Rien n’entre là que les facteurs visibles et mesurables selon les critères de la rationalité économique — tel est le principe de la magie. À ce titre n’y entrent ni le travail domestique des femmes, ni la recherche, ni la culture — par contre peuvent y figurer certaines choses qui n’ont rien à y voir, par le seul fait qu’elles sont mesurables. De plus, ces comptabilités ont ceci de commun avec le rêve qu’elles ne connaissent pas le signe négatif et qu’elles additionnent tout, nuisances et éléments positifs, dans l’illogisme le plus total (mais pas du tout innocent).

Les 2 principaux biais de la comptabilité de la croissance sont :

  1. on mesure exclusivement ce qui est mesurable ;
  2. on ne retire pas la valeur des nuisances.

Le calcul de la croissance économique pose encore d’autres problèmes. Il y a tout d’abord celui de la falsification des chiffres, comme en Chine, où les pouvoirs locaux maquillent leurs statistiques à la hausse (et pas qu’un peu) pour satisfaire le pouvoir central. Il y a aussi le problème de l’évolution des conventions de calcul, qui peut modifier sensiblement les résultats d’une année sur l’autre. Il y a celui de l’activité économique non déclarée. Et il y en a encore d’autres. Bref, on ne « mesure » pas la croissance économique comme on mesure la température…

De toute manière, le but n’est pas de mesurer la réalité, mais d’entretenir un mythe :

Obsession collective consignée dans les livres de comptes, la productivité a d’abord la fonction sociale d’un mythe, et pour alimenter ce mythe, tout est bon, même l’inversion de réalités objectives qui y contredisent en chiffres qui le sanctionnent.

Le gaspillage

La vérité latente du système est que c’est la compensation des nuisances, quelles qu’elles soient, qui est la locomotive économique[2]. Dès lors, le gaspillage n’est plus festif comme autrefois, mais « fonctionnel » : il remplit une fonction dans le système économique.

le gaspillage

Le gaspillage a toujours existé, rappelle Jean Baudrillard, mais il servait à produire des valeurs, des différences et du sens. Autrement dit, c’est en gaspillant que l’individu et la société se sentaient vivre.

Shakespeare était conscient de ce phénomène :

Ah, ne discutez pas « besoin » ! Le dernier des mendiants a encore un rien de superflu dans la plus misérable chose. Réduisez la nature aux besoins de nature, et l’homme est une bête : sa vie ne vaut pas plus. Comprends-tu qu’il nous faut un rien de trop pour être ?
— LE ROI LEAR

Sous le prisme du gaspillage, la question fondamentale pour comprendre la consommation est la suivante : les hommes s’organisent-ils en fonction de leur survie (vision économique) ou en fonction du sens qu’ils donnent à leur vie (vision psychologique, celle de Nietzsche et de Bataille par exemple) ?

Ce qui donne du crédit à cette dernière vision, c’est le fait que la quête du prestige meut la consommation, et cela, quel que soit le contexte culturel (Baudrillard donne en exemple la valeur symbolique de la datcha en URSS).

Baudrillard donne en exemple la valeur symbolique de la datcha en URSS.

Dans la perspective de la quête du prestige, la fonction du gaspillage est de maintenir une différence entre le nécessaire et le superflu. Jeter les emballages en verre n’est-il pas le signe de l’âge d’or ? La culture de masse a intégré cette fonction : les « héros de la consommation », qui sont de grands gaspilleurs, ont remplacé les figures de grands producteurs (les self-made-men).

Le gaspillage est donc une véritable institution de la société de consommation. Cependant, celui des classes aisées dissimule le gaspillage fondamental, général, systémique : l’obsolescence calculée des produits.

Au fond, la consommation repose sur la destruction :

Deuxième partie de La société de consommation : théorie de la consommation

La logique sociale de la consommation

Le bonheur est une référence absolue de la société de consommation. La moindre publicité joue avec le mythe du bonheur. Il est lié à un autre mythe, celui de l’égalité : nous devons avoir les mêmes chances d’être heureux. Seulement, l’impératif de la mesure réduit le bonheur au bien-être et en supprime toute dimension spirituelle.

Le principe démocratique est transféré alors d’une égalité réelle, des capacités, des responsabilités, des chances sociales, du bonheur (au sens plein du terme) à une égalité devant l’Objet et autres signes évidents de la réussite et du bonheur.

Sur le plan des idées, c’est la notion de besoins qui nous fait croire au bonheur par la consommation. Elle a aussi l’avantage de promettre une égalité universelle. Dès lors, les sociétés socialistes comme capitalistes se focalisent sur la quantité de la production.

Deuxième partie de La société de consommation : théorie de la consommation

Mais la croissance résorbera-t-elle les inégalités, ou bien repose-t-elle en réalité sur le déséquilibre ?

Jean Baudrillard rejette la théorie du ruissellement :

En fait, il n’y a pas, et il n’y a jamais eu, de « société d’abondance » ni de « société de pénurie », puisque toute société, quelle qu’elle soit et quel que soit le volume des biens produits ou de la richesse disponible, s’articule à la fois sur un excédent structurel et sur une pénurie structurelle.

Le concept d’équilibre est un fantasme :

L’équilibre est le phantasme idéal des économistes, que contredit sinon la logique même de l’état de société, du moins l’organisation sociale partout repérable.

En fait, la croissance reconduit l’ordre social : elle sert à maintenir l’ordre social de privilèges et de domination. De ce point de vue, la société de croissance réalise le compromis entre, d’une part, les principes démocratiques et égalitaires, et d’autre part le maintien de la hiérarchie.

En pratique, le développement de technostructures et l’égalisation des revenus déplacent l’inégalité. Ce n’est plus seulement l’argent, mais aussi le savoir, la culture, les structures de responsabilités, et le pouvoir qui hiérarchisent les individus. Un homme riche peut très bien rouler en 2 CV.

Système industriel et pauvreté

Pour Jean Baudrillard, le système repose fondamentalement sur le déséquilibre :

[…] le système ne se soutient que de produire la richesse ET la pauvreté, que de produire autant de dissatisfactions que de satisfactions, autant de nuisances que de « progrès ». Sa seule logique est de survivre, et sa stratégie dans ce sens est de maintenir la société humaine en porte à faux, en déficit perpétuel.

La pauvreté réelle est un mythe, au sens où la pauvreté est un rouage de la structure socio-économique. Le système de la société de consommation ignore les réalités sociales et individuelles ; il n’obéit qu’à ses propres lois. Seules comptent les conditions de sa survie.

L’évolution de la société engendre une nouvelle hiérarchie des utilités. Devenus banals, les objets de consommation courante ont de moins en moins de valeur, tandis que de nouvelles raretés apparaissent (l’espace et le temps, l’air pur, verdure, l’eau, le silence, etc.). En particulier, l’espace est plus important que les objets. C’est désormais la qualité des biens recherchés qui est discriminante.

Système industriel et pauvreté

Étant donné que les critères de la hiérarchisation sociale sont de plus en plus subtils :

Autrefois des biens naturels, les raretés deviennent des marchandises. L’espace, l’air pur et le silence sont aujourd’hui des privilèges.

Aux yeux de Baudrillard, l’égalité devant la consommation (« l’égalité totale devant le rasoir électrique ou l’automobile ») n’est pas différente de l’égalité devant l’école (que tout le monde sache lire et écrire), car la consommation est, elle aussi, une institution de classe. Dans les deux cas, la promesse ne sera pas tenue, car l’enjeu est la maîtrise du capital culturel.

Le salut par le statut

Les objets expriment fondamentalement le statut. Or, la quête du statut(obtenu par la naissance, la grâce, ou l’excellence) est au fond de toute aspiration.

C’est une logique de classe qui impose le salut par les objets, qui est un salut par les œuvres : principe « démocratique » opposé au salut par la grâce et l’élection, principe aristocratique. Or, dans le consensus universel, le salut par la grâce l’emporte toujours en valeur sur le salut par les œuvres. C’est un peu ce à quoi on assiste dans les classes inférieures et moyennes, où la « preuve par l’objet », le salut par la consommation, dans son processus sans fin de démonstration morale, s’essouffle sans espoir à rejoindre un statut de grâce personnelle, de don et de prédestination, qui reste en tout état de cause celui des classes supérieures, lesquelles font la preuve de leur excellence ailleurs, par l’exercice de la culture et du pouvoir.

Quelle est donc, en dernière instance, la logique sociale de la consommation ?

C’est la logique de la production et de la manipulation des signifiants sociaux.

la quête du statut

Jean Baudrillard analyse donc la consommation sous 2 angles complémentaires :

  1. comme un langage ;
  2. comme un processus de hiérarchisation.

On ne consomme jamais l’objet en soi (dans sa valeur d’usage) — on manipule toujours les objets (au sens le plus large) comme signes qui vous distinguent soit en vous affiliant à votre propre groupe pris comme référence idéale, soit en vous démarquant de votre groupe par référence à un groupe de statut supérieur.

En pratique, la consommation inscrit les individus dans un code dont la plupart des règles leur échappent. Chacun pense qu’il éprouve sa liberté en se différenciant, alors qu’il ne fait qu’obéir à un code. C’est cette logique sociale de la différenciation, et non pas la logique de la satisfaction, qui explique que la consommation ne finisse jamais.

Le discours de la société de consommation entretient la confusion entre le besoin et le désir. En mangeant, on atteint la satiété et on éteint la faim (tout du moins pendant quelques heures) ; mais en achetant une nouvelle paire de chaussures, on n’éteint pas le désir de reconnaissance — il se déporte simplement sur un autre objet.

Les économistes conçoivent le champ de la consommation comme un champ homogène, mais ils se trompent :

Le champ de la consommation est au contraire un champ social structuré, où, non seulement, les biens mais les besoins eux-mêmes, comme les divers traits de la culture, transitent d’un groupe modèle, d’une élite directrice vers les autres catégories sociales au fur et à mesure de la « promotion » relative de celles-ci.

La logique sociale de différenciation

Le consommateur calcule inconsciemment la distinction qu’il retire de l’objet.

Le problème, c’est que la société de consommation ne produit pas les biens et les besoins au même rythme. La production des biens dépend de la productivité, tandis que celle des besoins relève de la logique sociale de différenciation. Les individus sont certes réalistes au bas de l’échelle sociale ; mais plus on a, on plus on aspire.

Jean Baudrillard fait également l’hypothèse que la surconsommation compense les défaillances de la mobilité sociale.

Considérée sous l’angle de la logique de différenciation, la croissance économique présuppose une paupérisation psychologique : il faut que les besoins soient toujours supérieurs aux biens. C’est pourquoi la publicité touche systématiquement chacun en fonction des autres, c’est-à-dire qu’elle vise sa demande de prestige social.

La logique sociale de différenciation

Or, l’urbanisation stimule cette dynamique psychologique. Plus les individus sont concentrés, plus leur exigence de différenciation est importante : la concurrence statutaire est « le discours de la ville ». Mais comme la densité humaine croît plus vite que la production, la vie urbaine ne peut pas contenter l’homme moderne.

La concentration urbaine exacerbe la concurrence pour le statut parce que le désir est mimétique. Chaque fois qu’un homme en voit un autre, il exerce et il subit en même temps une influence. Ce n’est donc pas la même chose de croiser, d’une part, des centaines, voire des milliers de personnes — dont une majorité d’inconnus — le même jour dans une rue de New York, et de papoter, d’autre part, avec ses quelques voisins dans son village natal.

Peut-on donc vraiment parler de « société d’abondance » ?

Non, parce que cette société entretient une tension constante entre les besoins concurrentiels, d’une part, et la production, d’autre part.

Jean Baudrillard répète que la théorie du ruissellement est une illusion :

  • « Le flux des biens et des produits ne s’équilibre pas comme le niveau des mers. » ;
  • « La profusion est fonction de la discrimination. ».

C’est en réalité la rareté qui conditionne le fonctionnement de la société de consommation. La production y suit les besoins du système, pas ceux de l’homme.

Baudrillard fait référence au travail de Marshall Sahlins :

Le chasseur-collecteur n’a rien de l’Homo œconomicusd’invention bourgeoise. Il ne connaît pas les fondements de l’Économie Politique. Il reste même toujours en deçà des énergies humaines, des ressources naturelles et des possibilités économiques effectives. Il dort beaucoup. Il a confiance — et c’est cela qui marque son système économique — en la richesse des ressources naturelles, alors que notre système est marqué (et de plus en plus avec le perfectionnement technique) par le désespoir face à l’insuffisance des moyens humains, par une angoisse radicale et catastrophique qui est l’effet profond de l’économie de marché et de la concurrence généralisée.

Notre abondance apparente n’a rien donc rien à voir avec l’abondance réelle des chasseurs-cueilleurs. Les sociétés primitives voient la richesse dans la relation sociale, tandis que la société de consommation entretient le manque.

Conclusion : « l’abondance est perdue ».

Pour une théorie de la consommation

Pour Jean Baudrillard, le discours sur la consommation repose sur le mythe de l’homo œconomicus.

Or, on peut comprendre le besoin de différents points de vue :

  • l’utilité (économie) ;
  • la motivation (psychologie) ;
  • la dynamique sociale (sociologie).
le mythe de l’homo œconomicus

Pour les uns, les besoins sont interdépendants et rationnels ; pour les autres, c’est l’effort de persuasion (des publicitaires, par exemple) qui dicte les choix ; pour d’autres, enfin, les besoins résultent d’un apprentissage.

Les besoins ne visent plus tellement des objets que des valeurs, et leur satisfaction a d’abord le sens d’une adhésion à ces valeurs. Le choix fondamental, inconscient, automatique, du consommateur est d’accepter le style de vie d’une société particulière (ce n’est donc plus un choix ! — et la théorie de l’autonomie et de la souveraineté du consommateur est démentie par là même).

Des auteurs ont théorisé le phénomène de conditionnement des besoins :

  • David Riesman a créé la notion de standard package, selon laquelle le patrimoine de l’Américain moyen représente l’idéal de conformité.
  • John Kenneth Galbraith a tenté d’expliquer le rôle capital de la publicité dans le système industriel avec le concept de la « filière inversée ». Dans sa perspective, le problème du capitalisme contemporain n’est plus la production, mais l’écoulement des produits.

Baudrillard affirme que la « filière inversée » complète le système électoral : on conditionne le consommateur comme on conditionne l’électeur.

le système électoral

Mais contrairement à Galbraith, il ne croit pas qu’il existe un niveau harmonieux de la satisfaction individuelle et collective :

  • certaines satisfactions ne sont pas plus authentiques que d’autres, et seul l’intellectuel moralisant dénonce une aliénation ;
  • ce n’est pas le dressage social qui booste la consommation, mais la logique de la différenciation (qui joue à plein en démocratie) ;
  • l’économiste simplifie et surestime la création des besoins (le choix du consommateur résulte d’une stratégie compliquée) ;
  • le système ne produit pas les besoins un par un, mais un système de besoins, c’est-à-dire la demande comme un ensemble rationalisé et intégré ;
  • les « besoins » ne sont en réalité qu’un concept issu de la systématisation rationnelle de la production.

Il ne faut pas imputer les dysfonctions de la société, prévient Baudrillard, à une puissance diabolique comme la technostructure, ou la publicité. En effet, la dynamique des besoins n’est qu’une extension organisée du système de production.

L’instabilité des besoins

Dans le paradigme des signes, les objets ne sont plus liés à une fonction ou à un besoin défini. Objets et besoins sont désormais substituables.

Comment comprendre l’évolution perpétuelle des besoins ?

C’est la logique du désir :

[…] on pourrait dire que cette fuite d’un signifiant à l’autre n’est que la réalité superficielle d’un désir qui, lui, est insatiable parce qu’il se fonde sur le manque, et que c’est ce désir à jamais insoluble qui se signifie localement dans les objets et les besoins successifs.

La satisfaction est tout bonnement impossible :

[…] si l’on admet par contre que le besoin n’est jamais tant le besoin de tel objet que le « besoin » de différence (le désir du sens social), alors on comprendra qu’il ne puisse jamais y avoir de satisfaction accomplie, ni donc de définition du besoin. […] Les conduites de consommation, apparemment axées, orientées sur l’objet et la jouissance, répondent en fait à de tout autres finalités : celle d’expression métaphorique ou détournée du désir, celle de production, à travers les signes différentiels, d’un code social de valeurs.

Ainsi, la consommation n’est pas un processus individuel, mais immédiatement et totalement collectif. Elle est à la fois un système de valeurs idéologiques (une morale) et un système de communication. Elle est une contrainte sociale inconsciente qui s’impose aux individus.

La consommation est un processus collectif.

Dès lors, la jouissance n’est que la rationalisation d’un processus dont les fins sont ailleurs :

On jouit pour soi, mais quand on consomme, on ne le fait jamais seul (c’est l’illusion du consommateur, soigneusement entretenue par tout le discours idéologique sur la consommation), on entre dans un système généralisé d’échange et de production de valeurs codées, où, en dépit d’eux-mêmes, tous les consommateurs sont impliqués et réciproquement.

Jean Baudrillard voit la consommation dans la perspective structuraliste : la circulation des objets et des signes constitue un langage au même titre que les mots ou que la circulation des femmes dans les systèmes de parenté.

L’éthique de la consommation

La société de consommation contraint le citoyen à jouir — c’est son devoir.

C’est le principe de maximisation de l’existence par multiplication des contacts, des relations, par usage intensif de signes, d’objets, par l’exploitation systématique de toutes les virtualités de jouissance.

L’éthique de la consommation remplace l’éthique puritaine : une contrainte de consommation se substitue progressivement à la contrainte de travail et de production.

L’homme moderne passe de moins en moins de sa vie à la production dans le travail, mais de plus en plus à la production et innovation continuelle de ses propres besoins et de son bien-être.

Le consommateur doit faire preuve d’une curiosité universelle : il faut tout essayer.

l'éthique de la consommation

Mais encore une fois, l’acte d’achat n’exprime pas la marge de liberté personnelle ; il sert à intégrer l’individu dans le groupe et à contrôler la vie de celui-ci. Le crédit contribue par exemple au dressage social à la consommation. Galbraith raconte comment le système a transformé les nonchalants Portoricains en une force de travail moderne.

L’enjeu du XIXe siècle était le dressage des populations rurales au travail industriel ; celui du XXe siècle est le dressage à la consommation.

La société de consommation constitue-t-elle vraiment une révolution ?

Non, c’est simplement une nouvelle morale, c’est-à-dire la substitution d’un système de valeurs (plus efficace) à un autre.

C’est désormais un devoir civique que de favoriser l’activité économique :

Pour Baudrillard, le consommateur est « le nouvel exploité des temps modernes ».

« le nouvel exploité des temps modernes » (Baudrillard)

Il est tiraillé entre, d’une part, ses pulsions individualistes, et, d’autre part, l’idéologie altruiste, la « lubrification sociale » opérée par la bureaucratie.

Il est coupé de ses semblables. On fait de lui un être universel, alors qu’il est un être politique et social. La production rendait possible une conscience de classe ; la consommation, elle, désolidarise les individus. On exaltait le peuple des travailleurs pourvu qu’ils se contentent de travailler ; on exalte désormais le public des consommateurs pourvu qu’ils se contentent de consommer.

La personnalisation ou la plus petite différence marginale (P.P.D.M.)

Le thème des publicités est toujours le même : découvrir sa personnalité, être soi-même.

Or, cette promesse ne tient pas sur le plan logique : comment découvrir sa personnalité si on est déjà quelqu’un ? Peut-on être davantage soi-même ?

Les acrobaties lexicales des publicitaires montrent que la « personne » — notion forgée par la tradition occidentale — la personne est absente ou perdue.

la personnalisation

Jean Baudrillard cite David Riesman :

Qu’est-ce, au fond, que la publicité ?

C’est la « production industrielle des différences ».

[…] se différencier, c’est précisément s’affilier à un modèle, se qualifier par référence à un modèle abstrait, à une figure combinatoire de mode, et donc par là se dessaisir de toute différence réelle, de toute singularité, qui, elle, ne peut advenir que dans la relation concrète, conflictuelle, aux autres et au monde. […] tout le processus de consommation est commandé par la production de modèles artificiellement démultipliés.

C’est paradoxalement sur la perte des différences que s’érige le culte de la différence. Cette évolution rappelle l’établissement des églises, et plus généralement des institutions : le culte s’installe et prospère sur le reflux des idées originelles.

Dans la société de consommation, ce ne sont plus que les petites différences qualitatives (une marque de cigarettes, par exemple) qui signalent le style et le statut. Baudrillard donne l’exemple d’un patron qui a licencié son représentant de commerce parce qu’il avait acheté la même Mercedes que lui (l’employé a été indemnisé aux Prud’hommes).

Des différences industrialisables et commercialisables

Comment donc se différencier efficacement ?

On peut carrément refuser la consommation (inconspicuous consumption, « la consommation discrète »), ce qui constitue le fin du fin de la consommation. Dans les faits, les classes supérieures élaborent de nouvelles stratégies de différenciation en exploitant la naïveté des classes moyennes.

le refus de la consommation

Dans la logique de différenciation, la valeur d’usage des objets n’importe plus. Il s’agit de partager le même code de signes, ce qui favorise l’homogénéisation inconsciente du groupe.

Cependant, le système n’a que faire des véritables différences — il a besoin de différences industrialisables et commercialisables.

Les différences de naissance, de sang, de religion, jadis, ne s’échangeaient pas : elles n’étaient pas des différences de mode et touchaient à l’essentiel. Elles n’étaient pas « consommées ». Les différences actuelles (de vêtements, d’idéologie, de sexe même) s’échangent au sein d’un vaste consortium de consommation. C’est un échange socialisé des signes.

Le code de la mode, par exemple, n’est qu’un filtre qui sert la cohésion narcissique des groupes de pairs.

Le processus de différenciation a plus fondamentalement un rôle politique. Il résout la contradiction entre l’idéologie explicite (l’égalité, la démocratie, etc.) et la réalité objective.

Mais on interprète mal cet effet :

Ce n’est pas en noyant les individus sous le confort, les satisfactions et le standing que la consommation désamorce la virulence sociale […], c’est au contraire en les dressant à la discipline inconsciente d’un code, et d’une coopération compétitive au niveau de ce code, ce n’est pas par plus de facilité, c’est au contraire en les faisant entrer dans les règles du jeu. C’est ainsi que la consommation peut se substituer à elle seule à toutes les idéologies, et à la longue assumer à elle seule l’intégration de toute une société, comme le faisaient les rituels hiérarchiques ou religieux des sociétés primitives.

Les modèles des publicités

Que font les publicités ?

Elles nous incitent à nous rapprocher de notre idéal de référence.

Nous devons plaire — les femmes, tout particulièrement — mais à qui ? Plutôt que de nous plaire à nous-mêmes par des qualités réelles (le charme, le goût, la beauté), nous nous évaluons par l’intermédiaire du système de signes de la société de consommation. Notre valeur n’est pas en nous-mêmes, mais dans nos modèles[3].

les modèles des publicités

La publicité propose différents modèles aux femmes et aux hommes. Le modèle féminin promeut la complaisance et la sollicitude narcissique ; le modèle masculin invite en revanche à être exigeant, sélectif, et à assumer la compétition.

En réalité, on retrouve là les stéréotypes traditionnels :

Ces modèles ont un sens en termes de hiérarchie sociale. L’homme doit faire ses preuves et se conduire noblement — il en va de son honneur. La femme, en revanche, ne tire sa valeur que de manière dérivée, en tant qu’objet de conquête dans la concurrence masculine. Si elle est cantonnée au foyer, alors elle « reste un attribut, régnant sur les attributs secondaires que sont les objets domestiques » ; son statut social est le même si elle se voue à des activités culturelles.

Baudrillard note 2 évolutions :

  1. les modèles féminin et masculin se mélangent dans le modèle adolescent et hermaphrodite (plus proche, toutefois, du modèle féminin) ;
  2. le modèle féminin et son statut par procuration se diffusent dans tout le champ de la consommation.

Troisième partie de La société de consommation : mass media, sexe et loisirs

La culture mass-médiatique

Selon la fameuse phrase de Marx, lorsqu’un événement se produit une seconde fois dans l’histoire, c’est comme une farce. C’est exactement comme ça que fonctionne la consommation : elle n’exalte l’histoire, l’expérience, la jeunesse, ou encore la famille que de manière légendaire et caricaturale.

La société de consommation fonctionne sur le mode du recyclage culturel.

le recyclage culturel

Jean Baudrillard estime par exemple que l’impératif de mettre à jour ses compétences professionnelles relève en réalité du cycle de la mode, et non pas de l’accumulation du savoir scientifique. Mais en vertu du principe d’actualité, tout est soumis à des cycles de renouvellement.

Or, c’est là l’inverse de la culture :

Ce à quoi ont droit tous les acculturés […] c’est à subir cette contrainte de brève amplitude, perpétuellement mouvante comme la mode, et qui est l’inverse absolu de la culture conçue comme : 1° Patrimoine héréditaire d’œuvres, de pensées, de traditions ; 2° Dimension continue d’une réflexion théorique et critique — transcendance critique et fonction symbolique.

J’aime bien cette définition parce qu’elle rappelle que c’est le temps qui donne de la valeur aux choses. Les œuvres, les pensées et les traditions qui méritent d’intégrer la culture sont celles qui font leurs preuves génération après génération. Par exemple, ce livre n’est pas très ancien, mais il a tout de même déjà 50 ans, c’est-à-dire que nous sommes au moins la troisième génération d’êtres humains à le lire — ce n’est pas rien, étant donné le caractère récent de son sujet.

Bref, « la culture n’est plus produite pour durer », car elle est, elle aussi, produite à partir du code de référence de la consommation. Baudrillard souligne par exemple la stupidité du système des prix littéraires, qui servent à signaler un livre à l’actualité, alors que c’est la postérité qui juge de la valeur d’une œuvre.

La culture de masse

La particularité de la société de consommation, c’est que la communion humaine passe exclusivement par les mass-media. Les hommes ne jouissent plus de la présence actuelle de leur groupe d’appartenance, mais d’un étrange corpus de signes et de références, la culture de masse (ou P. P. C. C. pour « Plus Petite Culture Commune »).

Or, cette culture de masse exclut la vraie culture et le savoir.

Elle ressemble davantage à la culture scolaire dans la mesure où elle soumet le consommateur à l’examen pour son intégration sociale.

Goûts, préférences, besoins, décision : en matière d’objets comme de relations, le consommateur est perpétuellement sollicité, « questionné », et sommé de répondre.

Le consommateur n’est donc plus un usager traditionnel.

L’œuvre d’art n’a plus le sens qu’elle a eu pendant des siècles ; elle n’est plus un objet unique pour un moment privilégié. Notre société l’a intégré à la culture de masse et à la logique de la consommation. Elle rentre désormais, elle aussi, dans la panoplie d’accessoires grâce auxquels le citoyen moyen définit son standing « socio-culturel ».

le design dans la société de consommation

Jean Baudrillard cite une étude sur les lecteurs de Science et Vie : elle révèle que lire cet hebdomadaire, c’est s’affilier au groupe des lecteurs. Ceux-ci ne consomment pas purement un contenu, ils tirent aussi de leur choix une valeur de reconnaissance, de ralliement, de participation mythique à une communauté virtuelle. Il en est de même pour les lecteurs du Nouvel Observateur (et peut-être de 1000 idées de culture générale 😉).

Ainsi, la valeur d’échange sociologique du contenu culturel est supérieure à sa valeur d’usage culturelle. On ne le consomme pas pour lui-même, mais comme un élément codé de statut social — c’est un élément de confort et de prestige. Autrement dit, les lecteurs sont un peu des adeptes.

Même la « haute » culture est intégrée à la consommation :

La culture est soumise à la même demande concurrentielle de signes que n’importe quelle autre catégorie d’objets, et elle est produite en fonction de cette demande.

On s’approprie désormais la culture sur le mode de la curiosité — c’est une pratique ludique comme une autre—, et non plus sur celui de la recherche de sens. C’est pourquoi l’autodidacte et l’homme cultivé sont en voie de disparition.

Le design et le gadget

L’importance du design est révélatrice de la dimension superficielle de la société de consommation. Le kitsch est l’équivalent du cliché dans le discours : il trahit le manque de profondeur. Il s’agit de répéter la mode sans l’avoir vécue.

Dans un contexte de forte mobilité sociale, le design sert à manifester l’amélioration du statut par des signes :

Dans la logique de distinction, la valeur sociale d’un objet dépend de sa rareté, si bien que la fonction objective de l’objet tend à disparaître. Nous ne valorisons plus les ustensiles, nous voulons des gadgets, c’est-à-dire des objets explicitement voués à une fonction secondaire — ce qui révèle bien l’enjeu de mode et de prestige qui motive la possession.

le gadget

La connotation péjorative du mot « gadget » témoigne d’ailleurs de la disparition généralisée de la valeur d’usage et de la fonction symbolique (l’objet n’a plus d’« âme »).

C’est le ludique qui régit de plus en plus nos rapports aux objets, aux personnes, à la culture, au loisir, au travail parfois, à la politique aussi bien. C’est le ludique qui devient la tonalité dominante de notre habitus quotidien, dans la mesure précisément où tout, objets, biens, relations, services, y devient gadget.

La consommation ne fonctionne que sur le mode de la curiosité ludique. En cela, elle exclut la passion, c’est-à-dire une relation concrète à une personne totale ou à un objet total.

Le sens des objets qui a complètement changé au XXe siècle. En entrant dans la logique de la consommation, ils ont perdu leur dimension morale.

Le Pop’Art

Jean Baudrillard oppose l’art classique, d’une part, qui proposait une perspective profonde sur le monde, et le Pop’Art, d’autre part, qui a, lui, sa place dans le système des signes.

Produit industriellement et assumant son caractère artificiel, le Pop’Art — qui a d’ailleurs une prédilection pour les objets — abolit la transcendance de la culture. En peignant des marques, il reconnaît l’évidence de la société de consommation ; il n’offre pas à la société une perspective critique sur elle-même[4].

Le Pop’Art

Les prétentions du Pop’Art ne tiennent cependant pas la route. Il veut être l’art du banal, mais un objet n’est plus banal dès lors qu’il sert de signe. Il n’est pas non plus un art du quotidien, parce qu’il n’est pas possible d’évoquer le quotidien indépendamment d’un contexte. Il ne fait que proposer des niveaux de signification.

Le Pop est un art « cool » : il n’exige ni l’extase esthétique ni la participation affective ou symbolique (deep involvement), mais une espèce d’« abstract involvement », de curiosité instrumentale.

Le Pop Art n’est pas non plus un art populaire, précise Baudrillard, parce que les arts populaires s’attachent d’abord à l’homme et aux gestes. Son sourire n’est qu’un des signes obligés de la consommation : il n’exprime pas une distance critique, mais la collusion.

L’idéologie médiatique

Dans les mass-media, le paradigme de la consommation rend tous les messages équivalents : ce sont des signes.

En disant que « le medium, c’est le message », McLuhan affirme que les médias imposent tout un système de découpage et d’interprétation du monde. La plupart du temps, le contenu nous cache le fait que le medium opère en profondeur un changement structurel sur les relations humaines. Qu’il s’agisse des mass-media ou de l’apparition du livre imprimé, le phénomène est le même.

La vérité des media de masse est donc celle-ci : ils ont pour fonction de neutraliser le caractère vécu, unique, événementiel du monde, pour substituer un univers multiple de media homogènes les uns aux autres en tant que tels, se signifiant l’un l’autre et renvoyant les uns aux autres. […] Au lieu d’aller au monde par la médiation de l’image, c’est l’image qui fait retour sur elle-même par le détour du monde (c’est le signifiant qui se désigne lui-même derrière l’alibi du signifié).

Les mass-media réinterprètent tous les événements selon le même code, une structure technique et idéologique intégrée inconsciemment par le spectateur. Chaque publicité impose le consensus de la société de consommation et vérifie ainsi l’affirmation de McLuhan.

les mass-media

Jean Baudrillard compare le filtrage de l’information par les mass-media et le maquillage : ils substituent une apparence, une « néo-réalité », à la réalité même.

Journalistes et publicitaires sont des opérateurs mythiques : ils mettent en scène, affabulent l’objet ou l’événement. […] La publicité (et les autres mass media) ne nous trompe pas : elle est au-delà du vrai et du faux.

En pratique, le discours de la publicité relève de la prophétie autoréalisatrice : il enfile les tautologies, élimine le sens et la nécessité de la preuve. C’est pour ce discours qu’on produit la parole industriellement — comme les biens matériels.

Le plus bel objet de consommation : le corps

Jean Baudrillard estime que le corps a remplacé l’âme comme objet de salut.

Or, notre rapport au corps est révélateur de notre rapport au monde :

[…] le statut du corps est un fait de culture. Or, dans quelque culture que ce soit, le mode d’organisation de la relation au corps reflète le mode d’organisation de la relation aux choses et celui des relations sociales. Dans une société capitaliste, le statut général de la propriété privée s’applique également au corps, à la pratique sociale et à la représentation mentale qu’on en a. Dans l’ordre traditionnel, chez le paysan par exemple, pas d’investissement narcissique, pas de perception spectaculaire de son corps, mais une vision instrumentale/magique, induite par le procès de travail et le rapport à la nature.

Comment le consommateur voit-il son corps ?

Il le conçoit 1° comme un capital, et 2° comme un fétiche. Il a une relation narcissique à son propre corps ; il lui témoigne l’affection normalement consacrée à d’autres personnes réelles. Il en prend soin parce que c’est une source de plaisir.

Le consommateur exploite donc son corps en vue d’une « rentabilité hédoniste » :

Récupéré comme instrument de jouissance et exposant de prestige, le corps est alors l’objet d’un travail d’investissement (sollicitude, obsession) qui, derrière le mythe de libération dont on veut bien le couvrir, constitue sans doute un travail plus profondément aliéné que l’exploitation du corps dans la force de travail.

Les deux leitmotive du culte narcissique du corps sont la beauté et l’érotisme. Le modèle féminin est le phrynéisme, c’est-à-dire la faculté à charmer par le corps ; le modèle masculin est l’athlétisme, c’est-à-dire la faculté à réussir des exploits physiques.

le corps dans la société de consommation

Encore une fois, ce sont surtout les femmes qui subissent la pression du culte du corps :

La beauté est devenue, pour la femme, un impératif absolu, religieux. Être belle n’est plus un effet de nature, ni un surcroît aux qualités morales. C’est LA qualité fondamentale, impérative, de celles qui soignent leur visage et leur ligne comme leur âme. Signe d’élection au niveau du corps comme la réussite au niveau des affaires.

Dans la société de consommation, la beauté est une valeur d’échange. Cela fait de chaque femme le designer ou le styliste d’elle-même.

L’individu redécouvre son corps par le prisme de la sexualité. C’est l’érotisme qui fixe sa valeur sexuelle. Le corps du mannequin, par exemple, n’est plus un objet de désir, mais un support de signes où la mode et l’érotique se mêlent.

De l’hygiène au maquillage, en passant par le bronzage, le sport et les multiples « libérations » de la mode, la redécouverte du corps passe d’abord par les objets. Il semble même que la seule pulsion vraiment libérée soit la pulsion d’achat.

Il faut à tout prix que les femmes consomment pour être bien dans leur peau.

En définitive, la redécouverte du corps sert donc à booster la consommation :

Le mythe du corps

Jean Baudrillard rappelle que c’était le corps, autrefois, qui était subversif. C’était l’antithèse de la spiritualité : le statut du corps opposait les idéologies spiritualistes et puritaines, d’une part, et les idéologies matérialistes d’autre part. On sacralisait l’âme — mais aujourd’hui on sacralise le corps.

En cela, le corps n’est pas plus matériel que l’âme.

Qu’est-il alors ? Il est le mythe directeur de l’éthique de la consommation.

le mythe du corps

On associait la femme à la sexualité maléfique en raison de la servitude du corps par rapport à l’âme. Mais paradoxalement, à mesure que la femme se libère, elle se confond de plus en plus avec son propre corps. Les valeurs qui justifient son émancipation (la liberté sexuelle, l’érotisme, le jeu, etc.) deviennent un système de tutelle ; elles entravent la responsabilité réelle, économique et sociale, des femmes.

Les femmes, les jeunes, le corps, dont l’émergence après des millénaires de servitude et d’oubli constitue en effet la virtualité la plus révolutionnaire, et donc le risque le plus fondamental pour quelque ordre établi que ce soit — sont intégrés et récupérés comme « mythe d’émancipation ». On donne à consommer de la Femme aux femmes, des Jeunes aux jeunes, et, dans cette émancipation formelle et narcissique, on réussit à conjurer leur libération réelle.

Notre rapport au corps détermine encore notre rapport à la santé.

la santé dans le paradigme de la consommation

La santé entre donc, elle aussi, dans le paradigme de la consommation :

La santé est moins aujourd’hui un impératif biologique lié à la survie qu’un impératif social lié au statut. C’est moins une « valeur » fondamentale qu’un faire valoir.

La sacralisation individuelle du corps donne une nouvelle envergure à la médecine. Les médecins acquièrent ainsi un privilège social exorbitant : ils cumulent l’autorité de la compétence et celle du sacré ; ils sont à la fois confesseurs, absoluteurs, et officiants. Aujourd’hui, les vertus thérapeutiques du docteur et du médicament ne sont rien à côté de leurs vertus culturelles.

Non seulement le paradigme de la consommation nous entraîne à surestimer le pouvoir de la médecine, mais il en étouffe une dimension fondamentale : la prévention. Si nous dormons bien, mangeons bien, et si nous bougeons, nous n’avons plus besoin — ou alors exceptionnellement — de franchir la porte d’un cabinet médical ni celle d’une pharmacie. Mais alors, nous ne faisons plus tourner « le système ».

Jean Baudrillard prend en exemple l’obsession de la minceur. Il s’agit en réalité d’une préoccupation récente qu’on n’associe pas naturellement à la beauté. Elle s’explique par la « sollicitude répressive », et non pas gratificatoire, dont le corps est l’objet. La fascination pour la minceur est profonde parce que c’est une forme de violence qui a les mêmes racines que le sacrifice religieux. L’obsession de l’hygiène et l’ascèse des régimes alimentaires ont en réalité remplacé les rituels collectifs du jeûne.

La sexualité et la consommation

La société de consommation connaît une érotisation démesurée. En effet, elle implique la sexualité dans le processus illimité de production des différences. En la canalisant dans les objets et les messages, elle rend la libération sexuelle inoffensive en même temps qu’elle dissimule la logique de la consommation.

La sexualité est omniprésente, mais elle perd son sens :

L’ébranlement des rapports sociaux, cette collusion précaire et cette concurrence acharnée qui font l’ambiance du monde économique se répercutent sur les nerfs et sur les sens, et la sexualité, cessant d’être un facteur de cohésion et d’exaltation commune, devient une frénésie individuelle de profit. Elle isole chacun en l’obsédant.

La sexualité dont joue la société de consommation est cependant contradictoire : elle est en même temps une libération et une répression.

la sexualité et la consommation

Il ne faut toutefois pas croire à la mécanique de l’inconscient ni surestimer — comme ont intérêt à le faire les publicitaires — l’effet de la publicité sur les ventes. Ce qui est important, c’est que les gens croient qu’ils ont un inconscient dont l’érotisme publicitaire est la projection. Alors ils assumeront leurs pulsions et passeront à la caisse.

Le publicitaire doit persuader le public d’acheter le bien ou service, mais il doit aussi persuader le producteur de l’efficacité de la publicité (c’est lui qui le paie) ! C’est pour cette raison qu’il se présente, ou qu’il accepte d’être présenté comme un magicien qui entre dans l’esprit des consommateurs grâce à des techniques controversées (répétition, messages subliminaux, psychanalyse, hypnose, etc.) et triomphe ainsi de leur résistance. Mais ces techniques fonctionnent-elles vraiment ? Il est difficile de l’établir.

Mais à la vérité, la publicité ne fait que créer l’ambiance culturelle dans laquelle nous baignons. Son seul message, c’est la marque.

« C’est lui faire bien de l’honneur, estime Baudrillard, que de faire procès à la publicité pour manipulation affective ». Le véritable conditionnement qui s’opère, c’est que la sexualité se vide de son sens. Elle perd sa dimension collective et sa fonction d’échange. Elle n’est plus, pour l’individu moderne, qu’une question de technique et de standing.

Le drame des loisirs ou l’impossibilité de perdre son temps

La société de consommation nous répète que nous sommes égaux devant le loisir. Or, le temps n’est pas plus « libre » que tout ce dont accouche le système de production.

Rien n’échappe à l’illusion du désir :

C’est là le paradoxe tragique de la consommation. Dans chaque objet possédé, consommé, comme dans chaque minute de temps libre, chaque homme veut faire passer, croit avoir fait passer son désir — mais de chaque objet approprié, de chaque satisfaction accomplie, comme de chaque minute « disponible », le désir est déjà absent, nécessairement absent. Il n’en reste que du « consommé » de désir.

Les sociétés primitives n’isolent pas le temps de manière abstraite ; elles l’assimilent au rythme des rituels collectifs. La société de consommation, elle, rend fondamentale l’équivalence du temps et de l’argent : « Time is money »[5]. Elle valorise donc les objets produits en fonction du temps qu’ils permettent d’économiser.

La vérité est que le temps vaut plus que l’argent. En effet, n’avons qu’une quantité limitée de temps et nous ne pouvons pas le créer. Le temps est peut-être même, comme l’a écrit Sénèque à Lucilius, la seule valeur qui existe pour nous : « Rien n’est à nous, seul le temps nous appartient. » (Lettres à Lucilius).

l’équivalence du temps et de l’argent

Mais la division entre le temps de travail et le temps de loisir est un mythe.

Pourquoi ?

Parce qu’il est impossible de perdre son temps. Le vacancier qui travaille toute l’année dans le but de « perdre » son temps pendant les vacances n’est pas libre, il est aliéné par la comptabilité du temps.

Nous ne pouvons pas gagner du temps comme nous gagnons de l’argent, mais nous pouvons bien perdre notre temps. Qu’est-ce à dire, « perdre » notre temps ? Le temps s’écoule de toute manière ; cependant il ne s’écoule pas de la même manière. On peut reprendre la comparaison avec l’argent : perdre son temps, ce serait le « dépenser » dans des choses futiles ; ne pas le perdre, en revanche, ce serait « l’investir » dans des choses importantes. Reste donc la question : qu’est-ce qui est important ?

Le temps soi-disant « libre » est en réalité contraint, car « il reproduit fidèlement toutes les contraintes mentales et pratiques qui sont celles du temps productif et de la quotidienneté asservie ». Nous ne le mettons pas à profit pour des activités créatrices, nous revenons seulement à une expérience enfantine de la liberté.

L’opposition entre le temps de travail et le temps de loisir révèle que le loisir est le fondement idéologique du travail aliéné. Elle est centrale dans notre éthique du salut dans le loisir et le plaisir. La concentration touristique rassure les vacanciers du bas de l’échelle sociale quant à la valeur de cette éthique (la foule veut cela, donc c’est ce qu’il faut vouloir).

le tourisme dans la société de consommation

Fondamentalement, la consommation du temps libre voile l’obéissance profonde :

  1. à une morale collective de maximisation des satisfactions ;
  2. à un code de distinction.

Pourquoi donc les hauts cadres et les dirigeants travaillent-ils autant ? Pourquoi affectent-ils une forme de servitude ? Parce qu’il en va de leur statut. Ils « consomment » le travail lui-même comme une dimension essentielle de leur mode de vie et de la valeur sociale qui s’y attache — c’est en cela qu’ils le préfèrent au loisir.

J’ai constaté moi-même que des cadres de haut niveau, occupant des postes prestigieux très bien rémunérés, peuvent tout à fait ne rien faire de significatif, ne produire aucune réelle valeur ajoutée, en une intense journée de travail de 15 heures. Seulement, leur statut leur impose d’être présents et de jouer leur rôle. Tim Ferriss souligne à ce propos la différence entre l’efficience (le résultat rapporté aux moyens) et l’efficacité (le résultat rapporté à l’objectif). À quoi bon être occupé, à quoi bon travailler vite et bien si ce qu’on fait n’est pas important ?

Le loisir, lui aussi, a une valeur statutaire. L’individu qui est en vacances montre aux autres qu’il est riche de son temps, qu’il peut en user comme bon lui semble. Le temps libéré peut devenir marchandise, ou bien valeur d’échange social.

La mystique de la sollicitude

Au-delà de la profusion, la société de consommation enrobe les biens et les services d’une mystique de la sollicitude. Un produit n’est pas un simple produit, c’est la manifestation de l’attention, du soin, et de la serviabilité du producteur envers le consommateur. Quelque part, « tout est service ».

Cette mystique anime également l’État-providence. La logique de redistribution accrédite le mythe d’un ordre social tout entier dévolu au bien-être des individus.

Grâce à ses prélèvements et à ses transferts économiques, l’instance sociale (c’est-à-dire l’ordre établi) se donne le bénéfice psychologique de la générosité, se donne comme instance secourable. Tout un lexique maternel, protectionniste désigne ces institutions : Sécurité sociale, assurances, protection de l’enfance, de la vieillesse, allocation chômage.

Le secteur des services clame également l’importance les relations humaines. Mais le discours de la sollicitude dissimule un fait fondamental : la disparition de la relation humaine.

la mystique de la sollicitude

Alors on réinjecte de la relation humaine sous forme de signes :

L’hôtesse d’accueil, l’assistante sociale, l’ingénieur en relations publiques, la pin-up publicitaire, tous ces apôtres fonctionnaires ont pour mission séculière la gratification, la lubrification des rapports sociaux par le sourire institutionnel.

Les expressions de sollicitude ne collent cependant pas avec la distance sociale créée par le système. Sur le plan des idées, la notion de service, qui est d’origine féodale, est incompatible avec le concept démocratique d’égalité des personnes. Voici pourquoi nous sommes mal à l’aise, voici pourquoi l’ambiance est tendue lorsque nous échangeons des services.

La mystique de la sollicitude se manifeste aussi dans la dissimulation de la rationalité économique de l’échange marchand. Le discours publicitaire ne mentionne jamais la nécessité que le consommateur paie, c’est-à-dire qu’il sacrifie une valeur, pour son produit ou service. Bien au contraire, il donne l’illusion de la gratuité en offrant des réductions, des soldes, ou encore des cadeaux.

L’astuce de la publicité est justement de substituer partout la magie du « Cargo » (l’abondance totale et miraculeuse dont rêvent les indigènes) à la logique du marché.

la dissimulation de la rationalité économique de l’échange marchand

Le discours de la société de consommation entretient le mythe de la société malade pour justifier une responsabilité thérapeutique. Architectes, publicitaires, urbanistes, designers, industriels, ou encore intellectuelsprétendent donc guérir la relation sociale, offrir du bien-être et la prospérité générale.

Or, les mots mêmes témoignent de la profonde ambiguïté de cette attitude : la « sollicitude » implique le don ; mais « solliciter »… c’est demander. Ainsi, « l’idéologie du don que véhicule la « sollicitude » est toujours l’alibi du conditionnement réel qui est celui de la « sollicitation » ».

Pour Baudrillard, la sollicitude a 3 fonctions rhétoriques :

  1. recycler affectivement les individus isolés ;
  2. compenser les défaillances du système en matière d’intégration ;
  3. contrôler plus intimement les motivations psychologiques.

La consommation de la relation humaine

Dans la société de consommation, la personnalisation remplace la personne :

L’individu doit être perpétuellement mobile pour franchir les degrés de la hiérarchie des signes. Il ne s’agit pas de faire ses preuves, comme un self-made-man, mais d’obtenir l’approbation d’autrui. En effet, les groupes s’intéressent plus aux relations en leur sein, à l’« ambiance », qu’à ce qu’ils produisent.

la consommation de la relation humaine

La notion d’ambiance dit 2 choses sur la société de consommation :

  1. l’ambiance a remplacé la transcendance ;
  2. les relations humaines sont « produites » à un rythme accéléré.

S’il est certes difficile de concevoir la relation humaine, elle aussi, comme un objet de consommation, Jean Baudrillard estime que les mutations qu’il décèle à son époque ne sont que le début d’un long processus.

En particulier, la culture de masse est traversée par l’obsession de la sincérité. La raison en est, en partie, que le peuple craint que la distance culturelle ne serve à le manipuler. Mais les consommateurs ne sont pas vraiment sincères : ils ne font que consommer les signes de la sincérité. Leur tolérance est tout aussi artificielle.

En définitive, les diverses opinions ne sont que du matériel de consommation.

L’anomie en société d’abondance

Jean Baudrillard nous prévient : la société de consommation récupère tout.

La violence, elle aussi, est consommée, conditionnée, et homogénéisée. Pas plus que le sexe, elle ne compromet l’ordre social et moral.

l’anomie en société d’abondance

La violence réelle, cependant, signifie peut-être que les objectifs conscients de satisfaction et de bien-être qui justifient le système ne suffisent pas. L’abondance n’effacera pas la violence, car elles ont besoin l’une de l’autre. Toutes les formes d’anomie (violence, dépression, évasion, etc.) mettent en évidence le problème d’un déséquilibre.

Ceci devrait nous faire pressentir qu’il y a dans la consommation autre chose de tout différent, peut-être même l’inverse — quelque chose à quoi il faut éduquer, dresser et domestiquer les hommes — en fait un nouveau système de contraintes morales et psychologiques qui n’a rien à voir avec le règne de la liberté.

Alors, comment interpréter la violence du monde moderne ?

C’est une contestation des contraintes invisibles de la société d’abondance.

Les néo-philosophes du désir qui veulent apprendre aux hommes à être heureux expliquent le malaise ambiant par une culpabilité originelle de l’homme face à l’abondance. Or, le problème est plus simple : l’éthique de la consommation n’a pas compris comment fonctionne le désir ; elle ignore qu’un besoin n’est jamais satisfait.

La violence anomique exprime donc la dimension destructrice du désir.

La société de consommation canalise la violence de 2 manières :

  1. elle multiplie les instances de sollicitude ;
  2. elle convertit l’angoisse en stimulant de la consommation.

L’émergence d’une subculture de la non-violence (le psychédélisme, les hippies, le zen, la pop music, l’expérimentation du LSD, etc.) qui refuse la société de croissance et de la réussite sociale paraît un bon signe. Mais n’est-ce pas là, se demande Baudrillard, un énième avatar du millénarisme ? Les hippies, par exemple, sont toujours dans le paradigme de la société de consommation : ils sont une tribu et ils valorisent des qualités infantiles, dont notamment la sincérité.

En réalité, les sociétés post-industrielles sont fatiguées :

Cette société qui se donne et se voit toujours en progrès continu vers l’abolition de l’effort, la résolution des tensions, vers plus de facilité et d’automatisme, est en fait une société de stress, de tension, de doping, où le bilan total de satisfaction accuse un déficit de plus en plus grand, où l’équilibre individuel et collectif est de plus en plus compromis à mesure même que se multiplient les conditions techniques de sa réalisation.

la fatigue des sociétés post-industrielles

D’où vient cette fatigue ?

La société de consommation généralise et exacerbe la concurrence. Elle engendre ainsi 1° une distorsion psychologique entre les besoins et les aspirations, et bien sûr 2° une distorsion économique et sociale par l’accroissement des inégalités.

La distorsion psychologique est-elle vraiment l’œuvre de la société de consommation ? Ne serait-ce pas plutôt la pente naturelle des sociétés humaines ? Pour ma part, je vois simplement une exacerbation de la vanité. Comme l’a expliqué Rousseau, les hommes qui vivent ensemble ne cessent de se comparer et de rechercher l’estime d’autrui : c’est l’amour propre. Or, plus la densité est grande (dans villes, bien sûr) et plus les moyens techniques favorisent les interactions, plus l’amour propre peut s’exprimer.

Baudrillard met aussi à l’index un « sous-emploi chronique du corps ». Il compare la fatigue du citoyen consommateur avec la grève larvée des ouvriers, ou encore l’ennui scolaire. L’indifférence politique est encore un autre aspect de cette fatigue.

Il estime donc qu’il y a dans la société un potentiel qui demande à s’exprimer, comme lors de Mai 68. Cette demande d’activité ne signifie pas que le travail est naturel, mais que nos loisirs ne nous permettent pas d’épuiser notre agressivité naturelle.

Conclusion : de l’aliénation contemporaine ou la fin du pacte avec le diable

Jean Baudrillard évoque le film L’Étudiant de Prague (1935), dont l’histoire rappelle le mythe de Faust. Après avoir fait un pacte avec le Diable, l’étudiant connaît le succès, mais il ne peut plus se voir (littéralement) dans le miroir.

Or, notre image représente le sens que nous donnons à nos actes. Sans elle, nous perdons notre identité. Nous sommes aliénés, nous devenons notre propre ennemi. La logique de la marchandise et de la valeur d’échange font exactement cela.

Le mythe de l’âme vendue au diable revient sans cesse dans les analyses de la société marchande et du progrès technique.

En effet, le règne de la marchandise est total :

La logique de la marchandise s’est généralisée, régissant aujourd’hui non seulement les procès de travail et les produits matériels mais la culture entière, la sexualité, les relations humaines, jusqu’aux phantasmes et aux pulsions individuelles.

L’esprit accaparé par le jeu de la consommation, par toutes les combinaisons possibles des signes et des modèles, l’individu ne se demande plus qui il est, ni quel sens a sa vie.

La transcendance a disparu :

Plus de transcendance, plus de finalité, plus d’objectif : ce qui caractérise cette société, c’est l’absence de « réflexion », de perspective sur elle-même. […] Elle est hantée désormais par l’absence des fins.

Privés de transcendance, nous n’avons même plus les outils intellectuels pour décrire la métaphysique de la consommation. Nous ne comprenons donc pas que la consommation elle-même est un mythe : c’est la manière dont elle parle d’elle-même. La société se convainc elle-même, dans une sorte d’immense narcissisme collectif, de sa propre valeur comme la publicité convainc les gens du prestige du corps.

Sans son intégration dans la conscience collective, la consommation ne serait qu’une manière de survivre (manger, boire, se loger, se vêtir) ou de gaspiller les ressources (pour les classes privilégiées) — elle n’aurait pas de nom.

Comme tout mythe qui se respecte, la consommation a un contre-discours :

Toutes les dénonciations, tous les discours sur l’« aliénation », toute la dérision du pop et de l’anti-art sont si facilement « récupérées », c’est qu’elles sont elles-mêmes partie du mythe […]. Comme la société du Moyen Âge s’équilibrait sur Dieu ET sur le Diable, ainsi la nôtre s’équilibre sur la consommation ET sur sa dénonciation. »

Les 10 idées essentielles de La société de consommation

  1. La société de consommation est un monde envahi par les objets.
  2. La consommation est plus qu’un acte ou un processus : c’est une vision du monde totalitaire qui promet le bonheur par la satisfaction des besoins.
  3. Cette vision du monde maintient les hommes dans l’immaturité en découplant la production et la consommation.
  4. La croissance économique est un projet absurde qui condamne l’économie à la compensation de ses propres erreurs.
  5. Les consommateurs n’achètent pas des biens et des services, ils échangent des signes qui manifestent leur statut social.
  6. L’éthique de la consommation pousse le citoyen à tirer le maximum de jouissance de son existence.
  7. Les publicités manipulent les consommateurs en les invitant à enrichir narcissiquement leur identité par l’affiliation à des modèles artificiels.
  8. Toutes les dimensions de l’existence — y compris la culture et même les relations humaines — fonctionnent désormais sur le mode de l’échange de signes.
  9. L’éthique de la consommation a substitué le corps à l’âme comme objet de salut.
  10. Les producteurs humanisent artificiellement les rapports marchands pour dissimuler le fait qu’ils poursuivent froidement leur intérêt.

Vous aimez le style de cet article ?
Découvrez les 5 secrets
pour écrire clairement Étudiant  Non-étudiantDÉCOUVRIR LES 5 SECRETS


[1] Jean Baudrillard illustre cette affirmation avec les statistiques de la mortalité par catégorie socio-professionnelle, qui révèlent une grande inégalité entre les catégories.

[2] Jean Baudrillard fait référence à La Fable des abeilles de Mandeville.

[3] « Chacun trouve sa propre personnalité dans l’accomplissement de ces modèles. »

[4] Baudrillard note également le « curieux mélange » des idées du Pop’Art avec une idéologie mystique du retour à la nature proche du zen ou du bouddhisme.

[5] L’adage « Remember that time is money. » (« Souviens-toi que le temps, c’est de l’argent. ») est tiré de Advice to a Young Tradesman de Benjamin Franklin.

BBC

Ordre des neuf angles: Qu’est-ce que ce groupe obscur des satanistes nazis?

Avatar

https://zephyrnet.com/fr/ordre-de-neuf-angles-quel-est-ce-groupe-sataniste-nazi-obscur/

on 23 juin 2020

Un soldat américain a été accusé d’avoir planifié une attaque contre sa propre unité en envoyant des informations à une obscure organisation sataniste nazie appelée l’Ordre des Neuf Angles (ONA). Mais qui sont-ils?

Fondée au Royaume-Uni dans les années 1970, l’ONA est de plus en plus au cœur des forces de l’ordre et est apparue comme une influence dans plusieurs récentes poursuites pour terrorisme au Royaume-Uni liées à l’extrême droite.

Le groupe célèbre l’ère nazie et date son calendrier de la naissance d’Adolf Hitler, mais son système de croyances surnaturelles va au-delà de tout ce qui est normalement associé à l’extrémisme de droite.

En quoi le groupe croit-il?

Son objectif à court terme est de saper ce qu’elle caricature comme une société judéo-chrétienne décadente, en mettant l’accent sur les actes du monde réel, le but étant une nouvelle civilisation impériale basée sur un mélange cruel de darwinisme social, de satanisme et de fascisme.

Les adhérents sont encouragés à infiltrer secrètement des organisations telles que les églises militaires ou chrétiennes afin de les déstabiliser de l’intérieur.

Ceux qui progressent dans les échelons hiérarchiques de l’ONA sont tenus d’entreprendre diverses tâches, y compris la formation de leurs propres petits groupes pour prouver leurs capacités de leadership, de sorte qu’un réseau décentralisé d’organes associés existe dans divers pays. 

Il y a un rejet total de l’éthique et certains textes clés évoquent même le sacrifice rituel, à la fois symbolique et réel.

Des personnages tels que l’assassin britannique Ian Brady sont célébrés, étant considérés comme des personnes qui ont opéré en dehors des limites morales normales – dont la transgression est un thème constant pour le groupe.

Un petit organisme associé basé aux États-Unis – qui possède sa propre maison d’édition – a été banni des principaux médias sociaux l’année dernière. Ses membres avaient posé sur les sites de divers viols et meurtres notoires, célébrant les auteurs dans le processus.

Certains adeptes expriment également leur enthousiasme pour la violence djihadiste islamiste.

Toute cette activité du monde réel est censée avoir un effet surnaturel, ouvrant une porte d’entrée dans le monde pour les énergies mauvaises.

Quelle est son influence?

L’ONA a exercé une influence sur plusieurs groupes extrémistes néonazis, y compris la division américaine Atomwaffen – liée à cinq meurtres – et la division Sonnenkrieg, qui a été interdite en tant qu’organisation terroriste au Royaume-Uni plus tôt cette année.

Ces groupes rejettent les tentatives d’obtenir le soutien populaire de l’extrême droite – que ce soit par le biais de manifestations ou de campagnes – et sont plutôt engagés dans une idéologie de soi-disant accélérationnisme, qui prédit l’effondrement de la société et la guerre raciale, cherchant à accélérer le processus par des actes de violence. .

L’idéologie est promue dans plusieurs espaces en ligne et c’est là qu’elle s’est mêlée aux idées promues par l’ONA, donnant à ce dernier une influence accrue sur les bords les plus éloignés de l’extrême droite.

L’année dernière, un garçon britannique de 16 ans est devenu la plus jeune personne reconnue coupable d’avoir planifié une attaque terroriste au Royaume-Uni.

Le dossier de l’accusation était qu’il avait été en partie influencé par l’ONA, cherchant à s’aligner sur leur littérature.

Il avait dessiné un symbole pour le groupe à côté d’une instruction pour lui-même de «se débarrasser de l’empathie».

Au tribunal, les procureurs ont décrit l’organisation comme «consciemment, explicitement malveillante» et «le lien le plus important et le plus reconnaissable entre le satanisme et l’extrême droite».

La Division Sonnenkrieg, avec sa glorification de la violence sexuelle, met en évidence un autre thème inquiétant lié à l’ONA – la délinquance sexuelle comme moyen de saper les normes sociales.

Le soldat américain inculpé dans l’affaire du terrorisme aurait fait partie d’un mouvement en ligne dont les canaux encouragent constamment le viol de femmes et d’enfants

Les autorités sont préoccupées par le nombre de pédophiles associés à l’ONA, entraînant le groupe dans un autre domaine d’activité répressive.

Source: https://www.bbc.co.uk/news/world-53141759

https://www.leparisien.fr/archives/le-satanisme-seduit-17-02-2006-2006751825.php

Profanations, suicides, multiplication des sites Internet… Le satanisme, et ses avatars comme la « culture gothique », font des émules en France, surtout parmi les jeunes. La mission interministérielle de lutte contre les sectes tire le signal d’ala

Par Nathalie Perrier et Anne-Cécile Juillet Le 17 février 2006 à 00h00

SUCCÃ?S des

sites Internet consacrés à Satan, banalisation des symboles sataniques chez les adolescents,

notamment via de nombreux groupes musicaux ou des stars telles Marylin Manson, fascination pour

la magie noire, profanations de cimetières… L’attrait grandissant des jeunes pour les mouvements

satanistes inquiète. D’autant que l’on dénombre aujourd’hui une quarantaine de mouvances satanistes

sur Internet et 4 000 activistes surveillés en France.

En octobre dernier, deux adolescentes

d’Ivry (Val-de-Marne), fans de musique rock morbide black et death metal, autoproclamées adoratrices

de Satan, se suicidaient sous les yeux de deux de leurs camarades de collège en se jetant d’uneNewsletter L’essentiel du matinUn tour de l’actualité pour commencer la journéeS’inscrire à la newsletterToutes les newsletters

tour. Depuis un mois, une série de profanations de chapelles, d’églises et de symboles sacrés

effraie la Bretagne. Les malfaiteurs ont signé leurs méfaits des symboles classiques du satanisme

: croix inversées, pentacles, nombre 666 graffité sur les murs, c’est-à-dire le fameux « chiffre

de la Bête »… Le satanisme d’aujourd’hui va du folklore jusqu’à la destruction, voire la mort.

«

Des adolescents

en mal de vivre »

De quoi inquiéter au premier chef les associations de lutte

antisectes. Car si le satanisme n’est pas une secte au sens strict, il peut conduire à des comportements

dangereux, tant pour le sataniste que pour la société. En 2004, dans son rapport annuel, la

mission interministérielle de lutte contre les sectes (Miviludes) pointait ainsi une progression

sensible des dérives satanistes en France perceptible au travers d’un certain nombre de profanations.

Qui

sont ces satanistes ? Historiquement, des adorateurs de Satan, l’incarnation du Mal dans les

traditions religieuses monothéistes. Dans les faits, des « microgroupes hybrides aux attaches

multiples et aux obédiences mal affirmées », selon la Miviludes. Des groupes constitués le plus

souvent de jeunes, en général issus de milieux sociaux aisés, intelligents, mais en déshérence,

qui « opèrent une sorte de synthèse entre satanisme et nihilisme », allant parfois jusqu’à flirter

avec l’idéologie néo-nazie. « Ce sont en fait des adolescents en mal de vivre qui ont une connaissance

erronée du satanisme, constate le père Benoît Domergue, spécialiste en démonologie et intervenant

dans les collèges et lycées (1). Les rituels qu’ils pratiquent s’inspirent de l’imaginaire satanique

véhiculés sur des sites Web, via certains groupes de metal, dans des films, des livres ou des

bandes dessinées. Fragilisés, en mal de repères, ces jeunes, bien qu’affiliés à aucune secte,

peuvent en quelques mois adopter des conduites déviantes qui les marginalisent. »

« Guerre sainte

satanique et guerre sainte néo-nazie »

Un véritable boulevard pour la quarantaine de noyaux

d’activistes satanistes, eux très structurés – comme l’Ordre des neuf angles ou les Bêtes de

Satan – qui prônent une idéologie néo-nazie. « Ces groupes minoritaires mais extrêmement dangereux

utilisent cet engouement pour le satanisme et sa symbolique pour véhiculer leur idéologie auprès

de jeunes qui, sans cet habillage, rejetteraient l’extrême droite. C’est dans ce rapprochement

entre les partisans de la guerre sainte satanique et ceux de la guerre sainte néo-nazie que

réside le plus grand danger », estime Paul Ariès, historien des religions (2). L’Ordre des neuf

angles organise ainsi de véritables messes noires en l’honneur de « Mein Kampf », écrit par

Hitler. L’Eglise de satan revendique, elle, la fin de l’égalité, le rétablissement de la peine

de mort, le renforcement de l’appareil répressif ou encore la sélection génétique des meilleurs…

Une exhortation à la haine déjà présente dans « la Bible satanique » publiée en anglais il y

a trente ans qui, parodiant la Bible chrétienne, indique qu’« il ne faut pas tendre l’autre

joue », glorifie Satan, symbole du péché, et prône le culte de l’homme supérieur. Pour la première

fois en France

(lire à droite)

, cet ouvrage vient d’être publié en français par un éditeur jusque-là

spécialisé dans les ouvrages musicaux.

(1) « Culture

jeune et ésotérisme ». Ed. Bénédictines 2005.

(2) « Satanisme et vampirisme, le livre noir ».

Ed. Golias 2004.

მაჰმადიანთა ქრისტე ნეო ოსმალობის ხანაში

1578 წელს ოსმალეთსა და ყიზილბაშებს შორის მესხეთში სასტიკი შებრძოლება მოხდა. ყიზილბაშები და მასთან შეკავშირებული ქართველები დამარცხდნენ. ომის შემდეგ ყიზილბაშ ტყვეებს თავები დაჭრეს, ხოლო ქართველი ტყვეები ცოცხლად დაწვეს კოცონზე. მესხეთის შემდეგ ოსმალებმა ქართლის ციხეებიც დაიჭირეს თბილისის ჩათვლით და ქართლში გაბატონდნენ. თბილისი საფაშოდ გამოაცხადეს, გორი – სანჯაყად. კახეთის მეფემ, ალექსანდრემ, ოსმალებს მორჩილება გამოუცხადა. ის კახეთის მმართველად დანიშნეს ბეგლარბეგის სახელწოდებით. ამის შემდეგ ოსმალებმა მთელი აღმოსავლეთი ამიერკავკასია დაიმორჩილეს.

თუ ამას დავივიწყებთ თბილისი ისევ იქნება საფაშო.

Breizh-info (France), le 08/06/2016

Turquie_Erdogan_le_Magnifique

თურქეთი. ერდოგან დამპყრობელი

Turquie. Erdogan le Conquérant

08/06/2016 – 07H00 Ankara (Breizh-info.com) – სადამდე მივა რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანი ? ამ დღეებში თურქეთის პრეზიდენტმა ზარ ზეიმით აღნიშნა ოსმალების მიე 1453 წელს კონსტანტინეპოლის აღების წლისთავი და ისევ თქვა რომ რომ სომხების ჟლეტა არ ყოფილა გენოციდი. მან თურქ ქალებს მოუწოდა შვილების გაჩენისკენ.

წარსულის განდიდება, მონანიებაზე უარის თქმა და ზრუნვა დემოგრაფიაზე: ნიცშეანელ მაჰმადიან ნეო-ოსმალო ერდოგანს უნდა ძალა, ძლიერება. ის ევროკავშირის ანტიპოდებზეა.

მე-19 საუკუნეში დაკნინების გზაზე დამდგარ ოსმალეთს დაარქვეს ავადმყოფი, ეს არაა თურქეთი.

2002 წელს თურქეთში ხელისუფლებაში მოვიდა სამართალის და განვითარების პარტია (AKP) და მას შემდეგ თურქეთის მთავრობა მუდამ ლაპარაკობს ოსმალეთის იმპერიის სიდიადეზე. ასე მაგალითად 2016 წლის 29 მაისს ,როდესაც ფრანგები და გერმანელები დარდით აღნიშნავდნენ ვერდენის ბრძოლის წლისთავს პრეზიდენტი ერდოგანი სტამბულში ასობით ათასი პირის წინ აღნიშნავდა მეჰმეტ მეორე დამპყრობლის მიერ 1453 წელს კონსტანტინეპოლის აღების 563-ე წლისთავს.

” მივესალმები ყველა ჩვენ და დედაქალაქს სარაევოდან სარაევოდან ბაქომდე”, წამოიძახა თურქეთის პრეზიდენტმა და აღნიშნა რომ შვიდ წელში თურქეთი იქნება ერთ-ერთი 10 მსოფლიო ეკონომიკური ძალიდან.

” 2023 წლამდე ასი წლის ავადმყოფს ჩვენ გადავაქცევთ მსოფლიოს ერთ-ერთ უდიდეს ეკონომიკად’…” განაცხადა ერდოგანმა.

ერდოგანმა თქვა რომ აგვისტოს ბოლოს გაიხსნება მესამე ხიდი ბოსფორზე რომლის სახელიც იქნება სულთანი სელიმ პირველი. ამ სიმპატიურმა სულთანმა მე-16 საუკუნეში გაწყვიტა 40 000 ათასი ალევი, მაჰმადიანი ლიბერალური უმცირესობა.

თურქეთი ზეიმობს თავის გამარჯვებებს მონანიებს და არ აპირებს მონანიებას.

გერმანელმა პარლამენტარებმა 2016 წლის 2 ივნისს დაადგინეს რომ 1915 წელს ოსმალეთის იმპერიაში მომხდარი სომხების ჟლეტა გენოციდია. ამან გააფთრება გამოიწვია ანკარაში. ანკარაში დაიბარეს თურქეთის ელჩი ბერლინში.

გერმანიის პარლამენტარების დადგენილებას სასაცილო საქციელი უწოდა თურქეთის ახალმა პრემიერ მინისტრმა Binali Yldirim-მა.

” გერმანიის პარლამენტის დადგენილებას არა აქვს არავითარი მნიშვნელობა”, თავის მხრივ განაცხადა პრეზიდენტმა ერდოგანმა.

” ჩვენი პოზიცია 1915 წელზე კარგადაა ცნობილი…. ესეთი გადაწყვეტილება ვერ შეცვლის ჩვენს პოზიციას. მაგრამ მათ ვერ გაითვალისწინეს რომ შეიძლება დაკარგონ ისეთი მეგობარი როგორიც არის თურქეთი”.

სომხების აზრით ოსმალეთის იმპერიის ბოლოს სისტემატურად დახოცეს 1,5 მილიონი სომეხი.

თურქეთი ამბობს რომ სინამდვილეში იყო სამოქალაქო ომი რასაც დაემატა შიმშილობა რომლის დროსაც დაიღუპა 300 000-500 000 სომეხი და თურქი.

”დედობის უარყოფა ნიშნავს ადამიანობის უარყოფას”

პრეზიდენტი ერდოგანი განადიდებს ოსმალურ წარსულს იმიტომ რომ უნდა მისი ხალხის დემოგრაფიული მომავლის უზრუნველყოფა.

2016 წლის 5 ივნისს, კვირადღეს, როდესაც ის ხსნიდა თურქი ქალების და დემოკრატიის ასოციაციის // Kadem// ბინას მან ისევ განცხადა თავისი შეხედულებები თრქული დემოგრაფიის საკითხზე.

ის ამოვიდა პრინციპიდან რომლის თანახმადაც ძლიერ ერებს ქმნიან ძლიერი ოჯახები და მან სთხოვა თურქ ქალებს სულ მცირე 3 შვილის გაჩენა.

” დედობის უარყოფა ნიშნავს ადამიანობის უარყოფას”, დააზუსტა მან.

30 მაისს სტამბულში სიტყვის წარმოთქმისას თურქეთის პრეზიდენტმა უკვე განაცხადა რომ ” ვერც ერთი თურქი ოჯახი ვერ მიიღებს კონტრაცეფციას და ოჯახის დაგეგმვა-planning familial-ს”, და მან ქალებს სთხოვა მეტი შვილის გაჩენა.

” ვამბობ გარკვევით, ჩვენ გავზრდით ჩვენს შთამომავალთა რაოდენობას….

ჩვენ ვივლით იმ გზაზე რომელზეც მიგვითითებენ ჩვენი ღმერთი, ჩვენი ძვირფასი წინასწარმეტყველი….ამ თვალსაზრისით პირველი მოვალეობა ეკისრებათ დედებს.”.

თურქეთის პრეზიდენტმა გამოაცხადა რომ planning familial არის თურქთა თაობების ღალატი, რომ აბორტი არის დანაშაული ადამიანობის წინააღმდეგ.

ოფიციალური სტატისტიკის თანახმად თურქეთის მოსახლეობა 15 წელში გაიზარდა 16%-ით. 2000 წელს თურქეთში ცხოვრობდა 68 მილიონი კაცი. 2015 წელს თურქეთში ცხოვრობდა 79 მილიონი კაცი.

აი ამ ოსმალეთის მემკვიდრე თურქეთი სჭედავს ახალ გეოსტრატეგიულ ალიანსს აზერბაიჯანთან და უკრაინასთან. მოსკოვის მაგივრად ანკარაში სირბილი შეიძლება მოგიწიოთ ბეკეკოებო.

დიდის ამბით დავასაფლავეთ ბოროტების იმპერია და ალერსით გვახრჩობს ნეო-ოსმალეთი.

https://rusi.org/commentary/turkey-forges-new-geo-strategic-axis-azerbaijan-ukraine

Recep Tayyip Erdoğan with Ilham Aliyev in Azerbaijan, 2020.

Turkey Forges a New Geo-Strategic Axis from Azerbaijan to Ukraine

Taras Kuzio
18 November 2020
Turkey. სამხრეთ-აღმოსავლეთ ევროპაში ჩნდება ახალი არაფორმალური ალიანსი თურქეთის ხელმძღვანელობით.

აზერბაიჯანის მიერ სომხეთის დამარცხება ბრძოლის ველზე და ყარაბაღის ირგვლივ ოკუპირებული 7 რაიონის და მნიშვნელოვანი კულტურული ცენტრი შუშას //შუში// ირგვლივ ანკლავის სამხრეთი ნაწილის დაბრუნება აზერბაიჯანის მიერ შეუძლებელი იქნებოდა თურქეთის დიპლომატიური და სამხედრო დახმარების გარეშე.

თურქეთმა ნატოს ნორმების შესაბამისად გაწვრთნა აზერბაიჯანის შეიარაღებული ძალები და მისცა მას დრონები თუ სხვა იარაღი…

12 ნოემბერს ბაქოში გ`შშშ თურქეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა

Mevlüt Çavuşoğlu-მ განაცხადა რომ მისი ქვეყანა ისევ დაუჭერს მხარს ბაქოს ყველა დამატებით ზომაში რის მიღებასაც ის ჩათვლის საჭიროდ ყარაბაღის მიმართ.

თურქეთი როგორც ახალი რეგიონალური ძალა.

თურქეთის ეს ახალი გეოპოლიტიკური თუმცა ჯერ-ჯერობით არაფორმალური ალიანსი ეფუძნება ყოფილი საბჭოთა კავშირის პროდასავლური თუ დასავლური რესპუბლიკების მიერ 1990-ანი წლების ბოლოს შექმნილ ჯგუფს GUAM რომლის წევრებიც არიან საქართველო, უკრაინა, აზერბაიჯანი და მოლდავეთი.

GUAM სტაგნაციას განიცდიდა 2010 წელს უკრაინაში პრორუსი ვიქტორ იანუკოვიჩის პრეზიდენტად არჩევის შემდეგ. 3 წლის შემდეგ თავისი ფუნქციები დატოვა საქართველოს პრეზიდენტმა მიხეილ სააკაშვილმა.

ეს ორგანიზაცია სახელით GUAM დემოკრატიისთვის და ეკონომიკური განვითარებისთვის გააქტიურდა უკრაინაში 2013-2014 წლის ევრომაიდანის შემდეგ. იმ წელს როდესაც აზერბაიჯანმა დაიბრუნა მისი ოკუპირებული ტერიტორიის დიდი ნაწილი სწორედ აზერბაიჯანი იყო GUAM-ის თავმჯდომარე.

თურქეთის ავტორიტარული და ევროკავშირის და ნატოს კრიტიკოსი პრეზიდენტი რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანი სულაც არაა პრორუსი. ის თავის ჭკუაზე დადის. ერდოგანი არის ქემალ ათათურქის მემკვიდრეობა ქემალიზმის ერთ-ერთი დიდი მკვლელი და მესაფლავე პანთურქისტი ნე-ოსმალო ნაციონალისტი.

ის უდიდეს ყირიმის თურქებს და აზერბაიჯანელებს.

თურქეთმა 2015 წლის ნოემბერში თავისი ციდან ჩამოაგდო რუსეთის საბრძოლო თვითმფრინავი Sukhoi Su-24 რატომაც რუსეთმა ბოიკოტი გამოუცხადა თურქეთის კომერციას და ტურიზმს.

თურქეთმა და რუსეთმა გამოასწორეს თავისი ურთიერთობები, მაგრამ ისინი ერთმანეთთან დაპირისპირებულ ძალებს უჭერენმხარს სირიაში, ლიბიაში, იემენში,სამხრეთ კავკასიაში.

იზრაელს და თურქეთს დაძაბული ურთიერთობები ჰქონდათ წარსულში, მაგრამ ისინი გეოპოლიტიკური მოკავშირეები არიან. სირიაში ისინი ორივენი ერთად უპირისპირდებიან ბაშარ ალ-ასადის რეჟიმის ალიანსს ირანთან და რუსეთთან. ასადის მკვლელი კამპანია სუნიტი მაჰმადიანების წინააღმდეგ და ასადის მიერ ქურთული ავტონომიის მიღება კიდევ უფრო უბიძგებს ერდოგანს სირიაში ჩარევისკენ.

სამხრეთ კავკასიაში იზრაელი აზერბაიჯანს თლის სომხეთის და რუსეთის მოკავშირე ირანის გამაწონასწორებელ ძალად.

იზრაელი იარაღს და სწავლის საშუალებას აძლევდა აზერბაიჯანს და საქართველოს.

იზრაელი და აზერბაიჯანი ერთად აწარმოებენ დრონებს რომლებმაც გადამწყვეტი როლი შეასრულეს სომხეთის დამარცხებაში.

უსაფრთხოების სფეროში მათი თანამშრომლობის სიმჭიდროვე ჩანდა 2019 წლის აგვისტოში როდესაც იზრაელი ჯგუფმა აზერბაიჯან შეაღწია ირანში და თეირანში მოკლა ალ-კაიდას ერთ-ერთი ხელმძღვანელი. აზერბაიჯანი ეხლა აკონტროლებს მის მთელ საზღვარს ირანთან.

თურქეთიც და აზერბაიჯანიც იზრაელისგან ყიდულობენ იარაღს.

თურქეთ-აზერბაიჯანის სტრატეგიული ალიანსი

ენერგიის გიგანტი და დიდი საშუალო აღმოსავლეთის და ევრაზიის გეოსტრატეგიულ რეგიონში მდებარე აზერბაიჯანი ათწლეულების მანძილ დასავლეთის არასათანადოდ დაფასებული მოკავშირეა.

აზერბაიჯანი თურქეთისთვის, იზრაელისთვის და ევროპისთვის ენერგიის მნიშვნელოვანი მიმწოდებელია.

ის ამცირებს რუსეთის მიერ ევროკავშირისთვის ენეგიის მიწოდების მონოპოლიზაციას და ამის შედეგად აშშ-ს მოკავშირეა. აზერბაიჯანი დასავლეთის მოკავშირეა და დასავლეთი თვალს ხუჭავს ხოლმე აზერბაიჯანში ადამიანის უფლებათა დარღვევაზე.

აზერბაიჯანი აშშ-სთვის ასევე მნიშვნელოვანია როგორც ავღანეთში აშშ-ს ძალების მომარაგების დერეფანი…

სომხეთი კი რუსეთის მოკავშირეა… მაგრამ რუსეთი არ დაეხმარა სომხეთს ყარაბაღის აზერბაიჯანისგან მოგლეჯისთვის ბრძოლაში.

თურქები სუნიტები არიან, აზერბაიჯანელები შიიტები არიან, მაგრამ გეოპოლიტიკურმა ინტერესებმა აჯობა რელიგიურ განსხვავებებს.

თურქეთი და აზერბაიჯანი ერთმანეთთან დაკავშირებული არიან ეთნიკური და ლინგვისტური კავშირებით და ეს ვითარება აღწერილია როგორც ” ორი სახელმწიფო ერთი ერი” (İki Dövlət, Bir Millət).

თურქეთი ასევე დაკავშირებულია ყირიმის თათრებთან.

ყირიმის სახანო 6 საუკუნე იყო ავტონომიური ერთეული ოსმალეთის იმპერიის შემადგენლობაში, 1783 წელს კი ის დაიპყრო რუსეთის იმპერიამ.

XIX და XX საუკუნეებში მილიონობით ყირიმელი თათარი გაექცა რუსულ და საბჭოთა ჩაგვრას და გადასახლდა ოსმალეთის იმპერიაში და თურქეთში. ყირიმში დარჩენილ თათართა ნახევარი დაიღუპა საბჭოთა დიქტატორი სტალინის მიერ 1944 წელს მოწყობილი ეთნიკური წმენდის შემდეგ.

2014 წელს რუსეთის მიერ ყირიმის ოკუპაციის შემდეგ სულ მცირე 20 000 ყირიმელი თათარი გადასახლდა უკრაინაში და ასობით ყირიმელი თათარი დააპატიმრეს. თურქეთში დაახლოებით 6 მილიონი ყირიმელი თათარია.

იქ მათ ენობრივი, კულტურული და ისტორიული სიახლოვის გამო უწოდებენ ყირიმის თურქებს. ეს მნიშვნელოვანი უმცირესობა ხმაურიანი, აქტიური და გავლენიანია თურქეთში….

თურქეთ-აზერბაიჯანის ენერგეტიკული ალიანსი

თურქეთი დათანხმდა იმაზე რომ აზერბაიჯანი გამხდარიყო მისთვის გაზის მთავარი მიმწოდებელი. ამას მოყვა დიდი გეოპოლიტიკური შედეგები მთელი სამხრეთი კავკასიისთვის, შავი ზღვისთვის და სამხრეთ-დასავლეთი ევროპისთვის. ალბათ არაა შემთხვევითი რომ აზერბაიჯანი გახდა თურქეთისთვის გაზის ერთადერთი მიმწოდებელი მხოლოდ 5 თვით ადრე აზერბაიჯან-სომხეთის ომის დაწყებამდე.

აზერბაიჯანის შაჰ დენიზის საბადოდან გაზი რუსეთისგან დამოუკიდებლად მიეწოდება ევროპას. იზრაელის მიერ იმპორტირებული გაზის 40 პროცენტიც აზერბაიჯანიდანაა. თურქულ-აზერბაიჯანული ალიანსი იცავს ამ სადენს.

თურქულ-უკრაინული ღერძი

უკრაინის პრეზიდენტი Volodymyr Zelensky ორჯერ სტრატეგიული ვიზიტით იყო ნატოს წევრ ქვეყნებში პოლონეთში და თურქეთში.

უკრაინა და აზერბაიჯანი არიან პრონატო და პროდასავლური ყოფილი საბჭოთა ქვეყნები. ისინი არიან რეგიონში რომელიც რუსეთს უნდა თავის ექსკლუზიურ გავლენის სფეროდ.

” თურქეთი უკრაინას თვლის მთავარ ქვეყნად ჩვენს რეგიონში მშვიდობისთვის და სტაბილურობისთვის.

ჩვენ ყოველთვის ვუჭერდით მხარს და ყოველთვის დავუჭერთ მხარს უკრაინის სუვერენიტეტს და ტერიტორიულ მთლიანობას მათ შორის ყირიმზე”, თქვა თურქეთის პრეზიდენტმა ერდოგანმა უკრაინის პრეზიდენტ ზელენსკისთან ერთად გამართულ პრეს კონფერენციაზე. ” თურქეთი არ სცნობს ყირიმის ანექსიას”, დაუმატა ერდოგანმა….

ანკარაში გამოქვეყნდა ზელენსკის და ერდოგანის ერთობლივი განცხადება სადაც ნათქვამია რომ თურქეთი მხარს დაუჭერს ზომებს რომელთა მიზანია ყირიმის და დონბასის განთავისუფლება რუსული ოკუპაციისგან.

საერთო,ერთობლივი დეკლარაცია ახსენებს დაპატიმრებული ყირიმის თათრების ბედს და რუსეთის მიერ დაპატიმრებულ უკრაინელებს, ყირიმში ადამიანის უფლებების ერთად დაცვას. ერდოგანმა მხარი დაუჭირა უკრაინის შესვლას ნატოში.

გაფართოვდა უკრაინა-თურქეთის თანამშრომლობა უსაფრთხოების სფეროში. უკრაინა ყიდულობს თურქულ გემებს დრონებს რომლებიც თურქეთმა წარმატებით გამოიყენა სირიასა და ყარაბაღში. და ზოგი დრონი განთავსდება ომის ზონაში, დონბასში, აღმოსავლეთ უკრაინაში.

აშშ-ს პრეზიდენტი დონალდ ტრამპის იზოლაციონიზმმა და იმან რომ ის დაკავებული იყო საარჩევნო ციკლით, ევროკავშირის საგარეო პოლიტიკის პასიურობამ ხელი შეუწყო ნეო-ოსმალური თურქეთის გააქტიურებას და ამ თურქეთმა შეძრა გეოპოლიტიკური სახე სამხრეთ კავკასიაში.

ნატოს ბუღა თურქი ერდოგანის ნეო-ოსმალური თურქეთი კუნთებს ათამაშებს სივრცეში რომელსაც რუსეთი თვლის თავისი ექსკლუზიური გავლენის სივრცედ.

თურქეთმა ტოტალურად დაუჭირა მხარი აზერბაიჯანს და ამან დაამარცხა სომხეთი. რუსეთი არ გაინძრა და ევროკავშირი აღმოჩნდა ქაღალდის ვეფხვი… თურქეთი-ნეო-ოსმალეთი კი აგრძელებს კუნთებით თამაშს…

დიდი ზარ-ზეიმით პრეზიდენტად არჩეული პროევროპული ქალბატონი მაია სანდუს ქვეყანა მოლდოვაში მცხოვრები ქრისტიანი თურქმანი გაგაუზების პატრონია არა ქალბატონი სანდუ არამედ ნატოს ნეო-ოსმალო ბუღა-თურქი ერდოგანი. ესაა საბჭოთა კავშირის დასაფლავების შემდგომი ხანის სიმბოლო. უხეირო გოგიაგვახარიობას მოყვა ნეო-ოსმალეთის მიერ ფრთების გაშლა.

ასე შეიძლება იყოს მესხეთშიც და ქვემო ქართლშიც თუ უხეირო გოგიაგვახარიობა არ შეიცვლება უკეთესი რამით.

https://www.aa.com.tr/en/politics/-turkey-wants-strong-gagauzia-within-strong-moldova-/1955214

Busra Nur Bilgic Cakmak   |27.08.2020. ” თურქეთს უნდა ძლიერი გაგაუზია ძლიერი მოლდოვას შემადგენლობაში”. ეს აღმოსავლურად მოოქროვილი ფრაზა წარმოთქვა თურქეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა Busra Nur Bilgic Cakmak-მა.
« 27.08.2020 ” თურქეთს უნდა ძლიერი გაგაუზია ძლიერი მოლდოვას შემადგენლობაში”

ANKARA თურქეთს უნდა რომ მოლდოვას გაგაუზიის ავტონომიურ რეგიონში მცხოვრები მისი ნათესავების ცხოვრება ბედნიერი და უდარდო იყოს, განაცხადა ხუთშაბათს თურქეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა.

” ჩვენ გვინდა ძლიერი გაგაუზია ძლიერ მოლდოვაში. ჩვენ ვაფასებთ ამის თაობაზე თქვენს მუშაობას კიშინიოვთან” განაცხადა Mevlut Cavusoglu-მ პრეს-კონფერენციაზე გაგაუზიის ტერიტორიული ავტონომიის მმართველ Irina Vlah-თან ერთად.

გაგაუზია არის აღმოსავლეთი ევროპის ქვეყანა მოლდოვას ავტონომიური რეგიონი სადაც უმეტესად ცხოვრობენ წარმოშობით თურქი მართლმადიდებელი ქრისტიანები.

Cavusoglu-მ გაიმეორა რომ ის მხარს უჭერს გაგაუზიის თანამშრომლობას მოლდოვას მთავრობასთან.

” ჩვენ ვიმედოვნებთ რომ თქვენი თანამშრომლობა დამთავრდება ისე როგორც ჩაფიქრებულია გაგაუზიის ავტონომიით და ჩვენ სრულფასოვნად დაგეხმარებით.

მან განაცხადა რომ თურქეთის თურქულ ოჯახს და მონათესავე თემებს, მათ შორის გაგაუზიას და გაგაუზ ხალხს ძალიან დიდი ადგილი უკავია თურქეთის საგარეო პოლიტიკაში. ” ჩვენი ნათესავი გაგაუზები ქმნიან მეგობრობის ხიდს თურქეთს და მოლდოვას შორის”, დაუმატა მან.

Cavusoglu-მ განაცხადა რომ თურქეთმა ძალიან მნიშვნელოვანი პროექტები დაიწყო სახელმწიფო დახმარების სააგენტო, საერთაშორისო თანამშრომლობის და განვითარების სააგენტო TIKA-ს მეშვეობით. მიზანია მოლდოვას და გაგაუზიის განვითარება. ამის პირობა დადო პრეზიდენტმა რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანმა 2018 წელს რეგიონში ვიზიტისას.

” განვითარების ეს პროექტები გაგრძელდება”, განაცხადა Cavusoglu-მ და დაუმატა რომ თურქეთმა შექმნა სკოლები რათა გაგაუზებმა ოფიციალური მოლდოვური ენის გარდა ისწავლონ მათი საკუთარი ენები. გაგაუზიის დედაქალაქ კომრატში ასევე არის საგანმანათლებლო კომპლექსი რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანი რომელიც ემსახურება 500 ბავშვს, განაცხადა მან.

Vlah-მა განაცხადა რომ თურქეთი არის გაგაუზიის ყველაზე ახლო გვეყანა რომელიც უკვე 30 წელია რაც ეხმარება მას პოლიტიკური, სოციალური და ეკონომიკური პრობლემების გადაწყვეტაში. ” ეს გააძლიერებს ურთიერთობებს თურქეთს და გაგაუზიას შორის”, დაუმატა მან.

Vlah-მა ასევე სთხოვა Cavusoglu-ს ერდოგანისთვის გაგაუზიის ხალხის ხელმძღვანელთა მხურვალე სალმის გადაცემა.

უნდა ითქვას რომ ესაა 1926 წლის საბჭოთა თურქ-თურქმანი ბოლშევიკების ოცნების განხორციელება.

1926 წელს ბაქოში ჩატარდა თურქოლოგთა კონგრესი რომელზეც მოითხოვეს ”თურქული ენის ფედრაციის” შექმნა და მოუწოდეს თურქული ენის მოდერნიზაციისკენ და ლათინური ანბანის მიღებისკენ. თურქი ხალხების დამწერლობის გაერთქგვაროვნება-უნიფორმიზაციის გეგმა განხორციელდა ლათინური ანბანის შემოღებით და მასში კირილიცას ზოგი ასოს ჩართვით. ერთგვაროვანი უნიფიცირებული ანბანი გამოიყენებოდა 10 წლის მანძილზე,

1928-1938 წლებში. მაგრამ პანთურქისტთა ეს ოცნება გაფანტა სტალინმა. თურქული ნქციონალიზმის თუ პანთურქიზმის მოსათვინიერებლად საბჭოთა კავშირის თურქ-თურქმანი ხალხებისთვის 1930-ანი წლების ბოლოს შემოიღეს კირილიცა.ამით საბჭოთა კავშირის თურქ-თურქმანი ხალხები ჩამოაშორეს ნაციონალიზმ-პანთურქიზმს და ისლამიზმს.

მაგრამ 1991 წელს ბობოლა კომუნისტებმა ელცინმა, კრავჩუკმა და შუშკევიჩმა დაასაფლავეს საბჭოთა კავშირი და კარგად მოიწყვეს თავისი და თავისი ახლობლების ცხოვრება. ე.წ. შოკურმა თერაპიამ 1992 წელს შიმშილით კინაღამ გაწყვიტა რუსეთის ფედერაციის მოსახლეობა. ნობელის პრემიის ლაურეატები მ.გორბაჩოვის და აკადემიკოსი სახაროვის ეროვნულმა პოლიტიკამ დააქცია ჩეჩნეთი, საქართველო, აზერბაიჯანი.

ამის პარალელურად თურქეთში თავი წამოყვეს და ფრთები გაშალეს მუსტაფა ქემალ ათათურქის მიერ კეტით და ჩექმით დათრგუნულმა და ჩრდილში შეკეტილმა თურქმა ისლამისტებმა, პანთურქისტებმა რომლებიც ნელ-ნელა აუქმებენ ათათურქის საერო თურქეთის რესპუბლიკას, ჩვენს თვალწინ ბომბავენ დრონებით ჯერ-ჯერობით მარტო ყარაბაღს ,მოიწევენ წინ და აპირებენ 2023 წლისთვის ათათურქის თურქეთის რესპუბლიკის ასი წლის იუბილესთვის ნეო-ოსმალეთი-თურქული თანამეგობრობა-Turkish commonwealth-ის შექმნას. ამ პროცესებში მოჭყლეტილმა და პერესტროიკით დაქცეულმა ქართველებმაც უნდა დააჭყიტონ თვალები.

თურქეთის ოფიციალური პირები მოუწოდებენ თურქული თანამეგობრობის შექმნისკენ

TURKISH OFFICIALS CALL FOR TURKIC COMMONWEALTH

Publication: Eurasia Daily Monitor Volume: 4 Issue: 218

By: Gareth Jenkins

November 26, 2007 05:00 AM Age: 13 years

https://jamestown.org/program/turkish-officials-call-for-turkic-commonwealth/

შუა აზიასთან და არაბულ სამყაროსთან დაახლოებით გათამამებული თურქეთის ოფიციალურმა პირებმა დაიწყეს მსჯელობა ინსტიტუციონალიზაციაზე იმისა რასაც თვლიან თურქეთის რეგიონალური გავლენის ზონად.

1923 წელს საერო თურქეთის დამაარსებელმა მუსტაფმა ქემალ ათათურქმა ევროპა აირჩია ახალი თურქული სახელმწიფოს მოდელად და ორიენტირად. მან გადაწყვიტა აზიის ტრამალებიდან მოსული მაჰმადიანი თურქების გადაქცევა ევროპელებზე უფრო ევროპელებად. მან კეტით და ჩექმით, ერთპარტიული დიქტატურის ძალით დაამკვიდრა თურქეთში ევროპული იურიდიული კოდექსები და ინსტიტუტები და ევროპული კულტურის ატრიბუტები, მაგ. ოპერები. მან აკრძალა ტრადიციული სამოსი და რელიგია განდევნა საზოგადოებრივი ასპარეზიდან, შეამწყვდია კერძო,პირად სფეროში და დახურა რელიგიური სკოლები და ორდენები //ძირითადად სუფიური//.

მუსტაფა ქემალ ათათურქმა მოსპო ბოლო ოსმალური ოცნებები შუა აზიაში. მან ზურგი შეაქცია ყოფილი ოსმალეთის იმპერიის არაბულ პროვინციებს განსაკუთრებით იმიტომ მისი აზრით არაბები იყვნენ ისლამის ობსკურანტისტული ინტერპრეტაციის ტყვეები.

შემდეგი 65 წლის მანძილზე თურქი მეცნიერები და დიპლომატები კონცენტრირებული იყვნენ თითქმის მარტო დასავლეთის კვლევაზე. ასე მივიდა თურქეთი იქამდე რომ მას მუდამ აკლია არაბული ენის მცოდნეები.

ქემალ ათათურქმა და ქემალისტებმა ღზარდეს გაევროპელებულ ქალაქელ თურქთა თაობები, მაგრამ მათ ვერაფერი უქნეს ჩუმად პოლიეთნიკური მაჰმადიანური ოსმალეთის დიდებაზე მეოცნებე და ნოსტალგიით შეპყრობილ თურქ ხალხს.

და 1991 წელს საბჭოთა კავშირის დასაფლავების და საბჭოთა ტანკით საქართველოს მეორე რესპულიკის დამხობის შემდეგ იფეთქა.

ამ ამბებმა გამოაცოცხლეს თურქი ნაციონალისტების იმედები. მათ გაუძლიერდათ ადრიატიკიდან ჩინეთამდე გადაშლილი თურქული გავლენის სფეროს შექმნის სურვილი.

ამ მიზნის მისაღწევად შექმნეს მჭიდრო თანამშრომლობის მექანიზმები რომლებშიც თურქეთი ასრულებს მთავარ როლს.

ერთ-ერთი ასეთი ინსტიტუტია თურქული მსოფლიოს გენერალური ასამბლეა რომელშიც არიან ძირითადად ეთნიკური თურქებით დასახლებული ქვეყნების წარმომადგენლები. 2002 წელს ზომიერი ისლამისტური სამართალის და განვითარების პარტია AKP-ს // ერდოგანის პარტიის// არჩევამ ბიძგი მისცა თურქეთის რეგიონის სხვა მაჰმადიანურ ქვეყნებთან კავშირების გაძლიერებას.

ბოლო კვირების მანძილზე ამ პარტიის მთავარმა ხელმძღვანელებმა დაიწყეს ღიად საუბარი იმაზე რომ საჭიროა თურქეთის შუა აზიის ქვეყნებთან და ყოფილი ოსმალური პროვინციებიდან გამოსულ დამოუკიდებელ სახელმწიფოებთან ურთიერთობების ინსტიტუციონალიზაცია.

15 ნოემბერს აზერბიჯანის დედაქალაქ ბაქოში გამართულ თურქული მსოფლიოს მე-11 გენერალურ ასამბლეაზე გამოსვლისას თურქეთის პრემიერ მინისტრმა ერდოგანმა შეუტია ევროკავშირს, თქვა რომ ევროკავშირს აკლია ”გულწრფელობა” და მოუწოდა თურქი ხალხების უფრო მჭიდრო და აქტიური თანამშრომლობისკენ.

” თურქები არიან ერთმანეთის ბუნებრივი პარტნიორები”, განაცხადა ერდოგანმა. ”სოლიდარულად მივაღწევთ დიდ მიზნებს. წარმატების გზაა თანამშრომლობა და ტოტალური სოლიდარობა. რა მოხდება თუ კი არ ვითანამშრომლებთ? ისინი მთლიანად გაგვსრესენ”(Milliyet, 16 ნოემბერი).

მას არ დაუზუსტებია თუ ვინ არიან ” ისინი”, მაგრამ მის მსმენელებს არ ეპარებოდათ ეჭვი რომ ერდოგანმა მიანიშნა დასავლეთზე და, შეიძლება რუსეთზე.

https://turk-pa.org/en/content/cooperation/turksoy

ასეთი ნიღაბახდილი პანთურქიზმის ერთ-ერთი იარაღია თურქული კულტურის საერთაშორისო ორგანიზაცია TURKSOY

თურქული სამყაროს ეს UNESCO შეიქმნა საბჭოთა კავშირის დასაფლავების შემდეგ, 1993 წელს როდესაც მის დამფუძნებელ შეთანხმებას ხელი მოაწერეს აზერბაიჯანის,ყაზახეთის,ყირგიზეთის,უზბეკეთის,

თურქმენეთის და თურქეთის კულტურის მინისტრებმა. მას როგორც დამკვირვებლის სტატუსის მქონე წევრი სახელმწიფოები შეუერთდნენ

ჩრდილოეთ კვიპროსის თურქული რესპუბლიკა, რუსეთის ფედერაციის თათარსტანის, ბაშკოტორსტანის,ალტაის, სახას, ტუვას, ხაკასიის ავტონომიები

და გაგაუზია /მოლდოვა//.

TURKSOY შექმნის დღიდანვე ცდილობს თურქ ხალხებს შორის ძმობის და სოლიდარობის კავშირების გაძლიერებას, საერთო თურქული კულტურის გადაცემას მომავალი თაობებისთვის და მის გავრცელებას მსოფლიოში.

1993 წლიდან, TURKSOY საქმიანობს მისი წევრი სახელმწიფოების მეთაურთა ხელმძღვანელობით.

TURKSOY საქმიანობს თურქთა საბჭოსთან, თურქულ აკადემიასთან და თურქული კულტურის და მემკვიდრეობის ფონდთან კოორდინაცით.

TURKSOY ასევე თანამშრომლობს UNESCO-სთან და ISESCO-სთან, რომელთა პრინციპებსაც და მიზნებსაც იზიარებს.

ამას გარდა, TURKSOY თანამშრომლობს მუნიციპალიტეტებთან, უნივერსიტეტებთან,არასამთავრობო ორგანიზაციებთან.

http://www.turksoy.org https://www.turkkon.org/en/iliskili-kurumlar/turkic-culture-and-heritage-foundation_5

ფონდმა თურქული კულტურისთვის და მემკვიდრეობისთვის საქმიანობა დაიწყო 2015 წლის 11 სექტემბერს ასტანაში ჩატარებულ სამიტზე სახელმწიფოების მეთაურთა მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შემდეგ. ფონდის ქარტია მიღებული იყო ბიშკეკის სამიტზე 2012 წლის 23 აგვისტოს. ფონდის სამდივნო არის აზერბაიჯანში, ბაქოში.

ფონდის მიზნებია თურქული კულტურის და მემკვიდრეობის დაცვა, კვლევა და გავრცელება საქმიანობათა დაფინანსებით, პროექტებით და პროგრამებით.

ფონდს თავისი წვლილი შეაქვს შესაბამისი სპეციალისტების აღზრდაში. ის აწყობს სემინარებს, ატელიეებს, კონფერენციებს, ყრილობებს, გამოფენებს. ფონდი იკვლევს ადგილზე. ფონდი ეხმარება ელქტრონულ თუ ბეჭდვით სამეცნიერო გამოცემებს, ტრადიციულ ხელოსნობას, ხელოსნებს, ხელოვანებს….აწყობს საერთაშორისო კონფერენციებს, გამოფენებს და ფორუმებს რომელთა მიზანიცაა თურქულენოვანი ხალხების კულტურის დაცვა და პროპაგანდა, ამ ხალხთა ერთობის გაძლიერება. ამაში მონაწილეობენ სახელმწიფოთა დიდმოხელეები….

https://www.robert-schuman.eu/fr/syntheses/0131-la-politique-turque-a-l-egard-de-l-asie-centrale-et-du-caucase-du-sud

თურქეთის პოლიტიკა შუა აზიის და სამხრეთი კავკასიის მიმართ,26.04.2004

საბჭოთა კავშირის დასაფლავების შემდეგ შუა აზიაში და სამხრეთ კავკასიაში დამოუკიდებელი სახელმწიფოების გაჩენამ ფრთები შეასხა თურქეთის საგარეო პოლიტიკას. ა

მ დროიდან მოყოლებული თურქეთს უნდა ახალი როლის შესრულება უნდა ამ ქვეყნების მიმართ. თურქეთს ამ ქვეყნებთან აქვს მნიშვნელოვანი ისტორიული და კულტურული კავშირები.

თურქეთის პოლიტიკა გააქტიურდა თურქულენოვანი ქვეყნების,ყაზახეთის,თურქმენეთის,უზბეკეთის, ყირგიზეთის, აზერბაიჯანის და აგრეთვე საქართველოს მიმართ.

ნატოს წევრი თურქეთი ცივი ომის დროს იყო დასავლეთის გუშაგი და ავანგარდი სოციალისტური ბლოკის პირისპირ.

15-ოდე წელია რაც ის ორიენტირებულია განახლებულ თანამშრომლობაზე შუა აზიის და სამხრეთ კავკასიის ქვეყნებთან.

თურქეთი ცდილობს გარდაქმნის პროცესში მყოფ ამ რეგიონში მთავარი როლის შესრულებას.

თურქეთის ნეოლიბერალმა პრეზიდენტმა, რონალდ რეიგანის და მარგარეტ ტეტჩერის თაყვანისმცემელმა და მრგობარმა, აშშ-ში ნასწავლმა ნამუშევარმა, თურქეთის დიამიური საგარეო პოლიტიკის მთავარმა ფგურა Turgut Ozal-მა რომელმაც დიდი ეროვნული ასამბლეის წინაშე განაცხადა რომ ხელიდან არაა გასაშვები შანსი რომელიც თურქეთს მიეცა 400 წლის შემდეგ.

ანკარა, მაშ, იყო პირველი დედაქალაქი რომელმაც აღიარა შუა აზიის და სამხრეთ კავკასიის ქვეყნების დამოუკიდებლობა და გააგზავნა იქ დიპლომატიური წარმომადგენლები.

თურქეთის დაახლოება შუა აზიის და სამხრეთ კავკასიის ქვეყნებთან წაახალისეს აშშ-მა და ევროკავშირმა ვინაიდან მათ ჰქონდათ ერთი და იგივე საზრუნავი ამ სტრატეგიულ რეგიონთან დაკავშირებით.

აშშ-ს და ევროკავშირს ამ სტრატეგიულ რეგიონში თურქეთის ყოფნა ერჩივნათ რუსეთის და ირანის ყოფნას.

ძლიერი რუსეთი მაშინ საშიში იყო ახალი რესპუბლიკების ეკონომიკური და პოლიტიკური დამოუკიდებლობისთვის.

აშშ და ევროკავშირი ასევე შიშობდნენ ისლამისტური ირანის რეგიონში გავლენის გამო.

დემოკრატიული რეჟიმის და ლიბერალური ეკონომიკური სისტემის მქონე თურქეთს ისინი უყურებდნენ როგორც მოკავშირეს და არა როგორც მტერს და მეტოქეს.

არადა სწორედ ნეოლიბერალი თურქუთ ოზალის დროს გამოვიდნენ ჩრდილიდან მუსტაფა ქემალ ათათურქის მიერ კეტით და ჩექმით დათრგუნული თურქი მაჰმადიანები. ეს არაა შემთხვევითი.

Bir Gönül Sultanı Mehmed Zahid Kotku

Mehmed Zahid Koktu Hazretlerini Rahmetle Anıyoruz

თურქეთის ყველაზე მნიშვნელოვანი ისლამისტი იყო წარმოშობით დაღესტნელი Mehmet Zahid Kotku (1897-1980). 1918 წელს ხალიდის ორდენში ინიციირებული კოტკუ 1952 წელს გახდა შეიხი და მან დაიწყო სტამბულში ქადაგება.

1958 წლიდან სიკვდილამდე ის ქადაგებდა მიზგითში Iskenderpaşa.

კოტკუ გადაიქცა თურქული პოლიტიკური ისლამის არაფორმალურ ლიდერად. კოტკუ განიცდიდა ანტიკოლონიალისტური აზრის გავლენას და მოუწოდებდა თავის მოწაფეებს ადგილობრივი ინდუსტრიით გავლენით უცხოეთის

”ეკონომიკური მონობისგან განთავისუფლებისკენ.

კოტკუს ესმოდა თანამედროვე მეცნიერების და ტექნოლოგიის მნიშვნელობა, მაგრამ ის უარყოფდა დასავლეთის კულტურულ ღირებულებებს და ამბობდა რომ დასავლეთის მიბაძვით თურქებმა დაკარგეს მათი მეობის გული.

ის ფიქრობდა რომ მაჰმადიანებმა უნდა სცადონ სოციალური და პოლიტიკური ინსტიტუტების მწვერვალების დაპყრობა და მათ უნდა გააკონტროლონ საზოგადოება.

კოტკუმ და მიზგითმა Iskenderpaşa უზარმაზარი როლი შეასრულეს თურქეთის ცხოვრებაში.

კოტკუ ჩამოშორდა თავის უშუალო წინამორბედ Abdulaziz Bekkine-ს (1895-1952), რომელმაც აკრძალა ისლამის შერევა საარჩევნო პოლიტიკასთან.

პირიქით, კოტკუმ უბიძგა, მოუწოდა ღვთისმოსავი მაჰმადიანების თაობას სახელმწიფო ბიუროკრატიაში ადგილის დაკავებისკენ.

კოტკუმ დაიწყო თურქეთის სახელმწიფო ინსტიტუტებში მაჰმადიანთა ინფილტრაციის, მაჰმადიანების მიერ თურქეთის სახელმწიფო ინსტიტუტების გაკონტროლების პროცესი. ეს გზას უხსნის პოლიტიკურ ისლამს თურქეთში ბატონობისკენ.

თურქი მკვლევარი Birol Yeşilada-ს თქმით ნაყშბანდიები // სუფიური ორდენი// მუდამ უსვამდნენ ხაზს კაპიტალზე და პოლიტიკურ ფიგურებზე დაყრდნობით სახელმწოფოს შიგნიდან დაპყრობის აუცილებლობას.

უფრო პირდაპირ კოტკუმ ოფიციალური სანქცია მისცა ისლამისტური ფრთის გამოყოფას თურქეთის მემარჯვენე ცენტრისგან და აკურთხა Necmettin Erbakan რათა მას 1969 წელს შეექმნა ეროვნული წესრიგის პარტია.

” ქვეყანა ხელში ჩაუვარდა დასავლეთის მიმბაძველ ფრანკ მასონებს…ჩვენი გარდაუვალი პოლიტიკური მოვალეობაა შექმნა პარტიისა რათა კანონიერი გზით მთავრობაში მოხვდნენ ხალხის ნამდვილი წარმომადგენლები. შექმენით ამ მიზნის მქონე პარტია და უხელმძღანელეთ მას.”, ეს უთხრა ერბაკანს კოტკუმ იმდროინდელი ისლამისტის მოწმობით.

კოტკუს სურვილი ასრულდა-მისი მოწაფეები და Iskenderpaşa-ს წევრები არიან როგორც პრემიერ მინისტრად გამხდარი ერბაკანი ისე პრემიერ მინისტრი და შემდეგ პრეზიდენტი თურქუთ ოზალი, მის უფრო კონსერვატორი ძმა კორკუტ ოზალი, პრემიერ მინისტრი და შემდეგ პრეზიდენტი რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანი და ერდოგანის ათიოდე მინისტრი.

13 წელი ხელისუფლებაში მყოფმა ერდოგანმა იმდენად გარდაქმნა თთურქეთი რომ ფრანგმა მკვლევარებმა Nicolas Cheviron-მა Jean Francois Perous-მა მას თურქეთის ახალი მამა უწოდეს

https://jean-jaures.org/nos-productions/erdogan-nouveau-pere-de-la-turquie- ერდოგანი თავის გარემოცვას წარუდგება როგორც მოკრძალებული მეზღვაურის შვილი, სტამბულის ხალხურ გარეუბან Kasimpasa-ში გაზრდილი მორწმუნე, ნახევრადპროფესიონალი ფეხბურთელი რომელიც უნაკლო შეუპოვრობით გახდა თურქეთის, გაძლიერების გზაზე დამდგარი სახელმწიფოს ხელმძღვანელი.

მამამისი მართლაც იყო კაპიტანი, ღვთისოვავი, კვარტალში გავლენიანი პიროვნება. ის წარმოშობით იყო რიზედან, საქართველოსთან ახლო რეგიონთან და მას მჭიდრო კავშირი ჰქონდა საქართველოსთან. მისი შვილი დაეყედნო იმ რეგიონიდან საცხოვრებლად სტამბულში გადასულ პირებს.

ერდოგანი დაიბადა 1954 წელს კონსერვატულ და რესპუბლიკის წინააღმდეგ განწყობილ ოჯახში მაშინ როდესაც ქემალისტურმა მემკვიდრეობამ დაიწყო დაბზარვა. ერდოგანი იყო პრემიერ მინისტრი Adnan Menderes-ის ერთგული.მენდერესი აირჩიეს პირველი მრავალპარტიული არჩევნების დროს,1950 წელს. ის იყო საბაზრო ეკონომიკის და ” რელიგიური თავისუფლების” მომხრე და ფრთხილად შორდებოდა ათათურქის საეროობას.

ის ხელს უწყობდა იმამების და ქადაგების სკოლების, საერო სწავლა-განათლების ალტერნატივის გავრცელებას. გაჩნდა რელიგიასთან დაკავშირებული ბიზნესმენების და იურისტების ახალი ელიტა რომელმა დაიწყო პარლამენტში ქემალისტების შეცვლა.

ქემალიზმის ბურჯმა, თურქეთის რესპუბლიკის არმიამ, ეს ვერ აიტანა, მან 1960 წლის მაისში მოაწყო სამხედრო გადატრიალება და ადნან მენდერესი ჩამოახრჩეს.

მენდერესის ერთგული ერდოგანი გაიზარდა ქემალისტური რეფორმების მიმართ მტრულ გარემოში. ხელისუფლებაში მოსული ერდოგანი ხშირად ახსენებს მენდერესის ჩამოხრჩობას როდესაც მის პარტიას ემუქრებიან სამხედროები.

1960 წლის სახელმწიფო გადატრიალების შემდეგ იყო 1971,1980 და 1997 წლის სამხედრო გადატრიალებები. ქემალისტური საერო რესპუბლიკა იდგა და დგას ხიშტებზე.

2003-2014 წლებში პრემიერ-მინისტრად ყოფნის შემდეგ 2014 წლის აგვისტოში 5 წლით არჩეულ ერდოგანს ქემალისტური დიქტატურის თაყვანისმცემლები ხშირად ბრალად სდებენ ავტორიტარიზმს. მას სამხედროთა ნაწილიც ემტერება.

1980-ანი წლებიდან თურქეთის რესპუბლიკის არმიაში, საეროობის გარანტ არმიაში შეაღწია ისლამისტი და კონსერვატორი Gülen)ის მოძრაობამ.

გენერალურმა შტაბმა მოაწყო წმენდა სამხედრო სკოლებში, მაგრამ ერდოგანის პარტიის ელისუფლებაში მისვლის შემდეგ ეს წმენდები შეწყდა და გიულენთან დაკავშირებულ ოფიცრებს მიეცათ დაწინაურების საშუალება.

ერდოგანმა გამოიყენა გიულენის ქსელები, გაწმინდა თურქეთის არმია ქემალისტი ელიტებისგან 2007-2013 წლებში.

მაგრამ შემდეგ ერდოგანი წაეჩხუბა ამ გავლენიან მდიდარ ისლამისტ ფეტულა გიულენს რომლის ბევრმა მომხრემ შეაღწია თურქეთის სახელმწიფო ინსტიტუტებში და ბრალად დასო მას სახელმწიფოში პარალელური სახელმწიფოს შექმნა.

და 2016 წლის 15-დან 16 ივლისამდე ღამით უმთავრესად ანკარაში და სტამბულში მოხდა სამხედრო გადატრიალების მცდელობა ერდოგანის წინააღმდეგ.

მას ხელმძღვანელობდა ” ქვეყანაში მშვიდობის საბჭო”. ეს იყო თურქეთის შეიარაღებული ძალების ნაწილი. მთავრობამ მას ბრალად დასდო გიულენთან კავშირი. ოფიციალური ცნობით გადატრიალების მცდელობის დროს დაიღუპა 290 კაცი. პუტჩი ძირითადად კონცენტრირებული იყო სტამბულში და ანკარაში, თურქეთის უდიდეს ქალაქში და დედაქალაქში.

2015 წლის შემოდგომის შემდეგ ამ ორ ქალაქში ისლამურმა სახელმწიფომ და ქურთმა სეპარატისტებმა მოაწყვეს მრავალი ტერაქტი რითიც დაასუსტეს თურქეთი და მოსახლეობაში გააჩინეს დაუცველობის განცდა.

2016 წლის 15 ივლისის საღამოს სამხედრო წყაროები აცხადებენ რომ სამხედროებმა აიღეს ძალაუფლება. პუტჩისტები ამბობენ რომ გამოდიან თურქეთის არმიის გენშტაბის სახელით, რომ ”ოპერაციის” მიზანია დემოკრატიის აღდგენა.

თურქეთის ტელევიის სახელმწიფო არხით ჟურნალისტი ქალბატონი არმიის სახელით ამბობს რომ გამოცხადებულია სამხედრო მდგომარეობა და ამიერიდან თურქეთს მართავს ” ქვეყანაში მშვიდობის საბჭო”.

ტელევიზიის სხვა არხით პრეზიდენტმა ერდოგანმა დაგმო არმიაში უმცირესობის აჯანყება და თურქებს მოუწოდა ქუჩაში გამოსვლისკენ და სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობისთვის წინააღმდეგობის გაწევისკენ.

ეს ხდება იმ დროს როდესაც ვრცელდება ხმები რომ პრეზიდენტმა თავშესაფარი ითხოვა გერმანიაში.

ყოფილმა პრეზიდენტმა აბდულა გიულმა ასევე მოუწოდა პუტჩისთვის წინააღმდეგობის გაწევისკენ.

არმიის გენშტაბის პირველი ნომერი და ხელმძღვანელი აყვანილია მძევლად პუტჩისტების მიერ. მეორე ნომერი დარჩა მთავრობის ერთგული.

პუტჩისტები უთვალთვალებენ პრეზიდენტის თვითმფრინავს, მაგრამ არ ხსნიან ცეცხლს.

პუტჩისტებმა ვერტმფრენებიდან დახოცეს 17 პოლიციელი ანგარაში,დაბომბეს თურქეთის პარლამენტი და პრეზიდენტის სასახლე და თავს დაესხნენ სასტუმროს სადაც სულ ცოტა ხნის წინ იყო პრეზიდენტი ერდოგანი თავისი ოჯახით….

ანკარაში სპეციალური ძალების გენშტაბზე თავდასხმისას ერთგულმა ოფიცერმა Ö,er Halisdemir-მა მოკლა პუტჩისტი გენერალი Semih Terzi რომლის სიკვდილიც ითვლება ერთ-ერთ იმ მოვლენად რომლებმაც ხელი შეუშალეს პუტჩის გამარჯვებას.

ღამით ერდოგანი დაბრუნდა სტამბულში და პრეს-კონფერენციაზე მან განაცხადა რომ პუტჩი დამარცხდა. ამასთან მან დადო პირობა რომ დასჯიდა პუტჩისტებს.

16 ივლისს თურქეთის პარლამენტი შეიკრიბა რიგგარეშე სხდომაზე. იმავე დღეს პუტჩისტები ვერთმფრენით დასხდნენ საბერძნეთში სადაც ითხოვეს პოლიტიკური თავშესაფარი.

2016 წლის 27 ივლისს შეიარაღებული ძალების გენშტაბმა განაცხადა რომ სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობაში ჩაბმული იყო 8651 თურქი სამხედრო ანუ ჯარისკაცთა 1,5% რომლებსაც ჰქონდათ 35 თვითმფრინავი, მათ შორის 24 საბრძოლო თვითმფრინავი, 37 ვერტმფრენი,37 ტანკი, 246 ჯავშნოსანი და 3 გემი. თურქეთის შეიარაღებული ძალების დროებითმა სარდალმა 16 ივლისს განაცხადა რომ მოკლულია 104 პუტჩისტი და დაუმატა რომ დაიღუპა 90 კაცი, მათ შორის 47 სამოქალაქო პირი, 41 პოლიციელი და 2 ჯარისკაცი. საერთო ჯამში დაიღუპა 194 კაცი და 1200 დაიჭრა. იმავე დღეს თურქეთის პრემიერ მინისტრმა თქვა რომ დაიღუპა 265 კაცი, მათ შორის მთავრობის ერთგული 114 კაცი დაიჭრა 1440 კაცი.

მეორე დღეს ოფიციალურ ცნობაში ციფრები გადაისინჯა და ითქვა რომ დაიღუპა 290 კაცი პუტჩისტების ჩათვლით…

ბოსფორის ხიდზე მოკლეს თურქეთის პრეზიდენტის მეგობარი Erol Olçak და მისი 16 წლის შვილი.

მაღალი თანამდებობის პირის ცნობით სახელმწიფო გადატრიალების მცდელობის შემდეგ დღეს მთელ თურქეთში დააპატიმრეს 1563 სამხედრო. ანკარაში გენშტაბში ჩაკეტილი 200 ჯარისკაცი ჩაბარდა პოლიციას. პრემიერ მინისტრმა ბინალი იილდირუმმა დაამატა რომ მოკლეს 1 პუტჩისტი გენერალი.

პუტჩისტები დაკრძალეს ანონიმურ საფლავებში რელიგიური ცერემონიების გარეშე. პრესა და სოციალური ქსელები ლაპარაკობდნენ პუტჩისტი ჯარისკაცების გაუსამართლებლად დახოცვაზეც.

ეს იყო პირველი წარუმატებელი სამხედრო გადატრიალება თურქეთში. ამის შემდეგ ერდოგანი გუსწორდა ქემალისტ და გიულენისტ სამხედროებს და გზა გაეხსნა ისლამიზაციას.

რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანი-თურქეთის ხელახალი ისლამიზაცია.

Recep Tayyip Erdoğan : une réislamisation de la Turquie

2003 წლიდან ხელისუფლებაში მყოფი პრეზიდენტი ერდოგანი და მისი პარტია (AKP) დაუფარავად უარყოფენ ქემალისტურ მემკვიდრეობას.

2014 წლის საპრეზიდენტო არჩევნების დროს ერდოგანი ამბობდა რომ მას უნდა სუნიტური რელიგიის ადგილის აღდგენა, ისლამური მორალის წახალისება და სკოლის გამოყენება უფრო ღვთისმოსავი თაობების აღსაზრდელად.

საჯაროდ გამოსვლებისას ის ჩნდება ყურანით , იმოწმებს ყურანს რა თემაზეც არ უნდა იყოს ლაპარაკი. რაც შეეხება ქალთა ადგილს ათათურქს სურდა ქალთა ემანსიპაცია და მათთვის მამაკაცთა უფლებების თანასწორი უფლებების მიცემა. ერდოგანი კი ამბობს რომ ქალები ვერ ჩაითვლებიან მამაკაცთა თანასწორებად და რომ ” ჩვენმა რელიგიამ ქალთა ადგილად განსაზღვრა დედობა”.

და რა გააკეთა მან კონკრეტულად ქვეყნის ხელახლა გამაჰმადიანებისთვის? ადმინისტრატიული თვალსაზრისით მან გაზარდა რელიგიურ საქმეთა ადმინისტრაცია Diyanet -ის ბიუჯეტი რათა აიგოს მეტი მიზგითი და გაორმაგდეს იმამთა რაოდენობა. სწავლა-განათლების სფეროში მან სავალდებულო გახადა ყურანის სწავლა და 2017 წელს მან ლიცეუმის პროგრამებიდან ამოიღო დარვინის ევოლუციის თეორია. ერდოგანის კარნახით პარლამენტმა 2008 წელს მიიღო კანონი უნივერსიტეტში და ადმინისტრაციაში მაჰმადიანური თავსაბური-პირბადის დაშვების შესახებ. თვალშისაცემია რომ თურქეთის პრეზიდენტი ერდოგანი ცდილობს ყველა სფეროში ისლამური მორალის გავრცელებას და ამით უპირისპირდება ათათურქს.

თურქეთის რესპუბლიკაში დღესაცაა მუსტაფა ქემალ ათათურქის პიროვნების კულტი, მაგრამ თურქეთში პოლიტიკური ცხოვრება მუდამაა გაყოფილი ორ დიდ მიმდინარეობად.

არიან საერო მოდერნისტი ქემალისტები და ისლამო-კონსერვატორები.

რეჯეპ ტააიპ ერდოგანი ისლამო-კონსერვატორია.

ისლამო-კონსერვატიზმის მწვერვალი უეჭველად არის კონსტანტინეპოლის ქმინდა სოფიოს ტაძრის გადაქცევა მიზგითად მაშინ როდესაც მუსტაფა ქემალ ათათურქის გადაწყვეტილებით ის 1934 წლიდან მუზეუმი იყო.

ერდოგანის ისლამისტური და ნეო-ოსმალური პოლიტიკა უფრო და უფრო შორდება დღევანდელი თურქეთის დამფუძნებელი დიატატორი მუსტაფა ქემალ ათათურქის პოლიტიკას.

ნეო-ოსმალური საგარეო პოლიტიკა, დასავლეთისთვის ზურგის შექცევა

რაც შეეხება საერთაშორისო ურთიერთობებს მუსტაფა ქემალ ათათურქს უნდოდა თურქეთის სოლიდურად დაბმა დასავლეთზე რათა თურქეთი ყოფილიყო ძლიერ და თანამედრობე ერებს შორის.

ამიტომ შევიდა თურქეთი ნატოში 1952 წელს, ამიტომა თურქეთი ევროპულ თანამეგობრობასთან ასოცირებული სახელმწიფო 1963 წლიდან, ამიტომ უნდა დღესაც თურქეთს ევროკავშირში შესვლა.

ცივი ომის დასრულების და საბჭოთა კავშირის დასაფლავების შემდეგ კი თურქეთმა დაიწყო უფრო პრაგმატული და უფრო ავტონომიური პოლიტიკის გატარება, ის უფრო შებრუნდა ბალკანებისკენ, კავკასიისკენ, საშუალო აღმოსავლეთისკენ და ხმელთაშუა ზღვის აღმოსავლეთი ნაწილისკენ.

მათ, მაშ, გააძლიერეს 1990-ან წლებში დაწყებული მოძრაობა რომელიც ქვეყნის ელიტების ყურადღების ცენტრში აქცევს ახლო მეზობლებს და არა დასავლეთს.

2000-ანი წლების დასაწყისიდან და ხელისუფლებაში ერდოგანის პარტია AKP-ს მოსვლის შემდეგ თურქეთის ხელმძღვანელები ფიქრობენ რომ თურქეთის დაინტერესება დასავლეთით არ იყო საკმარისად ანაზღაურებული.

ამ ახალი პოლიტიკის ინიციატორი იყო 2009-2016 წლებში თურქეთის საგარეო საქმეთა მინისტრი და პრემიერ მინისტრი Ahmet Davutoğlu.

მისი აზრით ქემალისტურმა სწორებამ დასავლეთზე გაახევა თურქეთი და ევროკავშირში მიღებაზე უარის თქმა მოწმობს იმაზე რომ დასავლეთი არ აფასებს თურქეთის ძალისხმევას.

ამ პირობებში თურქეთმა ისევ უნდა განაცხადოს რეგიონალური ძალის თავისი ნეო-ოსმალური როლი განსაკუთრებით ” მეზობლებთან 0 პრობლემის” პოლიტიკის მეშვეობით.

თურქეთს ღია, გახსნილი პოზიცია უნდა ჰქონდეს არაბული სამყაროს მიმართ, მან მრავალი პარტნიორობა უნდა შექმნას და წამოიწყოს თანამშრომლობა რეგიონალურ ძალებთან // ირანი, რუსეთი, ბაშარ ალ-ასადი, და ა.შ.//.

თურქეთი ჩაერთო კონფლიქტებში საბერძნეთთან, კავკასიაში, სირიაში, ქურთებთან…, მაგრამ ერდოგანმა მაინც შეინარჩუნა ნეო-ოსმალური ნება და რეგიონალურ პრობლემებზე ორიენტირებული საგარეო პოლიტიკა.

მაშ რა არის ეს ნეო-ოსმალური პოლიტიკა ? ისაა ისლამზე და არა საერო-რესპუბლიკირ მეობაზე დაფუძნებული თურქული მეობის გაცხადება

Davutoğlu-ს აზრით ძალა და მეობა მჭიდროდაა დაკავშირებული ერთმანეთთან გეოპოლიტიკაში.

XX საუკუნეში თურქეთი ვერ გახდა მისი პოტენციალის სიმაღლის ძალა იმიტომ რომ მან უარყო თავისი მეობა.

თავის ოსმალურ წარსულთან და ისლამთან კავშირის აღდგენით თურქეთს ამიერიდან შეუძლია ავტონომიური, მწყობრი და გამოკვეთილი საგარეო პოლიტიკის გატარება.

მისი ისტორიის და ძალიან მომგებიანი გეოგრაფიული პოზიციის მქონე თურქეთი დინამიური და ამბიციური უნდა იყოს თუ კი მას სურს ძველი ძლიერების დაბრუნება.

ყველაზე მეტად ბოლო 2 წლის მანძილზე გამოიკვეთა რომ რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანი აშკარად ჩაეწერა ნეო-ოსმალურ მიმდინარეობაში.

ის თავს აცხადებს ოსმალური სიდიადის მემკვიდრედ, იღებს ძმა-მაჰმადიანების ისლამიზმს და ახალგაზრდა თურქების პანთურქიზმს.

ის უფრო და უფრო შორდება ევროპულ შეხედულებებს,სირიაში, ყარაბაღში, ლიბიაში თუ ქურთებთან ურთიერთობისას.

მისი კინკლაობა საფრანგეთთან საბერძნეთის და ლიბიის მიმართ პოლიტიკის გამო გაჩვენებს რომ ერდოგანი მზადაა ევროპულ სახელმწიფოებთან დასაპირისპირებლად.

რაც შეეხება ნატოს ერდოგანმა იცის რომ ნატოში დარჩენა მისთვისაა სასარგებლო. ნატო აძლიერებს თურქეთს და თურქეთმა შეიძლება ისარგებლოს ნატოს კოლექტიური თავდაცვის პრინციპით.

მიუხედავად ამისა ერდოგანი უყოყმანოდ ცდილობს მისგან განთავისუფლებას, მეტიც, წასვლას მის წინააღმდეგ თავისი საკუთარი ინტერესების შესაბამისად. ერდოგანმა რუსეთისგან იყიდა საჰაერო თავდაცვის სისტემები. ერდოგანი ებრძოდა ქურთებს როგორც სირიის სამოქალაქო ომის დროს ისე მაშინ როდესაც ამერიკული ჯარები გადიოდნენ თურქეთ-სირიის საზღვრიდან. არის სხვა მაგალითებიც.

უნდა გვახსოვდეს რომ თურქეთის შინაგანი პოლიტიკა გაყოფილია საერო-რესპუბლიკურ და ისლამო-კონსერვატულ ბანაკებად. ყოველი ბანაკი იცავს თურქეთის მისი მომავლის თავის საკუთარ ხედვას.

საერო-რესპუბლიკურ ბანაკს უნდა თანამედროვე და ევროპული მოწოდების თურქეთი. ისლამო-კონსერვატულ ბანაკს სურს ისლამური და წარსული სიდიადის განმაახლებელი თურქეთი.

ამაში შინაგანი პოლიტიკა მჭიდროდაა დაკავშირებული საგარეო პოლიტიკასთან. ერდოგანის დღევანდელი საგარეო პოლიტიკის გასაგებად უნდა გვახსოვდეს რომ ერდოგანი ბევრად უფრო ეწერება ოსმალურ მემკვიდრეობაში ვიდრე ქემალისტურ მემკვიდრეობაში.

სწორედ ამიტომ შორდება დასავლეთს ერდოგანი, სორედ ამიტომ აცხადებს ის თავის მაჰმადიანურ მეობას და სწორედ ამიტომ ეწევა ის აგრესიულ, მეტიც, ექსპანსიონისტურ პოლიტიკას რათა განახორციელოს თავისი ოცნება დიდი თურქეთის შესახებ.

უნდა აღინიშნოს 2 მნიშვნელოვანი პუნქტიც:

  1. ერდოგანის აგრესიული პოლიტიკაშესაძლებელი გახადა ტრამპის აშშ-ს იზოლაციონისტურმა უკანდახევამ. ამ ამერიკას აღარ აინტერესებს საშუალო აღმოსავლეთი და ის რაც არ ეხება მის უშუალო და სასიცოცხლო ინტერესს.
  2. 2. უნდა ვიცოდეთ რომ ერდოგანს უფრო და უფრო აკრიტიკებენ და უტევენ შიგნიდან და ამიტომ მისი ამომრჩევლების შესაკრებად მას სჭირდება გარეშე მტრებზე მითითება.
  • Emilien POUCHIN

თანამედროვე თურქეთი და ისლამი

http://www.bibliomonde.com/livre/turquie-moderne-islam-la-2902.html

Turquie moderne et l’islam (La)

  Thierry Zarcone

( Livre )
Flammarion 
2004, 362 p., 22.5 euros- თურქი ხალხის ისლამის ისტორია პირველი მოქცევებიდან მე-10 საუკუნეში 2002 წელს რეჯეპ ტაიიპ ერდოგანის არჩევამდე ქემალისტური რევოლუციის გავლით

ISBN : 2082103196 L’histoire de l’islam turc depuis les premières conversions, au Xe siècle, jusqu’à l’élection de Recep Tayyip Erdogan, en 2002, en passant par la révolution kémaliste

თურქი ხალხის თანამედროვე ისტორია არის ამ ორ სიტყვაში: რეფორმიზმი და რელიგიური პლურალიზმი.

მე-19 საუკუნის დასაწყისიდან ოსმალეთის იმპერიამ აჩვენა ყურანული ტრადიციის და ევროპული აზრის შეუღლებით თავისი ინსტიტუტების და საზოგადოების გარდაქმნის საოცარი უნარი.

სტამბულში დაიწყო მაჰმადიანური სამყაროს განმანათლებელთა ხანა.

შემდეგ, მეოცე საუკუნის დასაწყისში, მომავალი ათათურქი მუსტაფა ქემალის გავლენით იმპერია გადაიქცა საერო რესპუბლიკად რითაც გააოგნა დასავლეთი. თურქეთმა შეინარჩუნა რელიგიური პლურალიზმი. იქ არიან პირველი თურქების ანიმიზმის და შამანიზმის გავლენის ქვეშ მყოფი ისლამის მიმდევრებიც.

დღეს თურქეთი არის უნიკალური პოლიტიკური,კულტურული და სოციალური ლაბორატორია სადაც ერთმანეთს ხვდებიან აღმოსავლეთი,დასავლეთი, ისლამი და თანამედროვეობა.

სელჩუკთა ხანიდან (XIe-XIIIe საუკუნეებუ ) თურქეთი სავსე იყო მაჰმადიანური სუფიური საძმოებით რომლებიც სწრაფად გავრცელდნენ ოსმალთა დროს.

პირველ მსოფლიო ომში გამარჯვებულთა მიერ ოსმალეთის იმპერიის მოკვლა-დჯიჯგვნის მერე ეს საძმოები აკრძალა და დახურა 1925 წელს საერო პროევროპული თურქეთის რესპუბლიკის ფუძემდებელმა მუსტაფა ქემალ ათათურქმა.

” 1895 წელს სტამბულში იყო 300-ზე მეტი სხვადასხვა მაჰმადიანური საძმო. ეს იყო მაჰმადიანურ ქვეყანაში საზოგადოებრივი ცხოვრების თუ ერთადერთი არა მთავარი ფორმა და ოსმალეთის იმპერიაში სულ მცირე მე-19 საუკუნემდე სუფიური ორდენები Halvetiye, Mevleviye ( ჯელალ ედ დინ რუმის მოწაფე მბრუნავი დერვიშები ), Rüfaiye თუBektachiye, იყვნენ რიგორისტული ისლამის ალტერნატივა.

ეს მონასტრები იყო ”ადამიანთა შეხვედრის, ურთიერთობის, კულტურის ადგილები” სადაც, როგორც ამბობს Thierry Zarcone.

” დამოუკიდებელი აზროვნების კარი” შეღებული იყო.

სუფიური მისტიკა არის ნამდვილი ” ხალხის სკოლა” სადაც ცოდნა ვრცელდება საძმოს უწიგნურ წევრებშიც ლექსების, პოეზიის სიმღერის მეშვეობით. ლექსების, პოეზიის სიმღერით წარმოთქმა რელიგიური ცერემონიის არსებითი ნაწილია”.

ყველაზე არაჩვეულებრივი უეჭველად ამ ხალხური ისლამის სიცოცხლისუნარიანობა საუკუნეთა მანძილზე.

1950-ან წლებში ის გამოვიდა ჩრდილიდან სოფლების დაცარიელების, გლეხების ქალაქებში გადასახლების შედეგად.

მაჰმადიანურმა სუფიურმა საძმო Nakchibandiye-მ გავლენა მოახდინა დღევანდელი თურქეთის შემქმნელ პოლიტიკოსებზე, მათ შორის ნეოლიბერალ, რონალდ რეიგანის და მარგარეტ ტეტჩერის თაყვანისმცემელ და მეგობარ, აშშ-ში ნასწავლ და ნამუშევარ Turgut Özal-ზე, რომელიც თურქეთის პრეზიდენტი იყო 1989-1993 წლებში და თურქეთის დღევანდელ პრეზიდენტ რომელმაც წარმატება მოიპოვა ტრადიციის თანამედროვეობასთან შეუღლებით.

სუფიური საძმოების მოგუდვით ათათურქმა თურქ ხალხს წაართვა დიდი კულტურა, ისლამიზმისგან შორს მდგომი უბრალო ისლამი რომელსაც ჯერ კიდევ ეტყობოდა აზიური შამანიზმის, ბუნების კულტზე დაფუძნებული ფილოსოფიის კვალი.

საერო რევოლუციამ ულმობლად მოსპო თურქების ტრადიციული კულტურა და შეცვალა ის ავტორიტარული საერო რესპუბლიკით, დახურა სუფიური მონასტრები და ხალხს დააძალა ლათინური ანბანი.

დიდი ფრანგი მწერალი, პოლიტიკოსი, რომანტიზმის წინამორბედი ქრისტიანი რენე ფრანსუა შატობრიანი //1768-1848// ამბობდა რომ ხალხური რელიგიური პრატიკები ხამხს აძლევს ცხოვრების სიავეთა გადატანის ძალას, ასწავლის ხალხს მორალს რომელსაც მას ვერ ასწავლიან საუკეთესო კანონებიც.

თურქული სუფიზმი იყო ისლამის ძვირფასი რევოლუცია. და რადიკალური ისლამისთვის გზის გადასაკეტად საჭირო იყო ამ სუფიზმის წახალისება და არა აკრძალვა.

Fabrice Bossolini, L’Express, 17 mai 2004)

ერთი და იგივე პოლიტიკის 3 ღერძი

ანკარა ატარებს სამმაგ კულტურულ,ეკონომიკურ,ენერგეტიკულ პოლიტიკას.

კულტურული პოლიტიკა სრულფასოვანი პოლიტიკაა როგორც უნდოდათ ნაციონალისტებს. მაგრამ ეს ასევე არის იარაღი თურქულენოვანი ხალხების გასაერთიანებლად.

თურქეთის საგარეო პოლიტიკა რეგიონში

თურქეთის საგარეო პოლიტიკა რეგიონში ტარდება კულტურის,ეკონომიკის,კომერციულ და ენერგეტიკულ სფეროებში.

1) თურქეთის პოლიტიკას კულტურის სფეროში ატარებს მრავალი ინსტიტუტი s :

TIKA კულტურული თანამშრომლობის მისი სექციით ახდენს ზონის ქვეყნებთან კულტურული აქციების კოორდინაციას, ამზადებს პროექტებს და პროგრამებს კულტურის და სწავლა-განათლების სფეროებში, ახორციელებს ამ პროექტებს შესაბამის ქვეყნებში შექმნილი კულტურული ცენტრების მეშვეობით.

ის ასევე აქვეყნებს ყოველთვიურ ჟურნალს :”ევრაზია” (Avrasya) და სამ თვეში ერთხელ გამოკვლევას ” ევრაზიის გამოკვლევები (Avrasya Etudleri).

არის თურქულ კულტურათა და ხელოვნებათა საერთო ადმინისტრაცია

(Türk Kültür ve Sanatlari Ortak Yönetimi Genel Müdürlügü), le TURKSOY ,

თურქული სამყაროს უნესკოს ექვივალენტი, არის 1993 წელს შექმნილი მეორე ინსტიტუტი. მისი მიზანია თურქ-თურქმანი ხალხების კულტურული, ყველაზე მეტად ლინგვისტური უნიფიკაცია ყოფილი საბჭოთა კავშირის თურქულენოვანი რესპუბლიკების და თურქულენოვანი საზოგადოებების და თურქეთის მრავალფეროვანი თანამშრომლობით.

ყველაფერი ამისთვის იყენებენ უფრო ადრე არსებულ ინსტიტუტებსაც. თურქულენოვან ქვეყნებთან სრსებული ისტორიული და ეთნიკური კავშირების გასაძლიერებლად არის ისტორიის საბჭო (Turk Tarih Kurumu) და ენის სბჭო

(Turk Dil Kurumu).

ამ პოლიტიკის განხორციელებას ასევე ხელს უწყობენ კულტურის სამინისტრო, რომელიც აწყობს მრავალ გამოფენას,

განათლების სამინისტრო და განათლების უმაღლესი საბჭო (YOK),

რელიგიურ საქმეთა სამმართველო (Diyanet). 

2 მთავარი ამოცანაა საერთო ანბანი და საერთო ენა

Le TURKSOY ყოველ წელს იწვევს თურქულენოვანი ქვეყნების სამიტს რომელთა მიზანიცაა ერთი ენის და საერთო ანბანის შექმნა რეგიონის ეთნიკური ინტეგრაციის გასაიიოლებლად.

თურქულენოვანი ქვეყნები ლაპარაკობენ თავ-თავის დიალექტებზე და საწერად იყენებენ ან კირილიცას. მათ უჭირთ ერთმანეთის გაგება და ამიტომ განაგრძობენ რუსულად ლაპარაკს. გაერთიანებისთვის ხელის შემშლელი ამ ფაქტორის მოსაშორებლად თურქეთმა მათ შესთავაზა ლათინური ანბანის მიღება და საერთო ენის შექმნა.

რუსეთი ცდილობდა ანბანი კირილიცას შნარჩუნებას. ირანს და საუდის არაბეთს უნდოდათ არაბულ-სპარსული ანბანის დაბრუნებმა. თურქეთმა აჯობა ყველას და რეგიონში მიიღეს ლათინური ანბანი.

აზერბაიჯანმა და თურქმენეთმა უკვე მიიღეს ეს ანბანი, მაშინ როდესაც უზბეკეთმა და ყირგიზეთმა ის ჩაწერეს თავის საკანონმდებლო პროგრამაში.

თურქეთმა კი აზერბაიჯანში,თურქმენეთში და ყირგიზეთში გააგზავნა მილიონობით წიგნი, ლექსიკონები, რამაც უნდა გააადვილოს ლათინურ ანბანზე გადასვლა.

სწავლა-განათლება

ცხადია რომ ყველაზე მნიშვნელოვანი ინსტრუმენტია სწავლა-განათლება.

ანკარამ წამოიწყო პოლიტიკა რომელიც ანგარიშს უწევს თურქულენოვანი ქვეყნების და ხალხების ახალგაზრდობის სწავლა-განათლების ,მნიშვნელობას მათი ერთიანობისთვის.

თურქეთის ეროვნული განათლების სამინისტროსთან და განათლების მაღალ საბჭოსთან ერთად TIKA-მ გამოიჩინა მრავალი ინიციატივა, მაგალითად შემოიღო საგანგებო სტატუსი და სტიპენდიის შესაძლებლობა თურქულენოვანი ქვეყნების იმ ახალგაზრდებისთვის რომლებიც სწავლობენ თურქეთში. ა

მას ემატება სკოლების მშენებლობა, თურქული ენის კურსები, უნივრსიტეტების და სასწავლებლების დაფინანსება, პროფესორების გაგზავნა და სტაჟები ამ ქვეყნების მასწავლებლებისთვის.

ასე იყო რომ 2001 წელს თურქულენოვანი ქვეყნების 2.962 ახალგაზრდა სწავლობდა თურქეთში. თურქულენოვან სახელმწიფოებში თურქეთის სახელმწიფომ გახსნა 8 სკოლა სადაც გააგზავნა 150 თურქი მასწავლებელი. ამას გარდა აგილობრივი მასწავლებლებისთვის იმართებოდა ორკვირიანი სტაჟები სადაც მათ უყვებოდნენ თურქულ ლულტურაზე და თურქულ განათლების სისტემაზე.

მაგრამ TIKA-ს მიერ დაწყებული ” დიდი პროექტი ახალგაზრდებისთვის”

(Buyuk Ogrenci Projesi) წარუმატებლად დასრულდა. 1999 წელს მარტო 3.169 ახალგაზრდამ დაასრულა მათი სწავლი მაშინ როდესაც 7.401 დაბრუნდა თავის ქვეყანაში სწავლის დასრულებამდე. პროექტის მარცხს ნაწილობრივ ხსნის სტიპენდიათა სიმცირე.

თურქეთის წვლილით ყაზახეთში დაარსდა უნივერსიტეტი

L « Hoca Ahmet Yesevi Universitesi ». თურქეთის წვლილით ყირგიზეთში დაარსდა უნივერსიტეტი « Kirgizistan Turkiye Manas Universitesi ». 

სეკულარიზებული ისლამი თურქეთის პოლიტიკის სამსახურში

ქემალიზმის მესაფლავე თურქეთმა წინ წამოსწია თავისი ზომიერი და სეკულარული მაჰმადიანური ხასიათი.

თურქეთში ისლამს აკონტროლებს სახელმწიფო და ეს ძალიან მოსწონთ თურქმენეთში, აზერბაიჯანში, უზბეკეთში, ყახახეთში.

დასავლეთის სახელმწიფოების თურქეთს თვლიან მასტაბილიზებელ ელემენტად რეგიონში სადაც ინტეგრისტული ისლამი საფრთხეს უქმნის საერთაშორისო უსაფრთხოებას.

თურქეთში მაჰმადიანური კულტის საკითხებს აგვარებს პრემიერ მინისტრის დაქვემდებარებაში მყოფი რელიგიურ საქმეთა სამმართველო (Diyanet)

მან ზონაში შექმნა საბჭოები მაჰმადიანური საქმეებისთვის და დააგზავნა იქ რელიგიური წარმომადგენლები.

Diyanet-ის სტიპენდიის წყალობით ყოფილი საბჭოთა კავშირის თურქულენოვანი ქვეყნების 242-მა ახალგაზრდამ 1999-2000 წლებში მიიღო საუნივერსიტეტო დონის რელიგიური განათლება.

ამ სამმართველომ თურქულენოვან ქვეყნებში დააფინანსა მიზგითების, სემინარიების მშენებლობა, რელიგიური კურსები. 1992-1996 წლებში მისი წვლილი შეადგენდა 8 მილიონ ევროს.

მასობრივი ინფორმაციის საშუალებები- ყველაზე ძლიერი ინსტრუმენტი. თურქული თანამგზავრი 1992 წლიდან ავრცელებს ტელეარხ TRT Avrasya-ს რომელიც უნდა იყოს თურქულენოვანი სამყაროს საერთო არხი.

ის რადიო ” თურქეთის ხმა”-სთან ერთად იქცა თურქეთის კულტურული პოლიტიკის ერთ-ერთ უძლიერეს იარაღად რომელსაც ჰყავს დაახლებით 70 მილიონი ტელემაყურებელი და მსმენელი.

ეკონომიკური და კომერციული პოლიტიკა

დამოუკიდებლობის მიღებიდან 1 წლის შემდეგ აზერბაიჯანი, ყაზახეთი, ყირგიზეთი, თრქმენეთი და უზბეკეთი გახდნენ 1985 წელს თურქეთის,პაკისტანის და ირანის მიერ დაარსებული ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაციის წევრები.

აზერბაიჯანი და საქართველო კი გახდნენ შავი ზღვის რეგიონალური ეკონომიკური თანამშრომლობის ორგანიზაციის წევრები. ამ ორგანიზაციის დამფუძნებელი წევრია თურქეთი.

ამ 2 ორგანიზაციის მიზნები მსგავსია: ეკონიმიკური და კომერციული თანამშრობა, თანამშრომლობა ენერგიის,ტრანსპორტის,ტელეკომუნიკაციების,მაღალი ტექნოლოგიების და სხვა სფეროებში.

ინსტიტუციურ დონეზე TIKA-ს ეკონომიკური და კომერციული თანამშრომლობის სექციამ ხელი შეუწყო თურქული კერძო სექტორის ინვესტიციების და კომერციის პროექტებს. ის აწყობს შესაბამისი ქვეყნების მოხელეების სწავლებას. 2001 წლამდე დაახლოებით სამმა ათასმა ექსპერტმა და მაღალი თანამდებობის პირმა მიიღო მონაწილეობა სემინარებში.

ფინანსური დახმარებები 1992-1996 წლებში თურქეთის მიერ გაწეული დახმარების 96,4 პროცენტი განკუთვნილი იყო ამ თურქულენოვანი ქვეყნებისთვის. მთლიანი ოდენობა იყო 1,4 მილიარდი ევრო. იმ დროს ამ ქვეყნებისთვის გაწეული უცხოური დახმარების 90 პროცენტი თურქული დახმარება იყო.

საგარეო კომერცია

La Turquie est l’un des premiers pays à avoir noué des relations commerciales avec les pays d’Asie centrale et du Caucase du sud. Toutefois ces relations restent faibles. 

Le commerce extérieur de la Turquie avec les pays turcophones et la Géorgie (millier d’euros)

er ces pays, dont cinq parlent un dialecte turc, autour de liens historiques, ethniques et culturels. 

Ainsi, une telle unification devait permettre à la Turquie de disposer d’une place privilégiée sur ce marché global de 70 millions d’habitants et aussi d’avoir accès à des sources énergétiques (gaz et pétrole). Cette politique s’est traduite par près de 500 accords bilatéraux ou multilatéraux et une aide financière totale de 1,7 milliard d’euro entre 1992 et 1996 [1]

La gestion au quotidien de cette politique a été confiée, en 1992, à “l’Agence de coopération turcophone” (Turk Isbirligi ve Kalkinma Ajansi –TIKA [2]) rattachée au Premier ministre et seule institution travaillant à l’époque spécifiquement sur une question de politique extérieure. La TIKA est organisée en deux sections : l’une économique, commerciale et technique (Ekonomik Ticari ve Teknik Isbirligi Dairesi), l’autre sociale et culturelle (Egitim Kultur ve Sosyal Isbirligi Dairesi). 

კავკასიაში ჩნდება ახალი მონსტრი თურქეთი-აზერბაიჯანი ერთი ერი-2 სახელმწიფო?

https://www.yerkir.eu/lab/geopolitique/turquie-azerbaidjan-une-seule-nation-deux-etats/

პარიზის პოლიტიკურ მეცნიერებათა საერთაშორისო კვლევის ცენტრის მკვლევარი Bayram Balci

Chercheur au Centre de Recherches Internationales de Sciences-Po Paris

Bayram Balci : თურქეთისთვის აზერბაიჯანი გამორჩეული ქვეყანაა. მას ვერ შეადარებ თურქეთის სხვა მეზობლებს. ეს მოდის მათი მეობითი სიახლოვიდან ვინაიდან ორივე ქვეყანა ეკუთვნის ერთსა და იმავე თურქობას, სულ მცირე თურქობის ერთსა და იმავე ზოგად ხედვას. სხვაგვარადაა საქმე ყოფილი საბჭოთა კავშირის სხვა თურქულენოვანი ქვეყნების შემთხვევაში.

ანატოლიის თურქთა მეობა რა თქმა უნდა განსხვავდება აზერბაიჯანის თურქმანთა მეობისგან, მაგრამ მათი სიახლოვე აღიარებულია ორივე ქვეყანაში. ამას გარდა თურქეთი 20-ოდე წელია რაც ატარებს ეროვნულ თურქისტულ, მეტიც, პანთურქისტულ პოლიტიკას და ეს ყველაზე მეტად მოსწონს აზერბაიჯანს. აზერბაიჯანი და თურქეთი გეოგრაფიულად ახლოს არიან ერთმანეთთან. რაც არაა ასე უზბეკეთის თუ ყაზახეთის შემთხვევებში.

ოსმალეთის იმპერიის დროს იყო საზღვარი, ქვეყნის პატარა ნაწილი ცოტა ხნით იყო ოსმალთა ბატონობის ქვეშ რაც საკმარისი აღმოჩნდა ძლიერი კავშირების შესაქმნელად. ასე არ ყოფილა ყოფილი საბჭოთა კავშირის სხვა თურქულენოვანი რესპუბლიკების შემთხვევაში. ისინი არასოდეს ყოფილან ოსმალური სფეროს ნაწილი.

თურქეთის და აზერბაიჯანის ურთიერთობების უკეთესად წარმოსადგენად უნდა გავიხსენოთ რომ ქემალისტური რესპუბლიკის შექმნაშიმონაწილეობა მიიღეს რუსეთის იმპერიაში არსებული მაჰმადიანური რეფორმისტული მოძრაობის მონაწილე აზერბაიჯანელმა ინტელექტუალებმა და ამან განსაკუთრებით დააახლოვა 2 ქვეყანა.

დაბოლოს საბჭოთა ბრონტოზავრის დაშლის, დამოუკიდებლობათა შემდეგ ოივე ქვეყანას ჰყავს ერთი და იგივე ” მტერი”, სომხეთი და ესეც აახლოვებს

ქვეყნების სიახლოვემ ზოგჯერ შეიძლება ერთმანეთზე დამოკიდებულად აქციონ ეს ქვეყნები. ერთს ხშირად არ შეუძლია გაკეთება იმისა რაც მას სურს და მან ანგარიში უნდა გაუწიოს თავისი პარტნიორის პოზიციას. მათ უნდა მოახდინონ უნაკლო ერთგულების დემონსტრაცია.

ასე მაგალითად რამოდენიმე წლის წინ იყო სომხეთის დაახლოების მცდელობა, მაგრამ ვერ მოხერხდა სომხეთ-თურქეთის საზღვრის გახსნა…

გამოჩნდა რომ თურქეთს არ შეეძლო გაკეთება ზუსტად იმისა რაც უნდოდა მისი აზერბაიჯანელი პარტნიორის გამო.

ეს გარკვეულად ჰგავს აშშ-იზრაელის ურთიერთობას. პატარა ქვეყანა იზრაელს ზოგჯერ მძევლად ჰყავს აყვენილი მისი დიდი მოკავშირე აშშ და იზრაელი ხანდახან თავს ახვევს აშშ-ს თავის შეხედულებებს საშუალო აღმოსავლეთზე.

აზერბაიჯანი თურქეთზე ბევრად უფრო პატარა და ნაკლებად გავლენიანი ქვეყანაა, მაგრამ გარკვეულ საკითხებში მას ” მძევლად ყავს აყვანილი” თურქეთი და თურქეთი ვერ უგულვებელყოფს მეზობელს იმიტომ რომ თურქეთის საზოგადოებრივი აზრი დიდად უჭერს მხარს აზერბაიჯანს.

ერდოგანის და ალიევის ურთიერთობები საკმაოდ ორაზროვანია. მათი ინტიმური ურთიერთობების დეტალები უცნობია.

საჯაროდ ისინი გამოხატავენ გარკვეულ სოლიდარობას. ამას მათ ავალებს გეოპოლიტიკა და სახელმწიფოთაშორისი ურთიერთობები.

მაგრამ პირად დონეზე ყველაფერი შეიძლება არც იყოს ასე კარგად.

ალიევზე დიდი გავლენა მოახდინა საბჭოთა საერო აღზრდამ და ევოლუცია თურქეთისა სადაც ერდოგანი ხდება უფრო და უფრო კონსერვატორი მას უნდა რამდენადმე აწუხებდეს. თურქეთის კონსერვატული გავლენა აზერბაიჯანზე შეიძლება აშფოთებდეს აზერბაიჯანის ხელმძღვანელობას.

არის ეკონომიკური ინვესტიციებიც

ცნობილია რომ SOCAR (State Oil Company of Azerbaijan Republic) ძალიან მნიშვნელოვანია. მას აქვს თურქეთში ინვესტიციების გაკეთების დიდი უნარი. ის ინვესტიციებს განსაკუთრებით თურქულ ბანკებში და არა მარტო ნავთობის სფეროში. მეორეს მხრივ აზერბაიჯანში დამკვიდრდა ასობით თურქული საზოგადოება. მათია რესტორანები, წვრილი სავაჭროები. ისინი აქტიურობენ მშენებლობაში.

დაბოლოს 2 ქვეყნის ურთიერთობის მთავარი სექტორია ენერგია.

როგორიც არ ანკარაში თუ ბაქოში არსებული რეჟიმების ბუნება ინვესტიციების ასეთი დონე ქმნის დამოკიდებულებას

ანკარა ვერ იქნება სრულებით დამოუკიდებელი გადაწყვეტილებათა მიღებისას ვინაიდან ნავთობსადენ ბაქო-თბილისი-ჯეიჰანს, რომელსაც აზერბაიჯანის დაუმუშავებელი ნავთობი გადააქვს თურქეთში, დიდ ფულს აძლევს თურქეთს.

აშშ-ში და ევროპაში ძალიან კარგად და კოორდინირებულად მუშაობენ ერთად თურქული და აზერბაიჯანული არასამთავრობო ორგანიზაციები. ისინი ერთნაირად უყურებენ სომხების გენოციდის, ყარაბაღის საკითხებს არის რაღაც განსხვავებიც, მაგრამ ეხლა ყველაზე მნიშვნელოვანია შეთანხმება სომხურ საკითხზე.

Même dans un contexte où Erdoğan devient de plus en plus, et parfois malgré lui, en leader sunnite, on n’a pas l’impression que la différence de religion entre Turcs et Azéris soit un obstacle à leurs bonnes relations. L’élément turcique, l’identité ethnique, idéologique, la même méfiance et rivalité vis-à-vis de l’Arménie, fait que cela laisse au second plan le facteur religieux. La seule divergence en matière confessionnelle entre les Turcs et les Azéris serait celle vis-à-vis du Moyen Orient. À l’heure où malheureusement le conflit en Irak et en Syrie devient de plus en plus sectaire et confessionnel, certains Azéris chiites – les plus religieux – ont tendance à se méfier de la politique de la Turquie perçue anti-chiite. L’élément religieux, pour le coup, est beaucoup plus important que l’élément ethnique et national dans le positionnement actuel vis-à-vis des tensions moyen-orientales.

« Une seule nation, deux États ». Ce slogan est-il toujours d’actualité aujourd’hui ?

Oui et non. Mais je pense que beaucoup de Turcs se sentent turcs et azéris et vice-versa. Toutefois vous avez aussi un courant azerbaidjanais qui tient beaucoup à la spécificité linguistique de l’Azerbaïdjan et qui ne veut pas être absorbé par la Turquie. Je connais des diplomates ou des militaires qui font tout pour parler azéri tel qu’on le parle à Bakou sans essayer de mettre plus de mots ou de conjuguer à la manière anatolienne afin de maintenir la particularité azerbaïdjanaise.

https://www.cairn.info/revue-internationale-de-politique-comparee-2007-1-page-131.htm

La création d’un « Commonwealth turc » sur un vaste territoire qui s’étend du bord de la mer Adriatique jusqu’à la Chine, regroupant tous les pays, régions autonomes et communautés d’origine turques, reste encore aujourd’hui pour Ankara un objectif à atteindre.

2Après la dislocation de l’Empire soviétique en 1991, la donne internationale post-bipolaire poussa la Turquie, membre du bloc gagnant de la guerre froide, à reprendre contact avec les peuples d’origine turque de l’aire ottomane, de l’Asie centrale, du Caucase, etc. Une nouvelle liberté d’action au sein d’un espace culturel proche donna naissance à un certain esprit irrédentiste chez les dirigeants turcs qui progressivement fit place à une volonté de coopération [1][1]LANDAU M. J., Pan-Turkism. From Irredentism to Cooperation,…. En assumant le rôle d’accompagnateur des Républiques turques [2][2]Sous ce terme de « Républiques turques », nous faisons… dans la voie ardue de la modernité, Ankara n’a pas négligé de poursuivre ses intérêts nationaux. Les éléments culturels qui laissent apparaître les points communs d’un passé lointain apportent leur soutien à l’effort des milieux favorables à des relations étroites avec l’espace turcophone. L’élément linguistique, fut un facteur sur lequel Ankara compta, dès le début, pour créer un contexte sentimental propice à l’entretien de relations politiques à un bon niveau. Cependant, cette politique axée sur l’élément ethnico-linguistique n’apporta pas de succès tangible à court terme. En effet, la phase des « heureuses retrouvailles » passée, les Républiques turques de l’ex-Empire soviétique se sont rendu compte sans doute de leurs points communs avec la Turquie mais aussi de leurs différences avec elle.

Le Congrès des turcologues de Bakou de 1926, qui demandait la création d’une «Fédération de langue turque», [11][11]LANDAU M. J., op. cit., 1995, p. 19. appela les peuples turcs à moderniser la langue turque et à adopter des alphabets latins. Malgré les efforts de modernisation des écritures turques basées sur l’arabe (et donc initiés par les arabisants), les autorités soviétiques optèrent pour le projet de latinisation. Cet effort d’uniformisation de l’écriture des peuples turcs a été mis en œuvre par l’introduction d’un alphabet latin supporté par certaines lettres d’origine cyrillique. L’alphabet uniforme resta en application pendant une décennie (1928-1938) (Tableau IV). Les mesures qui ont été prises par le régime stalinien à la fin des années 1930 donnèrent, cette fois encore, une nouvelle dimension à l’écriture des peuples turcs. Afin de traiter de manière effective la question du nationalisme turc, les autorités soviétiques introduisirent l’alphabet cyrillique comme écriture des peuples turcs de l’Union. Par cette action, les Soviétiques réussirent à établir un rapport d’influence culturelle pouvant avoir des conséquences politiques à long terme. En outre, ils réussirent à éloigner les Turcs tant de l’influence de l’idéologie nationaliste que de l’islamisme.

https://information.tv5monde.com/info/en-turquie-le-projet-neo-ottoman-du-president-erdogan-veut-il-effacer-l-heritage-d-ataturk


Retrouve-t-on une nostalgie impériale dans la politique étrangère du pays ? On a parlé de néo-ottomanisme ? 

Au cours des deux dernières décennies, la Turquie s’est posée de plus en plus comme une puissance régionale qui compte, en tout cas comme un pays incontournable au Proche-Orient et en Méditerranée orientale. Mustafa Kemal avait fondé un État-nation turc, très sourcilleux quant à son indépendance, mais dont la politique étrangère était isolationniste et méfiante à l’égard de son voisinage. Par la suite, pendant la guerre froide, la Turquie est entrée dans l’OTAN, mais elle évitait de s’impliquer dans les affaires régionales et entretenait une relation privilégiée avec les Occidentaux. Depuis la fondation de la République en 1923 et jusqu’à la première intervention de l’armée turque en Syrie, la Turquie, qui n’avait pas participé militairement à la Deuxième Guerre mondiale, n’avait guère été engagée que deux fois dans des conflits armés : en Corée, en 1952, et à Chypre, en 1974. Au cours des deux dernières décennies, Recep Tayyip Erdoğan a progressivement remis en cause cette politique, et ce mouvement s’accélère, depuis le coup d’État manqué de 2016.
 La Turquie de Recep Tayyip Erdogan projette sa puissance au Moyen-Orient et en Méditerranée orientale.<br />
©TV5MONDELa Turquie de Recep Tayyip Erdogan projette sa puissance au Moyen-Orient et en Méditerranée orientale.
©TV5MONDE


La grande nouveauté est que la Turquie est récemment intervenue à répétition militairement dans son voisinage : en Syrie (2016, 2018, 2019, 2020), en Irak (actuellement) ou en Libye (depuis janvier 2020). Elle mène aussi une sorte de politique de la canonnière en Méditerranée orientale (depuis 2018) en dépêchant des navires de prospection gazière, au large de Chypre. Elle entend bien devenir une puissance influente dans cette aire, en tout cas un acteur qu’on ne peut pas tenir à l’écart, que ce soit dans le règlement des conflits en cours (Syrie, Irak, Libye) ou que ce soit dans le partage des richesses (ressources gazières de la Méditerranée orientale, passage d’oléoducs et de gazoducs).

Les références à l’Empire ottoman et à une forme de nostalgie impériale nourrissent sans doute l’imaginaire de cette ambition, qu’il faut néanmoins la relier à des préoccupations stratégiques et économiques très concrètes et très contemporaines. À bien des égards, cette posture s’est exprimée récemment dans la référence à une notion, créée en 2006 dans la marine turque, celle de Mavi Vata (patrie bleue), qui signifie que la Turquie a non seulement un droit d’accès mais une vocation à influencer les espaces maritimes (mer Noire, mer Égée, mer Noire) qui l’entourent.Recep Tayyip Erdogan reçoit ce 4 juin dans son palais présidentiel Fayez al-Sarraj, chef du Gouvernement d'union nationale (GNA) libye. Ankara soutien le gouvernement de Tripoli contre les forces du maréchal Haftar.Recep Tayyip Erdogan reçoit ce 4 juin dans son palais présidentiel Fayez al-Sarraj, chef du Gouvernement d’union nationale (GNA) libye. Ankara soutien le gouvernement de Tripoli contre les forces du maréchal Haftar.


Comment peut-on alors définir le néo-ottomanisme ? 

Il faut faire attention à une notion qui peut induire des contresens. La Turquie actuelle ne cherche pas à refonder l’ancien Empire ottoman. Ce terme d’ailleurs n’a jamais été explicitement invoqué et utilisé par les dirigeants turcs. La politique étrangère d’Ahmet Davutoğlu, ancien chef de la diplomatie turque, puis premier ministre de Recep Tayyip Erdoğan, a été qualifiée de néo-ottomane parce qu’elle sortait de l’isolationnisme traditionnel, qui était celui de l’establishment kémaliste, et qu’elle renouait avec une présence turque dans des espaces qui avaient été ottomans. Mais, la politique étrangère d’Ankara a changé depuis, et elle est toujours souvent qualifiée de néo-ottomane. Je pense que le fil directeur de cette tendance et cette allusion à un néo-ottomanisme, bien que cela s’applique à des orientations qui évoluent, c’est l’affirmation décomplexée par la Turquie d’une certaine puissance dans son étranger proche, voire sur d’autres continents et plus généralement au niveau international.


Cette offensive turque dans l’espace anciennement ottoman n’est pas uniquement militaire…

Cette aspiration à la puissance se traduit aussi par l’expression corrélative d’une forme de soft power turc. La Turquie est devenue l’un des premiers pays exportateurs au monde de séries télévisées. Ces dernières ont une forte audience, non seulement au Moyen-Orient et en Afrique du nord, mais aussi en Amérique latine. L’une des dernières en vogue (Diriliş Ertuğrul), qui se veut une sorte Game of Thrones, raconte les débuts de l’Empire ottoman. Les Turcs ont également beaucoup investi dans la réhabilitation du patrimoine ottoman (ponts, mosquées, vieilles villes…) dans les Balkans (Albanie, Bosnie, Bulgarie, Macédoine du nord…). La Turquie (et notamment son agence de développement, le TIKA) est devenue un acteur important de l’aide au développement, en particulier en Afrique, où Recep Tayyip Erdoğan se rend régulièrement pour des tournées officielles. L’épidémie de Covid-19 a vu Ankara se lancer significativement dans une sorte de diplomatie sanitaire tout azimut, en faisant parvenir du matériel médical (masques, tenues hospitalières, respirateurs artificiels…), non seulement à des pays en développement, mais aussi à des pays européens (Espagne, Italie ou Royaume-Uni…)


La Turquie a essayé de peser et essaie encore de peser dans la vie politique des pays issus du printemps arabe. Qu’en est-il exactement aujourd’hui ?

Le prestige de la Turquie dans le monde arabe a culminé au début de ce qu’on a appelé les printemps arabes. On a parlé alors d’un “modèle turc”. Pays musulman qui réussissait économiquement et qui possédait un régime politique pluraliste, elle apparaissait comme l’exemple à suivre par excellence. C’est pour cela que l’influence turque a été forte à cette époque-là dans le monde arabe, et en particulier dans les pays qui s’étaient soulevés. Mais cette image favorable s’est vite dégradée. Tant chez les libéraux ex-révolutionnaires que chez les dirigeants des régimes autoritaires arabes restaurées. La Turquie suscite la méfiance, parce que son régime s’est rigidifié et n’a pas hésité à réprimer les événements de Gezi, mais aussi parce qu’elle a soutenu des mouvements proches des Frères musulmans.

Le résultat est que les relations turco-arabes qui connaissaient une idylle, il y a une dizaine d’années, sont devenues aujourd’hui à nouveau très difficiles. Il est vrai que le Qatar s’est révélé un allié fidèle et qu’Ankara entretient actuellement de bonnes relations avec Alger, mais partout ailleurs la situation est au mieux une circonspection polie (Tunisie), au pire une franche hostilité (Égypte, Émirats). À cet égard, l’Afrique orientale (Somalie, Soudan et bien sûr Libye) est désormais un espace où s’exprime une rivalité entre la Turquie (soutenue souvent par le Qatar) et les régimes conservateurs arabes (Égypte, Arabie saoudite, Émirats, en particulier).

L’eurasisme turc : de l’Adriatique à la grande muraille de Chine

L’eurasisme comme lame de fond plutôt qu’une doctrine diplomatique 

Le terme Eurasie (Avrasya en turc) est devenu populaire dans les milieux universitaires et politiques turcs au début des années 1990, au moment où les républiques turcophones de l’Asie centrale accédèrent à l’indépendance après la chute de l’URSS[1]. Dans ce contexte, l’intérêt de l’État et de l’opinion publique alla grandissant envers ceux que l’on appelle les « Turcs de l’extérieur[2] » et le mot Avrasya fit son entrée dans le jargon officiel. On peut citer comme exemple le lancement de la chaîne publique TRT-Avrasya en 1992 pour émettre des émissions à destination des peuples turcophones de l’ex-Union soviétique[3]. À la même période, le monde universitaire turc adopta le mot pour plusieurs publications qui traitait de la même région, comme les revues Dossier de l’Eurasie (Avrasya Dosyası), Études de l’Eurasie (Avrasya Etütleri), ou pour des instituts de recherche, comme le Centre des recherches stratégiques de l’Eurasie (Avrasya Stratejik Araştırma Merkezi).

C’est dans ce climat que l’eurasisme (avrasyacılık) entra dans le vocabulaire politique turc. L’eurasisme, en tant qu’idéologie pragmatique plutôt que doctrine politique avec des contours clairement définis, émergea en fait en Russie alors que cette dernière cherchait à se redresser après le choc de l’effondrement de l’URSS. Dans le contexte turc, ce courant politique souligna que l’apparition d’un vaste monde turcophone indépendant serait une opportunité historique pour la Turquie qui obtiendrait ainsi un multiplicateur de puissance dans la politique internationale avec un arrière-pays qui s’étendrait jusqu’en Asie orientale.

On peut distinguer trois traditions dans la pensée politique turque qui s’inspirent de l’eurasisme, mais qui ne donnent pas le même sens, ni le même contenu à ce terme : le mouvement ultranationaliste/panturquiste/touraniste, les islamistes/néo-ottomanistes et la gauche nationaliste. Même s’il n’est pas possible d’évoquer un parti politique majeur qui a explicitement adopté l’eurasisme comme le fil conducteur de son programme, on peut quand même identifier des composants ou reflets eurasistes dans chacun des courants que l’on vient de citer.

Le rêve ottoman est façonné par un désir d’influence sur les territoires de l’ancien Empire ottoman

L’Empire ottoman (cf. carte) était environ six fois plus grand au XVIIe?siècle, période de son expansion maximale, que la Turquie d’aujourd’hui. Erdo?an le déplore régulièrement, par exemple lors de son discours du 10?novembre 2016, dans lequel il dit que «?nous ne pouvons être prisonniers de 780 000?km2?» (superficie de la Turquie), tout en évoquant les «?frontières de cœur?» : Crimée, Caucase, Alep, Mossoul. Le rêve ottoman, même s’il se revendique l’héritier du «?panturquisme?» du XIXe?siècle, lequel prétendait réunir dans un seul ensemble politique, la «?Sublime Porte?», plusieurs peuples, du Caucase au Maghreb en passant par le Moyen-Orient, serait aujourd’hui de recréer une sorte de modèle turc de développement, en s’appuyant sur le fait objectif que, depuis la chute de l’Empire ottoman, aucun État n’a pu occuper une position de domination régionale au Moyen-Orient.

Ce modèle est véhiculé par un soft power particulièrement performant, en particulier grâce au rôle de la télévision. Des séries exaltent certains sultans ; la préférée d’Erdo?an est certainement Payitaht Abdülhamid (Le Grand Abdülhamid), sultan destitué en 1909 après trente-trois ans d’un règne marqué par des révoltes et la perte de 20?% du territoire de l’Empire, mais qui dans la série symbolise surtout le destin d’un homme seul contre ses ennemis. L’idée très populaire qui sous-tend le scénario est celle d’un danger constant, venu à la fois de l’extérieur (Europe) et de l’intérieur. Comme les autres, la série est diffusée dans tous les pays du Golfe et en Afrique du Nord, territoires de l’ancien Empire ottoman. Cette «?Ottomania?» (Olivier Bouquet) magnifie un âge d’or ottoman et envoie aussi implicitement l’image d’une grandeur à retrouver.

Que représente le rêve ottoman ?

Depuis la fin de la Guerre froide revient l’idée que seule la civilisation islamique est une alternative qui permettra de jeter des ponts entre peuples de l’ancien Empire ottoman (à l’exception notable des Kurdes…). Elle correspond à la représentation que se font beaucoup de Turcs de l’idée de nation turque. Pour les «?Turcs noirs?», traditionnellement issus d’Anatolie, souvent caricaturés comme ruraux, pauvres, conservateurs et dévots, l’islam est le principal marqueur identitaire, le pivot culturel de leur pays.

Et de fait, l’islam a été le facteur véritablement unificateur de l’Empire ottoman, lequel n’avait ni droit unifié, ni institutions, culture ou même histoire complètement communes. Or, l’État kémaliste avait mis en place des institutions laïques (loi sur les noms de famille, sur le port des vêtements et des chapeaux…), imposant l’appel à la prière en turc, l’alphabet latin, la rémunération des imams par l’État… et renvoyait la religion à la sphère privée. Cette transformation, jamais totalement acceptée par la population car considérée comme une rupture majeure dans la chaîne des générations, est remise en cause par les pratiques politiques d’Erdo?an (développement de l’enseignement religieux, port du foulard islamique, mariages civils célébrés par des imams…), qui revendique d’aller de la foi au pacte social. En cela, elles représentent bien une néo-ottomanisation ; en mars?2019 c’est à Istanbul que s’est tenu le congrès mondial contre l’islamophobie.

Aujourd’hui, la Turquie finance des mosquées en Europe, en Afrique et en Asie, et y rémunère des imams, ce qui lui apporte le prestige de qui réunifie la communauté musulmane, l’oumma. Même la fermeture en Autriche de sept mosquées financées par la Turquie (La Croix, 14/06/2018) contribue à alimenter et renforcer le rêve ottoman de la Turquie ; ce rêve bien réel et partagé jouit d’un soutien populaire : en quinze scrutins depuis dix-sept ans, seules les municipales de mars?2019 ne se sont pas soldées par une victoire de l’AKP.

Les postulats fondamentaux de ces courants sont similaires dans le sens où ils attribuent

Aussi, il y a un autre domaine dans lequel l’Azerbaïdjan est dépendante de la Russie : la migration. Même si l’économie azerbaïdjanaise est assez dynamique et prospère, beaucoup de travailleurs azéris vont en Russie travailler. De ce fait il y a un levier considérable que la Russie peut à tout moment exercer sur le pays comme elle le fait d’ailleurs sur le Tadjikistan, l’Ouzbékistan, ou l’Arménie. De ce fait une certaine domination perdure et un certain leadership de la Russie s’exerce sur l’Azerbaïdjan. Enfin, par rapport au Karabagh, les Russes jouent un jeu d’équilibre en maintenant la pression sur les uns et les autres. Et en cas de difficultés extrêmes entre la Russie et eux, les Azéris ont peur que la Russie change cet équilibre entre les partenaires.

La Russie n’est tout de même pas toute-puissante ?

Malgré cela, l’Azerbaïdjan a une certaine marge de manœuvre. On a pu le voir lorsque Poutine a tenté de demander à un certain nombre de partenaires de rejoindre l’Union économique eurasiatique qu’il a mise en place. Il a pu l’imposer à l’Arménie mais pas à l’Azerbaïdjan. Jusqu’à quand les Azéris vont-ils tenir ? je ne le sais pas car Poutine dispose de nombreux atouts, de tensions et de crises qu’il peut déclencher à tout moment pour pouvoir se maintenir au pouvoir et exercer la pression.

Comment analyser ce rapprochement des Turcs avec la Russie concernant le projet Turkstream ?

Tous les analystes se trompent en se disant que parce qu’il y a un rapprochement entre la Turquie et la Russie la Turquie va quitter l’Occident. Le rapprochement est limité, il ne faut pas l’exagérer. Il faudrait même ne pas parler d’un rapprochement mais d’un simple retour aux anciennes relations d’avant la crise syrienne. La rupture entre la Turquie et la Russie était nuisible à l’un et à l’autre et je pense que les Turcs qui étaient tellement isolés ont regretté amèrement d’avoir abattu l’avion russe qui fut à l’origine de la crise entre Moscou et Ankara. Les sanctions imposées à la Turquie lui ont bien sûr été nuisibles, mais elles l’ont été tout autant pour la Russie car les embargos sont toujours à double tranchant par définition. Selon moi, ce retour à la normalisation est un coup de poker, une réussite spectaculaire de Poutine qui a vu à quel point la Turquie était isolée et incomprise – et cela par ses propres alliés de l’Otan, des Etats-Unis et d’Europe. Ce qui lui a permis d’envoyer un message fort à l’Occident lui faisant comprendre qu’il est incapable de défendre ses propres alliés et d’affaiblir par la même l’Otan. C’est une humiliation pour cette dernière et celle-ci, au lieu de le reconnaître, dit que la Turquie n’est pas un allié fiable. Ce qui est une mauvaise analyse qui ne fait que renforcer Poutine.

Jusqu’à présent on présentait un axe Russie-Iran via l’Arménie  avec la signature d’une feuille de route pour la création d’un corridor énergétique. Est-ce que la nouvelle donne géopolitique russo-turque et russo-azéro-iranienne change la donne pour l’Arménie ?

Cela ne va quasiment rien changer puisque, déjà avant, les pipelines ne passaient pas par l’Arménie. Celle-ci était déjà marginalisée dans ces marchandages. Aussi, malheureusement pour elle, la possibilité de normaliser les relations avec la Turquie est très éloignée. Le fait que la Turquie soit complètement isolée sur la scène régionale fait qu’elle va se rapprocher de son allié azéri, ce qui va davantage isoler l’Arménie. Ce n’est pas une bonne chose pour l’avenir économique du pays et du Caucase en général. Une ouverture de la frontière entre la Turquie et l’Arménie serait bénéfique pour tout le Caucase.

Le ministre russe des Affaires étrangères Lavrov a récemment déclaré que la Turquie pourrait jouer un « rôle positif » dans le processus de paix arméno-azerbaïdjanais. Quel rôle positif selon vous ?

Je pense qu’à l’heure actuelle la Turquie ne peut pas faire grand-chose. À un moment où la diplomatie turque était en forme, avant la signature des Protocoles arméno-turc de Zurich (signé le 10 octobre 2009 par les présidents d’Arménie et de Turquie mais non-ratifiés par les parlements arménien et turc, NDLR), elle pouvait exercer une pression sur l’Azerbaïdjan en la rassurant sur la normalisation de ses relations avec l’Arménie. Mais pour l’instant la Turquie est tellement fragile, instable, qu’elle ne peut rien faire. Tout ce qu’elle peut faire c’est garantir et amplifier son soutien à l’Azerbaïdjan car cette relation est une valeur sûre.

Article paru sur le site Arméno-Turque REPAIR le 14 novembre 2016

https://www.lesoleil.com/opinions/point-de-vue/le-neo-ottomanisme-a-saveur-islamiste-c72d65d0a712ddc31a599cf94ed67994

Le néo-ottomanisme à saveur islamiste

DAVID BENSOUSSANProfesseur de sciences à l’Université du QuébecPOINT DE VUE / Au XVIe siècle, l’Empire ottoman s’étendait des Balkans au Caucase et du Proche-Orient à l’Algérie. La Méditerranée était livrée à la piraterie. Celle-ci décrut graduellement après la défaite de la flotte ottomane à Lépante en 1571 et le raid de représailles américain contre Tripoli en 1805.

L’Empire ottoman fut démantelé à partir du XIXe siècle quand la Grèce devint indépendante et fut réduit à la Turquie actuelle par le traité de Sèvres en 1920. La nostalgie de la centralité géopolitique de l’Empire ottoman anime bien des discours du président turc Erdogan. Il a en outre détruit systématiquement l’héritage laïque d’Atatürk et mis fin à l’ouverture progressive de la Turquie à la démocratie en imposant un régime autoritaire. La Turquie emprisonne le plus grand nombre de journalistes au monde et ceux qui ont été libérés ne peuvent pas quitter le pays. Bien des journaux ont fermé et peu de journaux indépendants réussissent à survivre, car ils sont exclus des annonces gouvernementales. 

La Turquie a la plus grande armée de l’OTAN après les États-Unis, mais celle-ci a été grandement affaiblie à la suite des purges militaires au lendemain de l‘attentat avorté de juillet 2016. Aujourd’hui, la Turquie dispose d’un contingent de 30 000 soldats dans le nord de Chypre, de 5000 soldats au Qatar et d’une base capable d’entrainer 10 000 militaires en Somalie. Une douzaine de bases militaires turques ont été établies dans le nord de l’Irak pour mieux contrôler le Kurdistan irakien. En outre, la Turquie va lancer son premier porte-hélicoptères l’Anadolu en 2021, disposant d’une autonomie de 30 jours ainsi qu’une portée de 1700 miles marins. Jusqu’à récemment, la Turquie avait signé un bail de 99 ans à l’île de Suakin au Soudan pour y établir une base militaire. Or, le gouvernement soudanais d’Omar Al-Bachir sympathisant des Frères musulmans a été renversé, ce qui a mis fin à ce projet.

a loi du 10 juillet 1940 accordait au maréchal Pétain les pleins pouvoirs pour rédiger une constitutiondevant être soumise à l’approbation de la nation et garantissant « les droits du Travail, de la Famille et de la Patrie ». Cette Constitution ne fut jamais promulguée.

Dans la Revue des deux Mondes du 15 septembre 1940, le maréchal Pétain écrit cette interprétation de la devise de la République française « Liberté, Égalité, Fraternité » : 

« Lorsque nos jeunes gens […] entreront dans la vie […] nous leur dirons […] que la liberté réelle ne peut s’exercer qu’à l’abri d’une autorité tutélaire, qu’ils doivent respecter, à laquelle ils doivent obéir […]. Nous leur dirons ensuite que l’égalité [doit] s’encadrer dans une hiérarchie, fondée sur la diversité des fonctions et des mérites […]. Nous leur dirons enfin qu’il ne saurait y avoir de fraternité véritable qu’à l’intérieur de ces groupes naturels que sont la famille, la cité, la Patrie5. »

1977 წელს პოპულარული გახდა ბრიტანელი როკ-მომღერალი Ian Dury-ს სიმღერა «Sex & Drugs & Rock & Roll» // სექსი და ნარკოტიკები და როკენროლი//

«  სექსი, ნარკოტიკები და როკენროლი

სულ ეს სჭირდება ჩემს ტვინს და სხეულს

სექსი, ნარკოტიკები და როკენროლი მართლაც ძალიან კარგია. »

//Sex and drugs and rock and roll
Is all my brain and body need
Sex and drugs and rock and roll
Are very good indeed//

https://old.digest.ge/post/185518-masturbaciit-gemraniasi-yovelwliurad-100-adamiani-kvdeba

მასტურბაციით გერმანიაში ყოველწლიურად 100 ადამიანი კვდება

  • metro.co.uk
  • 9 თებერვალი 18:12, 2018 წელი

ახალი კვლევის თანახმად, გერმანიაში, ყოვლდღირუად მასტურბაციით 100 ადამიანი კვდება. მეტ-ნაკლებად გავრცელებული მიზეზი კი მასტურბაციის პროცესში ჟანგბადის დეფიციტია. ინფორმაციას Metro ავრცელებს.

კვლევის მიხედვით, სექსუალური მოთხოვნილების თვითდაკმაყოფილების დროს ქალებიც იღუპებიან, თუმცა, ამ შემთხვევაში ქალები უფრო “ფრთხილები” არიან და სიკვდილიანობის რიცხვი შედარებით დაბალია.  

გერმანელმა მკვლევარებმა გერმანიაში 1983-2003 წლებში მოულოდნელი გარდაცვალების 40 შემთხვევა გამოიკვლიეს. მათი ასაკი 13-79 წლამდე მერყეობდა და ყველა მამრობითი სქესის იყო. მშედეგად დადგინდა, რომ ყველა მათგანი სექსუალური მოთხოვნილების თვითდაკმაყოფილების დროს გარდაიცვალა.

Les écoles ne parviennent pas à protéger les élèves contre les abus sexuels commis par le personnel scolaire, selon un rapport fédéral
LA DISCIPLINE
5 FÉVRIER 2014


JANE MEREDITH ADAMS
12 COMMENTAIRES
Le représentant George Miller, D-Martinez, a demandé le rapport sur l'abus sexuel des élèves par les employés de l'école. Crédit: Lillian Mongeau, EdSource
Le représentant George Miller, D-Martinez, a demandé le rapport sur l'abus sexuel des élèves par les employés de l'école. Crédit: Lillian Mongeau, EdSource Today
L'échec des écoles américaines à protéger les étudiants contre les abus sexuels commis par le personnel scolaire est une histoire de camouflage de district, de manque de formation, de vérifications incomplètes des antécédents des enseignants et de peu de conseils du ministère américain de l'Éducation, selon un nouveau rapport fédéral.

Le Government Accountability Office des États-Unis a déclaré que les écoles nationales de la maternelle à la 12e année n'avaient pas d'approche systémique pour prévenir et signaler les abus sexuels commis par les éducateurs, malgré un problème qui, selon le rapport, affecte environ 9,6% des élèves - près d'un sur 10 - qui sont soumis à inconduite sexuelle de la part des enseignants, des entraîneurs, des directeurs, des chauffeurs d'autobus et d'autres membres du personnel au cours de leur carrière K-12. Selon le rapport du Government Accountability Office publié la semaine dernière, ce chiffre provient d'un rapport de 2004 présenté au ministère américain de l'Éducation et constitue la dernière estimation disponible.

«Bien que les États et les districts scolaires prennent des mesures positives», indique le rapport, «les efforts actuels ne sont clairement pas suffisants.»

Gênés par un accès inadéquat aux informations de base des employés, les districts scolaires embauchent involontairement des enseignants et du personnel accusés d'abus sexuels sur des élèves dans d'autres districts et États, selon le rapport. Avec peu de formation sur la façon de reconnaître les premiers signes d'un comportement prédateur, les employés de l'école ne prêtent pas toujours attention à un collègue qui «prépare» un élève pour abus sexuel avec une attention inappropriée. Et certains districts scolaires licencient discrètement les enseignants accusés d'abus sexuels potentiels sur des enfants, sans alerter les futurs employeurs ni chercher à révoquer les diplômes d'enseignement, selon le rapport.

https://www.philomag.com/articles/de-nurettin-topcu-erdogan-lidentite-musulmane-de-la-turquie

Nurettin Topçu dans la cour du lycée de garçons d’Istanbul, où il a enseigné pendant de nombreuses années. © islamansiklopedisi.org.tr/Droits réservésPortrait

Nurettin Topçu, penseur religieux et révolté

Octave Larmagnac-Matheron publié le 06 janvier 2021 13 min

Qui est Nurettin Topçu ? Très peu connu en France, cet intellectuel musulman iconoclaste né aux dernières heures de l’Empire ottoman fut en son temps farouchement opposé au kémalisme, alors synonyme de modernisation à l’occidentale et à marche forcée, et se fit l’inspirateur d’un nationalisme turco-islamique que l’on peut aisément qualifier de “nouvelle idéologie d’État” dans la Turquie d’Erdoğan. Aujourd’hui largement reprises et paraphrasées par le dirigeant turc, les idées de Topçu, éminemment ambivalentes (Topçu se révèle autant un nationaliste doctrinal, xénophobe et antisémite, qu’un héritier non-violent de la mystique soufie, qui privilégie les épiphanies individuelles aux grandes solutions politiques), se voient toutefois très sélectivement citées par le régime. Recep Tayyip Erdoğan, qui n’en est pas à sa première tentative de réécriture de l’histoire nationale, saisit chez cette figure décédée en 1975 une opportunité politique – celle d’asseoir sa vision d’un islam comme fil conducteur d’une identité anatolienne mythifiée, qui se veut séculaire mais s’avère en réalité largement fantasmée.

Les maîtres français

Né en 1909, les premières années de la vie de Nurettin Topçu coïncident avec la décomposition progressive de l’Empire ottoman, qui éclate à la fin de la Première Guerre mondiale et laisse bientôt place à la République turque, laïque, résolument moderne et inspirée par les démocraties occidentales, proclamée en 1923 par Mustafa Kemal Atatürk. Le recentrement géographique et ethnique du pays marque une rupture avec le multiculturalisme de l’ancien empire. L’heure est donc à la redéfinition de l’identité turque. Dans ces années troublées, Topçu mène une scolarité brillante au lycée d’Istanbul.

En 1928, il décroche une bourse et part étudier en France pendant six ans. Trois intellectuels français exerceront sur lui une influence durable : Bergson, Maurice Blondel et, dans une moindre mesure, Louis Massignon. En Bergson, déjà fort influent chez les conservateurs turcs comme Mustafa Şekip Tunç, Topçu voit une critique profonde des travers de l’Occident dont s’inspire le régime kémaliste : matérialisme, positivisme, scientisme, mécanisme. Massignon accentue son goût pour le mysticisme, compris comme une libération surnaturelle de l’action individuelle, qui échappe aux déterminismes du monde et des penchants pour n’être plus guidée que par Dieu. Le modèle de cette libération est, pour Massignon comme pour Topçu, le soufi Al-Hallâj et son célèbre « Ana al haqq » – « Je suis la Vérité, je suis Dieu ».

Identité

De Nurettin Topçu à Erdoğan : l’identité musulmane de la Turquie

Octave Larmagnac-Matheron publié le 06 janvier 2021 4 min

« L’école des Turcs musulmans sera […] un dispositif moral qui tire ses principe de l’éducation, de la métaphysique et de la moralité du Coran […] et qui nourrit la structure spirituelle du peuple anatolien » : c’est par une citation du philosophe turc Nurettin Topçu que le site Kamuajans résumait, il y a quelques jours, les défis de la réforme du système éducatif. La référence est tout sauf étonnante : « Fervents islamistes et nationalistes, Necip Fazıl Kısakürek et Nurettin Topçu furent les mentors de la jeunesse conservatrice et religieuse turque »notait il y a un mois le journaliste Marc Semo dans Le Monde. Longtemps marginalisé par les élites nationalistes kémalistes (du nom du premier président de la République turque, Mustafa Kemal Atatürk) qui s’efforçaient de laïciser l’identité turque et de mettre au pas la religion, le nationalisme turco-musulman de Kısakürek et Topçu occupe aujourd’hui le devant de la scène : tous deux passent pour les inspirateurs de la politique « islamo-nationaliste » d’Erdoğan, qui voit dans l’islam le fil conducteur d’une identité anatolienne séculaire. Tous les deux considéraient que la religion n’était pas une chose du passé, qu’elle avait un avenir – radieux.

« Malgré leur absence de connaissances théologiques sérieuses, leur aura est devenue rapidement très grande face à un islam officiel étroitement sous contrôle de l’État » durant la période kémaliste, ajoute l’historien Özgür Türesay. La réalité est plus compliquée qu’il n’y paraît, au moins dans le cas de Topçu. Si Erdoğan peut se reconnaître dans l’anatolisme de Topçu, au point d’en faire le lauréat posthume du Grand prix de culture et d’art de la présidence en 2017, sa volonté de rendre son indépendance à la religion s’accompagne d’une prééminence donnée au politique sur le religieux : c’est bien l’État, autoritaire, qui contrôle de manière croissante la société en instrumentalisant la question religieuse-identitaire. Ce revirement, Topçu l’aurait condamné : élève de Bergson, il a tiré, des philosophes français qu’il côtoya lors de son séjour en France, une réflexion complexe et subtile sur l’action et la révolte, contre les pesanteurs du conformisme. À ses yeux, la religion – et non le politique – est le coeur de la vie humaine, parce qu’elle est la source de la liberté. 

  • Nurettin Topçu jette les bases de sa réflexion philosophique lors de son séjour de six ans en France, entre 1928 et 1934. Il suit alors l’enseignement de Bergson, déjà très influent dans les mouvements nationalistes turcs qui voient en lui un critique des dérives matérialistes et individualistes de la modernité occidentale. Il se lie aussi avec le penseur de la mystique et spécialiste de l’islam Louis Massignon. Mais c’est surtout la « philosophie de l’action » développée par Maurice Blondelqui le marque durablement.
  • Pour Topçu, la vie humaine est marquée par un triple esclavage : 1. L’esclavage de l’homme à l’égard de lui-même, de ses désirs, de sa recherche du plaisir et du bonheur – égoïsme qui enferme l’homme en lui-même. 2. L’esclavage de la « solidarité passive » : les institutions qui ordonnent la vie sociale conduisent les homme à déléguer leur responsabilité éthique, et mutilent donc la personnalité humaine. 3. L’esclavage à l’égard de la « souveraineté tyrannique », politique, de l’État, dont les lois renforcent l’injonction au « conformisme »
  • Tout l’enjeu, pour l’homme, est de se libérer de ces pesanteurs du conformisme et de faire l’épreuve de la vérité dans l’action. L’action authentique est, en ce sens, une « révolte » contre toutes les déterminations. Mais pour sortir de lui-même et échapper à l’ordre « naturel » des choses, l’homme a besoin d’un supplément « surnaturel »venu d’ailleurs : l’appel de la responsabilité. Assumer notre responsabilité est la seule forme d’action vraiment libre.
  • Topçu identifie le point obscur d’où émane cette responsabilité : pour lui, elle vient de Dieu. La révolte est donc fondamentalement religieuse. Être libre, c’est, pour Topçu, ne faire qu’un avec la volonté de Dieu. L’action est à la fois le mouvement le plus intime de l’individu et en même temps son ouverture la plus profonde à l’universel – en l’occurrence à l’universalité de Dieu, bien plus universelle que celle des sciences et de la raison. Par ailleurs, si la révolte est parfaitement individuelle parce qu’elle touche à ce qu’il y a de plus intime en chacun, elle est en même temps totalement tournée vers l’autre, vers la « charité » et la responsabilité que nous avons à son égard.
  • Par son opposition au conformisme, Topçu pourrait passer pour un véritable révolutionnaire, incompatible avec sa récupération politique par Erdoğan. Il défend pourtant, aussi, une vision forte de la tradition – religieuse – dans laquelle il voit le fil conducteur d’une identité turque séculaire. À ses yeux, en effet, la religion n’est pas une institution aliénante de contrôle social : la religion, c’est l’histoire singulière de « héros de la révolte » qui ont embrassé pleinement la liberté grâce à l’appel de Dieu, et nous invitent à reconduire leur geste libérateur.
  • Alors, Erdoğan est-il vraiment le disciple de Topçu ?Oui, si l’on s’en tient à sa conception de l’identité de la nation turque fondamentalement religieuse. La réponse doit néanmoins être nuancée : malgré son opposition au kémalisme, Erdoğan en a en effet repris deux aspects essentiels, à savoir l’étatisme et le centralisme. Or, ces deux principes sont difficilement conciliables avec la place que Topçu accorde à l’action singulière de l’individu…

À la loupe : le parcours intellectuel de Nurettin Topçu (1909-1975)

ბიბლიოთეკიდან- Mustafa Akyol,” როგორ გადაიქცა ებრაელთა მეფე მაჰმადიანთა წინასწარმეტყველად”, 2017 წლის 22 თებერვალი

The Islamic Jesus: How the King of the Jews Became a Prophet of the Muslims (Anglais) Relié – 22 février 2017

de Mustafa Akyol  (Auteur)

Le Jésus islamique révèle de nouvelles vérités surprenantes sur l'islam dans le contexte des premiers musulmans et des premières origines du christianisme. Les musulmans et les premiers chrétiens - les disciples juifs de Jésus - voyaient Jésus non pas comme divin, mais plutôt comme un prophète et un Messie humain et que le salut vient de la foi et des bonnes œuvres, pas simplement de la foi, comme les chrétiens le souligneront plus tard. Ce qu'Akyol cherche à révéler, c'est comment ces croyances fondamentales du christianisme juif, qui se sont perdues dans l'histoire comme une hérésie, sont apparues dans une nouvelle religion née en 7ème Arabie: l'Islam.

Akyol expose ce lien historique extraordinaire entre le judaïsme, le christianisme juif et l'islam - un mystère majeur inexploré par le monde universitaire. Des disciples juifs de Jésus aux Nazaréens et aux Ébionites en passant par les histoires du Coran sur Marie et Jésus, Le Jésus islamique révélera des liens entre les religions qui semblent si contraires aujourd'hui. Il invitera également les musulmans à découvrir leur propre Jésus, à un moment où ils sont troublés par leurs propres pharisiens et fanatiques.

https://www.newstatesman.com/religion/2009/12/jesus-islam-muslims-prophet

Jésus: le prophète musulman
Le christianisme est enraciné dans la croyance que Jésus est le Fils de Dieu. La version islamique du Christ est-elle donc une source de tension ou un moyen de jeter des ponts entre les deux plus grandes religions du monde?

MEHDI HASAN

 
Les chrétiens, peut-être parce qu'ils se disent chrétiens et croient au christianisme, aiment revendiquer la propriété du Christ. Mais la vénération de Jésus par les musulmans a commencé du vivant du prophète de l'Islam. Le plus révélateur est peut-être l'histoire dans les biographies classiques de Muhammad, qui, entrant dans la ville de La Mecque en triomphe en 630 après JC, se rendit aussitôt à la Kaaba pour nettoyer le sanctuaire sacré de ses idoles. En se promenant, ordonnant la destruction des images et des statues des quelque 360 ​​divinités païennes, il est tombé sur une fresque sur le mur représentant la Vierge et l'Enfant. On dit qu'il l'a recouvert avec révérence de sa cape et a décrété que toutes les autres peintures seraient emportées sauf celle-là.

Jésus, ou Isa, comme on l'appelle en arabe, est considéré par l'Islam comme un prophète musulman plutôt que comme le Fils de Dieu, ou Dieu incarné. Il est désigné par son nom dans 25 versets différents du Coran et six fois avec le titre de «Messie» (ou «Christ», selon la traduction coranique utilisée). Il est également appelé le «messager» et le «prophète» mais, peut-être par-dessus tout, le «mot» et «l'esprit» de Dieu. Aucun autre prophète du Coran, pas même Muhammad, ne reçoit cet honneur particulier. En fait, parmi les 124000 prophètes reconnus par l'Islam - un chiffre qui inclut tous les prophètes juifs de l'Ancien Testament - Jésus est considéré comme le deuxième après Muhammad, et est considéré comme le précurseur du prophète de l'Islam.

Dans son livre fascinant The Muslim Jesus, l'ancien professeur de Cambridge en études arabes et islamiques Tarif Khalidi rassemble, à partir d'un vaste éventail de sources, 303 histoires, dictons et traditions de Jésus que l'on retrouve dans la littérature musulmane, des premiers siècles de Histoire islamique. Ceux-ci brossent un tableau du Christ qui n'est pas différent du Christ des Évangiles. Le Jésus musulman est le saint patron de l'ascétisme, le seigneur de la nature, un faiseur de miracles, un guérisseur, un modèle moral, spirituel et social.

«Jésus avait l'habitude de manger les feuilles des arbres», lit-on en disant, «habillez-vous avec des chemises de cheveux et dormez là où la nuit le trouvait. Il n'avait pas d'enfant qui pût mourir, pas de maison qui pût tomber en ruine; il n'a pas non plus gardé son déjeuner pour son dîner ou son dîner pour son déjeuner. Il disait: "Chaque jour apporte sa propre nourriture." " Selon la théologie islamique, le Christ n'a pas apporté une nouvelle loi révélée, ni réformé une loi antérieure, mais a introduit une nouvelle voie ou voie (tariqah) basée sur l'amour de Dieu; c'est peut-être pour cette raison qu'il a été adopté par les mystiques, ou soufis, de l'Islam. Le philosophe soufi al-Ghazali a décrit Jésus comme "le prophète de l'âme" et le maître soufi Ibn Arabi l'a appelé "le sceau des saints". Le Jésus du soufisme islamique, comme le note Khalidi, est une figure «difficile à distinguer» du Jésus des Évangiles. Qu'est-ce qui a poussé Khalidi à écrire un livre aussi provocateur? «Nous devons nous rappeler une histoire qui a raconté une histoire très différente: comment une religion, l'islam, a coopté Jésus dans sa propre spiritualité tout en le maintenant comme un héros indépendant de la lutte entre l'esprit et la lettre de la loi ," il m'a dit. «C'est à bien des égards une histoire remarquable de rencontre religieuse, d'une religion fortifiant sa propre piété en adoptant et en chérissant le récit spirituel principal d'une autre religion. L’islam vénère Jésus et sa mère, Marie (Joseph n’apparaît nulle part dans le récit islamique de la naissance du Christ). «Contrairement aux Évangiles canoniques, le Coran s'incline vers sa naissance miraculeuse plutôt que vers sa Passion», écrit Khalidi. «C’est pourquoi il est souvent appelé« le fils de Marie »et pourquoi lui et sa mère apparaissent fréquemment ensemble.» En fait, la Vierge Marie, ou Maryam, comme elle est connue dans le Coran, est considérée par les musulmans comme occupant la position spirituelle la plus élevée parmi les femmes. Elle est la seule femme mentionnée par son nom dans le livre sacré de l’islam et un chapitre du Coran porte son nom. Dans une tradition souvent citée, le prophète Mahomet l'a décrite comme l'une des quatre femmes parfaites de l'histoire humaine.

Mais la véritable signification de Marie est que l'Islam la considère comme vierge et approuve le concept chrétien de la naissance vierge. «Elle était la femme choisie, choisie pour donner naissance à Jésus, sans mari», explique Shaykh Ibrahim Mogra, imam à Leicester et secrétaire général adjoint du Conseil musulman de Grande-Bretagne (MCB). Telle est la position islamique orthodoxe et, paradoxalement, comme le note Seyyed Hossein Nasr dans Le Cœur de l'Islam, «le respect de ces enseignements est si fort parmi les musulmans qu'aujourd'hui, dans les dialogues interreligieux avec les chrétiens ... les musulmans sont souvent laissés à la défense de la tradition. . Les doctrines chrétiennes telles que la naissance miraculeuse du Christ avant les interprètes modernistes les réduiraient à des métaphores. " Le christianisme et l'islam étant si intimement liés, il pourrait être logique que les communautés musulmanes de toute l'Europe, harcelées, haranguées et souvent assiégées, en fassent davantage pour souligner cet héritage religieux commun, et en particulier l'amour partagé pour Jésus et Marie. Il existe un précédent historique renommé pour cela de la vie du Prophète. En 616 après JC, six ans après sa mission à La Mecque, Muhammad décida de trouver un refuge plus sûr pour ceux de ses partisans qui avaient été exposés à la pire persécution de ses adversaires dans les tribus païennes des Qurayshites. Il a demandé au Negus, le roi chrétien d'Abyssinie (l'Éthiopie moderne), de les accueillir. Il a accepté et plus de 80 musulmans ont quitté la Mecque avec leurs familles. La réception amicale qui les a accueillis à leur arrivée en Abyssinie a tellement alarmé les Qurayshites que, inquiets des perspectives de voir les musulmans de Muhammad gagner plus d’alliés à l’étranger, ils ont envoyé deux délégués à la cour du Negus pour le persuader de les extrader à la Mecque. Les réfugiés musulmans, ont affirmé les Qurayshites, étaient des blasphémateurs et des fugitifs. Le Negus a invité Jafar, cousin de Muhammad et leader du groupe musulman, à répondre aux accusations. Jafar a expliqué que Muhammad était un prophète du même Dieu qui avait confirmé sa révélation à Jésus et récité à haute voix le récit coranique de la conception virginale du Christ dans le sein de Marie:

Et faites mention de Marie dans l'Écriture, quand elle s'était retirée de son peuple dans une chambre tournée vers l'Est, Et avait choisi l'isolement d'eux. Ensuite, Nous lui avons envoyé Notre Esprit et il a pris pour elle la ressemblance d'un homme parfait. Elle a dit: Lo! Je cherche refuge auprès du Bienfaisant de toi, si tu crains Dieu. Il a dit: Je ne suis qu'un messager de ton Seigneur, afin de te donner un fils sans faute. Elle a dit: Comment puis-je avoir un fils alors qu'aucun mortel ne m'a touché, et que je n'ai pas non plus été impudique? Il a dit: Donc (ce sera). Ton Seigneur dit: C'est facile pour moi. Et (ce sera) que Nous pouvons faire de lui une révélation pour l'humanité et une miséricorde de Notre part, et c'est une chose ordonnée. Coran, 19: 16-21 Karen Armstrong écrit, dans sa biographie de Muhammad, que "lorsque Jafar eut terminé, la beauté du Coran avait fait son œuvre. Le Négus pleurait si fort que sa barbe était mouillée, et les larmes coulaient sur les joues de ses évêques et conseillers. si copieusement que leurs rouleaux étaient trempés. " Les musulmans sont restés en Abyssinie, sous la protection des Negus, et ont pu pratiquer leur religion librement. Cependant, pour les musulmans, la naissance vierge n’est pas une preuve de la divinité de Jésus, mais seulement de son importance unique en tant que prophète et messie. La Trinité est rejetée par l’islam, tout comme la crucifixion et la résurrection de Jésus. Le terrain théologique commun semble se rétrécir à ce stade - comme le soutient Jonathan Bartley, codirecteur du groupe de réflexion chrétien Ekklesia, la croyance en la résurrection est le «briseur d'accord». Il ajoute: «Il y a une tension fondamentale au cœur du dialogue interreligieux à laquelle aucune des deux parties ne veut faire face, et c'est que la vision chrétienne orthodoxe de Jésus est blasphématoire pour les musulmans et la vision musulmane orthodoxe de Jésus est blasphématoire pour les chrétiens. " Il a un point. 
Le Coran distingue le christianisme pour formuler le concept de la Trinité: Ne dites pas «Trois» - Cessez! C'est mieux pour toi. Dieu est un Dieu unique. Gloire à Lui, [qu'il est très élevé] au-dessus d'avoir un fils. Coran 4: 171


Il fustige le christianisme pour la pratique répandue parmi ses sectes d'adorer Jésus et Marie, et jette la critique sous la forme d'un interrogatoire de Jésus par Dieu: Et quand Dieu dira: "O Jésus, fils de Marie, as-tu dit au peuple:" Prends-moi et ma mère comme des dieux en plus de Dieu "?" il sera dis: «Gloire à toi, ce n'était pas à moi de dire ce que je n'avais pas le droit de dire! Si je l'avais dit, tu l'aurais su. Coran 5: 116 Jésus, comme le souligne Khalidi, «est un prophète controversé. Il est le seul prophète du Coran qui est délibérément fait pour se distancier des doctrines que sa communauté est censée détenir de lui. Par exemple, les musulmans croient que Jésus n'a pas été crucifié mais qu'il a été ressuscité corporellement au ciel par Dieu. Pourtant, de nombreux érudits musulmans ont soutenu que la conception islamique de Jésus - dépourvue de divinité; en dehors de la Trinité; un prophète - est conforme aux croyances et aux enseignements de certaines des premières sectes judéo-chrétiennes, telles que les Ebionites et les Nazaréens, qui croyaient que Jésus était le Messie, mais pas divin. Les musulmans affirment que le Jésus musulman est le Jésus historique, dépouillé d'une «christologie» plus tardive, faite par l'homme: «Jésus tel qu'il aurait pu être sans saint Paul ou saint Augustin ou le concile de Nicée», pour citer l'universitaire de Cambridge John Casey. Ou, comme l'a écrit AN Wilson dans le Daily Express il y a dix ans: «L'islam est une reconnaissance morale et intellectuelle de la seigneurie de Dieu sans encombrement du bagage mythologique chrétien.. C'est pourquoi le christianisme déclinera au cours du prochain millénaire, et le la faim religieuse du cœur humain sera satisfaite par le Croissant et non par la Croix. " Malgré les différences doctrinales majeures, il reste des domaines de chevauchement significatif, comme sur la seconde venue du Christ. Les musulmans et les chrétiens souscrivent à la croyance qu'avant la fin du monde, Jésus reviendra pour vaincre l'Antéchrist, que les musulmans appellent Dajjal.

L'idée d'un Jésus musulman, quelle qu'en soit la forme doctrinale, peut contribuer à fortifier la détermination de ces savants qui évoquent la nécessité de reformuler le concept exclusiviste d'une civilisation judéo-chrétienne et de se référer plutôt à une «civilisation judéo-chrétienne-musulmane». Cela pourrait être un anathème pour les chrétiens évangéliques - en particulier aux États-Unis, où les prédicateurs populistes tels que Franklin Graham considèrent l'islam comme une «religion très perverse et méchante» - mais, comme le souligne Khalidi, «alors que la tradition juive rejette dans l'ensemble Jésus, la tradition islamique, en particulier l'islam soufi ou mystique, lui construit une place au centre même de ses dévotions. Néanmoins, Jésus reste une partie ésotérique de la foi et de la pratique islamiques. Où, par exemple, est l'équivalent islamique de Noël? Pourquoi les musulmans célèbrent-ils la naissance du prophète Mahomet mais pas celle du prophète Jésus? «Nous aussi, à notre manière, devrions célébrer la naissance de Jésus. . . [parce] qu'il est si spécial pour nous », dit Mogra. «Mais je pense que chaque communauté religieuse a des célébrations distinctes, donc les musulmans célébreront les leurs et les chrétiens les leurs.» Ces dernières années, la presse de droite britannique a dénoncé les prétendues tentatives des autorités locales «politiquement correctes» de minimiser ou même de supprimer Noël. La tentative de Birmingham de nommer ses célébrations saisonnières «Winterval» et les lumières sur le thème de Harry Potter de Luton, ou «Luminos», en sont des exemples notoires. On a souvent le sentiment que de telles décisions sont motivées par la crainte que les manifestations extérieures de la foi chrétienne puissent offenser les sensibilités musulmanes britanniques, mais, étant donné l'importance de Jésus dans l'Islam, de telles craintes semblent déplacées. Mogra, qui dirige le comité des relations interconfessionnelles du MCB, est d’accord: «C’est une suggestion ridicule de changer le nom de Noël.» Il ajoute: «La Grande-Bretagne est formidable lorsqu'il s'agit de célébrer diverses fêtes religieuses de nos diverses communautés religieuses. Ils doivent rester nommés tels qu'ils sont et nous devons tous les célébrer. »

Mogra is brave to urge Muslims to engage in an outward and public celebration of Jesus, in particular his birth, in order to match the private reverence that Muslims say they have for him. Is there a danger, however, that Muslim attempts to re-establish the importance of Jesus within Islam and as an integral part of their faith and tradition might be misinterpreted? Might they be misconstrued as part of a campaign by a supposedly resurgent and politicised Islam to try to take “ownership” of Jesus, in a western world in which organised Christianity is in seeming decline? Might it be counterproductive for interfaith relations? Church leaders, thankfully, seem to disagree.
“I have always enjoyed spending time with Muslim friends, with whom we as Christians have so much in common, along with Jewish people, as we all trace our faith back to Abraham,” the Archbishop of York, Dr John Sentamu, tells me. “When I visit a mosque, having been welcomed in the name of ‘Allah and His Prophet Muhammad, peace be upon Him’, I respond with greetings ‘in the name of Jesus Christ, whom you Muslims revere as a prophet, and whom I know as the Saviour of the World, the Prince of Peace’.”
Amid tensions between the Christian west and the Islamic east, a common focus on Jesus - and what Khalidi calls a “salutary” reminder of when Christianity and Islam were more open to each other and willing to rely on each other’s witness - could help close the growing divide between the world’s two largest faiths. Mogra agrees: “We don’t have to fight over Jesus. He is special for Christians and Muslims. He is bigger than life. We can share him.”

Mogra is brave to urge Muslims to engage in an outward and public celebration of Jesus, in particular his birth, in order to match the private reverence that Muslims say they have for him. Is there a danger, however, that Muslim attempts to re-establish the importance of Jesus within Islam and as an integral part of their faith and tradition might be misinterpreted? Might they be misconstrued as part of a campaign by a supposedly resurgent and politicised Islam to try to take “ownership” of Jesus, in a western world in which organised Christianity is in seeming decline? Might it be counterproductive for interfaith relations? Church leaders, thankfully, seem to disagree.
“I have always enjoyed spending time with Muslim friends, with whom we as Christians have so much in common, along with Jewish people, as we all trace our faith back to Abraham,” the Archbishop of York, Dr John Sentamu, tells me. “When I visit a mosque, having been welcomed in the name of ‘Allah and His Prophet Muhammad, peace be upon Him’, I respond with greetings ‘in the name of Jesus Christ, whom you Muslims revere as a prophet, and whom I know as the Saviour of the World, the Prince of Peace’.”
Amid tensions between the Christian west and the Islamic east, a common focus on Jesus - and what Khalidi calls a “salutary” reminder of when Christianity and Islam were more open to each other and willing to rely on each other’s witness - could help close the growing divide between the world’s two largest faiths. Mogra agrees: “We don’t have to fight over Jesus. He is special for Christians and Muslims. He is bigger than life. We can share him.”
Reverend David Marshall, one of the Church of England’s specialists on Islam, cites the concluding comments from the Archbishop of Canterbury, Rowan Williams, at a recent seminar for Christian and Muslim scholars. He said he had been encouraged by “the quality of our disagreement”. “Christians and Muslims disagree on many points and will continue to do so - but how we disagree is not predetermined,” says Marshall. “Muslims are called by the Quran to ‘argue only in the best way with the People of the Book’ [Quran 29:46], and Christians are encouraged to give reasons for the hope that is within them, ‘with gentleness and reverence’ [1 Peter 3:15]. If we can do this, we have no reason to be afraid.”
“The Muslim Jesus” by Tarif Khalidi is published by Harvard University Press (£14.95)
Mehdi Hasan is the NS’s senior editor (politics)

https://www.bbc.co.uk/religion/religions/islam/beliefs/jihad_1.shtml
had

Le sens littéral du Jihad est lutte ou effort, et cela signifie bien plus que la guerre sainte.

Les musulmans utilisent le mot Jihad pour décrire trois types différents de lutte:

Lutte interne d'un croyant pour vivre au mieux la foi musulmane
La lutte pour construire une bonne société musulmane
Guerre sainte: la lutte pour défendre l'islam, avec force si nécessaire
De nombreux écrivains modernes affirment que la signification principale du Jihad est la lutte spirituelle interne, et cela est accepté par de nombreux musulmans.

Cependant, il y a tellement de références au Jihad en tant que lutte militaire dans les écrits islamiques qu'il est incorrect de prétendre que l'interprétation du Jihad en tant que guerre sainte est fausse.

Jihad et le prophète

Le Jihad interne est celui que le Prophète Muhammad aurait appelé le plus grand Jihad.

Mais la citation dans laquelle le Prophète dit cela est considérée comme provenant d'une source peu fiable par certains savants. Ils considèrent que l'utilisation du Jihad signifie la guerre sainte comme la plus importante.

Haut
Le Jihad interne

Le Jihad interne

Un Coran ouvert Apprendre le Coran par cœur est considéré comme s'engager dans le Grand Jihad ©
L'expression Jihad interne ou Jihad supérieur se réfère aux efforts d'un croyant pour vivre au mieux sa foi musulmane.

Tous les religieux veulent vivre leur vie de la manière qui plaira à leur Dieu.

Les musulmans font donc un grand effort pour vivre comme Allah leur a ordonné; suivre les règles de la foi, être dévoué à Allah, faire tout ce qu'il peut pour aider les autres.

Pour la plupart des gens, vivre à la manière de Dieu est tout un combat. Dieu établit des normes élevées, et les croyants doivent se battre avec leurs propres désirs égoïstes pour être à la hauteur d'eux, peu importe combien ils aiment Dieu.

Les cinq piliers de l'islam en tant que Jihad

Les cinq piliers de l'Islam forment un exercice de Jihad dans ce sens, puisqu'un musulman se rapproche d'Allah en les exécutant.

D'autres manières dont un musulman s'engage dans le `` grand Jihad '' pourraient inclure:

Apprendre le Coran par cœur ou entreprendre d'autres études religieuses.
Surmonter des choses comme la colère, la cupidité, la haine, l'orgueil ou la méchanceté.
Arrêter de fumer.
Nettoyer le sol de la mosquée.
Participer aux activités de la communauté musulmane.
Travailler pour la justice sociale.
Pardonner à quelqu'un qui leur a fait du mal.

La controverse du Grand Jihad On dit que le Prophète a appelé le Jihad interne le «plus grand Jihad». À son retour d'une bataille, le Prophète a dit: "Nous en avons terminé avec le moindre djihad; maintenant nous commençons le plus grand djihad." Il a expliqué à ses partisans que lutter contre un ennemi extérieur est le moindre djihad et se battre contre soi-même est le plus grand djihad (guerre sainte). Cette citation est considérée comme peu fiable par certains chercheurs. Ils considèrent l'utilisation du jihad comme signifiant «guerre sainte» comme le plus important. Cependant, la citation a été très influente parmi certains musulmans, en particulier les soufis. Haut la guerre sainte la guerre sainte Lorsque les musulmans, ou leur foi ou leur territoire sont attaqués, l'Islam permet (certains disent qu'il ordonne) au croyant de mener une guerre militaire pour les protéger. Cependant, la loi islamique (charia) établit des règles très strictes pour la conduite d'une telle guerre. Ces dernières années, la signification la plus courante du Jihad a été la guerre sainte. Et il y a une longue tradition de Jihad utilisé pour signifier une lutte militaire au profit de l'Islam. Qu'est-ce qui peut justifier le Jihad? Il y a un certain nombre de raisons, mais le Coran est clair que la légitime défense est toujours la cause sous-jacente. Raisons admissibles du Jihad militaire: Auto-défense Renforcer l'islam Protéger la liberté des musulmans de pratiquer leur foi Protéger les musulmans contre l'oppression, ce qui pourrait inclure le renversement d'un dirigeant tyrannique Punir un ennemi qui brise un serment Réparer un mal Qu'est-ce qu'un Jihad n'est pas Une guerre n'est pas un Jihad si l'intention est de: Forcer les gens à se convertir à l'islam Conquérir d'autres nations pour les coloniser Prendre le territoire pour un gain économique Régler les différends Démontrer le pouvoir d'un leader Bien que le prophète se soit engagé dans une action militaire à plusieurs reprises, il s'agissait de batailles pour survivre, plutôt que de conquête, et se déroulaient à un moment où les combats entre tribus étaient courants.

Les règles du Jihad   la signification la plus courante du Jihad est la guerre sainte © Un Jihad militaire doit obéir à des règles très strictes pour être légitime. L'adversaire doit toujours avoir commencé le combat. Il ne faut pas le combattre pour gagner du territoire. Il doit être lancé par un chef religieux. Il doit être combattu pour apporter le bien - quelque chose qu'Allah approuvera. Tout autre moyen de résoudre le problème doit être essayé avant de recourir à la guerre. Les innocents ne devraient pas être tués. Les femmes, les enfants ou les personnes âgées ne doivent pas être tués ou blessés. Les femmes ne doivent pas être violées. Les ennemis doivent être traités avec justice. Les soldats ennemis blessés doivent être traités exactement de la même manière que leurs propres soldats. La guerre doit cesser dès que l'ennemi demande la paix. La propriété ne doit pas être endommagée. L'empoisonnement des puits est interdit. L'analogie moderne serait la guerre chimique ou biologique. Le Coran sur le Jihad Le Coran contient de nombreux passages sur les combats. Certains d'entre eux prônent la paix, tandis que d'autres sont très guerriers. La Bible, les écritures juives et chrétiennes, montre une variété similaire d'attitudes envers la guerre. Combattez dans la voie d'Allah contre ceux qui combattent contre vous, mais ne commencez pas les hostilités. Lo! Allah n'aime pas les agresseurs. Coran 2: 190 À ceux contre qui la guerre est faite, la permission est donnée (de combattre), parce qu'ils sont lésés; - et en vérité, Allah est le plus puissant pour leur aide. Coran 22:39 Par conséquent, s'ils se retirent de vous mais ne vous combattent pas, et (à la place) vous envoient des (garanties de) paix, alors Allah n'a ouvert aucun moyen pour vous (de faire la guerre contre eux). Coran 4:90 Mais si l'ennemi s'incline vers la paix, incline-toi (aussi) vers la paix, et fais-toi confiance en Allah, car c'est Lui qui écoute et sait (toutes choses). Coran 8:61

Califat omeyyade (en arabe : الخلافة الأموية (al-Ḫilāfah al-ʾumawiyyah)) est un Califat fondé par la dynastie arabe des Omeyyades, qui gouverne le monde musulmande 661 à 750. Les Omeyyades sont originaires de la tribu de Qurayš, qui domine la Mecque au temps du prophète Mahomet. À la suite de la guerre civile ayant opposé principalement Muʿāwiyah ibn ʾAbī Sufyān, gouverneur de Syrie, au calife ʿAlī ibn ʾAbī Ṭalib, et après l’assassinat de ce dernier, Muʿāwiyah fonde le Califat omeyyade en prenant Damas comme capitale, faisant de la Syrie la base d’un Califat qui fait suite au Califat bien guidé et qui devient, au fil des conquêtes, le plus grand État musulman de l’Histoire. Ainsi, les successeurs de Muʿāwiyah Ier étendent les frontières du Califat de l’Indus jusqu’à la péninsule Ibérique, entrant en guerre à plusieurs reprises notamment avec l’Empire byzantin et l’Empire khazar, et faisant disparaître le Royaume wisigoth. Le Califat omeyyade s’étend même au-delà des Pyrénées avant d’être arrêté par Charles Martel à la bataille de Poitiers.

Devant une expansion aussi importante et l’incorporation de populations non musulmanes toujours de plus en plus nombreuses, des problèmes d’assimilation, mais aussi de financement, ne tardent pas à se manifester. Les non musulmans (chrétiensjuifs,  zoroastriens, etc.) jouissent d’une liberté de culte et d’une large autonomie judiciaire, mais ils sont soumis à l’impôt de la ǧizyah en compensation de leur exemption du service militaire. Étant donné l’expansion rapide, la plupart des fonctionnaires byzantins sont reconduits à leur poste après l’incorporation au Califat. Cette relative tolérance religieuse permet d’assurer une stabilité dans la Syrie, majoritairement chrétienne et fief des Omeyyades, mais d’autres provinces connaissent des troubles récurrents qui poussent à bout les finances de l’État afin de pacifier des régions souvent éloignées, mettant en danger une stabilité politique difficile sur un aussi vaste territoire. Ces troubles sont souvent dus à une inégalité sociale entre les musulmans arabes et les populations conquises, mais également entre tribus arabes rivales. Vers 746 sort du silence au Khorassan un mouvement assez hétéroclite, dirigé par les Abbassides, qui finit par faire chuter et remplacer le Califat omeyyade après la bataille du Grand Zab, en 750. À la suite de cette bataille, la plupart des membres de la dynastie omeyyade sont tués, mais l’un de leurs survivants s’installe en al-ʾAndalus et fonde un nouvel État à Cordoue, cinq ans plus tard.

Sous le Califat omeyyade, l’aire de répartition de l’arabe se voit multipliée. De célèbres bâtiments, comme le dôme du Rocher ou la Grande Mosquée des Omeyyades, sont construits pendant cette période. Cependant, les califes omeyyades, à l’exception notable de ʿUmar II, souffrent d’une mauvaise réputation dans l’historiographie musulmane, principalement chiite. Les adversaires des Omeyyades leur reprochent principalement d’avoir transformé le califat d’une institution religieuse en une institution dynastique et héréditaire, mais aussi d’avoir versé le sang de la famille du Prophète. Le nationalisme arabe considère la période omeyyade comme une partie de l’âge d’or arabe, qu’il aspire à restaurer. Cette nostalgie de la période omeyyade est surtout vive en Syrie, noyau du Califat omeyyade.